Μπουμ σε φτώχεια και ανεργία

Παρέμβαση του Μ. Μπαλαούρα στο Ευρωκοινοβούλιο για τη κρίση στην Ευρώπη και Ελλάδα

«Πρέπει να δούμε τα αίτια της οικονομικής κρίσης εν συνόλω. Γιατί άραγε, όταν μαζί η Ε.Ε και οι ΗΠΑ μπήκαν σε κρίση, οι ΗΠΑ έχουνε βγει και μάλιστα με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης; Τι άραγε φταίει στην ασκούμενη οικονομική πολιτική; Άκουσα συναδέλφους μου ήδη που μίλησαν που αναφέρθηκαν στις μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις προς τι και σε ποια κατεύθυνση; Δεν είναι ουδέτερες έννοιες. Η Ευρώπη κυριαρχείται από το νεοφιλελευθερισμό. Μεταρρυθμίσεις με διάλυση του κοινωνικού κράτους; Μεταρρυθμίσεις με απελευθέρωση της αγοράς εργασίας χωρίς δικαιώματα στους εργαζόμενους; Θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση λέγοντας με όρους γνωστούς από την οικονομία ορισμένα πράγματα. Η εκτίμηση, συνάδελφοι, των πολιτών για την ΕΕ είναι ότι βρίσκεται σε υφεσιακό κραχ. Η ανάπτυξη, κι εδώ είναι μια περίεργη λέξη που θα πω, είναι σε ύφεση. Δηλαδή δεν υπάρχει ανάπτυξη, το αντίθετο, υπάρχει υπανάπτυξη. Η οικονομία της ΕΕ είναι σε στασιμότητα. Αύξηση, με υψηλό μάλιστα πολλαπλασιαστή στις ανισότητες δηλαδή στο κοινωνικό περιβάλλον συνολικά, αλλά και στο περιφερειακό. Και ταυτόχρονα έχουμε μπουμ στη φτώχεια και στην ανεργία. Τα τελευταία χρόνια αυτής της θεραπείας για την Ελλάδα, η ανεργία είχε φτάσει στο 27%, το χρέος έχει υπερδιπλασιαστεί και δεν έχουμε βγει ακόμα από την κρίση. Επομένως, νομίζω ότι χρειάζεται μια ριζική αλλαγή αυτού του πλαισίου.
Δίκαιη ανάπτυξη
Να υπάρξει ένα σύμφωνο ανάπτυξης, ένα σύμφωνο το οποίο θα μιλά για βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη, με δικαίωμα στην εργασία και στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα που σήμερα παραβιάζονται. Πρέπει ταυτόχρονα, να ενδυναμωθεί ο διάλογος με τα εθνικά Κοινοβούλια και το Ευρωκοινοβούλιο και να υπάρξει μια ουσιαστική ενίσχυση των κοινωνικών δεικτών. Η ανεργία και η φτώχεια, στις συνθήκες της ΕΕ δεν είναι ανεξάρτητες μεταβλητές που χρειάζονται αντιμετώπιση με συγκεκριμένες πολιτικές, αλλά παρεπόμενες άλλων πολιτικών που θεωρούνται κεντρικές, όπως για παράδειγμα η δημοσιονομική σταθερότητα. Ο πολίτης, ο άνθρωπος, ο εργαζόμενος χάνεται σε τέτοιες εκφράσεις οι οποίες κατά τη γνώμη μου βαλτώνουν ακόμα περεταίρω την ευρωπαϊκή οικονομία και τα επιμέρους κράτη και χάνει τη φερεγγυότητά της που είχε από την ίδρυσή της η ΕΕ και δε ξέρω που θα οδηγήσει μετά και από το Brexit. Και εδώ θέλω να τονίσω επίσης ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Η Γερμανία για παράδειγμα, έχει ένα πλεόνασμα του 8% το οποίο δεν είναι συμβατό με τις ευρωπαϊκές συνθήκες. (Σ.Σ.Ο Γκουλτιέρι με διόρθωσε λέγοντας 9% !).
Δευτερολογία Μπαλαούρα μετά από επιθέσεις που δέχτηκε η Ελλάδα, από Ολλανδούς, Βούλγαρους και της «Ομάδας του Βίζεγκραντ»
Μια παρατήρηση για τα κράτη όπως η Ολλανδία. Θα πρέπει, συνάδελφε, να έχουμε υπόψιν μας και την ιστορικότητα. Δηλαδή τα τελευταία 50-60 χρόνια τι πέρασε κάθε χώρα, τι καταστροφές, τι επεμβάσεις έγιναν και το πιο παλιό παρελθόν αν ήταν αποικιοκρατική δύναμη και έφτιαξε πρωτογενή πλούτο και πορεύτηκε στην πορεία. Μια παρατήρηση: Η ισοτιμία που μπήκαμε στο ευρώ, όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και πολλά άλλα κράτη, έχει αποδειχθεί και εκ των υστέρων ότι ήταν δυσμενής για τις χώρες αυτές. Κυριάρχησε το μάρκο και η ισοτιμία ήταν δυσμενής. Η Ελλάδα είναι σε πρόγραμμα έξι χρόνια. Τι είχαμε σαν συνέπεια; Προσέξτε το καλά και μετά λοιδορείστε τους Έλληνες ή την Ελλάδα. Το χρέος υπερδιπλασιάστηκε. Υποτίθεται ότι πήγαμε σε πρόγραμμα για να μειώσουμε το χρέος. Υπερδιπλασιάστηκε. Η ύφεση έφτασε 25%. Ούτε στο μεγάλο κραχ των ΗΠΑ δεν είχαμε 25% ύφεση. Η ανεργία έφτασε στο 27% εκ των οποίων οι νέοι μας, άνθρωποι επιστήμονες και πολύ καλοί επιστήμονες είναι 60% άνεργοι και και αιμοδοτούν τα μεγάλα κράτη της ΕΕ, των ΗΠΑ και Αυστραλίας. Έτοιμοι επιστήμονες, γιατροί, μηχανικοί με το αίμα του απλού Έλληνα που τους σπουδάσαμε έχουν φύγει και έχουνε πάει σε αυτές τις χώρες.
Απομείωση του χρέους όπως στη Γερμανία
Το ΔΝΤ μετά από 4 χρόνια είπε ότι έκαναν λάθος πολλαπλασιαστές και το πρόγραμμα βγήκε έξω. Έκαναν λένε λάθος! Τώρα μιλάει, για τις συνέπειες των κοινωνικών επιπτώσεων στη χώρα, όταν το 33% του πληθυσμού είναι σε απόλυτη φτώχεια. Και τώρα δε μπορούμε να κυβερνήσουμε, είμαστε σε επιτήρηση. Όχι μόνο στα οικονομικά δεδομένα αλλά ακόμα και για την Παιδεία. Το τι διδασκαλία θα κάνουμε παρεμβαίνουν οι Θεσμοί. Δεν έχετε καταλάβει μάλλον. Δεν αφορά μόνο την οικονομία. Θέλουν πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% κάθε χρόνο. Ιστορικά ποιο κράτος μπορεί να βγάλει 3,5% κάθε χρόνο πλεόνασμα για να το δίνει στους πιστωτές μας σε βάρος της ανάπτυξης. Και τελευταίο. Το χρέος σας είπα προηγουμένως υπερδιπλασιάστηκε με τη συνταγή της Τρόικας κτλ. Μπορεί να απομειωθεί; Δε μπορεί σε μια χώρα μια οικογένεια ή μια επιχείρηση με ένα τέτοιο χρέος να μπορέσει να προχωρήσει. Επομένως ζητάμε απομείωση του χρέους. Θυμίζω το ιστορικό προηγούμενο ότι η Ελλάδα μαζί με άλλα κράτη, η φτωχή Ελλάδα μετά τον πόλεμο, το 1953 συνέβαλε στην απομείωση του χρέους της Γερμανίας. Το θυμίζω αυτό για τους φίλους μας όχι μόνο τους Γερμανούς.
*Το παραπάνω κείμενο είναι σύνοψη της Παρέμβασης του Μ. Μπαλαούρα Πρόεδρου της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής στο Ευρωκοινοβούλιο για την οικονομική πολιτική στην ΕΕ.

Σε απόλυτη φτώχεια οι μισοί Έλληνες

Του Μάκη Μπαλαούρα

Πρό­σφα­τα (2/11/12) δη­μο­σιεύ­τη­κε α­πό την Ελλη­νι­κή Στα­τι­στι­κή Υπη­ρε­σία (ΕΛ­ΣΤΑΤ) η Έρευ­να Ει­σο­δή­μα­τος και Συν­θη­κών Δια­βίω­σης των νοι­κο­κυ­ριών για το 2011, με βά­ση τα ει­σο­δή­μα­τα του 2010.

Αρκετοί α­να­λυ­τές α­να­φέρ­θη­καν στα πιο πρό­σφα­τα δη­μο­σιευ­θέ­ντα α­πό τους ε­πί­ση­μους φο­ρείς (ΕΛ­ΣΤΑT, Eurostat) στοι­χεία της έ­ρευ­νας του 2011, η ο­ποία συ­γκέ­ντρω­σε και α­νέ­λυ­σε τα ει­σο­δή­μα­τα του 2010. Ορθή η α­νά­λυ­ση ε­πι­στη­μό­νων, οι οποίοι προ­τί­μη­σαν να πε­ριο­ρι­στούν στα ε­πί­ση­μα δια­θέ­σι­μα δε­δο­μέ­να. Σε κα­νο­νι­κές πε­ριό­δους η υ­στέ­ρη­ση των δύο χρό­νων (2011-2012) δε θα εί­χε ση­μα­ντι­κές ε­πι­πτώ­σεις στα α­να­λυ­τι­κά α­πο­τε­λέ­σμα­τα και συ­μπε­ρά­σμα­τα.

Σε πε­ρίο­δο κρί­σης όμως, σαν αυ­τή που περ­νά­ει η Ελλά­δα ο κοι­νω­νι­κός, ό­πως και ο πο­λι­τι­κός, χρό­νος τρέ­χει με α­σύλ­λη­πτη τα­χύ­τη­τα.
Ήδη ο ψη­φι­σθείς Προϋπο­λο­γι­σμός για το 2013, ό­σον α­φο­ρά μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, κα­θώς και το Με­σο­πρό­θε­σμο Πλαί­σιο Δη­μο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής (ΜΠΔΣ) 2013 -16, που πρό­σφα­τα έ­γι­νε νό­μος του κρά­τους, πα­ρα­θέ­τουν ση­μα­ντι­κά στοι­χεία για την ε­ξα­γω­γή συ­μπε­ρα­σμά­των, πα­ρά το γε­γο­νός ό­τι οι (κρα­τι­κές) προ­βλέ­ψεις πά­ντα πέ­φτουν έ­ξω, με πρό­θε­ση τον ε­ξω­ραϊσμό του ζο­φε­ρού ά­με­σου μέλ­λο­ντος, πα­ρα­πλα­νώ­ντας για την πραγ­μα­τι­κή ε­πί­πτω­ση της κρί­σης στην κοι­νω­νία.
Έτσι, έ­στω και με βά­ση τις συ­ντη­ρη­τι­κές ε­κτι­μή­σεις του κρά­τους προ­κύ­πτουν νέα, συ­γκλο­νι­στι­κά στοι­χεία.

Το ε­φιαλ­τι­κό έ­τος 2013

Η μείω­ση του δια­θέ­σι­μου ει­σο­δή­μα­τος το 2010 (κα­τά -12,2%) εί­χε ως α­πο­τέ­λε­σμα την αύ­ξη­ση της σχε­τι­κής φτώ­χειας κα­τά 1,3% (α­πό 20,1% το 2009 σε 21,4% το 2010) και της α­πό­λυ­της φτώ­χειας κα­τά 6,9% (α­πό 16% το 2009 σε 22,9% το 2010). Εί­ναι α­πό­λυ­τα λο­γι­κό να υ­πο­θέ­σει κα­νείς ό­τι α­νά­λο­γες με­τα­βο­λές των δει­κτών φτώ­χειας θα κα­τα­γρα­φούν και λό­γω των μειώ­σεων του δια­θε­σί­μου ει­σο­δή­μα­τος στα ε­πό­με­να έ­τη 2011 (κα­τά -8,1%), 2012 (κα­τά -12,6%) και 2013 (κα­τά -11,4%, ε­κτι­μή­σεις Προϋπο­λο­γι­σμού 2013 και ΜΠΔΣ 2013-16). Ου­σια­στι­κά, πρό­κει­ται για α­να­λο­γι­κή ε­φαρ­μο­γή και στα ε­πό­με­να έ­τη ό­σων κα­τα­γρά­φη­καν στο πρώ­το έ­τος της κρί­σης (2010).
Οι ε­κτι­μή­σεις του Πί­να­κα, βα­σι­σμέ­νες στις ε­πί­ση­μες προ­βλέ­ψεις δεί­χνουν ό­τι το 2013 το 41,1% του πλη­θυ­σμού θα βρί­σκε­ται σε α­πό­λυ­τη φτώ­χεια, δη­λα­δή κά­τω α­πό την γραμ­μή της φτώ­χειας ό­πως αυ­τή εί­χε ο­ρι­σθεί για το έ­τος 2005.
Πα­ρα­τη­ρού­με ό­τι, μέ­σα σε έ­να μό­λις έ­τος στην πε­ρίο­δο της τρέ­χου­σας κρί­σης (το 2010) εί­χα­με αύ­ξη­ση της φτώ­χειας σε α­πό­λυ­τους ό­ρους κα­τά 6,9 πο­σο­στιαίες μο­νά­δες ή κα­τά 43,1%.
Η δρα­μα­τι­κή ε­κτί­να­ξη του πο­σο­στού α­νερ­γίας (α­πό 7,2% το β’ και το γ’ τρί­μη­νο του 2008 σε 25,4% τον Αύ­γου­στο του 2012) εί­ναι προ­φα­νές ό­τι συ­νε­τέ­λε­σε ση­μα­ντι­κά στην αύ­ξη­ση της φτώ­χειας και του κοι­νω­νι­κού α­πο­κλει­σμού στην πε­ρίο­δο της κρί­σης.

* Εκτι­μή­σεις. Στοι­χεία α­πο­δο­χών α­πό την Έκθε­ση του Προϋπο­λο­γι­σμού 2013 για μι­σθούς και συ­ντά­ξεις και του ΜΠΔΣ 2013-2016 (κυ­κλο­φό­ρη­σε στις 31 Οκτω­βρίου).
** Δεί­κτες φτώ­χειας σε α­πό­λυ­τους ό­ρους δη­λα­δή ό­ταν το κα­τώ­φλι της φτώ­χειας πα­ρα­μέ­νει δια­χρο­νι­κά στα­θε­ρό σε ό­ρους πραγ­μα­τι­κής α­γο­ρα­στι­κής δύ­να­μης. Ει­δι­κό­τε­ρα, το πο­σο­στό φτώ­χειας για κά­θε έ­τος υ­πο­λο­γι­ζό­με­νο με το κα­τώ­φλι φτώ­χειας του έ­τους 2005 (60% του διά­με­σου ει­σο­δή­μα­τος του 2005 εκ­φρα­σμέ­νου σε τι­μές του κά­θε ε­πι­μέ­ρους έ­τους με βά­ση τον ε­ναρ­μο­νι­σμέ­νο δεί­κτη τι­μών κα­τα­να­λω­τή).

· Συ­μπέ­ρα­σμα: Εί­ναι α­δια­νό­η­το στην εποχή μας να βρίσκουμε ό­τι η α­πό­λυ­τη φτώ­χεια ε­κτι­μά­ται για το 2013 στο 41,1% του πλη­θυ­σμού. Θα ή­ταν χρή­σι­μο αν μπο­ρού­σα­με να βρού­με στοι­χεία μιας χρο­νο­λο­γι­κής σει­ράς αρ­χί­ζο­ντας α­πό το 1941, έ­τος της να­ζι­στι­κής και φα­σι­στι­κής κα­το­χής, για να ε­ξά­γου­με πρό­σθε­τα χρή­σι­μα συ­μπε­ρά­σμα­τα. Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση του­λά­χι­στον με­τά τον εμ­φύ­λιο τα στοι­χεία δεί­χνουν δυ­στυ­χώς τη ση­με­ρι­νή πρω­το­φα­νή κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή που προ­κλή­θη­κε α­πό τις πο­λι­τι­κές των μνη­μο­νίων που ε­πέ­βα­λαν η τρόι­κα και οι κυ­βερ­νή­σεις της.

>>Παραπομπές Οικονομικά στοιχεία επεξεργασία από την ΕΛΣΤΑΤ:

· Από­λυ­τη Φτώ­χεια: 41,1 %.

· Ύφε­ση: 25% για τη μέ­χρι τώ­ρα πε­ρίο­δο των Μνη­μο­νίων, με ε­κτί­μη­ση για ύ­φε­ση το 2013 γύ­ρω στο 7%.

· Ανερ­γία: 25,4%, με ε­κτί­μη­ση του Ι­ΝΕ ΓΣΣΕ για το 2013 πά­νω α­πό το 32%!

· Ανερ­γία των νέω­ν: 15-24 ε­τών 55% (Αύ­γου­στος 2012)

· Ανερ­γία των νέων γυ­ναι­κώ­ν: 15-24 ε­τών πά­νω α­πό 65%! (Αύ­γου­στος 2012)

Οι πα­ρα­πά­νω ε­κτι­μή­σεις, σε έ­να-δύο χρό­νια θα φαί­νο­νται λίαν συ­ντη­ρη­τι­κές, δε­δο­μέ­νης της ε­κτί­να­ξης των α­νέρ­γων που εί­ναι ο­μά­δα υ­ψη­λού κιν­δύ­νου φτώ­χειας και ως εκ τού­του της στέ­ρη­σης βα­σι­κών α­γα­θών και υ­πη­ρε­σιών. Πρέ­πει να υ­πο­γραμ­μί­σου­με ό­τι η φτώ­χεια πνί­γει πλέ­ον τους νέ­ους ά­νερ­γους, αλ­λά και τους (ε­λά­χι­στους) ερ­γα­ζό­με­νους που α­μεί­βο­νται με τους νέ­ους κα­τώ­τα­τους μι­σθούς και σε συν­θή­κες με ευέ­λι­κτες μορ­φές α­πα­σχό­λη­σης.
 

Από την ΕΠΟΧΗ