ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡ-ΤΑΞΙΚΗ ΣΕ ΜΙΣΘΩΤΟΥΣ-ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ Το μακρύ χέρι του κράτους δεν αγγίζει τον πλούτο

Tου Μάκη Μπαλαούρα

• υποψήφιου Βουλευτή στο Νομό Ηλείας με τον ΣΥΡΙΖΑ

Επί μια δεκαετία, μέχρι το 2008, κάθε χρόνο υπήρχε εκτίναξη της ανάπτυξης, φέρνοντας την Ελλάδα πρώτη σε ρυθμούς ανάπτυξης σ’ όλη την ΕΕ. Συνολικά τη δεκαετία αυτή το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 40%. Με άλλα λόγια η Ελλάδα, ως σύνολο, έγινε πιο πλούσια και φυσικά, όχι λόγω των νόμων της φύσης αλλά της πολιτικής, η κατανομή όμως του πλούτου έγινε με έντονα ταξικά κριτήρια. Να σημειώσουμε ότι όλη αυτή την περίοδο η κερδοφορία του κεφαλαίου ήταν η μεγαλύτερη σ’ όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Παρά ταύτα, οι προϋπολογισμοί του κράτους εξακολουθούσαν να είναι ελλειμματικοί, δηλαδή αν και αύξανε ο πλούτος αυτός πήγαινε κυρίως στα πιο πλούσια στρώματα και τάξεις, οι δαπάνες του κράτους αυξάνονταν προς αντιπαραγωγικές κατευθύνσεις, ενώ τα έσοδα του από τη φορολογία παρέμειναν πολύ πιο κάτω από την αναλογική αύξηση του ΑΕΠ.

Μ’ άλλα λόγια, ακόμα και στην εποχή των παχιών αγελάδων οι φοροαπαλλαγές, η φοροδιαφυγή, η φοροκλοπή και η εισφοροδιαφυγή όχι μόνο δεν παρέμειναν σταθερές ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά, αντίθετα αυξήθηκαν.
Επιπλέον, αυτή τη μεγάλη περίοδο τεράστιας κερδοφορίας δεν λήφθηκαν μέτρα θωράκισης των επιχειρήσεων, από τους ίδιους τους επιχειρηματίες, όπως επενδύσεις και εξαγωγικός προσανατολισμός, ούτε καν μέτρα επιβίωσης τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τράπεζες, όπου επί μια δεκαετία η πρωτοφανής παγκοσμίως κερδοφορία τους τις οδηγούσε να μοιράζουν τα κέρδη στους μετόχους, που τότε μάλιστα τα μερίσματά τους δεν φορολογούντο, ενώ σήμερα φορολογούνται αυτοτελώς με 25%, ενώ έπρεπε να ενταχθούν στη φορολογική κλίμακα. Αντίθετα έπρεπε να λάβουν την ελάχιστη πρόνοια ενίσχυσης της κεφαλαιακής τους βάσης για να αντιμετωπίσουν τους ενδεχόμενους κινδύνους, που δεν άργησαν να έρθουν. Εδώ πέραν της ευθύνης των διοικήσεων των τραπεζών, υπάρχει σοβαρή ευθύνη στις κυβερνήσεις και στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Σημειώνουμε ότι ενώ τα κέρδη των τραπεζών, όπως και όλων των επιχειρήσεων, φορολογούντο με 25% (σήμερα βρίσκεται στο 20%), με διάφορα νομοθετικά τρικ που τους υποδείκνυαν οι κυβερνήσεις, η φορολογία επί των κερδών τους έφτανε το πολύ στο 17%.

Παραοικονομία, εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή

Σύμφωνα με παλαιότερες εκτιμήσεις, το μέγεθος της παραοικονομίας (εισοδήματα νόμιμα που δεν δηλώνονται, παράνομες δραστηριότητες) στην Ελλάδα βρίσκεται στο 30% του ΑΕΠ ή στα 69 δισ. ετησίως, γεγονός που την κατατάσσει πρώτη με διαφορά όχι μόνο στην ΕΕ, αλλά και σε σύγκριση με άλλα κράτη όπως ΗΠΑ, Ελβετία, Αυστραλία (μελέτη καθηγητή F. Scheider). Η παραοικονομία αυξήθηκε το 2010 κατά 0,4 μονάδες, λογική συνέπεια της αύξησης της φορολογίας.

Η μεγαλύτερη συνέπεια της παραοικονομίας είναι η αδήλωτη εργασία, η οποία υπολογίζεται στο προκλητικό ποσοστό του 25%, δηλαδή για έναν στους 4 εργαζόμενους δεν καταβάλλονται, πέραν των φόρων, εισφορές κοινωνικής ασφάλισης , με αποτέλεσμα η εισφοροδιαφυγή να υπολογίζεται στα 8 δισ. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Η φοροδιαφυγή, η οποία αποτελεί μέρος της παραοικονομίας, δηλαδή δεν ταυτίζεται μ’ αυτήν, σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς ανέρχεται στο 4,8% του ΑΕΠ, δηλαδή στα 12 δισ. ευρώ, που είναι το μεγαλύτερο ποσοστό στην ΕΕ.
Το ζήτημα της φοροδιαφυγής πρέπει να συσχετιστεί με τη φοροαποφυγή, τις φοροαπαλλαγές και τις φοροκλοπές και με την εισφοροδιαφυγή, εισφοροκλοπή. Μ’ άλλα λόγια, στην Ελλάδα, σε μεγάλη απόσταση από τα άλλα κράτη της ΕΕ, υπάρχει φοροασυδοσία και φοροασυλία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι το 30% περίπου των ευκατάστατων στρωμάτων που κατέχουν το 50% του ΑΕΠ, δεν πληρώνουν φόρους.

Ποιοι πληρώνουν φόρους ή «λεφτά υπάρχουν»

Ο φόρος εισοδήματος, η βασική πηγή είσπραξης φόρων για ένα ευνομούμενο κράτος, στην Ελλάδα ανέρχεται μόλις στο 7,3% του ΑΕΠ έναντι 12,2% του ΑΕΠ σ’ όλη την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Έτσι, τα έσοδα πριν την κρίση κατά μέσο όρο ανέρχονταν στο 6,9% του ΑΕΠ έναντι 27,3% του ΑΕΠ στην ΕΕ των 15.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που αφορούν το οικονομικό έτος 2008, στο δηλωθέν εισόδημα φυσικών προσώπων η συμμετοχή των μισθωτών και συνταξιούχων ανήλθε στο 76%, ενώ οι εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις κάλυψαν το 9%, οι οικοδομές 9%, τα ελεύθερα επαγγέλματα 4%, ενώ το υπόλοιπο 2% προερχόταν από γεωργικές επιχειρήσεις και κινητές αξίες.
Πώς να μην είναι έτσι, όταν το μέσο ετήσιο δηλωθέν εισόδημα των μισθωτών-συνταξιούχων ανήλθε στα 14.913 ευρώ, υπερδιπλάσιο των άλλων κατηγοριών. Συγκεκριμένα: Από τα 3 εκατομμύρια μη μισθωτών-συνταξιούχων το 83% (2,5 εκατομμύρια) δήλωσε ατομικό εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ (τότε το αφορολόγητο γι’ αυτήν την κατηγορία ήταν 10.500 ευρώ) εκ των οποίων οι μισοί περίπου (το 47%) δήλωσαν μηδενικό εισόδημα. Με άλλα λόγια, το 80% των μη μισθωτών-συνταξιούχων δεν πλήρωσαν φόρο, γιατί ήταν κάτω από το αφορολόγητο όριο των 10.500 ευρώ. (Ας κρατήσουμε αυτό το στοιχείο, για να αξιολογήσουμε πιο κάτω την προκρούστεια λογική της κυβέρνησης που κατεβάζει το αφορολόγητο όριο στα 5.000 ευρώ).

Στο φόρο των νομικών προσώπων οι 202.500 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (κατά μέσο όρο απασχολούν 5 υπαλλήλους) πληρώνουν ετησίως φόρο 6.100 ευρώ, όσο δηλαδή ένας μισθωτός μικτών αποδοχών (πριν την κρίση) 3.000 ευρώ το μήνα. Από μια άλλη πλευρά της εικόνας βλέπουμε ότι στο σύνολο των νομικών προσώπων το 44% των επιχειρήσεων δήλωσαν μηδενικά κέρδη.

Η είσπραξη του ΦΠΑ –δηλαδή ενός φόρου που καταβάλλουν τελικά οι καταναλωτές και δεν αποδίδεται από τις επιχειρήσεις– είναι επίσης προβληματική. Ενώ το βεβαιωμένο ΦΠΑ (και από περαιώσεις ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων) ανήλθε το 2009 στα 7 δισ. ευρώ, εισπράχθηκαν μόνο 588 εκατ. ευρώ, δηλαδή μόλις το 8%.
Με όλα τούτα δεν είναι τυχαίο ότι η φορολογία του κεφαλαίου στην Ελλάδα βρίσκεται στο 15,9%, ενώ στην ΕΕ είναι υπερδιπλάσια, φτάνοντας το 33%. Αντίθετα, η επιβάρυνση της εργασίας είναι ίδια με την ΕΕ.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν ανέρχονταν στο 1 δισ. ευρώ, αλλά εισπράχτηκαν μόνο 26 εκατ., δηλαδή το 3%. Στην κατηγορία της μεγάλης ακίνητης περιουσίας σημειώνεται επίσης μεγάλη φοροδιαφυγή. Συγκεκριμένα, από τις δηλωθείσες πράξεις (κληρονομιές, δωρεές κ.τ.λ.) που ανήλθαν σε 606 εκατ. ευρώ εισπράχτηκε το 45%. Αυτά στα επίσημα καταγραφόμενα στοιχεία. Στους –όποιους– ελέγχους έγιναν, εντοπίστηκαν 8.500 ακίνητα με αξία πάνω από 1 εκατ. ευρώ που δεν είχαν δηλωθεί. Οι φορολογικές αρχές ζητούν διευκρινίσεις, αλλά ανταποκρίθηκε μόνο το 1/6 των ιδιοκτητών.

Έμμεση φορολογία που χτυπά τους ασθενέστερους

Η εσκεμμένη –λόγω πολιτικής πελατείας– αλλά και η λόγω ανεπάρκειας ασκούμενη φορολογική πολιτική, προκειμένου να ανταποκριθεί στη συλλογή εσόδων εκτίναξε την έμμεση φορολογία. Έτσι, πριν από τα τελευταία μέτρα οριζόντιας κατεύθυνσης, που θίγουν με πρωτοφανή τρόπο τους μισθωτούς και συνταξιούχους, η αναλογία έμμεσων-άμεσων φόρων για το 2010 ήταν 59% προς 41%. Αυτή εκτινάχτηκε – πριν τις τελευταίες αυξήσεις στο ΦΠΑ– στο 62,2% προς 37,8%. Με άλλα λόγια, οι έμμεσοι φόροι που επιβαρύνουν συγκριτικά τους φτωχότερους, συνέχισαν την ανοδική τους πορεία. Έτσι, ενώ οι κάτοικοι της ευρωζώνης για κάθε 1 ευρώ άμεσων φόρων καταβάλλουν αντίστοιχο ποσό για έμμεσους φόρους, στην Ελλάδα για κάθε 1 ευρώ άμεσων φόρων πληρώνουν 1,58 ευρώ έμμεσους φόρους. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα είναι πρώτη στην ΕΕ στους έμμεσους φόρους.

Στις μεγάλες επιχειρήσεις –ιδιαίτερα στις πολυεθνικές– η φοροδιαφυγή διευκολύνεται μέσω της πρακτικής υπερτιμολογήσεων-υποτιμολογήσεων, με τις τριγωνικές συναλλαγές καθώς και με τα αυξημένα ποσοστά δικαιωμάτων (royalties). Διαδεδομένη για την φοροαποφυγή είναι και η καταβολή εισοδήματος σε είδος ή μπόνους.

Τέλος, μεγάλη φοροδιαφυγή εντοπίζεται μέσω της ίδρυσης offshore εταιριών, προκειμένου να αποκρύβουν έσοδα και κέρδη από φοροδιαφυγή ή από παράνομες δραστηριότητες (μαύρο χρήμα, λαθρεμπόριο καυσίμων και καπνού που ανθεί κ.τ.λ.), ή από τη διαφθορά κρατικών και κυβερνητικών στελεχών.

Η πλοιοκτησία ελληνικών συμφερόντων, με το μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο, ευνοείται από το κράτος με 44 φοροαπαλλαγές και καταβάλλει μόνο 12 εκατ. το χρόνο (2011). Ως μέτρο σύγκρισης αξίζει να αναφέρουμε ότι από τα παράβολα των μεταναστών για την άδεια παραμονής εισπράχτηκαν 50 εκατ. Το επιχείρημα της αστικής τάξης από παλιά είναι υποστηρίζει ότι δεν μπορεί το κράτος να επιβάλει μεγαλύτερους φόρους, γιατί οι εφοπλιστές θα πάρουν τα πλοία τους σε άλλες σημαίες. Δεν είναι όμως έτσι. Η αξιόπιστη ελληνική σημαία από τις ΗΠΑ έως την Κίνα έχει ιδιαίτερα ευνοϊκή μεταχείριση και διευκολύνσεις, όπως λιγότερους ελέγχους και επιθεωρήσεις ή μη επιβολή φορολογίας στους πλοιοκτήτες τέτοιων σημαιών, όπως η ελληνική (πρακτική στις ΗΠΑ).

Η διαφθορά

Σημειώνουμε ότι η διαφθορά στην Ελλάδα ανέρχεται στο 8% του ΑΕΠ (βλέπε «Εποχή» 13/6/10 http://www.epohi.gr/portal/politiki/7181-2010-06-13-18-53-17 ), δηλαδή στα 20 δισ. περίπου, κερδίζοντας έτσι την πρώτη θέση στη ζώνη του ευρώ, ενώ στην Ισπανία, που βρίσκεται υψηλά στην κατάταξη, η διαφθορά υπολογίζεται στο 4% του ΑΕΠ. Η Ελλάδα καταγράφεται ως η πιο διεφθαρμένη ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, πιο διεφθαρμένη ακόμα και από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Τουρκία. Έχει ενδιαφέρον να πούμε ότι σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας, αν η διαφθορά της Ελλάδας μειωνόταν κατά 50%, τότε το δημόσιο έλλειμμα θα ήταν κατά 4% του ΑΕΠ μικρότερο τα τελευταία χρόνια.

Γιατί δεν χτυπούν τη φοροδιαφυγή

Δεδομένων όλων τούτων, δεν είναι μη ανερμήνευτο ότι οι βεβαιωμένες οφειλές –δηλαδή οφειλές που προέκυψαν από εντοπισμό μόνο ενός μέρους της φοροδιαφυγής– ανέρχονται σήμερα στα 42 δισ. Απ’ αυτά, τα 10 δισ. είναι εισπράξιμα. Το ερώτημα λοιπόν που ανακύπτει, είναι γιατί η Ελλάδα είναι πρώτη απ’ όλα τα κράτη της ΕΕ στη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή. Πολλές εισηγητικές εκθέσεις του Προϋπολογισμού του κράτους σημειώνουν το φαινόμενο αυτό και ορκίζονται ότι επί των ημερών της (κάθε) κυβέρνησης θα πάρουν μέτρα για την πάταξή του.

Αναγκαίες μεταρρυθμίσεις

Προφανώς, μερικά μέτρα που ακούγονται ή παρουσιάζονται στις εφημερίδες έχουν ενδιαφέρον και είναι εξαιρετικά χρήσιμα, όπως η αναδιοργάνωση των φορολογικών αρχών και η χρησιμοποίηση ηλεκτρονικών συστημάτων για διασταύρωση στοιχείων και διαχρονική παρακολούθηση των εισοδηματικών δυνατοτήτων των φορολογουμένων, η δημιουργία μητρώου ακινήτων, που σήμερα δεν υπάρχει (!), η σύνδεση αρχών και υπηρεσιών μεταξύ τους (Κτηματολόγιο, υπουργείο Μεταφορών, ασφαλιστικές εταιρίες), η απόδοση του ΦΠΑ σε πραγματικό χρόνο και επιβολή αυστηρών ποινών.

Τέτοιες μεταρρυθμίσεις μπορούν να προγραμματιστούν μέσα σ’ ένα χρονικό εύρος δύο περίπου χρόνων, αξιοποιώντας και την τεχνογνωσία άλλων κρατών. Όμως, στα δύο χρόνια της κυβέρνησης Παπανδρέου κανένας τέτοιος προγραμματισμός δεν βρίσκεται ούτε καν σε προκαταρτικό επίπεδο. Άλλωστε, έστω και με ημιτελείς μηχανισμούς, υπάρχουν σήμερα οι δυνατότητες ελάχιστης διασταύρωσης στοιχείων. Για παράδειγμα, κάτοχος κατοικίας, με τζιπ καγιέν, με εξοχικό και, ενδεχομένως, με δηλωμένη πισίνα, μπορεί να βρεθεί και να κληθεί να δικαιολογήσει την προέλευση του εισοδήματός του, με άνοιγμα και των τραπεζικών λογαριασμών του.

Το ερώτημα επομένως είναι πολιτικό. Ήθελαν όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, και κυρίως η τελευταία του ΠΑΣΟΚ, εν μέσω σοβαρότατης δημοσιονομικής κρίσης να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή; Προφανώς και δεν ήθελαν. Θα πρέπει να κονταροχτυπηθεί με φίλιες δυνάμεις που τη στηρίζουν οικονομικά ή πολιτικά (ΜΜΕ), ή αποτελούν πλατιά βάση του πελατειακού τους κράτους. Εκεί εντάσσεται και η απροθυμία της για τη φορολόγηση των καταθέσεων στην Ελβετία, όπως έκαναν Γερμανία, Αγγλία… Έτσι, η εκτίμηση οικονομολόγων και κέντρων μελετών (πρόσφατα το Οικονομικό Δελτίο της Alpha Bank), αλλά και η εκτίμηση της τρόικας καταλήγουν ότι τα φορολογικά έσοδα θα καταρρεύσουν λόγω της εκτίναξης της φοροδιαφυγής. Η κυβέρνηση, αντί να εντατικοποιήσει τους ελέγχους, τις διασταυρώσεις στοιχείων και να απαιτήσει τις ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις, προτίμησε την οριζόντια είσπραξη έκτακτων φόρων που πλήττουν πάλι, αυτή τη φορά θανάσιμα, μισθωτούς και συνταξιούχους.

Αφορολόγητο κάτω από το όριο φτώχειας

Οι έκτακτες εισφορές και η μείωση του αφορολόγητου ορίου στα 5.000 ευρώ για να πλήξουν ξανά τους μισθωτούς-συνταξιούχους, αλλά νομοθετήθηκαν για να πλήξουν–θεωρητικά– και ορισμένους φοροφυγάδες που δήλωναν εισοδήματα κάτω από το προηγούμενο όριο του 12.000 ευρώ. Προφανώς, οι φοροφυγάδες αυτή τη χρονιά θα δηλώσουν εισοδήματα κάτω του νέου ορίου ή δε θα δηλώσουν καθόλου, για να φυλάξουν τα νώτα τους στην επόμενη φορολογική επιδρομή, δεδομένου ότι τα πρόσθετα μέτρα θα ξεπεράσουν το 2011 τα 9 δισ., ενώ τα πρόσθετα μέτρα για 2010-2014 υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσουν τα 40 δισ. Άλλωστε, και επιστημονικά αναγνωρίζεται ότι μετά από κάποιο σημείο αύξησης της φορολογίας, τα φορολογικά έσοδα μειώνονται (καμπύλη Laffer).
Αξίζει να σημειώσουμε ότι το αφορολόγητο των 5.000 € είναι πολύ πιο κάτω από το αποδεκτό επίπεδο φτώχειας, το επίπεδο δηλαδή που καλύπτει αποκλειστικά τις βασικές ανάγκες διαβίωσης ενός ατόμου, που στην Ελλάδα ανέρχεται το 2010 στα 7.095 €. Με άλλα λόγια –ενδεχομένως παγκόσμια πρωτοτυπία– θα κληθούν να πληρώσουν φόρο και άτομα που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας.

Προτάσεις άμεσης φορολόγησης

Προτάσεις για μια άλλη φορολογική πολιτική, που θα καλύπτει τουλάχιστον τα τρέχοντα δημοσιονομικά ανοίγματα, έχουν κατατεθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, από συνδικαλιστικές ανανεωτικές και ριζοσπαστικές δυνάμεις. Έτσι μπορούν να βρεθούν εναλλακτικές πηγές, όπως:
• Έκτατη εισφορά στα ακίνητα αξίας π.χ. άνω των 500.000 το άτομο, από τις μετοχές και άλλα χρεόγραφα, από καταθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό πάνω από ένα ποσό, για πισίνες, σκάφη κ.λπ.
• Εισφορά εφοπλιστών.
• Φόρος στις χρηματιστικές συναλλαγές.
• Αύξηση ΦΠΑ στα είδη πολυτελείας, όπως ακριβά αυτοκίνητα, σκάφη, κοσμήματα.
• Αύξηση φορολογικών συντελεστών, π.χ. 50% για πάνω από 200.000 ευρώ και 70% πάνω από 500.000 ευρώ εισόδημα.

Προφανώς, πέραν των μέτρων αυτών πρέπει άμεσα να ληφθούν μέτρα πάταξης της φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής, είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών, φορολόγησης όλων των εισοδημάτων στην κλίμακα, θέσπισης πόθεν έσχες για όλους.

Η νέα φοροκαταιγίδα: Φόροι αλληλεγγύης στους… φοροφυγάδες

Στο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης που θα ψηφιστεί αυτή τη βδομάδα, μέχρι την τελευταία στιγμή αφήνει ανοιχτό το έδαφος για νέες επιβαρύνσεις σε μισθωτούς-συνταξιούχους. Ήδη πέραν του κεφαλικού φόρου για τα εισοδήματα του 2010 που καλούμαστε τώρα να πληρώσουμε, στο πολυνομοσχέδιο κατατέθηκαν δύο τροπολογίες. Η πρώτη, αφορά τα χαράτσια που θα πληρώσουμε το 2012 και θα αφορούν αφενός τα εισοδήματα του 2011 και αφετέρου τα εισοδήματα του 2012. Για το χαράτσι του 2011 θα εκδοθεί εκκαθαριστικό μετά την κατάθεση της φορολογικής δήλωσης. Για τον κεφαλικό φόρο των εισοδημάτων του 2012 η παρακράτηση θα γίνεται κάθε μήνα από με τον μισθό ή τη σύνταξη.
Η δεύτερη, αφορά αυτούς που θα είχαν το αυξημένο αφορολόγητο των 9.000 ευρώ (νέοι κάτω των 30 ετών και συνταξιούχοι άνω των 65, καθώς και άτομα με ειδικές ανάγκες) που ουσιαστικά καταργείται. Θα ισχύει μόνον εφόσον τα εισοδήματά τους δεν ξεπερνούν τις 9.000 ευρώ (πραγματικό και τεκμαρτό). Δηλαδή φορολογούμενος με 7.000 ευρώ εισόδημα από εργασία, που έχει όμως δικό του σπίτι ή αυτοκίνητο που το σύνολό τους ξεπερνά τα 9.000 ευρώ, θα πέφτει στο αφορολόγητο των 5.000 ευρώ.

Τσεκούρι και με τη νέα φορολογική κλίμακα

1. Το αφορολόγητο από τις 12.000 πάει στα 5.000 ευρώ, που όπως γράψαμε πιο πάνω είναι αρκετά κάτω από το επίπεδο φτώχειας που βρίσκεται στις 7.095 ευρώ. Έτσι, κάποιος με εισόδημα 7.000 ευρώ θα πληρώσει για το 2012 συνολικά 200 ευρώ.
2. Η νέα κλίμακα γίνεται εν πολλοίς αντιστρόφως προοδευτική, γιατί χτυπά κυρίως τους φτωχούς και τους μεσαίους. Η μέγιστη επιβάρυνση αφορά εισοδήματα μέχρι 32.000 ευρώ (900 ευρώ επιπλέον φόρος). Πάνω απ’ αυτό το εισόδημα η επιβάρυνση είναι μικρότερη (820 ευρώ).
3. Σε φορολογούμενους με παιδιά η επιβάρυνση εκτινάσσεται. Πέρσι φορολογούμενος με 3 παιδιά είχε αφορολόγητο 20.500, τώρα 12.000 ευρώ.
4.Όλες οι εκπτώσεις δαπανών από το εισόδημα θα υπολογίζονται από το φόρο με βάση το 10% και όχι με 20% που ίσχυε πέρσι. Αν, για παράδειγμα, φορολογούμενος δηλώνει ιατρικές δαπάνες 2.000 ευρώ, θα πληρώσει το 2012 επιπλέον φόρο, μόνο από την αλλαγή αυτή, 340 ευρώ. Οι δαπάνες αυτές είναι: ιατρικές, ενοίκια κύριας κατοικίας και παιδιών που σπουδάζουν (όμως μέχρι 1.000 ευρώ από τα 1.200), δίδακτρα σε φροντιστήρια, τόκοι στεγαστικών δανείων (η έκπτωση για τόκους 4.800 ευρώ το χρόνο το 2012 θα είναι μόλις 480 ευρώ από 1.728 ευρώ πέρσι), ασφάλιστρα ζωής, διατροφής, εισφορές σε ταμεία ασφάλισης επαγγελματιών.
Από την «ΕΠΟΧΗ»

«Ανεξάρτητοι Έλληνες», ένα πρόγραμμα από τα παλιά

Του Μάκη Μπαλαούρα*
Ο κ. Καμμένος κατέθεσε προχθές, εκ μέρους των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», το πρόγραμμά τους προς δημόσια διαβούλευση.

Πρόγραμμα έντονα ενθοκεντρικό, λαϊκίστικο, χωρίς αλλαγές στο υπάρχον οικονομικό μοντέλο, άκρως συντηρητικό στα κοινωνικά προβλήματα, ενώ δεν παίρνει θέση για τις μνημονιακές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις.

Συγκεκριμένα:

Στη λογική της «υπερκομματικής αξιοκρατίας» αναβαθμίζει ως πολιτικούς καθοδηγητές τους αρχηγούς του Στρατού, της Αστυνομίας και τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου τοποθετώντας τους, αντιστοίχως, ως θεσμικούς εκπροσώπους, στα υπουργεία Άμυνας, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης. Στο στρατοκρατικό προσανατολισμό του βρίσκονται οι εν ενεργεία και οι απόστρατοι υπάλληλοι των Ενόπλων Δυνάμεων και των σωμάτων Ασφαλείας για τους οποίους ζητά –μόνο γι’ αυτούς– αναπλήρωση μισθών και συντάξεων.

Για την οικονομία ζητά ρύθμιση του χρέους μόνο όσον αφορά το επιτόκιο, το οποίο πρέπει να επαναπροσδιοριστεί βάσει των Ευρωπαϊκών Συνθηκών(;). Κατά τα άλλα το χρέος να πληρωθεί στο ακέραιο.

Στη φορολογία προτείνει ανώτατο φορολογικό συντελεστή, ακόμα και για τα υψηλά εισοδήματα, μόνο 25%. Στο εφοπλιστικό κεφάλαιο ρίχνει δίχτυ προστασίας, προτείνοντας να μη θιγεί το υπάρχον ευνοϊκό (μη φορολογούμενο) καθεστώς.

Δεν αναφέρει λέξη για τα μέχρι τώρα μέτρα εναντίον των μισθωτών και συνταξιούχων, ούτε γι’ αυτά που επίκεινται τον Ιούνιο. Αντίθετα, μιλά για μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Ύψιστη στρατηγική για τους Α.Ε. είναι η επιχειρηματικότητα και η ανταγωνιστικότητα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση υποστηρίζει θερμά τη δημιουργία των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που, όπως είναι γνωστό, εκεί δεν ισχύουν οι όποιες εργασιακές σχέσεις και συμβάσεις.

Ως εκ τούτου, δεν αναφέρει λέξη για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και τη, με νομοθετική παρέμβαση, μείωση των κατώτατων μισθών. Ζητά, επίσης, την κατάργηση της μονιμότητας των Δημόσιων Υπαλλήλων.

Προτείνει επενδυτική κρατική τράπεζα –το έχει προτείνει και ο ΣΥΡΙΖΑ– που ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου της θα σχηματιστεί από τις γερμανικές αποζημιώσεις, που θα πάρουμε…

Στα κοινωνικά ζητήματα προτείνει:
α) Πλήρη ιδιωτικοποίηση της Παιδείας με αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Επίσης, «επαναδιατύπωση» των σχολικών βιβλίων και συγγραμμάτων, προκειμένου να «τονωθεί το φρόνημα των μαθητών-σπουδαστών». Στη λογική αυτή ζητά την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
β) Στο μεταναστευτικό αντιγράφει τον πρώιμο Καρατζαφέρη προτείνοντας «ολική απέλαση των λαθρομεταναστών», ενώ οι μετανάστες δεν θα υπερβαίνουν το 2,5% του πληθυσμού της χώρας. Τέλος, προτείνει την ανέγερση φυλακών υψίστης ασφαλείας σε απομακρυσμένες περιοχές και ξερονήσια!

Είναι προφανές ότι το πρόγραμμα των Α.Ε. δεν έχει καμία σχέση ούτε καν με τα προγράμματα της μεταπολιτευτικής δεξιάς.

Περισσότερο ταιριάζει στα πρώτα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια, αν και η κοινωνική προστασία τότε ήταν πιο αποτελεσματική.

Είναι προφανές ότι δεν φτάνει η καταψήφιση των μνημονίων για να τοποθετηθούν κάποιοι στη χωρία των φίλων του κόσμου της εργασίας στο ρεύμα μιας τελείως διαφορετικής οικονομικής και κοινωνικής πορείας της χώρας. Οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με νεοφιλελεύθερες δυνάμεις σαν τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Τοποθετούνται στο δεξιό άκρο της πολιτικής κατάταξης.
πηγή:

Εφημερίδα ” Η Εποχή “

Εκδήλωση για την «εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ» στην Τριανδρία

Εκδήλωση – συζήτηση με θέμα: «Η εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ» οργανώνει την Πέμπτη στις 7.30 μ.μ. το σχήμα στο Πολιτιστικό Κέντρο Τριανδρίας Θεσσαλονίκης (Μάνου Κατράκη 4, Τριανδρία).

Συντονιστής της συζήτησης ο Αλέξης Μπένος, πανεπιστημιακός, μέλος της ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ

ομιλητές οι:

• Γ. Δραγασάκης, οικονομολόγος, πρ. βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ,

• Μάκης Μπαλαούρας, οικονομολόγος, μέλος ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ.

Νίκος Ξυδάκης: «Εκτιμάς την ελευθερία του λόγου μόνο όταν την χάσεις» Ένας «παλιός» νέος της «Εποχής» θυμάται το παρελθόν, σχολιάζει το παρόν και αναρωτιέται για το μέλλον της δημοσιογραφίας

Του Κώστα Νικολού*

Η ομάδα των νέων της «Εποχής» για τη δημοσιογραφία και το ρόλο του δημοσιογράφου στις σημερινές συνθήκες, στο πλαίσιο των συζητήσεων που οργανώνει, πρώτος καλεσμένος ήταν ο κ. Νίκος Ξυδάκης, αρχισυντάκτης της Καθημερινής και συνεργάτης της Εποχής από το ξεκίνημα της.

Η συζήτηση που έλαβε χώρα στα γραφεία της Ακαδημίας 62 το πρωινό της 7ης Μαρτίου ήταν ένας αναστοχασμός πάνω στο αντικείμενο το οποίο προσπαθούμε να υπηρετήσουμε: την ανεξάρτητη και ποιοτική δημοσιογραφία μέσα στην «Εποχή» μας. Απέναντι μας ή για την ακρίβεια δίπλα μας έχουμε έναν επαγγελματία με μια διαδρομή στον χώρο ανάλογη με αυτήν της εφημερίδας που μας στεγάζει.

«Υπήρξε για μένα σχολείο» είναι η πρώτη κουβέντα που μας λέει μετά τις απαραίτητες αλληλοσυστάσεις. Κλισέ ατάκα –και το γνωρίζει- αλλά τι εννοεί;
«Ο δημοσιογράφος πρέπει να ξέρει να γράφει υπό πίεση. Να μπορεί να αναλάβει το ρίσκο μιας δημοσίευσης. Και φυσικά να τιμά την υπογραφή του. Εγώ αυτά τα έμαθα εδώ». Όλα αυτά που λέμε δεν είναι καινούρια. Όπως εύστοχα σημειώνει ο Ν. Ξυδάκης «Έχουν αλλάξει οι συνθήκες όχι όμως και ο ρόλος του δημοσιογράφου».

Δώστε φωνή σε όσους δεν έχουν φωνή, μοιάζει να είναι το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα καθώς προχωράει η κουβέντα. Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η δημοσιογραφική επιταγή την οποία καλούμαστε να εκπληρώσουμε.

Τον ρωτάμε για αυτό που γίνεται σήμερα, δηλαδή για την κρίση και τις αλλαγές επί τα χείρω που συντελούνται στον χώρο των ΜΜΕ. Υπό τις παρούσες συνθήκες θεωρεί απαραίτητη εκ μέρους της ΕΣΗΕΑ την διαπραγμάτευση για συλλογικές συμβάσεις εργασίας ειδάλλως θα επιβληθούν οι ατομικές με ότι αυτό συνεπάγεται.
Εξομολογήσεις ενός δημοσιογραφικού μυαλού
Συνοψίζει τον ρόλο του τύπου σήμερα ως εξής:

«Στην εποχή του διαδικτύου δεν μπορούν οι εφημερίδες να κυνηγάνε τις ειδήσεις. Σκοπός της έντυπης δημοσιογραφίας πρέπει να είναι οι αφηγήσεις και μάλιστα αυτές που έχουν μια ιδιαίτερη προσέγγιση και δεν αναλώνονται στα τετριμμένα. Σημασία έχουν οι πρωτότυπες ιστορίες».

Πιστεύει ότι το τρίπτυχο της επιτυχίας για ποιοτική εφημερίδα είναι τα καινοτόμα ρεπορτάζ, το αισθητικά ωραίο layout και τα μικρά δροσερά κείμενα.

Υποστηρίζει ότι ψυχή της δημοσιογραφίας εξακολουθεί να είναι η έρευνα και τα πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές. Αντίθετα, διαπιστώνει ότι η δουλειά μόνο από το γραφείο και τον υπολογιστή είναι ο θάνατος της έγκυρης δημοσιογραφίας. Όσον αφορά την προσφιλέστατη πρακτική του copy-paste βλέπει σ’ αυτήν την αδρανοποίηση της σκέψης, τόσο για τον δημοσιογράφο που το υιοθετεί όσο και για τον αναγνώστη που το αποδέχεται άκριτα. Εντοπίζει ευθύνες στην αριστερή δημοσιογραφία που λέει εν μέρει την αλήθεια και συνεχίζει να βρίσκεται παραχωμένη κάτω από ιδεοληψίες. Θεωρεί ότι μπορεί να καταστεί πρωτοπόρα αν απαγκιστρωθεί από τέτοιου είδους αγκυλώσεις.

Εκτιμά ακόμη ότι είναι ευκαιρία να δημιουργηθούν συνεταιρισμοί ανεξάρτητων μέσων από δημοσιογράφους που ούτε θα χειραγωγούνται ούτε θα χαρακτηρίζονται από επαγγελματική ανεπάρκεια.

«Τελικά εκτιμάς την ελευθερία του λόγου μόνο όταν την χάσεις». Εν είδει επιλόγου αλλά και συμβουλής συμπληρώνει ότι δουλειά του δημοσιογράφου είναι να αμφιβάλλει για τα κυρίαρχα.

«Το μόνο αντίδοτο στον φόβο είναι η δίψα για αλήθεια. Κι αυτό είναι υπόθεση όλων μας».

*Ο Κώστας Νικολός είναι ένας από τους πολλούς (πέρασαν πάνω από 250) νέους που μαθαίνανε δημοσιογραφία είτε από ενδιαφέρον είτε για λόγους επαγγελματικούς, που αρκετοί διέπρεψαν!

Και για άλλα φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου, από τα «Εποχικά» της «ΕΠΟΧΗΣ» 15/12/ 2011

Του Μάκη Μπαλαούρα

Αχός πολύς ακούγεται, πολλά άρθρα και τηλεοπτικές συζητήσεις για την καταραμένη γενιά του Πολυτεχνείου, που μας οδήγησε στην κρίση. Από την ακροδεξιά που το ξεκίνησε, έως τους ανυποψίαστους (;) τεχνοκράτες.
Εν πρώτοις μια μεθοδολογική παρατήρηση: Τι σημαίνει κοινωνιολογικά γενιά. Οι βρισκόμενοι περίπου, διαφορά ας πούμε δεκαετίας, στην ίδια ηλικιακή ομάδα, όπου συνέβη ένα σημαντικό γεγονός. Για παράδειγμα, ο Δαντόν με τον Βοναπάρτη στη Γαλλική Επανάσταση, ο Μ. Γλέζος με τον Γιώργο Παπαδόπουλο και τον Δερτιλή την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης.
Προφανώς, εννοούν τα πολιτικά μηνύματα και τις ιδεολογικές μετακινήσεις που ανα-διαμορφώθηκαν, ένα νέο, δηλαδή, πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο. Τι διαμόρφωσε εκείνη η “γενιά”; Τον έρωτα της ελευθερίας, τη διεκδίκηση της δημοκρατίας και την παρακαταθήκη ενός συνεχούς αγώνα αλλαγής κοινωνικών σχέσεων και συλλογικής δράσης. Όλα αυτά που συμπυκνώνονται στο τόσο παλιό, μα και τόσο φρέσκο και διαχρονικό μήνυμα δράσης: “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”. Ένα αντισυντηρητικό μήνυμα, σε γενικές γραμμές, ένα αριστερό. Την ανυπακοή.
Όμως, πέραν αυτού, τα συνεκτικά ή ομοιογενή στοιχεία ήσαν ελάχιστα. Άλλη μουσική, άλλη λογοτεχνία, άλλα φιλμ άκουγε και έβλεπε ο Ρήγας, από τον Κνίτη ή τον Μαοϊκό. Και μάλιστα πολλές φορές γινόταν συγκρούσεις γι’ αυτά.
Αλλά και στην πολιτική ένταξη, οι δρόμοι ήσαν διαφορετικοί. Το μόνο, δυστυχώς, κοινό στοιχείο τους ήταν ότι εκχώρησαν την κοινωνική καταξίωσή τους, την άμεση σχέση τους με τον εργαζόμενο ή τον φοιτητή, τις ικανότητές τους στην αντιγραφειοκρατική συλλογική δράση, στους πολιτικούς της προδικτατορικής “γενιάς”. Στον Παπανδρέου, στον Κύρκο και στον Φλωράκη (αν και εδώ με περισσότερη συμμετοχή).
Η σφραγίδα του λαϊκισμού ήταν του πρώτου, η πολιτική με αμβλυμένους τους ταξικούς διαχωρισμούς του δεύτερου και η σοβιετοφιλία και η μοναδικότητα του τρίτου. Το χρώμα και η αύρα που έφερνε μαζί τους η “γενιά” μας δεν εισχώρησε, παρά ελάχιστα, στα κόμματα. Προφανώς, από τη “γενιά” μας πολλοί ασχολήθηκαν με την πολιτική. Μερικοί στα κόμματα εξουσίας είτε από την αρχή, είτε μεταπήδησαν, θελγόμενοι από την εξουσία, αργότερα σ’ αυτά. Και λοιπόν; Ο Γεωργαλάς από αντιστασιακός κομμουνιστής και με δράση, μάλιστα, αεροπειρατή (!) , έγινε προπαγανδιστής της δικτατορίας. Ακυρώνει τους συνομηλίκους του, όπως του Μπελογιάννη ή του δολοφονημένου Διομήδη, με τον συνομήλικο του Μιχαλολιάκο…

Δεν θα τελειώσουν με τη “γενιά” του Πολυτεχνείου ούτε με τη γενιά της ανυπακοής
Βέβαια, και ίσως αυτό να είναι εναντίον μας στους νεόκοπους εισαγγελείς, με τους περισσότερους από τη γενιά μας, όπου και αν βρέθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, υπάρχει αλληλοσεβασμός και συναισθηματική φόρτιση. Σχέσεις που δημιουργήθηκαν από τις οιμωγές στα κελιά της Ασφάλειας και της ΕΣΑ και επιπλέον, και στα κόμματα εξουσίας δεν υπήρξαν, τουλάχιστον, λαμόγια.
Όμως η “γενιά” μας επιπλέον, έβγαλε διεθνούς κύρους επιστήμονες, έντιμους και μαχητικούς συνδικαλιστές, δημοσιογράφους που δεν παπαγαλίζουν, επιχειρηματίες χωρίς διαπλοκές, καθώς και ανώτερα στελέχη, όπως είναι η φυσική εξέλιξη, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Δεν θα τελειώσουν εύκολα οι Καρατζαφέρηδες ή δυστυχώς και η κ. Διαμαντοπούλου με τη “γενιά” του Πολυτεχνείου, όπως δηλώνουν. Όπως και ο Σαρκοζί που διέταξε “να τελειώσουμε με τη γενιά του Μάη”.
Το άρωμα της ανυπακοής που πήρε από τις προηγούμενες γενιές η γενιά μας, το έχει πάρει η νέα γενιά, που βγαίνει στις πλατείες, στις διαδηλώσεις, στις παρελάσεις, στις καταλήψεις, διεκδικώντας μαχητικά: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”.

Το Grexit θα φέ­ρει break it*, Άρθρο στην «Εποχή», 28/11/ 2012

Του Μά­κη Μπαλαούρα

Μέ­τρα λι­τό­τη­τας, νέα μέ­τρα, ξα­νά μέ­τρα… Στον πί­θο των Δα­ναΐδων. Δεν εί­ναι α­πλώς α­διέ­ξο­δο. Εί­ναι κοι­νω­νι­κός Αρμα­γε­δών υ­πό την κα­θο­δή­γη­ση «πνευ­μά­των δαι­μο­νίων», ό­πως θα έ­λε­γε και ο Ευαγ­γε­λι­στής. Λυ­ρι­κές υ­περ­βο­λές; Το α­ντί­θε­το. Κα­μία λυ­ρι­κή α­νά­γνω­ση δεν μπο­ρεί, του­λά­χι­στον α­κό­μα, να α­πο­τυ­πώ­σει το δρά­μα των Ελλή­νων, των Πορ­το­γά­λων, των Ισπα­νών, κα­θώς και των υ­πό­λοι­πων Ευ­ρω­παίων που ή­δη άρ­χι­σε να έρ­χε­ται η ώ­ρα τους. Μό­νο η ι­στο­ρία.
Η τρόι­κα –με ι­διαί­τε­ρη έμ­φα­ση το ΔΝΤ– πα­ρα­δέ­χε­ται πια και δη­μο­σίως ό­τι έ­πε­σαν τρα­γι­κά έ­ξω ό­λες οι προ­βλέ­ψεις. Η ύ­φε­ση σχε­δόν δι­πλα­σιά­στη­κε σε σχέ­ση με τις ε­κτι­μή­σεις ό­λων των μνη­μο­νίων. Το σύ­νο­λο της ύ­φε­σης τα χρό­νια της οι­κο­νο­μι­κής χο­λέ­ρας ξε­πέ­ρα­σε το 25%, ε­νώ και το 2013 α­πό το 4,5% του Προϋπο­λο­γι­σμού μπο­ρεί –σύμ­φω­να με διε­θνή ιν­στι­τού­τα– να ξε­πε­ρά­σει, ξα­νά, το 7%. Αξί­ζει να θυ­μη­θού­με ό­τι κα­τά την έ­ναρ­ξη της με­γά­λης οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που ξε­κί­νη­σε το 1929 στις Η­ΠΑ, ή­ταν 24%! Ως ά­με­ση συ­νέ­πεια της α­σύλ­λη­πτης ύ­φε­σης, που δεν α­πα­ντιέ­ται ι­στο­ρι­κά σε πε­ριό­δους ει­ρή­νης, εί­ναι η ε­κτό­ξευ­ση της α­νερ­γίας.
Η α­νερ­γία, σύμ­φω­να με τα τε­λευ­ταία στοι­χεία της ΕΛ­ΣΤΑ­Τ, α­νέ­βη­κε στο 25,4%. Οι ε­πό­με­νοι μή­νες, σύμ­φω­να με προ­βλέ­ψεις του Ι­ΝΕ ΓΣΕΕ, θα ε­κτο­ξεύ­σουν την α­νερ­γία και στο τέ­λος του 2012 θα κλεί­σει στο τρο­μα­κτι­κό πο­σο­στό του 29%. Χρή­σι­μο εί­ναι να υ­πο­γραμ­μί­σου­με ό­τι η α­νερ­γία στις Η­ΠΑ το 1929 ή­ταν 25%.
Η αν­ερ­γία των νέων η­λι­κίας 15-24 ε­τών εί­ναι 55,5%, μέ­νο­ντας στα­θε­ρά πά­νω α­πό την Ισπα­νία που κα­τεί­χε τα πρω­τεία μέ­χρι πρό­τι­νος. Δη­λα­δή, πά­νω α­πό τους μι­σούς νέ­ους εί­ναι ά­νερ­γοι. Στις γυ­ναί­κες αυ­τής της η­λι­κίας η κα­τά­στα­ση εί­ναι ε­φιαλ­τι­κή: η α­νερ­γία προ­σεγ­γί­ζει το 70%!

Πα­ράλ­λη­λα, η ΕΕ στο σύ­νο­λό της δεί­χνει να ει­σέρ­χε­ται στα­θε­ρά στο δρό­μο της ύ­φε­σης. Ήδη κα­τα­γρά­φη­κε ύ­φε­ση -0,4% για το τρέ­χον έ­τος, ε­νώ η α­νερ­γία της ξε­περ­νά το 11%. Με ε­ξαί­ρε­ση τις Η­ΠΑ και την Ια­πω­νία που θα ση­μειώ­σουν πε­ριο­ρι­σμέ­νη α­νά­πτυ­ξη, ε­πι­βρά­δυν­ση κα­τα­γρά­φε­ται στην Κί­να, Ινδία, Βρα­ζι­λία.
Πα­ρε­μπι­πτό­ντως να ση­μειώ­σου­με ό­τι κα­νέ­νας άλ­λος στό­χος που έ­χουν βά­λει τα τρία Μνη­μό­νια δεν ε­πι­τεύχ­θη­κε. Ού­τε στο δη­μο­σιο­νο­μι­κό έλ­λειμ­μα, ού­τε, πέ­ραν των συ­γκυ­ρια­κών μι­κρο­α­πο­τε­λε­σμά­των, στο ι­σο­ζύ­γιο πλη­ρω­μών. Ού­τε καν στην πε­ρί­φη­μη α­ντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα. Στα μό­να που πέ­τυ­χαν, ή­ταν η κα­τε­δά­φι­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, του α­σφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, η διά­λυ­ση της δη­μό­σιας Υγείας και της Παι­δείας.

Πού πά­ει η Ελλά­δα, πού πά­ει η Ευ­ρώ­πη;
Πέ­ραν των γνω­στών προο­δευ­τι­κών οι­κο­νο­μο­λό­γων, ό­πως ο Στί­γκλτς και ο Κρού­γκμαν, που στη­λί­τευ­σαν α­πό την αρ­χή τα προ­γράμ­μα­τα «σω­τη­ρίας» για τα PIGS, πολ­λοί άλ­λοι οι­κο­νο­μο­λό­γοι του συ­ντη­ρη­τι­κού και θε­σμι­κού τό­ξου κρούουν πια και αυ­τοί τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου.
Ο Τσάρ­λς Ντα­λά­ρα, του ι­σχυ­ρού Διε­θνούς Χρη­μα­τι­στη­ρια­κού Ινστι­τού­του, στην Αθή­να που βρέ­θη­κε προχ­θές, α­νέ­φε­ρε ό­τι «ο στό­χος για τη μείω­ση του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους έ­χει ε­δώ και μή­νες ε­γκα­τα­λει­φθεί» (!) προ­σθέ­το­ντας ό­τι «η Ελλά­δα και η Ευ­ρώ­πη χρειά­ζε­ται λι­γό­τε­ρη λι­τό­τη­τα και πε­ρισ­σό­τε­ρη α­νά­πτυ­ξη».
Ένας άλ­λος οι­κο­νο­μο­λό­γος, ο Γκά­μπριελ Στερ­ν του γνω­στού Ινστι­τού­του «Exotik» ερ­μή­νευ­σε ου­σια­στι­κά τον Ντα­λά­ρα γρά­φο­ντας ό­τι «η Βό­ρεια Ευ­ρώ­πη δεν θέ­λει το ελ­λη­νι­κό χρέ­ος να εί­ναι βιώ­σι­μο, ώ­στε η χώ­ρα να υ­λο­ποιεί τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις».

Ο γνω­στός Ρου­μπι­νί ή­ταν πε­ρισ­σό­τε­ρο χλευα­στι­κός στις πο­λι­τι­κές της ΕΕ: «Η λι­τό­τη­τα που ε­πέ­λε­ξε η ΕΕ για την ευη­με­ρία, δεν εί­ναι πα­ρά τα οι­κο­νο­μι­κά του Μαρ­κη­σίου ντε Σα­ντ».
Αυ­τές τις μέ­ρες για την Ελλά­δα α­ντι­λή­φθη­καν πια οι πά­ντες ό­τι το χρέ­ος δεν εί­ναι βιώ­σι­μο. Το ΔΝΤ ζη­τά ε­πι­τα­κτι­κά νέο κού­ρε­μα του χρέ­ους, αυ­τή τη φο­ρά α­πό φο­ρείς του δη­μο­σίου το­μέα, δη­λα­δή α­πό την Ευ­ρω­παϊκή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα και τις άλ­λες ε­θνι­κές κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες που κα­τέ­χουν ο­μό­λο­γα του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σίου. Έχει ση­μα­σία να το­νι­στεί ό­τι η κ. Λα­γκάρ­ντ, ό­πως α­πο­κα­λύ­φθη­κε πρό­σφα­τα, εί­χε ζη­τή­σει νέο κού­ρε­μα α­πό τον Οκτώ­βριο του 2011.
Και ε­μείς; Θα συν­θλι­βό­μα­στε σ’ αυ­τές τις α­διέ­ξο­δες και κυ­ρίως κα­τα­στρο­φι­κές για την κοι­νω­νία και τις προο­πτι­κές της πο­λι­τι­κές πε­ρι­μέ­νο­ντας τι; Σε κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, να τα βρει το ΔΝΤ με τη Γερ­μα­νία τον Νοέμ­βριο του 2013, με­τά δη­λα­δή α­πό τις γερ­μα­νι­κές ε­κλο­γές, που ό­σο και αν κου­ρευ­τεί το χρέ­ος, με αυ­τή την ε­φαρ­μο­σμέ­νη πο­λι­τι­κή, πά­λι θα ση­μειω­θεί α­διέ­ξο­δο. Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση ό­μως η Ελλά­δα θα εί­ναι στη δε­κα­ε­τία του 2020 μια χώ­ρα δια­λυ­μέ­νη, φτω­χή, με πει­να­σμέ­νους και ξε­νι­τε­μέ­νους χω­ρίς μέλ­λον και προο­πτι­κή.
Με­ρι­κοί συ­ντη­ρη­τι­κοί δια­νοού­με­νοι λέ­νε ό­τι, ό­πως η Ελλά­δα ξε­πέ­ρα­σε τη με­τα­πο­λε­μι­κή και εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κή κα­τα­στρο­φή, έ­τσι θα γί­νει και τώ­ρα. Λά­θος, για­τί τό­τε υ­πήρ­χε η ελ­πί­δα ε­νός κα­λύ­τε­ρου κό­σμου. Σή­με­ρα, η α­πό­γνω­ση έ­χει σκιά­σει τις ελ­πί­δες μιας κα­λύ­τε­ρης μέ­ρας με το ση­με­ρι­νό συ­σχε­τι­σμό των πο­λι­τι­κών δυ­νά­μεων. Γι’ αυ­τό κά­θε μέ­ρα που περ­νά­ει ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρος κό­σμος στρέ­φει τη μα­τιά προς τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πει­θό­με­νος ό­τι αυ­τή η πο­λι­τι­κή δεν διορ­θώ­νε­ται, α­να­τρέ­πε­ται.

Μπο­ρεί ό­μως ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αύ­ριο ως κυ­βέρ­νη­ση να α­να­τρέ­ψει τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες συ­ντα­γές; Αρκεί η θέ­λη­ση των με­λών και στε­λε­χών του; Πώς θα ε­πι­βά­λει μια άλ­λη πο­λι­τι­κή; Οι δυ­να­τό­τη­τες δια­πραγ­μά­τευ­σης που ο­δη­γούν σε πλή­ρη α­να­τρο­πή των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων συ­ντα­γών εί­ναι με­γά­λες. Το ο­μο­λο­γούν πια δη­μο­σίως και κυ­βερ­νη­τι­κοί πο­λι­τι­κοί, οι­κο­νο­μο­λό­γοι, διε­θνο­λό­γοι.
Η κα­τάρ­ρευ­ση της Ελλά­δας, κα­τάρ­ρευ­ση της ευ­ρω­ζώ­νης
Η χρε­ο­κο­πία της Ελλά­δας και η έ­ξο­δός της α­πό την ευ­ρω­ζώ­νη θα δη­μιουρ­γή­σουν κα­τ’ αρ­χήν μεί­ζο­να πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα. Η κάλ­τσα θα αρ­χί­σει να ξη­λώ­νε­ται και δεν θα στα­μα­τή­σει στην Ελλά­δα.
Η χώ­ρα μας, εξ άλ­λου, έ­χει τε­ρά­στια γεω­στρα­τη­γι­κή ση­μα­σία λό­γω της θέ­σης της κο­ντά στις νέες ε­στίες α­νά­φλε­ξης, τη Συ­ρία, την Πα­λαι­στί­νη, το Ιράν, και με ι­σχυ­ρούς δε­σμούς μ’ αυ­τή την πε­ριο­χή.
Όσο για τις οι­κο­νο­μι­κές ε­πι­πτώ­σεις, στη ση­με­ρι­νή Ευ­ρώ­πη, ό­πως και σ’ ό­λο τον κό­σμο, η δια­σύν­δε­ση των χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών κι­νή­σεων, που γί­νε­ται σε πραγ­μα­τι­κό χρό­νο, εί­ναι α­πό­λυ­τη. Ακό­μα και σή­με­ρα, που οι ξέ­νες τρά­πε­ζες άρ­χι­σαν α­πό το 2010 να ξε­φορ­τώ­νο­νται τα ελ­λη­νι­κά ο­μό­λο­γα, η δια­σύν­δε­σή τους πα­ρα­μέ­νει υ­ψη­λή.
Μια κρί­ση στις ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες θα προ­κα­λέ­σει α­μέ­σως κρί­ση στις ι­σπα­νι­κές. Κυ­ρίως για­τί θα ε­πι­κρα­τή­σει πα­νι­κός, οι κα­τα­θέ­τες ή­δη τους τε­λευ­ταίους 8 μή­νες α­πέ­συ­ραν το 18% των κα­τα­θέ­σεων και θα α­πο­σύ­ρουν α­κό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρες. Οι ή­δη κλυ­δω­νι­ζό­με­νες ι­σπα­νι­κές τρά­πε­ζες θα κα­ταρ­ρεύ­σουν προ­κα­λώ­ντας α­λυ­σι­δω­τό τσου­νά­μι α­πό τη Ρώ­μη, στο Ρίο, στη Φραν­κφούρ­τη, στη Νέα Υόρ­κη, έως το Τό­κιο.
Ο Μπέρ­ναρ­ντ Βί­ντσι, πρό­ε­δρος των ολ­λαν­δών βιο­μη­χά­νων προ­ει­δο­ποίη­σε: «Η Ελλά­δα πρέ­πει να βο­η­θη­θεί, για να πα­ρα­μεί­νει στην ευ­ρω­ζώ­νη. Το κό­στος α­πό την κα­τάρ­ρευ­ση της ευ­ρω­ζώ­νης θα δια­μορ­φω­θεί για την Ολλαν­δία σε ε­κα­το­ντά­δες δισ. ευ­ρώ, οι ά­νερ­γοι θα αυ­ξη­θούν σε 500 χι­λιά­δες, το χρέ­ος θα ε­κτι­ναχ­θεί».
Ο Χουνκ Τρα­ν, μέ­λος του ΔΣ του Διε­θνούς Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού Ινστι­τού­του ση­μείω­σε: «Αν η Ελλά­δα χρε­ο­κο­πή­σει, ο κίν­δυ­νος με­τά­δο­σης εί­ναι πο­λύ με­γά­λος».
Ο Τε­ο­ντόρ Βί­με­ρ, ε­πι­κε­φα­λής της Uni Gredit Bank, δή­λω­σε: «Δεν ξέ­ρω κα­νέ­ναν σο­βα­ρό τρα­πε­ζί­τη που θα ή­θε­λε να πε­τά­ξει την Ελλά­δα α­πό την ευ­ρω­ζώ­νη. Το α­ντί­θε­το. Φο­βό­μα­σταν ό­τι η χώ­ρα θα α­πο­φά­σι­ζε α­πό μό­νη της την έ­ξο­δο».
Το γερ­μα­νι­κό Ίδρυ­μα Μπέρ­τελ­σμα­ν ση­μειώ­νει ό­τι, πέ­ρα α­πό το κό­στος που θα ε­πι­φέ­ρει στην ευ­ρω­ζώ­νη η έ­ξο­δος της Ελλά­δας, το ντό­μι­νο που θα προ­κα­λέ­σει θα ο­δη­γή­σει σε α­λυ­σι­δω­τή πτώ­χευ­ση Ισπα­νία και Πορ­το­γα­λία. Σύμ­φω­να με τους υ­πο­λο­γι­σμούς του, το κό­στος αυ­τό θα εί­χε σο­βα­ρό­τα­τες ε­πι­πτώ­σεις στις οι­κο­νο­μίες των 42 ι­σχυ­ρό­τε­ρων οι­κο­νο­μιών, που α­ντι­στοι­χούν στο 90% της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μίας: θα κα­τα­γρά­ψει α­πώ­λειες 17 τρι­σε­κα­τομ­μυ­ρίων ευ­ρώ. Οι συ­ντά­κτες της έκ­θε­σης προ­τεί­νουν στη διε­θνή κοι­νό­τη­τα να α­πο­τρέ­ψει την έ­ξο­δο της Ελλά­δας α­πό το ευ­ρώ, για να α­πο­φύ­γει τις πα­ρα­πά­νω κα­τα­στρο­φι­κές ε­πι­πτώ­σεις.
Έχει ση­μα­σία η ση­μείω­ση που κά­νουν για τη Γαλ­λία: οι ζη­μιές της θα α­νέλ­θουν στο 154,4% του Α­ΕΠ ! Δεν εί­ναι, λοι­πόν, τυ­χαία η α­νη­συ­χία του τέως υ­πουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών της Γαλ­λίας Μπα­ρουάν, που έ­λε­γε ό­τι έ­να Grexit θα ε­πέ­φε­ρε μια έ­ξο­δο της Γαλ­λίας, έ­να Frexit.
Το κυ­ριό­τε­ρο. Η Κί­να, ό­πως α­πο­κά­λυ­ψε ο ε­πι­κε­φα­λής του De Linke Γκρέ­γκορ Γκί­ζι στη γερ­μα­νι­κή βου­λή, χω­ρίς α­πά­ντη­ση α­πό τη Μέρ­κε­λ, «α­πεί­λη­σε, ό­τι αν α­φή­σε­τε την Ελλά­δα να πέ­σει, η κι­νε­ζι­κή κυ­βέρ­νη­ση θα ρί­ξει τα ευ­ρω­παϊκά ο­μό­λο­γα που κα­τέ­χει στο χαρ­το­φυ­λά­κιό της στην α­γο­ρά. Αυ­τό θα προ­κα­λού­σε σει­σμό στο ευ­ρώ και στην Ευ­ρώ­πη».
Η κυ­βέρ­νη­ση των Η­ΠΑ δεν έ­χει πά­ρει θέ­ση δη­μο­σίως. Εμφα­νί­ζε­ται ό­μως στις α­με­ρι­κα­νι­κές και ευ­ρω­παϊκές ε­φη­με­ρί­δες και ΜΜΕ να α­νη­συ­χεί σφο­δρά με τον κίν­δυ­νο χρε­ο­κο­πίας της Ελλά­δας. Θεω­ρεί ό­τι ό­χι μό­νο η ευ­ρω­ζώ­νη και η ΕΕ θα κλο­νι­στούν συ­θέ­με­λα, αλ­λά μα­ζί τους και ό­λος ο κό­σμος. Εί­ναι λο­γι­κό. Οι Η­ΠΑ δεν εί­ναι μό­νο ο πα­γκό­σμιος χω­ρο­φύ­λα­κας, έ­χει και ε­γρή­γορ­ση για την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία. Εί­ναι σχε­τι­κά πρό­σφα­το το πα­ρά­δειγ­μα μιας μι­κρο­με­σαίας τρά­πε­ζας, της Lehman Brothers, που η χρε­ο­κο­πία της ο­δή­γη­σε το 2008 σε γε­νι­κευ­μέ­νη ύ­φε­ση. Πό­σο μάλ­λον για μια χώ­ρα, α­κό­μα και τό­σο μι­κρή, ό­πως η Ελλά­δα.
Δεν πρό­κει­ται για ε­πι­κίν­δυ­νο βο­λο­ντα­ρι­σμό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η προ­γραμ­μα­τι­κή δέ­σμευ­σή του για ά­με­ση κα­τάρ­γη­ση των Μνη­μο­νίων, η δια­γρα­φή του μέ­γι­στου μέ­ρους του χρέ­ους και η ρή­τρα α­νά­πτυ­ξης πα­τούν σε γε­ρά θε­μέ­λια.
* Το Grexit εί­ναι η πε­ρί­φη­μη έ­ξο­δος της Ελλά­δας α­πό την ευ­ρω­ζώ­νη. Η α­πει­λή αυ­τή, με τους δι­κούς μας ό­ρους, θα προ­κα­λέ­σει διά­λυ­ση της ευ­ρω­ζώ­νης (break it).

Δεν θα συμμετέχουν αντιστασιακοί στον εορτασμό για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο Ούτε ΣΥΡΙΖΑ- ΚΚΕ

Ανακοίνωση 41 αντιστασιακών

Δεν θα παρευρεθούν στον εορτασμό της επετείου αποκατάστασης της Δημοκρατίας 41 αντιστασιακοί της περιόδου 1967-1974 δηλώνοντας ότι αρνούνται να προσφέρουν νομιμοποίηση στην οικονομική δικτατορία που εξυφαίνεται σε βάρος του λαού. «Αρνούμαστε τη μετάλλαξη της χώρας μας σ’ αυτό που εμείς ονομάζουμε «ασήμαντη» δημοκρατία», αναφέρουν στην δήλωσή τους, τονίζοντας ακόμη ότι «Δεν υπήρξαμε και δεν θα γίνουμε ποτέ υποτελείς τυραννικών καθεστώτων, ακόμα κι αν αυτά φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο “Δημοκρατία”»

Ολόκληρη η ανακοίνωση

Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο δεν υπήρξαμε υποτελείς στη χούντα των πραξικοπηματιών συνταγματαρχών. Αγωνιστήκαμε εναντίον τους με το βλέμμα στους αγώνες και τις θυσίες του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της νεότερης ιστορίας για Ελευθερία, Δημοκρατία και κοινωνική Δικαιοσύνη.

Υπερασπιζόμενοι τις αξίες και τα οράματά μας, υποστήκαμε τις συνέπειες: φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια. Δεν υπήρξαμε και δεν θα γίνουμε ποτέ υποτελείς τυραννικών καθεστώτων, ακόμα κι αν αυτά φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Δημοκρατία». Μας είναι αδιανόητο να αγνοήσουμε τους καθημερινούς αγώνες των εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικά και πολιτικά λεηλατημένων Ελλήνων, που έπεσαν θύματα ενός διεφθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να αυτοπροσδιορίζεται ως «δημοκρατία».

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα δεσμά που, με την απόλυτη και απαράγραπτη ευθύνη των κυβερνώντων και των ύπατων θεσμικών εκφραστών του πολιτεύματος, χαλκεύονται σήμερα για τη χώρα, τα δεινά που οι αποφάσεις των κυβερνητών επιφυλάσσουν στο λαό.
Θεωρούμε απαρέγκλιτη δημοκρατική μας υποχρέωση να αντισταθούμε στις αντισυνταγματικές και πολιτικά επικίνδυνες μεθοδεύσεις που μετατοπίζουν την έδρα της πολιτικής νομιμότητας από το Κοινοβούλιο στις «αγορές».

Μεθοδεύσεις που υποθηκεύουν το αύριο της χώρας και τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, κατεδαφίζουν τις κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις των παλαιών και υπονομεύουν το μέλλον των νέων.

Η δημοκρατική συνείδηση και το αίσθημα δικαίου μάς απαγορεύουν να συμμετάσχουμε σε μια εκδήλωση κενή περιεχομένου, επίφαση δημοκρατικής ευαισθησίας, ανούσια παράσταση δήθεν πολιτικής συναίνεσης και κοινωνικής ομοψυχίας, όπως, δυστυχώς, καταλήγει να είναι, το δυσοίωνο τούτο έτος 2011, η προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου «για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας».

Οι υπογράφοντες δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε απόφαση συμμετοχής στην προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου 2011 και στην κατ’ επίφαση απόδοση τιμών στους αντιδικτατορικούς αγωνιστές της περιόδου 1967 – 1974. Αρνούμαστε να προσφέρουμε νομιμοποίηση στην οικονομική δικτατορία που εξυφαίνεται σε βάρος του λαού. Αρνούμαστε τη μετάλλαξη της χώρας μας σ’ αυτό που εμείς ονομάζουμε «ασήμαντη» δημοκρατία».

Το κείμενο υπογράφουν

Ιωσήφ Αναστασίου, Γιάννης Βασιλειάδης, Πέτρος Βλάσσης, Μπάμπης Γεωργούλας, Μαργαρίτα Γιαραλή, Κωστής Γιούργος, Μίμης Δαρειώτης, Βασίλης Δεμουρτζίδης, Μπούλη Θεοφυλακτοπούλου, Παναγιώτης Καϊσίδης, Τάσος Καζλάρης, Θανάσης Καλαφάτης, Μαρία Καλλέργη, Παύλος Κλαυδιανός, Μπάμπης Κοβάνης, Γρηγόρης Κοκοζίδης, Δημήτρης Κωσταράκος, Βασίλης Κωτούλας, Αντώνης Μαργαρίτης, Δημήτρης Μαστροδήμος, Νίκος Μανιός, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Μάκης Μπαλαούρας, Γιάννης Μπαλάφας, Γιάννης Μπανιάς, Μάγδα Πίττακα, Χρήστος Ρεκλείτης, Γιώργος Σαγιάς, Σπύρος Σακέττας, Γιάννης Σταματάκης, Νικηφόρος Σταματάκης, Ελλη Στεφανίδου, Γιάννης Στρατής, Νίκος Συρμαλένιος, Περικλής Τερζής, Πόπη Τζεμπελίκου, Νίκος Τσαγκρής, Κλέαρχος Τσαουσίδης, Ελένη Φατούρου-Δούμα, Νίκος Χρυσανθόπουλος.

Δε θα παρευρεθούν και ο πρόεδρος της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και η γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα

Στην προεδρική εκδήλωση δεν θα παρευρεθούν επίσης ο πρόεδρος της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και η γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα.

Ο Α. Τσίπρας έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της δημοκρατίας Κ. Παπούλια γνωστοποιώντας του τους λόγους για τους οποίους πάρθηκε η απόφαση αυτή. «Η Δημοκρατία μας φέτος δεν εορτάζει. Υποφέρει εξαιτίας της πλήρους και άνευ όρων παράδοσης της χώρας μας από την κυβέρνηση, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προκαλώντας φτώχεια, ανεργία και απελπισία στην πλειοψηφία των συμπολιτών μας. Πονάει από τα ισχυρά πλήγματα που επέφεραν μεθοδεύσεις που παρακάμπτουν τη λαϊκή κυριαρχία και δρομολογούν οδυνηρές εξελίξεις ερήμην του λαού. Δακρύζει εξαιτίας των τριών χιλιάδων δακρυγόνων που οι εντεταλμένες αστυνομικές δυνάμεις εκτόξευσαν στις 29 Ιουνίου σε ειρηνικούς διαδηλωτές, προκαλώντας ανήκεστες βλάβες σε συμπολίτες μας.» τονίζει στη επιστολή του ο Α. Τσίπρας δηλώνοντας ότι

«Για τους παραπάνω λόγους οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα παραβρεθούν στο Προεδρικό Μέγαρο, όπως άλλωστε αποφάσισαν να πράξουν και πολλοί από τους αντιστασιακούς του αντιδικτατορικού αγώνα»