Συνάντηση Μπαλαούρα με Έβο Μοράλες

Hasta la victoria siempre!

Στην υπερπλήρη αίθουσα του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας καλωσόρισε τον Πρόεδρο της Βολιβίας Έβο Μοράλες με θερμό χαιρετισμό. Στη συνέχεια ακολούθησε συγκινητικότατη, τεκμηριωμένη κι ελπιδοφόρα ομιλία από τον χαρισματικό Έβο Μοράλες, παρουσία υπουργών, βουλευτών, δημοσιογράφων, διανοουμένων, εκπροσώπων κινημάτων και κομμάτων, πολιτών και νεολαίων.

 Η διαδρομή του  Εβο Μοράλες Άιμα είναι μοναδική. Γεννήθηκε μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας σε μια καλύβα από λάσπη. Δεν είναι μόνο ο συνδικαλιστής που έγινε Πρόεδρος, είναι ο φτωχός Ινδιάνος της φυλής των Αιμάρα, ο μετανάστης, με τις πολλές δουλειές του ποδαριού – τρομπετίστας, φούρναρης, εργάτης σε ρυζοκαλλιέργειες-κοκαλέρο – που ονειρευόταν να γίνει διάσημος ποδοσφαιριστής και ξενιτεύτηκε για να επιβιώσει. Εισήλθε στο Προεδρικό Μέγαρο της αγαπημένης του πατρίδας, όπως είπε, με το Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό, πριν από δεκατρία χρόνια. Από τότε κυβερνά ως ηγέτης της Αριστεράς, παλεύοντας κάθε μέρα ενάντια στην αδικία, για την υπεράσπιση των φτωχών αγροτών και εργατών, με σημαντικές επιτυχίες στην πάταξη του αναλφαβητισμού και την αύξηση του εισοδήματος του λαού του, καθώς για την ανεξαρτησία της χώρας του, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την Ειρήνη.

Το 2006, στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Καράκας, ο Μάκης Μπαλαούρας, σήμερα Βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ και Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, είχε γνωριστεί με τον Έβο Μοράλες, που τότε μόλις είχε εκλεγεί  Πρόεδρος της Βολιβίας με απόλυτη πλειοψηφία, από τον πρώτο γύρο.

Του ενεχείρισε επιστολή και του δώρισε dvd με τους θησαυρούς της Αρχαίας Ολυμπίας

Στη χθεσινή εκδήλωση είχε μια σύντομη συζήτηση μαζί του, παραδίδοντας του μια φωτογραφία από το Φόρουμ, μια προσωπική επιστολή, καθώς και ένα dvd με τους αρχαιολογικούς χώρους της Αρχαίας Ολυμπίας «για να σε περιηγηθεί εικονικά στους αρχαιολογικούς χώρους της».

Στην επιστολή του ο Μάκης Μπαλαούρας, ξεκινώντας με την προσφώνηση «Αγαπητέ Σύντροφε, Πρόεδρε του Πολυεθνοτικού κράτους της Βολιβίας, Έβο Μοράλες Αίμα», συνέχισε με τα παρακάτω:

«Είναι μεγάλη η τιμή και η χαρά που είσαι κοντά μας σήμερα στην Ελλάδα, την αλληλέγγυα χώρα στους λαούς της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα της φίλης χώρας Βολιβίας.

Σου εύχομαι από καρδιάς δύναμη μεγάλη στο δύσκολο έργο σου και η Αριστερά να θριαμβεύσει και στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη, παρά τα εμπόδια.

Είμαι σίγουρος ότι η σοφία, η σύνεση και η γενναιοδωρία του πνεύματος  που σου έχει δώσει ο πολιτισμός των Ινδιάνων προγόνων σου και η Μητέρα – Φύση θα σε στηρίζουν πάντα και θα εμπνέουν και μας.

Αγαπητέ σύντροφε Έβο, συμφωνώ με τα λεγόμενά σου στο Καράκας, το 2006 όπου συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, ενθυμούμενος  αυτά που είπες, όπως ότι “ο πλανήτης, η Μητέρα Γη δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα. Σεβόμαστε τη Μητέρα Γη. Ο κόσμος έχει πυρετό από την κλιματική αλλαγή και η  αρρώστια ονομάζεται μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης … Ο άνθρωπος είναι ικανός να συλλογίζεται, να μαθαίνει από τα λάθη του, να ανακτεί τις ρίζες του  και να αλλάζει για να φτιάξει έναν κόσμο δίκαιο, διαφορετικό, βιώσιμο, ισορροπημένο και  αρμονικό με τη φύση”».

Ο Βουλευτής Ηλείας, πρόσθεσε: «Το μεγαλείο της Φύσης και του Ανθρώπου εξυμνούσαν και οι αθλητές στην Αρχαία Ολυμπία, ιστορικό τόπο της ιδιαίτερης μου πατρίδας, της Ηλείας, όπου θα ήμουν ευτυχής αν κάποτε μπορέσω να σε υποδεχτώ. Εκεί, στην κοιτίδα των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου αναδείχτηκαν από τους προγόνους μας, τους Αρχαίους Έλληνες, τα ιδεώδη της ευγενούς άμιλλας και της Ολυμπιακής Εκεχειρίας».

O Μ. Μπαλαούρας έκλεισε την επιστολή του με το ποτισμένο με αίμα, παγκόσμιο πια, σύνθημα «Hasta la victoria siempre!»

Μάκης Μπαλαούρας: Για να υπάρξει, η σοσιαλδημοκρατία πρέπει να επανέλθει στις ρίζες της*

Αποτέλεσμα της αποξένωσης της σοσιαλδημοκρατίας από τις λαϊκές μάζες ήταν το γεγονός ότι από το 1960 ως σήμερα τα κόμματα αυτά έχασαν πάνω από το 20% της εκλογικής τους δύναμης!

Η ιστορία του εργατικού κινήματος έχει αναγνωρίσει το σημαντικό ρόλο της «παλαιάς» σοσιαλδημοκρατίας στους κοινωνικούς αγώνες.
Όμως από τη δεκαετία του 1990, οι Νέοι Εργατικοί του Μπλερ έκαναν τη μεγάλη στροφή εγκαταλείποντας τις παραδοσιακές θέσεις των Εργατικών. Υπήρξε χαρακτηριστική η δήλωση του δεύτερου στην τάξη μετά τον Μπλερ, του Πήτερ Μάντελσον, στο κόμμα των νέων Εργατικών, πως ήταν ικανοποιημένος από το γεγονός ότι «υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που γίνονται ασύλληπτα πλούσιοι» δηλαδή, από το γεγονός ότι διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες, φωνάζοντας επιπροσθέτως: «Είμαστε όλοι τώρα Θατσερικοί».
Έτσι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, σαγηνευμένη από τη «γοητεία της μπουρζουαζίας», απεμπόλησε την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων και δικαιωμάτων που διέλυε ο νεοφιλελευθερισμός, ενώ αντιμετώπισε και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις διεκδικήσεις ως «λαϊκισμό».
Αποτέλεσμα της αποξένωσης της σοσιαλδημοκρατίας από τις λαϊκές μάζες ήταν το γεγονός ότι από το 1960 ως σήμερα τα κόμματα αυτά έχασαν πάνω από το 20% της εκλογικής τους δύναμης!
Όμως παρ’ όλη την κοινωνική και ιδεολογική της μετάλλαξη, πιστεύω ότι η σοσιαλδημοκρατία μπορεί να επιζήσει αρκεί να εγκύψει στις λαϊκές τάξεις και να προχωρήσει σε βαθείς μετασχηματισμούς.
Προς επίρρωση αυτού, σημειώνω ότι ήδη υπάρχουν διακριτά παραδείγματα: Ο Σάντερς στις ΗΠΑ, ο Κόρμπιν στην ηγεσία των Εργατικών και ο σχηματισμός της πορτογαλικής κυβέρνησης από τα κόμματα Σοσιαλιστικό, Κομμουνιστικό και Μπλόκο, με πρωθυπουργό τον σοσιαλιστή Κόστα.
Στα καθ’ ημάς, το ΠΑΣΟΚ, αν και δεν είχε οικοδομήσει δομικούς δεσμούς με τη σοσιαλδημοκρατία της Δύσης, έσπευσε ταχύτατα και σε βάθος όπως κι αυτή, να προσχωρήσει στον νεοφιλελευθερισμό.
Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμενος ότι εκπροσωπεί ό,τι αριστερό υπάρχει στην Ελλάδα, στηρίχτηκε από τη σοσιαλδημοκρατία, τους Πράσινους και την υπόλοιπη ευρωπαϊκή Αριστερά.
Μακεδονικό: χαμένη ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ
Είναι πια παραδεκτό ότι η δημαγωγία και η εθνικιστική έξαρση αποτέλεσαν μία από τις αιτίες που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση από την οποία πασχίζουμε να βγούμε. Η σύγχυση που παρατηρούμε στο Κίνημα Αλλαγής οδηγεί στο να έχει χάσει την όποια προωθητική πνοή είχε στην αρχή του εγχειρήματός του. Ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να συμπεριφέρεται ως συνοδοιπόρος της ΝΔ.
Το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ», που κάποιοι επικαλέστηκαν, δεν δικαιολογεί την αναθεώρηση της πολιτικής για το Μακεδονικό, που άλλωστε το ίδιο ΠΑΣΟΚ, από την εποχή του Α. Παπανδρέου, είχε διαμορφώσει.
Ως εξαιρέσεις στον εθνικισμό του ΚΙΝΑΛ καταγράφηκαν η θέση του Γ. Παπανδρέου, η ομιλία Θεοδωράκη και οι τοποθετήσεις βουλευτών του Ποταμιού και της ΔΗΜΑΡ.
Ενώ η στάση του ΚΚΕ και ορισμένων άλλων δυνάμεων της Αριστεράς στο Μακεδονικό υπονόμευσαν το παρελθόν τους και συνετέλεσαν στην ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και την αποκατάσταση της πολιτικής του ηγεμονίας, η οποία είχε κλονιστεί από την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων που υποχρεώθηκε να πάρει.
Ο Σαμαρισμός ηγεμονεύει στη ΝΔ
Αντίθετα, η ΝΔ επιστρέφει ως κόμμα του Σαμαρά, κλείνοντας το μάτι προς τα ακροδεξιά, ενώ παράλληλα κινείται σε παλαιοκομματικές ιδιοτέλειες για να συγκολλήσει τα αντίπαλα τιμάριά της. Η πρόσφατη τοποθέτησή της στο Μακεδονικό είναι συνεπής με τη στάση της απέναντι στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό, τον αυταρχισμό, τα δικαιώματα, όπως άλλωστε σημειώνεται και σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη (Ουγγαρία). Και αυτό, παρά το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα στήριξαν το σύμφωνο της κυβέρνησης με τη γείτονα χώρα.
Αναγκαίες οι προγραμματικές συμμαχίες
Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας στις αποσκευές του την αντίθεσή του με τον Υπαρκτό Σοσιαλισμό και την κληρονομιά του Ευρωκομμουνισμού και του ΚΚΕ Εσωτερικού, θεωρεί ότι προγραμματικές συμμαχίες, εφόσον είναι απαλλαγμένες από ηγεμονισμούς, θα δώσουν νέα πνοή στην πορεία της χώρας. Μετά την επικείμενη έξοδο από το μνημόνιο τον Αύγουστο, η συζήτηση για τις πολιτικές εξελίξεις δεν μπορεί να αποφευχθεί με αναθέματα.
Το Κίνημα Αλλαγής όμως, αγκιστρωμένο από πρόσωπα και πολιτικές που λειτουργούν ως βαρίδια του παρελθόντος, πρέπει να σταματήσει να διαπερνάται από (σφοδρή) αντιπαλότητα στο θέμα της κυβερνητικής συνεργασίας, αν και ήδη έχουν φανεί αποστασιοποιημένες συμπεριφορές.
Ο πατέρας της σοσιαλδημοκρατίας Κάουτσκι, που δεν τον έχουν αποκηρύξει ακόμα, μιλά για πρόταση επαναστατικής στρατηγικής: «Ο σοσιαλισμός είναι πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού».
Για μια πορεία προγραμματικής συμπόρευσης με μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, προϋπόθεση είναι η κοινωνική και ιδεολογική της μεταστροφή. Αυτό μπορεί να συμβάλει σε ένα σχέδιο βαθιών μετασχηματισμών στην Ελλάδα και Ευρώπη που χωρίς αυτούς είναι μάταιη οποιαδήποτε απόπειρα ριζικής επίλυσης των προβλημάτων.
* από την ομιλία του Μ. Μπαλαούρα στην εκδήλωση στο «Πολιτικό Εργαστήρι» της ΔΗΜΑΡ, την Τρίτη 19/6/2018
* Ο Γεράσιμος (Μάκης) Μπαλαούρας είναι βουλευτής Ηλείας ΣΥΡΙΖΑ

Μ. Μπαλαούρας: Καληνύχτα, κύριοι Κυριάκο Σαμαρά και Αντώνη Γκρουέφκσι

Η ομιλία του Μ. Μπαλαούρα στην Ολομέλεια, κατα τη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε η ΝΔ.

«Καληνύχτα κύριοι Κυριάκο Σαμαρά και Αντώνη Γκρουέφσκι»
Μ` αυτή τη φράση έκλεισε την ομιλία του ο Μ. Μπαλαούρας στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε η Ν.Δ. Παίρνοντας το λόγο, ο βουλευτής αφού πρώτα έκανε αναφορά στο κλείσιμο ενός μεγάλου κεφαλαίου, με το άνοιγμα του δρόμου της εξόδου από τα μνημόνια, σχολίασε: «Όμως φαίνεται ότι ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται με άλλη μορφή. Αναρωτιέμαι λοιπόν σε αυτό τον ταξικό πόλεμο τι θέση θα πάρουν οι φιλελεύθεροι της ΝΔ, γιατί βλέπω μια αμηχανία. Προσπαθούμε να κλείσουμε ένα ζήτημα, ένα μεγάλο πρόβλημα που δηλητηρίαζε τους λαούς και οδηγούσε ταυτόχρονα σε απώλεια της εθνικής στρατηγικής μας. Είμαστε στα Βαλκάνια, την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης. Στα ανατολικά μας σύνορα υπάρχει η Τουρκία, ένα κράτος άκρως επιθετικό, που παίζει επικίνδυνα στην ευρύτερη περιοχή, όπως Συρία, Αιγαίο, Κύπρο αλλά και στα νησιά μας και την ευρύτερη Βαλκανική. Εμείς όμως έχουμε χάσει την επαφή μας με το βόρειο κομμάτι της περιοχής μας, δηλαδή τη βόρεια Βαλκανική, γιατί δώσαμε έδαφος σε αυτή να βάλει πόδι. Ο στρατός της ΠΓΔΜ εκπαιδεύεται από τον τουρκικό στρατό.»
Στη γραμμή του Κώστα Καραμανλή
Στη συνέχεια ο Μάκης Μπαλαούρας μίλησε για κάποια δεδομένα στα οποία βασίστηκε η ελληνική εξωτερική πολιτική. Πρώτο δεδομένο, η σύνθετη ονομασία: «Είναι γνωστό ότι τουλάχιστον από το 2008 η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή με Υπουργό Εξωτερικών την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη συμφωνήσαν στη σύνθετη ονομασία και erga omnes. Ακολουθούμε την πολιτική της τότε κυβέρνησής σας. Όμως εσείς δεν τολμήσατε. Ο μόνος που προσπάθησε να τολμήσει ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αυτός έκανε βήματα αλλά είχε ένα Δούρειο Ίππο στους κόλπους της κυβέρνησής του, τον Αντώνη Σαμαρά. Γι’ αυτό σταμάτησε εκεί που έπρεπε να προχωρήσει, γι’ αυτό εγκατέλειψε το σκάφος και άφησε το θέμα έτσι. Αλλά είχε τουλάχιστον μια τόλμη ορισμένα πράγματα να τα προχωράει.»
Υπενθυμίζοντας ότι το σκέτο «Μακεδονία» παίχτηκε στην περίοδο του Σαμαρά, απευθύνθηκε στους βουλευτές της Ν.Δ.: «Γιατί λοιπόν σήμερα αυτές οι αντιδράσεις; Πολλοί από σας έχετε πάει σε διεθνή fora, έχω πάει κι εγώ πολλές φορές και βλέπω στην ταμπέλα πάνω Μακεδονία. Τι κάνατε τόσα χρόνια; Βγάλατε κανένα περίστροφο; Πώς επιβλήθηκε από 149 χώρες η αναγνώριση του κράτους αυτού με το όνομα Μακεδονία; Από το Θεό; Ή από ενέργειες συγκεκριμένες της πολιτικής εξουσίας που διαχειριζόταν τα πράγματα την εποχή εκείνη;»
Και για τα απομεινάρια του εμφύλιου
Κάνοντας μια παρένθεση, και απευθυνόμενος περισσότερο στους συντρόφους του ΚΚΕ, ο βουλευτής είπε: «Υπάρχουν ακόμη απομεινάρια του εμφύλιου πολέμου που είχανε δώσει αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας και με το ΕΑΜ, αλλά και μετά με τη σύγκρουση με τον εμφύλιο πόλεμο, τα οποία δεν έχουν ακόμα τη δυνατότητα να έρθουν να επισκεφθούν και να μείνουν στη χώρα που γεννήθηκαν και αγάπησαν, την ελληνική Μακεδονία.»
Δεν έχουμε Σαμαρά να ρίξει τον Τσίπρα
Απαντώντας στο χθεσινό σχόλιο του κου Κουμουτσάκου «ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έπεσε όταν προσπάθησε να λύσει το μακεδονικό και προσέχετε μην πέσετε κι εσείς», ο Μ. Μπαλαούρας τόνισε: «Εμείς δεν έχουμε Σαμαρά για να ρίξει την κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλέξη τον Τσίπρα». Τελειώνοντας, χαρακτήρισε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο πατροκτόνους, (εννοώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη, σε σχέση με τον πατέρα του) αλλά και εθνοκτόνους. Και έκλεισε την ομιλία του με τη φράση: «Η ιστορία σας στέλνει μια μεγάλη καληνύχτα κύριοι Κυριάκο Σαμαρά και Αντώνη Γκρουέφσκι».

Ο Μάκης Μπαλαούρας στην εκπομπή Πρώτη Είδηση της ΕΡΤ

• Ονομασία της ΠΓΔΜ
• Για τα συλλαλητήρια
• Κρύβονται στα συλλαλητήρια με αντικυβερνητικό φερετζέ
• Όλοι είμαστε θύματα του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια»
• ΝΔ: με τους Σαμαρά-Γεωργιάδη ή με Καραμανλή-Μπακογιάννη;
• Η Ελλάδα να γίνει πόλος Ειρήνης, Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με συσπείρωση εντός ΕΕ με όλα τα βαλκανικά κράτη.
• Υπάρχουν διαφωνίες με τους ΑΝΕΛ, αλλά αυτά συμβαίνουν σε όλα τα κράτη. Υπουργοί διαφωνούν δημοσίως με πρωθυπουργό

 

Γ. Μπαλαούρας: Ιστορικά υπάρχει το «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» Συνέντευξη στο Στίγμα 97,6 fm Ζακύνθου

Λίγες ώρες απομένουν από την επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα” στην Αθήνα και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γεράσιμος Μπαλαούρας μιλώντας σε ραδιόφωνο της Ζακύνθου (Στίγμα 97,6), παραδέχθηκε ότι στο παρελθόν «και εγώ συμμετείχα σε διαδηλώσεις κατά των ΗΠΑ και έκαιγα αμερικανικές σημαίες έξω από την αμερικανική πρεσβεία» αλλά συμπλήρωσε:

«Ιστορικά υπάρχει το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» και από την παγκόσμια ιστορία δεν παραγράφεται τίποτα.

Στο παρελθόν και εγώ συμμετείχα σε διαδηλώσεις κατά των ΗΠΑ και έκαιγα Αμερικανικές σημαίες έξω από την Αμερικανική πρεσβεία, αυτά ούτε παραγράφονται ούτε ξεχνιόνται. Εξακολουθούμε να έχουμε τις ίδιες αντιλήψεις για τους πολέμους που δημιουργούν ιμπεριαλιστικά κράτη.
Ο Σαμαράς το επιτελείο του και η ΝΔ σήμερα δεν κάνουν πολιτική αλλά μικροπολιτική.

Οι ΗΠΑ έπαιξαν έναν καθοριστικό ρόλο αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου. Αυτά δεν κρύβονται.
Γαλλία, ΗΠΑ και Γερμανία, ευθύνονται για τις επεμβάσεις στην Μέση Ανατολή με τα γνωστά προβλήματα.

Στην Συρία, η Γαλλία και εν μέρει η Γερμανία έπαιξαν έναν ρόλο παρόμοιο ίσως και περισσότερο έντονο από ότι οι Η.Π.Α.

Η Ελλάδα δεν έχει θέση σε πολεμικές επιχειρήσεις

Δεν θα στέρξουμε σε μια κατεύθυνση διευκόλυνσης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων για τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Συρία. Η Ελλάδα δεν έχει θέση σε πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.

Από γεωπολιτικής άποψης η Ελλάδα, παρά τα προβλήματα της κρίσης, είναι η μόνη ήρεμη και σταθερή δύναμη στην ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, γι αυτό και ο Ομπάμα πάντα στήριζε τις Ελληνικές θέσεις. Ελπίζω αυτό να μην αλλάξει επί Προεδρίας Τραμπ.

Η πολιτική Ομπάμα δεν είναι ίδια με την πολιτική των Μπους. Ο Ομπάμα δεν ήταν ποτέ υπέρ της λιτότητας, ανέκαμψε την οικονομία των ΗΠΑ όχι όμως και την μεσαία τάξη, γι αυτό και εξελέγη Πρόεδρος ο Τραμπ.
Όλη η υφήλιος από την ΕΕ έως τον Ισημερινό ήταν εναντίον του Τραμπ που τελικώς δυστυχώς εξελέγη.

Η πολιτική στις ΗΠΑ δεν διαμορφώνεται τόσο από τον πρόεδρο, αλλά από άλλους μηχανισμούς. ο πρόεδρος βάζει την σφραγίδα του και τον χρωματισμό του, είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα.
Ο Τραμπ θα αναγκαστεί σε πολλά ζητήματα να κάνει πίσω, όπως για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που ήδη το πήρε πίσω. Είχε δίκιο ο κ. Παπαδημούλης που έγραψε ότι στις ΗΠΑ άλλα κάνουν προεκλογικά και άλλα μετεκλογικά.

Με το πιστόλι στον κρόταφο υπογράψαμε ένα επώδυνο και άδικο μνημόνιο

Αυτά τα έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Εμείς όμως δεν είμαστε απατεώνες όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Εμείς δεν κοροϊδέψαμε κανέναν, δώσαμε μια μάχη, δεν τα καταφέραμε και αναγκαστήκαμε με το πιστόλι στον κρόταφο να υπογράψουμε ένα δύσκολο επώδυνο και άδικο μνημόνιο. Εξακολουθούμε όμως να παλεύουμε και να νοιαζόμαστε για τους αδύναμους πολίτες.

Αγκαλιάσαμε τους πιο πονεμένους της κοινωνίας. Κάνουμε πολιτικές για να απαλύνουμε τον πόνο αναγνωρίζοντας τα μεγάλα προβλήματα που υπάρχουν στους μικρομεσαίους στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους.

Εμείς δεν είναι ότι, αλλά είπαμε και άλλα κάναμε, εμείς άλλα είπαμε γιατί δεν μπορέσαμε να τα κάνουμε.
Αυτή είναι η διαφορά μας. Δεν κοροϊδέψαμε κανέναν. Δεν κρύψαμε το μνημόνιο που υπογράψαμε. Πήραμε τις εκλογές γιατί ο κόσμος μας έχει εμπιστοσύνη.

Πάντα παραμονές των αξιολογήσεων οι δανειστές απαιτούν σκληρότερα μέτρα, το έχουμε ξαναζήσει αυτό το έργο. Η κυβέρνηση τηρεί το δύσκολο μνημόνιο που υπόγραψε αλλά δε δεχόμαστε νέες απαιτήσεις. Η μόνη εκκρεμότητα είναι το εργασιακό καθεστώς. Το ΔΝΤ που αποδέχεται ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, θέλει να καταστήσει και τους Έλληνες πολίτες μη βιώσιμους. Δεν πρόκειται να δεχτούμε τέταρτο μνημόνιο.

Η γραμμή της κυβέρνησης είναι το κλείσιμο των αξιολογήσεων, η μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων και η απομοίωση του χρέους. Επίσης θέλουμε οι τράπεζές μας να μπουν σε μια κανονικότητα, προσδοκούμε στην ποσοτική επέκταση της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας.

Έχω έντονη επιφύλαξη για τα γκάλοπ. Τα Γκάλοπ στην Ελλάδα τα φτιάχνουν πολύ περισσότερο από αλλού. Σε όλα τα γκάλοπ υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πολιτών που εμφανίζεται αμήχανο. Αυτός ο κόσμος είναι κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ που περιμένει. Και αν υλοποιηθεί η στρατηγική μας τότε θα αλλάζει η εικόνα της χώρας και η ζωή του πολίτη.»
Από το 1.40.43: Πηγή: https://stigmafm.gr/gerasimos-mpalaoyras-boyleyths-hleias-syriza-d68/

Στο στόχαστρο της ΝΔ ο Μ. Μπαλαούρας για το όνομα της ΠΓΔΜ Ο Μπαλαούρας παρουσιάζει τις απομαγνητοφωνημένες εκπομπές

Η ΝΔ, με αφορμή δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στα «Παραπολιτικά», η Συγγρού ισχυρίστηκε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ υποσκάπτει συστηματικά την εθνική γραμμή» – «Θα προτιμούσα μια ονομασία με επιθετικό προσδιορισμό, γεωγραφικό ή εθνικό» ξεκαθάρισε ο Μ. Μπαλαούρας στον ραδιοσταθμό Alpha

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας για τη δήλωση του Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μ. Μπαλαούρα (διαβάστε παρακάτω) εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Η δήλωση του κ. Μπαλαούρα έρχεται να προστεθεί σε ανάλογη πρόσφατη δήλωση του κ. Μουζάλα. Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν προβεί στις ίδιες και ακόμη χειρότερες δηλώσεις. Και μάλιστα σε στιγμές που βρίσκονταν σε εξέλιξη κρίσιμες διπλωματικές μάχες. Έτσι υποσκάπτεται η εθνική γραμμή. Ο πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών οφείλουν να πάρουν άμεσα ξεκάθαρη θέση»

Η δήλωση Μπαλαούρα στα «Παραπολιτικά»: Γεωγραφικός προσδιορισμός στην ονομασία
Το απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από τις δηλώσεις του Μπαλαούρα στον ρ/σ Παραπολιτικά:

…Η πολιτική μου εκτίμηση είναι ότι κάποια στιγμή θα καταλαγιάσουν αυτά τα πράγματα δηλαδή υπάρχει ενδεχομένως μια πίεση στην εκλογική βάση των ΑΝΕΛ και αναδεικνύουν κάποια ζητήματα όπως αυτό για την ΠΓΔΜ… Είναι ζήτημα που νομίζω ότι είναι τριτεύον πια στην πορεία της χώρας. Πρέπει να υπάρξει λύση, λύση με συμβιβασμό, δυστυχώς χάσαμε τις ευκαιρίες στο παρελθόν λόγω πιέσεων από κοινωνικούς παράγοντες στην Ελλάδα και το έχουμε και αυτό κληρονομήσει.

*ΔΗΜ: Όταν λέτε λύση με συμβιβασμό θα θέλατε μια λύση ακόμα και τώρα γρήγορα;

>Μ.ΜΠΑΛΑΟΥΡΑΣ: Βεβαίως γιατί όχι.

*ΔΗΜ: Με τι όνομα, δηλαδή ένα όνομα σαν το «Βόρεια Μακεδονία»;

>Μ.ΜΠΑΛΑΟΥΡΑΣ: Δεν θα είχα καμία αντίρρηση όπως και «Σλαβομακεδονία» επίσης δεν θα είχα. Δηλαδή ένας γεωγραφικός ή άλλου είδους …προσδιορισμός δεν θα είχα…

*ΔΗΜ: Το Μακεδονία σκέτο εσείς θα το απορρίπτατε πλήρως;

>Μ.ΜΠΑΛΑΟΥΡΑΣ: Εγώ προσωπικά όχι γιατί θεωρώ ότι τα δεδομένα είναι σαφή, πρέπει και από την άλλη βέβαια πλευρά να υπάρξουν κινήσεις τακτοποίησης κάποιων πραγμάτων που δεν τα τακτοποιούν ίσα- ίσα τα οξύνουνε αλλά είναι και γελοίο αυτό το πράγματα δηλαδή ο καθένας να φοράει χλαμύδα και να λέει «είμαι απόγονος του Μέγα Αλέξανδρου».

Εν πάση περιπτώσει η εποχή μας έχει άλλες απαιτήσεις, αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να λυθούν, έπρεπε να είχαν λυθεί πολλά χρόνια τώρα. Δυστυχώς και η κυβέρνηση τότε του κ. Μητσοτάκη υπέκυψε και άλλες κυβερνήσεις δεν το είχαν προχωρήσει, θυμάμαι την πρόταση Πινέιρο η οποία ήταν πάρα πολύ καλή εν πάση περιπτώσει εκεί είμαστε.

Μπορεί να πιέζονται οι ΑΝΕΛ από ακροδεξιά σχήματα, όχι ότι είναι ακροδεξιοί οι ΑΝΕΛ αλλά στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν καταστάσεις μιας έκφρασης μεταξύ Χρυσής Αυγής και ΝΔ μπορεί να σηκώσουν το ζήτημα του Μακεδονικού, να σηκώσουν το ζήτημα της θρησκείας και πιθανόν να θέλουν να φυλάξουν τα νώτα τους με δηλώσεις και τέτοιου είδους πράγματα τα οποία δε βοηθάνε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και για αυτό ελπίζω ότι θα καταλαγιάσουν.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε στο ραδιόφωνο του Alpha:

«Έπρεπε να έχει λυθεί το ζήτημα. Δεν έχει λυθεί και είμαστε στρυμωγμένοι από αυτή την πλευρά. Αν και εκείνοι αφαιρέσουν, απωλέσουν και παρατήσουν τελείως τις αλυτρωτικές τους διαθέσεις περί ενιαίας Μακεδονίας, όταν όλα αυτά ηρεμήσουν, δεν θα με ενδιαφέρει το όνομα δεν έχω πρόβλημα με την ονομασία της ΠΓΔΜ, δήλωσε στον Alpha 9.89 ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μάκης Μπαλαούρας

«Θα προτιμούσα μια ονομασία με επιθετικό προσδιορισμό, γεωγραφικό ή εθνικό, όπως Βόρεια Μακεδονία ή Σλαβομακεδονία», πρόσθεσε χαρακτηριστικά τονίζοντας πως «να επιλυθεί το θέμα με το όνομα Μακεδονία. Η ανικανότητα και η αδυναμία των κυβερνήσεων, οι πιέσεις που δέχτηκαν και τις ανέχτηκαν από διάφορους κοινωνικούς φορείς, δυστυχώς δεν επέτρεψαν να γίνουν αυτά τα πράγματα».

Θ. Παπαχριστόπουλος: «Δεν θα διαταραχτούν οι σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ»

“Θέμα να διαταραχτούν οι σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν υπάρχει ούτε μια στο δισεκατομμύριο. Είναι γνωστό ότι έχουμε διαφορές και μάλιστα μια από αυτές είναι και το όνομα των Σκοπιών. Με τον ΣΥΡΙΖΑ μας έχει ενώσει και συνεχίζει να μας ενώνει η διαφθορά, η διαπλοκή, η φοροδιαφυγή, η μιντιακή δικτατορία και η κάθαρση του πολιτικού συστήματος. Επειδή αυτά στην ιεράρχηση προτεραιοτήτων είναι πρώτα, δεν έχουμε κανέναν λόγο να διαταράξουμε τις σχέσεις μας. Μιλάτε με έναν άνθρωπο που ενώ έχει υπερευαισθησία σε αυτό το θέμα θα σας πω ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη να έχει την άποψη του. Έχει μια άλλη άποψη. Πρέπει ντε και καλά να έχει την δικιά μου; Δηλαδή την υπερευαισθησία που έχουμε εμείς πρέπει να την επιβάλουμε σε όλον τον πλανήτη; Είναι ένα θέμα που το έχουμε αντιμετωπίσει στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα τρεισήμισι ώρες, έχουμε βγάλει μια γραπτή ανακοίνωση, ισχύει η ανακοίνωση, είναι ομόφωνη. Είναι ένα θέμα που θα το λύσει ο πρωθυπουργός”, ανέφερε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ, Θανάσης Παπαχριστόπουλος, μιλώντας στα “Παραπολιτικά fm”

Η συνέντευξη στον ρ/σ Alpha 9.89 https://www.youtube.com/watch?v=RO6fVApOca4

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Να μετατρέψει η Αριστερά την εθνική σε κοινωνική σύγκρουση 

Τον Δεκέμβριο του 2003 γράφαμε ότι «η “Εποχή” από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας της εδώ και 13 χρόνια έχει ασχοληθεί σε βάθος με το Κυπριακό παρουσιάζοντας τις θέσεις και των δύο κοινοτήτων. Δείξαμε ότι στην Κύπρο ζουν και Τουρκοκύπριοι. Η εφημερίδα μας έχει πάρει συνεντεύξεις και φιλοξενήσει άρθρα από κεντρικά πολιτικά πρόσωπα( Βασιλείου, Παπαδόπουλου, Χριστόφια,Ταλάτ, Ιζκάν, Λεβέντ και από τους επικεφαλής των μεγαλύτερων εργατικών συνομοσπονδιών και από τις δύο κοινότητες. Το 1999 στο Φεστιβάλ της Εποχής και αργότερα, το 2003, σε ειδική εκδήλωση συζητήθηκε το Κυπριακό με ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους. Υπερηφανευόμαστε λοιπόν γιατί ασχοληθήκαμε με το σημαντικό αυτό ζήτημα, όταν τα άλλα ΜΜΕ αγνοούσαν τι γίνεται στο νησί και κυρίως στην τουρκοκυπριακή πλευρά».

Λίγο αργότερα γράφαμε: «Σήμερα υπάρχουν τρεις λύσεις.

• Η πρώτη να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, δηλαδή η de facto διχοτόμηση, αναμένοντας καλύτερες μέρες, οι οποίες δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα έρθουν, όπως δεν ήρθαν τα προηγούμενα 28 χρόνια, που οι συνθήκες ήσαν καλύτερες.
• Η δεύτερη, να επιβληθεί και de jure διχοτόμηση. Αυτή η λύση θα ‘ταν ίσως ενδιαφέρουσα, αν πίσω από τη γκριζοπράσινη διαχωριστική γραμμή δεν υπήρχαν 45.000 ετοιμοπόλεμοι στρατιώτες με προηγμένο οπλισμό, που θα δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας στους κατοίκους του νησιού και ιδίως στους Ελληνοκύπριους…
• Είμαστε υπέρ της επίλυσης και για έναν επιπλέον – σημαντικότατο – λόγο. Το ότι όλοι οι Τουρκοκύπριοι, αψηφώντας τα τανκ και τον αυταρχισμό, βγήκαν στους δρόμους ζητώντας την επανένωση του νησιού. Και εμείς, ως αριστεροί, δεν πρέπει να μην πάρουμε σοβαρά υπ’ όψιν το γεγονός αυτό, όταν μάλιστα ενισχύεται και από παρόμοιες πρωτοβουλίες των Ελληνοκυπρίων».

Δυσμενέστερη η κατάσταση σήμερα

Μετά από 10 χρόνια το σκηνικό έχει διαφοροποιηθεί αισθητά:

1. Το τότε κίνημα των Τουρκοκυπρίων, εναντίον του καθεστώτος και των τουρκικών στρατευμάτων, δεν υπάρχει πια. Ένα κίνημα με πολλές πλευρές. Κοινωνικές, συνδικαλιστικές, πολιτιστικές, πολιτικές, όπως εκφραζόταν με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, αρθρογραφία. Τα φυσικά πρόσωπα και οι φορείς τους συνάντησαν την ωμή βία του τουρκικού στρατού και των φασιστών εγκληματιών, που έφτασαν τότε και σε απόπειρες δολοφονίας.
2. Σήμερα, επίσης, έχουν ατονήσει οι κοινές συνδικαλιστικές, πολιτικές και πολιτισμικές επαφές των δύο κοινοτήτων. Αντίθετα, έχει κυριαρχήσει η καχυποψία, κυρίως στους απλούς Τουρκοκύπριους.
3. Τότε, η κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου στηριζόταν στο ΑΚΕΛ, το οποίο, ενώ είχε θετική άποψη για το σχέδιο Ανάν, για αδιευκρίνιστους λόγους υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή. Σήμερα, η κυβέρνηση Αναστασιάδη στηρίζεται στο ακραιφνές κόμμα της Δεξιάς, το ΔΗΣΥ.
4. Το 2004, η Δημοκρατία της Κύπρου βρισκόταν σε πλεονεκτικότερη θέση, δεδομένου ότι έμπαινε στο κλαμπ των ισχυρών της ΕΕ, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο Τ. Παπαδόπουλος για να πει το «πατριωτικό» όχι, αφού πρώτα είχε συμφωνήσει, μαζί με όλη την πολιτική ηγεσία, με το σχέδιο Ανάν.
5. Τότε, η ευημερούσα ανώτερη και μεσαία αστική τάξη της ελληνοκυπριακής πλευράς του νησιού, έβλεπε με απέχθεια τη συνύπαρξη με τους φτωχούς Τουρκοκύπριους. «Δε θα δώσουμε τα ριάλια μας σ’ αυτούς», έλεγαν και έγραφαν περιφρονητικά. Σήμερα και οι δύο κοινότητες, με πρώτη την ελληνοκυπριακή, ζουν μια πρωτοφανή, μετά την εισβολή, οικονομική κρίση, που μόνο την εκτίναξη του δείκτη της ανεργίας να δει κανείς (από το 6% πριν τη κρίση στο 19%και στο 38,8% στους νέους), τότε θα αντιληφθεί την παράλληλη πορεία φτωχοποίησης της Δημοκρατίας της Κύπρου και της Ελλάδας.
6. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων που ξεκίνησε επί Ντενκτάς, προκειμένου να προβληθεί ένα διαφορετικό πρόσωπο, επεκτάθηκε σε πολλά σημεία. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι, παρά τις διχαστικές κραυγές και από τις δύο πλευρές, δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο, ούτε κατά την είσοδο ούτε κατά τη διαμονή.
7. Η κυβέρνηση Ερντογάν βρίσκεται στη δίνη μεγάλης πολιτικής κρίσης, σε αντίθεση με τότε, που ήταν ισχυρή και πολλά υποσχόμενη ηγεσία του πολιτικού ισλαμισμού. Μια από τις κορυφαίες κινήσεις της ήταν να θέσει εκτός παιχνιδιού τον άνθρωπο που έχαιρε τεράστιας εκτίμησης στο στρατιωτικό κατεστημένο, αυτόν που βαρυνόταν με άπειρες εθνικιστικές- διχαστικές κινήσεις για μισό αιώνα, τον Ντενκτάς, προωθώντας τον Ταλάτ, έναν αριστερό πολιτικό. Σήμερα, εξαιτίας του στριμώγματός του, δεν γνωρίζουμε πώς θα κινηθεί: προς τη διευκόλυνση μιας λύσης ή , το αντίθετο, για να πουλήσει πατριωτισμό;
8. Τέλος, και ίσως πιο σημαντικό για τη διεθνή σκακιέρα, όπως τη βλέπουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, είναι τα μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου που υπάρχουν στην κυπριακή ΑΟΖ. Το κόστος της μεταφοράς του, μαζί με το ισραηλινό, μέσω της Τουρκίας προς την Ευρώπη, μειώνεται κατά 60%-70% σε σχέση με το κόστος μέσω Αιγαίου και Ελλάδας. Αυτή η ανάγκη δημιουργεί αντιθετικές εκτιμήσεις. Από τη μια οι ΗΠΑ θα πιέσουν, στη γνωστή λογική τους, «λύση να υπάρξει και ό,τι νά ‘ναι, αρκεί να περάσει το αέριο άνετα και φθηνά». Από την άλλη όμως, αυτή την ανάγκη τους μπορεί να την εκμεταλλευτεί η πολιτική ηγεσία της Δημοκρατίας επισείοντας τον κίνδυνο τοπικής αναταραχής και αστάθειας.

Με ευχές δεν βάφονται (και τα τούρκικα) αυγά

Δεδομένων τούτων, η σημερινή πραγματικότητα φέρνει σε δυσμενέστερη θέση την ελληνοκυπριακή πλευρά απ’ ό,τι το 2004. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Στο Κυπριακό η επόμενη φορά ήταν συνήθως χειρότερη από την προηγούμενη.
Το ερώτημα επομένως είναι απλό στη διατύπωσή του, δυσκολότατο βέβαια στην πρακτική απάντησή του: συμφέρει τους Κύπριους, Έλληνες και Τούρκους η επίλυσή του μέσω ενός έντιμου και προωθητικού συμβιβασμού για την εργατική τάξη του νησιού και για τις λαϊκές τάξεις;
Το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Ερόγλου για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, παρά το γεγονός ότι είναι ένα κλικ πιο πίσω από το αντίστοιχο Χριστόφια-Ταλάτ, προσιδιάζει στις γενικές αρχές που είχαν συμφωνηθεί από την εποχή Κληρίδη-Ντενκτάς. Δηλαδή για διζωνική, διακοινοτική ομοσπονδία, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα.
Εμείς, η Αριστερά της Ελλάδας μπορούμε να πούμε τη γνώμη μας, να θέσουμε προβληματισμούς. Σε κάθε περίπτωση όμως μακριά από τον άμβωνα του καθοδηγητή προς τους αριστερούς της Κύπρου σείοντας το ηρωικό φωτοστέφανο της πολλαπλής, μακρόχρονης αντίστασης.
Δεδομένης αυτής της αρχής, ας προβληματιστούμε χωρίς αναθέματα, αφορισμούς ή αντεστραμμένες εικόνες, όπως αυτές που ήδη παρουσιάστηκαν και από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Με πατριωτικό οίστρο γράφουν ότι πρέπει να αποτραπεί ο εποικισμός, ο οποίος όμως με τη σημερινή κατάσταση ολοένα αυξάνεται και νομιμοποιείται με τους συγγενικούς δεσμούς που δημιουργούνται με τους γηγενείς.
Πώς θα φύγει ο ολοένα ενισχυόμενος τούρκικος στρατός, που εκμεταλλεύεται τη σημερινή de facto διχοτόμηση. Με πόλεμο ή ευχέλαιο;
Ή μήπως να περιμένουμε καλύτερες μέρες, που οι ιμπεριαλιστές θα ηττηθούν και η Τουρκία θα κλονιστεί συθέμελα, αφήνοντας τους δικούς της «αδελφούς» στη μοίρα τους;

Η διαιώνιση της διχοτόμησης

Η σημερινή de facto διχοτόμηση θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, με τη θέληση πια και των Τουρκοκύπριων,σε de jure. Το θέλουμε ως αριστεροί; Θέλουμε νομιμοποίηση της κατοχής εδαφών και περιουσιών; Θέλουμε μια διαχωριστική συνοριακή γραμμή 180 χιλιομέτρων; Αντέχουν οι Κύπριοι και στην από δω και στην από κει πλευρά αυτό;Αντέχουν τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, που γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι τις πληρώνουν; Να υιοθετήσουμε και εμείς μια νέα «μεγάλη ιδέα»;
Όσες φορές, όχι μόνο στην Ελλάδα, η Αριστερά υποβάθμιζε το ταξικό στοιχείο, έβγαινε βαθιά και για μακρύ διάστημα ηττημένη. Γράφαμε πριν 10 χρόνια ότι καθήκον μας είναι να μετατρέψουμε τη σύγκρουση στην Κύπρο από εθνική σε ταξική. Στο κάτω κάτω της γραφής, οι Τουρκοκύπριοι αισθάνονται πολύ πιο κοντά με τους Ελληνοκύπριους, απ’ ό,τι με τους έποικους και τους τούρκους στρατιωτικούς.
Η οικονομική κρίση που βιώνουν και οι δύο πλευρές του νησιού, μπορεί να τις φέρει πάλι κοντά για μια νέα αρχή συνύπαρξης, συντροφικότητας, δημιουργίας, κοινωνικών κατακτήσεων, που με αμοιβαίους συμβιβασμούς θα πετάξει στο καλάθι της ιστορίας το μίσος, τον πόνο, το αίμα, που καλλιέργησαν οι ακραίες δυνάμεις του νησιού.

Του Μάκη Μπαλαούρα

Η Κύπρος μας έκανε σοφότερους Η απόφαση του Γιούρογκρουπ-Μαθήματα και για Ελλάδα

Του Μάκη Μπαλαούρα

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ για την Κύπρο αποτελεί καμπή, ποιοτική, δηλαδή, αλλαγή της μέχρι πρότινος εφαρμοσμένης στρατηγικής. Μέχρι τώρα ίσχυαν πρόνοιες κοινοτικής αλληλεγγύης και κράτικής ενίσχυσης. Από δω και πέρα το βάρος της ανακεφαλαιοποίησης ή της σωτηρίας των τραπεζών μεταφέρεται, στους μετόχους, καταθέτες και κράτος.

Η Γερμανία επιβάλλει την ιδεολογική αντίληψή της για λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, που είναι η επιστροφή στη κλασική και παραδοσιακή μορφή, όπως υπήρξε πριν από τη δεκαετία του ’80.
Το πειραματόζωο, για πολλούς λόγους, έγινε το νησί. Μικρό κράτος και με ζωτικά προβλήματα λόγω της διχοτόμησής του, μεγάλος χρηματοπιστωτικός τομέας, 6 με 7 φορές παραπάνω από το ΑΕΠ. Για προπαγανδιστικές στοχεύσεις έβαλαν σαν σάλτσα το πλυντήριο βρώμικου χρήματος και το φορολογικό παράδεισο, πράγματα δήθεν προκλητικά στην ενάρετη ευρωζώνη και ΕΕ.
Προφανώς, υπήρξαν και άλλες επιδιώξεις, όπως γεωπολιτικές στην πυρακτούμενη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς, επίσης, τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, η ρωσική παρουσία και η μεταφορά των κεφαλαίων σε ασφαλέστερες χώρες. Προς επιβολή των σχεδίων τους έδωσαν ακόμα μια σπρωξιά στο δημοκρατικό κεκτημένο, μη επιτρέποντας να εισαχθούν προς ψήφιση στην κυπριακή Βουλή οι αποφάσεις τους.

Διέλυσαν ένα κράτος

Τα αποτελέσματα της διάλυσης του τραπεζικού συστήματος και του Μνημονίου θα είναι πια τραγικά. Η ύφεση θα κυμανθεί μόνο για το πρώτο έτος στο ασύλληπτο 12%.

Να σημειωθεί ότι οι επιπτώσεις της ύφεσης θα επηρεάσουν την ελληνική οικονομία, αυξάνοντας, τουλάχιστον, κατά μία ποσοστιαία μονάδα την εγχώρια ύφεση. Δεν είναι αμελητέο να σημειωθεί ότι θα επηρεάσουν, όχι μόνο οικονομικά, και τις σχέσεις των δύο κοινοτήτων, δημιουργώντας άμεσα προβλήματα στους Τουρκοκύπριους, όταν αρκετές χιλιάδες απ’ αυτούς εργάζονται στον ελληνοκυπριακό τομέα. Ήδη στο τουρκοκυπριακό τμήμα άρχισε να εφαρμόζεται μνημόνιο με περικοπές και απολύσεις.

Τέλος, στο ζήτημα της επανένωσης οι πιέσεις, στην ευάλωτη, κατ’ αυτούς, ελληνοκυπριακή πλευρά θα είναι εξαιρετικά έντονες, με ζητούμενο σχέδιο επίλυσης τέτοιο, που το σχέδιο Ανάν θα φαντάζει αριστούργημα συμβίωσης των δύο λαών.

Το ΟΧΙ της Κύπρου στην τρομοκρατική απόφαση του Γιούρογκρουπ, ήταν συνέπεια της αυθόρμητης εξέγερσης της κοινωνίας, που βρήκε απροετοίμαστη την τρομαγμένη πολιτική ηγεσία.

Η τροϊκανή ελληνική κυβέρνηση, η οποία δεν στήριξε ούτε στο ελάχιστο την Κύπρο, πανηγύρισε για τη δεύτερη απόφαση του Γιούρογκρουπ, προκειμένου να αναδείξει «το μάταιο αγώνα ενός λαού απέναντι στις υπέρτερες δυνάμεις» που ηγεμονεύουν την ΕΕ. Την προστασία των 100.000 ευρώ –για όλους τους καταθέτες της ΕΕ– την κέρδισε όμως ο κυπριακός λαός. Στη φτωχοποίηση της κοινωνίας, μέσω της βίαιης διάλυσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, συνέβαλε η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Κύπρου, που στάθηκε ανίκανη και περιδεής για να διαχειριστεί το πρώτο και μεγάλο ΟΧΙ ενός λαού.

Έχουμε όπλα μεγάλης ισχύος

Η Αριστερά της Ευρώπης οφείλει να κεφαλαιοποιήσει αυτό το μεγάλο ΟΧΙ, που ανέδειξε το ενιαίο της υφής των προβλημάτων, είτε πρόκειται για το χρέος και τα ελλείμματα, είτε για το ισοζύγιο, είτε για το χρηματοπιστωτικό τομέα. Ζητήματα συστημικά, που την αντιμετώπισή τους, προς όφελος των εργαζομένων, μπορεί να τα διαχειριστεί μια κοινωνική και πολιτική συμμαχία των λαών της Ευρώπης, αρχίζοντας από τον Νότο και τελειώνοντας στη Φρανκφούρτη.

Το κυπριακό ανέδειξε και μια άλλη ανάγκη. Αυτή της προετοιμασίας εναλλακτικών σχεδίων, όπως το πώς θα αντιμετωπιστούν προβλήματα π.χ. ρευστότητας. Κυρίως, όμως, ενδυνάμωσε τη πεποίθηση της Αριστεράς, ότι μπορεί, μόνο μαζί με τα κινήματα και τους εργαζόμενους, να τα βγάλει πέρα με τα θηρία.

Η Κύπρος επαναβεβαίωσε ότι και μια χώρα, όσο μικρή και αν είναι, η αντίστασή της θα αποτελέσει παγκόσμιο συστημικό κίνδυνο. Προς επίρρωση αυτής της αντίληψης, έχουν ενδιαφέρον οι δηλώσεις, τις ημέρες της κρίσης, των επικεφαλής των δύο πιο ισχυρών οργάνων του παγκόσμιου καπιταλισμού. Του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Η κ. Λαγκάρντ δήλωσε ότι «η Κύπρος δεν είναι αμελητέα, είναι σημαντική και πιθανόν πηγή έκθεσης για όλη την Ευρώπη εξαιτίας της αλληλοεξάρτησης των συστημάτων». Στην ίδια ρότα κινήθηκε και η κ. Ιντραουάτι επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας, υποστήριξε; «Αν καταρρεύσει η Κύπρος η κρίση μπορεί να γίνει μεταδοτική και να απειλήσει άλλες ευάλωτες χώρες, ιδιαίτερα της Ευρώπης. Η παγκόσμια οικονομία δεν έχει πάλι την πολυτέλεια για μεγαλύτερη αστάθεια».

Ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερός στη γραμμή του έχει μεγάλης ισχύος όπλα, που πρέπει να τα αναδείξει στον ελληνικό λαό. Η κατάρρευση, ακόμα και η απειλή της θα δημιουργήσει ένα εφιαλτικό ντόμινο κατάρρευσης της ευρωπαϊκής παγκόσμιας οικονομίας αρχίζοντας από την Ισπανία και Ιταλία εκτιναζόμενο σαν τσουνάμι σ’ όλο τον κόσμο.

Θυμίζουμε ότι το έγκυρο Ινστιτούτο Μπερτελσμάν, στο ενδεχόμενο πτώχευσης της Ελλάδας, υπολόγισε το παγκόσμιο κόστος στο ασύλληπτο ποσό των 17 τρισ.. Ως εκ τούτου, δεν είναι επιπόλαιες, και οι δημόσιες αντιδράσεις της Ρωσίας, της Κίνας, αλλά και των ΗΠΑ, στο ενδεχόμενο νέας παγκόσμιας κρίσης. Αυτοί φοβούνται το παγκόσμια βύθιση.

Θα αφήσουν τη Γερμανία και τους συνοδοιπόρους της, να πουν, ακόμα και αν το διανοούντο, «γαία πυρί μειχθήτω»;
Από την ΕΠΟΧΗ

Το πρώ­το με­γά­λο «ό­χι» στην τρόικα α­πό έ­να μι­κρό λαό

Το πρώτο και ισχυρό χαστούκι στους αρχιτέκτονες της πολιτικής που οδηγεί στην «παγίδα του χρέους», δηλαδή στο φαύλο κύκλο λιτότητα-ύφεση-ανεργία και κοινωνική εξαθλίωση, έδωσε η Κύπρος. Η στάση του κυπριακού λαού δημιούργησε πολιτικό και οικονομικό πανικό παγκοσμίως. Ταυτόχρονα, ενισχύει τις αντιστάσεις και αναπτερώνει τις ελπίδες των λαών της Ευρώπης, ιδίως του Νότου, ότι μπορούν να βαδίσουν σε δρόμο ανάπτυξης και δίκαιης κατανομής εισοδήματος.

Το κυπριακό «όχι» ανέδειξε και την πλήρη υποταγή των νεοφιλελεύθερων ηγετών, όπως του Σαμαρά που ηγήθηκε στην πίεση εισόδου και της Κύπρου στο κλαμπ των εξαθλιωμένων λαών.
Οι εξελίξεις στην Κύπρο, δικαιώνουν πλήρως τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή ένα κράτος, όσο μικρό και αν είναι, έχει μεγάλες δυνατότητες ανατροπής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, λόγω της αλληλεξάρτησης των οικονομιών όχι μόνο της ζώνης του ευρώ, αλλά παγκοσμίως.

Το πρόβλημα από τις τράπεζες

Η τρόικα είχε βάλει στο στόχαστρο από νωρίς την Κύπρο. Από την περασμένη άνοιξη άρχισαν οι πρώτες κινήσεις της. Και αυτό παρά το γεγονός ότι τα δημοσιονομικά μεγέθη της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είχαν κανένα πρόβλημα, αντίθετα με την Ελλάδα και άλλα κράτη του Νότου. Το (νέο) κυπριακό πρόβλημα έμοιαζε με το αντίστοιχο ιρλανδικό ή ισλανδικό.
Ο τομέας των υπηρεσιών ξεπερνά το 70% του ΑΕΠ. Ιδιαίτερα, ο χρηματοπιστωτικός τομέας υπερβαίνει κατά 7 φορές το μέγεθος του εγχώριου ΑΕΠ. Δεν είναι το μόνο κράτος στην ευρωζώνη που έχει τόσο υπερτροφικό αυτόν τον τομέα. Το Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία ή η Μάλτα είναι κλασικά παραδείγματα. Τα προβλήματα άρχισαν με το περίφημο PSI, το κούρεμα των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου που είχαν φορτωθεί (κυρίως λόγω κερδοσκοπίας) οι κυπριακές τράπεζες, ιδίως η Τράπεζα Κύπρου και η Marfin, η σημερινή Λαϊκή Τράπεζα. Οι εκτιμήσεις ανεβάζουν τις επιπτώσεις από το ελληνικό κούρεμα στο τεράστιο ποσό των 4,5 δισ. ευρώ. Απλώς να υπογραμμίσουμε την τεράστια ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, που έκανε τα στραβά μάτια, αλλά και ευθύνες της τότε κυβέρνησης που δεν έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα.
Από το περασμένο καλοκαίρι, ο πρόεδρος Χριστόφιας πήρε ορισμένες νομοθετικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να μη χειροτερεύσουν, κυρίως, οι δημοσιονομικές επιπτώσεις, οι οποίες είχαν άμεση επιβάρυνση από το χρηματοπιστωτικό τομέα. Προς τούτο πέρασαν από την κυπριακή Βουλή 23 νόμοι, που εισήγαγαν και στο νησί λιτότητα, ήπιου ομολογουμένως, χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά η τρόικα επέμενε φυλάγοντας την πλήρη εκδήλωση των προθέσεών της μετά τις προεδρικές εκλογές και την άρνηση Χριστόφια να συζητήσει μέτρα που οδηγούσαν στη μέγγενη των μνημονίων.

Η στρατηγική της τρόικας

Η τρόικα στόχευσε σε πολλές κατευθύνσεις στρατηγικού χαρακτήρα, όχι μόνο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: α) Γεωπολιτική, με την έξοδο των ρώσικων κεφαλαίων και εταιρειών από το νησί και ως εκ τούτου τον αποκλεισμό οιασδήποτε ρώσικης παρουσίας στην ευαίσθητη και σήμερα φλεγόμενη, λόγω Συρίας, περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. β) Υποθήκευση, δηλαδή να βάλουν στο χέρι κοιτάσματα φυσικού αερίου, όχι μόνο την εκμετάλλευσή τους, αλλά και την (απρόσκοπτη) ροή προς την Κεντρική Ευρώπη. γ) Εξάλειψη της ρώσικης παρουσίας στο νησί, βάζοντας χέρι στις καταθέσεις (17-20 δισ.) που προφανώς θα αναζητήσουν άλλους προορισμούς π.χ. Λετονία, όπως λέγεται, που κυριαρχείται από γερμανικές τράπεζες.
Η απόφαση του Γιούρογκρουπ όμως προέβλεπε και τη φορολόγηση όλων των καταθέσεων από το πρώτο ευρώ. Ανεξάρτητα, από την εισήγηση της κυβέρνησης Αναστασιάδη για τη φορολόγηση όλων των καταθέσεων, που προφανώς κατατέθηκε για να μην εξοργίσει περισσότερο τους Ρώσους, δείχνοντας δίκαιη κατανομή των βαρών, το αποτέλεσμα ήταν για πρώτη φορά να παραβιαστεί κοινοτική οδηγία που προστάτευε τις καταθέσεις μέχρι 100.000 ευρώ. Κανείς δεν πιστεύει ότι η Γερμανία και οι υπόλοιπες ισχυρές χώρες παρασύρθηκαν από τον αδύναμο (σύντροφό τους) Αναστασιάδη. Προφανώς, στο βάθος της απόφασής τους ήταν η υπονόμευση της δέσμευσής τους για προστασία των καταθέσεων μέχρι 100.000 και σ’ άλλα κράτη που αντιμετωπίζουν χρηματοπιστωτικά ή και δημοσιονομικά προβλήματα. Άλλωστε, ο νέος πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Νταισελμπλούμ το είπε ξεκάθαρα. Η απόφαση, μέχρι να το πάρει πίσω μετά το σάλο που προκλήθηκε, είπε ότι θα είναι μοντέλο και για άλλα κράτη…
Η κυβέρνηση Σαμαρά όχι μόνο στήριξε την εισήγηση Αναστασιάδη και την ακολουθούμενη απόφαση, μη αντιλαμβανόμενη τις ενδεχόμενες επιπτώσεις για την Ελλάδα, αλλά επέμενε πιεστικά για την ψήφισή της από την κυπριακή Βουλή.

Φόβοι για οικονομικό τσουνάμι

Οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ο Σαμαράς και ο Αναστασιάδης, όπως συνηθίζουν, δεν έλαβαν υπόψη τους το ενδεχόμενο του λαϊκού ξεσηκωμού, για την περικοπή των καταθέσεών τους, κόποι μιας ζωής για πάρα πολλούς απ’ αυτούς, ούτε την οργή τους, αναλογιζόμενοι ότι έρχεται και εκεί η κοινωνική καταστροφή. Αυτό πιστοποιείται και από πρόσφατη δημοσκόπηση, όπου το 68% των Κυπρίων προτιμά την έξοδο από το ευρώ και από τα μνημόνια, ρίχνοντας μεγάλες ευθύνες, κυρίως στον Αναστασιάδη για τους χειρισμούς του.
Η αντίσταση των Κυπρίων δημιούργησε σοβαρές αναταράξεις στην ΕΕ αλλά και παγκοσμίως. Στην Παγκόσμια Τράπεζα, όπως και στο ΔΝΤ υπήρξαν έντονες αντιδράσεις, που πιο ενεργά εκφράστηκαν από τον εκπρόσωπο της Βραζιλίας. Η ίδια η Λαγκάρντ προέβη σε δήλωση, που δεν έτυχε όμως δημοσιότητας από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Δήλωσε ότι «αν για κάποιους είναι αμελητέα η Κύπρος, παρόλα αυτά είναι σημαντική και πιθανόν πηγή έκθεσης για όλη την Ευρώπη εξαιτίας της αλληλεξάρτησης των συστημάτων»!

Εναλλακτικές προτάσεις και η Ρωσία

Μέχρι το τελευταίο Eurogroup υπήρξαν εναλλακτικές προτάσεις που κατατέθηκαν από την κυβέρνηση και τα κυπριακά κόμματα για τη συγκέντρωση των 5,8 δισ. από την εσωτερική οικονομία της Κύπρου, προκειμένου να χορηγήσει το Γιούρογκρουπ τα υπόλοιπα 10 δισ., που θεωρείται ότι επίτηδες εκτοξεύτηκε υπερβολικά για λόγους εκβιασμού. Οι πολιτικές δυνάμεις του νησιού, μετά τις συγκλονιστικές λαϊκές αντιδράσεις, στράφηκαν την τελευταία στιγμή προς τη Ρωσία, εκτός του ΑΚΕΛ που είχε σταθερό προσανατολισμό εμβάθυνσης των σχέσεων με αυτή. Φαίνεται ότι η Ρωσία, που ενεργεί ως υπερδύναμη παίρνοντας υπόψη της όλους τους γεωπολιτικούς παράγοντες, ενοχλήθηκε και από την απόφαση του Γιούρογκρουπ, που ούτε καν την ενημέρωσε όπως άλλες φορές, αλλά και από τη στάση της κυπριακής κυβέρνησης, που την κατηγορεί ότι συνέργησε σε μέτρα που την θίγουν.
Δυνάμεις της ρωσικής κυβέρνησης, έστω και την τελευταία ώρα, συζητούσαν τη βοήθεια στην Κύπρο με ανταλλάγματα: σταθμό επεξεργασίας φυσικού αερίου στο Μαρί, την εκμετάλλευση ενός «οικοπέδου», από τα 12, φυσικού αερίου (ιταλικές εταιρείες έχουν πάρει μέχρι τώρα 3 οικόπεδα), ανεφοδιασμός του ναυτικού και της αεροπορίας τους και τη λίστα καταθετών για εξέταση φοροδιαφυγής (και ενδεχομένως πίεσης στους ολιγάρχες). Όμως, αυτές οι σχέσεις δεν οικοδομούνται την τελευταία στιγμή με μια υπερδύναμη η οποία έχει καλλιεργήσει ιδιαίτερους δεσμούς με την ΕΕ.

Εκβιασμοί αλά ελληνικά

Πριν καταλαγιάσει ο απόηχος του κυπριακού «όχι» άρχισαν οι πολυποίκιλοι εκβιασμοί. Παράγοντες της ΕΕ και της τρόικας τόνιζαν ότι η Κύπρος πρέπει να συνομιλεί μόνο με την ΕΕ, ότι οι τράπεζες θα καταρρεύσουν λόγω έλλειψης ρευστότητας και ως εκ τούτου θα εξαναγκαστεί η Κύπρος να βγει από το ευρώ. Σημειώνουμε ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός παροχής ρευστότητας, ο ELA, ανακοίνωσε ότι σταματά τη ροή μετά τη Δευτέρα 25 Μαρτίου. Σε ένα επιθετικό κρεσέντο τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ αναφέρονταν στην Κύπρο ως παράδειγμα σάπιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και πλυντηρίου ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, «ξεχνώντας» ότι στη κατάταξη των πλυντηρίων, από επίσημους διεθνείς οργανισμούς, Γερμανία και Ολλανδία είναι σε χειρότερη σειρά, απ’ ότι η Κύπρος..
Τέλος, τα ΜΜΕ του νησιού μετά το πρώτο πάγωμα, λόγω των λαϊκών αντιδράσεων, άρχισαν τη γνωστή τρομοκρατική επίθεσή τους. Δεν θα υπάρξουν φάρμακα, βενζίνη, συντάξεις κ.τ.λ. δηλαδή όσα ζήσαμε στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στις περασμένες εκλογές.

Οι λαοί έχουν μεγάλες δυνατότητες ανατροπής

Το κυπριακό ζήτημα είναι άκρως ενδιαφέρον από πολλές πλευρές και προς πολλές κατευθύνσεις. Το αρχικό «όχι» δημιούργησε νέα δεδομένα. Κατ΄ αρχάς έσωσε τις καταθέσεις κάτω από τις 100.000 ευρώ, υποχρεώνοντας το Γιούρογκρουπ, να πάρει πίσω, για πρώτη φορά την απόφαση του.

Η υποχώρηση της κυβέρνησης Αναστασιάδη, κάτω από ασφυκτικές πιέσεις και εκβιασμούς(μεταξύ των οποίων και της ελληνικής), οδηγεί την Κύπρο σε πιο βίαια κοινωνική καταστροφή απ’ ότι στην Ελλάδα. Το ΑΕΠ υπολογίζεται ότι σε δύο χρόνια θα πέσει 15%-18%! Το ΑΚΕΛ που έθετε ως ουσιώδη παράγοντα ότι σε κάθε περίπτωση δε πρέπει να μπει η Κύπρος σε μνημόνιο και στην καθοδήγηση της τρόικας, ζητά τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για να αποφασίσει ο κυπριακός λαός για τη συμφωνία Αναστασιάδη- Τρόικας.

Να, λοιπόν, που επανερχόμαστε στη στρατηγική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, ότι, δηλαδή, οι λαοί και τα κράτη έχουν μεγάλες δυνατότητες πίεσης προς μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία εξόδου από την κρίση. Μια κρίση δεν μπορεί να κλειστεί σε μια χώρα, αλλά υπάρχει δομική αλληλοσύνδεση που μπορεί να ταρακουνήσει όλο τον κόσμο, έστω κι αν προέρχεται από μια μικρή χώρα. Το κυπριακό παράδειγμα, πριν την υποταγή της κυπριακή κυβέρνησης, καλεί τους εργαζόμενους και τα κινήματα της Ευρώπης, κυρίως του Νότου, σε συστράτευση και ενεργή παρέμβαση.

Του Μάκη Μπαλαούρα*

* Το παραπάνω κείμενο στηρίχτηκε και στις επαφές αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου που αποτελείτο από τους Γ. Δραγασάκη, Ρ. Δούρου, Κ. Ήσυχο και Μ. Μπαλαούρα.
Από την ΕΠΟΧΗ

ΤΟΥΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Διαπραγματευτικό μας όπλο η πολιτική απαξίωση και η οικονομική κατάρρευση της ευρωζώνης

Του Μάκη Μπαλαούρα

Ο πανικός των κυριάρχων ελίτ της Ευρώπης στο ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει πρώτο κόμμα και να σχηματίσει κυβέρνηση της Αριστεράς, τους μετατρέπει σε προαπαγανδιστές τρόμου. Από τον ανεκδιήγητο βαστάζο της Μέρκελ Μπαρόζο, τον δογματικά νεοφιλελεύθερο Σόιμπλε, τους τραπεζίτες της ΕΚΤ, έως τα εγχώρια φερέφωνά τους όπως το Μέγκα και τα «Νέα».
Οι πιο νουνεχείς πολιτικοί και οικονομολόγοι, ακόμα και αυτοί που υποστηρίζουν με φανατισμό τη νεοφιλελεύθερη δημοσιονομική πειθαρχία και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης –κατακρήμνιση μισθών και κοινωνικών παροχών, διάλυση εργασιακών σχέσεων– δεν κρύβουν τον μεγάλο φόβο τους στην περίπτωση που η Ελλάδα εξαναγκαστεί ή αποφασίσει να βγει από τη ζώνη του ευρώ, προβαίνοντας σε εκτιμήσεις για το τεράστιο οικονομικό κόστος, μεταξύ ενός τρισ. και 1,5 τρισ. ευρώ, ποσά ασύλληπτα, που μπορούν να συγκριθούν με τα ποσά που έδωσε ο Ομπάμα στην αμερικάνικη οικονομία για να τη βγάλει από την ύφεση. Χαρακτηριστική είναι βέβαια η περίπτωση της χρεοκοπίας της Lehman Brothers, μιας μεσαίας τράπεζας των ΗΠΑ, που τράνταξε όλη την παγκόσμια οικονομία.
Πόσο μάλλον ενός κράτους, που έστω και μικρού, που τα ομόλογά του κατέχουν, ακόμα, τράπεζες της Γερμανίας, Γαλλίας, Αγγλίας, ΗΠΑ, ενώ οι δανειστές ΕΚΤ, και κράτη της ευρωζώνης με συνολικά δάνεια πάνω από 470 δισ. ευρώ, θα τρανταχθούν. Θα αρχίσει ένα αλυσιδωτό ντόμινο κατάρρευσης ή τουλάχιστον βαθιάς κρίσης που θα συμπαρασύρει όλη την παγκόσμια οικονομία.
Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου ήδη οδήγησε στο να απολέσει σημαντικά την ισχύ του το ευρώ, έναντι όλων των νομισμάτων. Από την άλλη οι περίφημοι οίκοι αξιολόγησης απείλησαν ότι θα υποβαθμίσουν την πιστοληπτική ικανότητα όλης της ευρωζώνης! Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η σύνοδος των G 8 θα ασχοληθεί κυρίως με την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή κρίση.
Οι πέραν του Ατλαντικού πολιτικοί όπως η κ. Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι «η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν ιδιαίτερα δαπανηρή και κακή εξέλιξη όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για όλες τις οικονομίες». Ο υπουργός Οικονομίας των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ προχώρησε ένα βήμα παραπέρα λέγοντας ότι «οι προκλήσεις της (αμερικάνικης) οικονομίας δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με μια οικονομική ατζέντα σκληρής ρευστότητας, που συνδυάζονται με βαθιές περικοπές στην εκπαίδευση και το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας». Από την άλλη ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας Πιερ Μοσχοβισί σε δήλωσή του που αναπαρήγαγαν όλες οι εφημερίδες κύρους της Ευρώπης, δήλωσε ότι «επιθυμούμε την παραμονή της Ελλάδας με όλες μας τις δυνάμεις. Η ευρωζώνη θα πρέπει να μείνει ενωμένη και δεν μπορεί να διαλυθεί». Η γαλλική «Μοντ», προχθές, έγραψε «το οποιοδήποτε διαζύγιο, ακόμη και συναινετικό, έχει άγνωστες συνέπειες, πρώτα απ’ όλα στην ίδια την ευρωζώνη. Εκτός από τον κίνδυνο να μεταδοθεί η κρίση σ’ άλλες χώρες, η αποχώρηση ενός μέλους θα σήμαινε μια τρομερή αποτυχία. Μια νομισματική ένωση θα αποδεικνυόταν ανίκανη να στηρίξει ένα μέλος της, το οποίο αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ».
Όμως το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι (κυρίως) πολιτικό. Η έξοδος μιας χώρας από το ευρώ, θα αποδείξει την αδυναμία και εν πολλοίς την αφερεγγυότητα των πολιτικών αποφάσεων των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ και θα σηματοδοτήσει το ξήλωμα της κάλτσας της ευρωζώνης. Η ΕΕ και όχι μόνο η ευρωζώνη θα απωλέσει την ελκτική της δυναμική και τελεσίδικα οι λαοί της Ευρώπης, αλλά και όλου του κόσμου θα την κατατάσσουν πια όχι ως Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής προστασίας, όπως ισχυρίζονταν, αλλά ως Ευρώπη δέσμια των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Προς επίρρωση των επιχειρημάτων μας για τις δυνατότητες πίεσης της Ελλάδας για την ανατροπή της πολιτικής των Μνημονίων παραθέτουμε πρόσφατα άρθρα ευρωπαϊκών εφημερίδων και πολιτικών – οικονομικών διεθνών παραγόντων.

Guardian: «Ενα τρισ. δολάρια το κόστος εξόδου της Ελλάδας»

Η βρετανική εφημερίδα Guardian.αναφέρει τη δήλωση του επικεφαλής της Τράπεζας της Αγγλίας, Σερ Μέρβιν Κινγκ, ότι η Ευρώπη «κατασπαράζει τον εαυτό της».Η εφημερίδα υπολογίζει το κόστος της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη στο ένα τρισεκατομμύριο δολάρια.

Die Welt: «Μια ασταθής ήπειρος – Φόβος για τη δύση του ευρώ» είναι ο τίτλος της γερμανικής εφημερίδας. «Τι έρχεται μετά την Ελλάδα; Οι πολίτες κάνουν επιδρομές στους λογαριασμούς τους, η Ιταλία προτίθεται να χρησιμοποιήσει στρατό κατά των πολιτών και οι επενδυτές φοβούνται για τα χρήματά τους. Στην Ευρώπη, κυριαρχεί η αβεβαιότητα» γράφει.

Financial Times: Ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα στοιχίσει στην ευρωζώνη περίπου 395 δισ. ευρώ.

Σε περίπτωση πτώχευσης της Ελλάδας, οι επίσημοι πιστωτές της θα χάσουν τα χρήματα που της έχουν δανείσει. Στον απόηχο μίας τέτοιας απώλειας, κανείς δεν είναι βέβαιος εάν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έχουν τη δυνατότητα, ή τη βούληση, να σταθούν στο πλευρό μεγάλων ασθενών της ευρωζώνης, όπως η Ιταλία και η Ισπανία.
Μεταξύ των εναλλακτικών επιλογών που εξετάζονται περιλαμβάνονται τόσο η απαρέγκλιτη συνέχιση του προγράμματος της τρόικας όσο και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ που καταγράφεται στο άρθρο ως εξής: Η Ελλάδα να ακυρώσει άμεσα το πρόγραμμα, να πάρει πίσω κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται σε αυτό και να εξετάσει την αθέτηση πληρωμών [default] στο εναπομείναν εξωτερικό χρέος, πράξεις που ισχυρίζονται ότι δεν θα οδηγούσαν στην έξοδο από την Ευρωζώνη. Η άποψη του αρθρογράφου της εφημερίδας Μουντσάο είναι: «Η χειρότερη επιλογή είναι η συνέχιση του προγράμματος της τρόικας. Η Ελλάδα αν ακολουθήσει το πρόγραμμα αυτό θα οδηγηθεί σε 10 χρόνια ύφεσης, σε αναπόφευκτη έξοδο από την Ευρωζώνη κι ενδεχομένως σε κατάρρευση της δημοκρατίας. Θεωρώ ότι η προσέγγιση του Τσίπρα ενέχει κινδύνους. Ωστόσο κατανοώ το γιατί οι Έλληνες πολίτες θα ψήφιζαν υπέρ του. Η θέση του είναι σίγουρα περισσότερο ορθολογική από την καθεστωτική της λιτότητας, η οποία δεν μπορεί να προσφέρει καμία προοπτική οικονομικής ανάκαμψης. Πρόκειται για επανάληψη της ίδιας κατάστασης με εκείνη στη Γερμανία στις αρχές του 30».

Παγκόσμια Τράπεζα: «Επικίνδυνη για την Ευρωζώνη η έξοδος»

Ενδεχόμενη απόφαση της Ελλάδας για αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ θα μπορούσε να εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον αντίκτυπο στην Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης που υλοποιούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, τόνισε ο επικεφαλής της τράπεζας Ζέλικ. «Το βασικό ερώτημα δεν θα είναι η Ελλάδα, αλλά η Ισπανία και η Ιταλία», ανέφερε.

Τσαρλς Νταλάρα, επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου – IIF: «Αρμαγεδδών» μετά την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ

Ο αντίκτυπος από μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ήταν τεράστιος για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, προειδοποίησε ο επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF), λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά πως θα ακολουθούσε «ένας Αρμαγεδδών. «Οι πιέσεις στην Ισπανία, την Πορτογαλία ακόμα και στην Ιταλία και πιθανόν στην Ιρλανδία θα ήταν τεράστιες».
«Μια έξοδος της Ελλάδας είναι δυνατή, αλλά όχι πιθανή ή αναπόφευκτη, εξαιτίας του «τέραστιου κόστους» για την ίδια την Ελλάδα, την Ευρώπη αλλά και για την παγκόσμια οικονομία..Δεν θέλω καν να εκτιμήσω το κόστος που θα έχει στην Ευρώπη η προσπάθεια σταθεροποίησης σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδα, αλλά θα ήταν πολύ μεγάλο» τόνισε.
Και συνέχισε αναφερόμενος στη Γερμανία, τονίζοντας ότι «μπορεί να χρειαστεί περισσότερη χρηματοδότηση για τα επόμενα χρόνια, αλλά θα είναι κατά πολύ μικρότερη από το να αφεθεί η κατάσταση να επιδεινωθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία η Ισπανία και η Ιταλία».

Πρόντι: ”Αν φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, θα καταρρεύσουν και άλλοι”

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρόεδρος της ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι φάνηκε έντονα ανήσυχος για το μέλλον της Ευρωζώνης, σε περίπτωση που αποχωρήσει η Ελλάδα από το κοινό νόμισμα. Προέβλεψε ότι: ”Αν η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ, κι άλλες χώρες θα αρχίσουν να καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος από τα χτυπήματα της κερδοσκοπίας”. ”Η Ευρώπη γεννήθηκε με βάση την αλληλεγγύη, για να λαμβάνονται υπόψη τα προβλήματα όλων. Το να εγκαταλειφθεί είναι μια τεράστια οπισθοχώρηση”, συμπλήρωσε. Υπογράμμισε ακόμα, ότι ”Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2% του ΑΕΠ της ζώνης του ευρώ, αν όμως εξέλθει του κοινού νομίσματος, η κερδοσκοπία, αφού καταβροχθίσει την Αθήνα, θα συνεχίσει να χτυπάει φτάνοντας έως την Πορτογαλία, την Ισπανία και στη συνέχεια την Ιταλία και τη Γαλλία”.

Κάμερον, Πρωθυπουργός Ηνωμένου Βασιλείου : “Ή βοηθάμε την Ελλάδα ή καταστρέφεται το ευρώ”

“Η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού” σύμφωνα με τον Βρετανό πρωθυπουργό, που προειδοποίησε εκ νέου τους Ευρωπαίους ηγέτες για το μέλλον της Ευρωζώνης, καλώντας τους “να συνεννοηθούν” καθώς η Ελλάδα βρίσκεται “σε κρίσιμο σημείο και “διακυβεύεται” η επιβίωση του ευρώ. “Οι ηγέτες πρέπει να συνεννοηθούν ή να αντιμετωπίσουν μια πιθανή κατάρρευση” της Ευρωζώνης, είπε ο Κάμερον. Διακυβεύεται η επιβίωση του ευρώ” πρόσθεσε ο Βρετανός πρωθυπουργός. Κατά τη γνώμη του, ένας δρόμος ανάπτυξης στην Ευρώπη είναι η επιλογή των “αναπτυξιακών ομολόγων” του νέου προέδρου της Γαλλίας Ολάντ. Η μόνη λύση είναι η ανάπτυξη και όχι το να χτίσουν οι Ευρωπαίοι ένα “τείχος” γύρω από την ελληνική οικονομία προσπαθώντας να μη διαδοθεί η οικονομική κρίση πέραν της Μεσογείου.

Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του EFSF: Κοστίζει ακριβά μια έξοδος της Ελλάδας

“Για αυτό το λόγο οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης κάνουν ότι μπορούν για να κρατήσουν την Ελλάδα” σημείωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του EFSF….
Η έξοδος της Ελλάδας από την Eυρωζώνη αποτελεί την πιο επιζήμια οικονομικά λύση, δήλωσε ο επικεφαλής του EFSF, κ. Κλάους Ρέγκλινγκ, σε συνέντευξη του στην αυστριακή εφημερίδα Die Presse.
To “χειρότερο δυνατό σενάριο, αυτό της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, θα αποτελούσε την πιο ακριβή λύση για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Για αυτό το λόγο οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης κάνουν ότι μπορούν για να κρατήσουν την Ελλάδα” σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Ρέγκλινγκ .
Μάλιστα, ο επικεφαλής του EFSF παρέπεμψε σε έρευνα της UBS, η οποία υπολογίζει το κόστος μιας ελληνικής εξόδου στα 100 δισ. ευρώ τον πρώτο χρόνο, προειδοποιώντας πως: “Πιθανότατα το κόστος θα μπορούσε να είναι σημαντικά υψηλότερο, καθώς δεν μπορεί κανείς να προβλέψει τις συνέπειες” προειδοποίησε ο κ. Ρέγκλινγκ.

Strategy Economics: «Ξεχάστε το “Grexit”, να δούμε ένα “Grashall Plan” για την Ελλάδα»

O Matthew Lynn, ιδρυτής του Strategy Economics του Λονδίνου, είπε ότι: «η Γερμανία θα συνειδητοποιήσει τα ρίσκα που εμπεριέχονται, θα φαει τις λέξεις και θα εμφανιστεί με ένα τεράστιο πακέτο χρηματοδότησης. Αντί για το “Grexit”, θα δούμε το “Grashall Plan” –ως ένα σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα– για να σηκώσει την οικονομία και να κρατήσει το τρέκλισμα του ευρώ για τα επόμενα δυο χρόνια τουλάχιστον». Η γερμανική κυβέρνηση δεν θα αφήσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ, σύμφωνα με τον Lynn. «Ένα Grexit είναι μακριά από το να είναι σίγουρο. Οι Γερμανοί μιλάνε σκληρά. Όταν όμως [η Ελλάδα] έρθει στην κατάρρευση, θα πεταρίσουν και θα δώσουν μια βοήθεια τύπου Marshall για να κρατήσουν την Ελλάδα στο ευρώ […] Την Τρίτη μάθαμε ότι η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 6,2. Αυτό δεν μπορεί να είναι αποδεκτό».

Economist: “The Greek Run” (ο ελληνικός αγώνας δρόμου).

Η εφημερίδα γράφει πως δεν υπάρχει επίσημος μηχανισμός για να απομακρυνθεί μια χώρα από την Ευρωζώνη. Και σημειώνει πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να ενδυναμώσει τις ελληνικές τράπεζες και από την άλλη οι Γερμανοί πολιτικοί να ταχθούν ανοιχτά υπέρ της παραμονής της χώρας στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ακολουθήσει η έξοδος και άλλων χωρών (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία).

Bloomberg: Διαπραγματευτικό χαρτί αξίας μισού τρις δολαρίων κρατά στο χέρι της η Αθήνα

Με την Ελλάδα να χρωστά ποσά αντίστοιχα του μεγέθους της οικονομίας της Ελβετίας, οι επιπτώσεις για τους φορολογουμένους στα υπόλοιπα κράτη-μέλη θα είναι καταστροφικές, εάν η χώρα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη. H αλήθεια είναι πως η Ελλάδα έχει ισχυρά χαρτιά διαπραγμάτευσης για να πείσει τους δανειστές της να χαλαρώσει η λιτότητα, καθώς όλοι φοβούνται ότι η έξοδός της από την Ευρωζώνη θα τους στοιχίσει σε χρήματα και πολιτικό κεφάλαιο».Το πρακτορείο εκτιμά στα 400 δις ευρώ τα δάνεια που οφείλει το ελληνικό δημόσιο προς ΔΝΤ, ΕΚΤ, κράτη της Ευρωζώνης και ιδιώτες. Ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ, Τζον Γουιτάκερ, υποστηρίζει ότι «η Ελλάδα έχει ισχυρά χαρτιά διαπραγμάτευσης για να πείσει τους δανειστές της να χαλαρώσει η λιτότητα, καθώς όλοι φοβούνται ότι η έξοδός της από την Ευρωζώνη θα τους στοιχίσει σε χρήματα και πολιτικό κεφάλαιο».

* Από την ΕΠΟΧΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με τον Μουράτ Κανατλί / Murat Kanatlı Γ.Γ. ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΑ ΚΥΠΡΟΣ / YKP

Τη συνέντευξη πήρε για την εβδομαδιαία εφημερίδα “Η ΕΠΟΧΗ” ο Μάκης Μπαλαούρας

*Ποιες είναι οι σκέψεις σας για τις συζητήσεις που γίνονται μεταξύ Χριστόφια και Έρογλου μετά τις εκλογές στο βόρειο τμήμα της Κύπρου;

-Μέχρι το 2003 η Τουρκία χρησιμοποιούσε όλα της τα χαρτιά για να σταματήσει τις διαπραγματεύσεις, αλλά μετά το 2003 και με την έναρξη των συζητήσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ ενεργούσε σαν να ήθελε να δώσει λύση στο πρόβλημα. Το 2005 που εκλέχθηκε ο Ταλάτ από τους Τουρκοκύπριους και για τα επόμενα 5 χρόνια διακυβέρνησης του δεν έγινε τίποτα ουσιαστικό. Ο Ταλάτ απλά καθόταν στο τραπέζι και συζητούσε χωρίς να αλλάξει κάτι δομικά.

*Ποια ήταν η στρατηγική του;

-Η στρατηγική του ακολουθούσε την στρατηγική της Τουρκίας. Ήθελε να χρησιμοποιεί το θέμα της Κύπρου ως όμηρο για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Γι’ αυτό και θέλει η πραγματική διαπραγμάτευση να γίνεται μεταξύ της Ευρώπης και της Τουρκίας. Η Τουρκία αν πραγματικά ήθελε- γιατί ο μισός πληθυσμός και συνάμα το μισό ποσοστό των ψηφοφόρων είναι οι έποικοι- να υποστηρίξει τον Ταλάτ στις εκλογές, ο Ταλάτ θα είχε επανεκλεγεί πολύ εύκολα. Όμως δεν το ήθελαν αυτό για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι ο Έρογλου είναι προτιμότερος για εκείνους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα τελευταία πέντε χρόνια το βαθύ κράτος της Τουρκίας συνεργαζόταν με τον Έρογλου.

*Στο θέμα της Κύπρου ισχύει αυτή η αντιπαράθεση μεταξύ Ερντογάν και βαθύ κράτους;

-Υπάρχει μια διένεξη μεταξύ τους αλλά όχι στο βαθμό της ρήξης. Βέβαια ο Ερντογάν προτιμούσε τον Ταλάτ γιατί μπορούσε να τον ελέγχει καλύτερα. Η Τουρκία είχε κερδίσει από το γεγονός ότι στο δημοψήφισμα οι ελληνοκύπριοι είπαν όχι και οι Τουρκοκύπριοι είπαν ναι. Αυτό το παιχνίδι έπαιξαν το 2003 με το να προκαλέσουν τους ελληνοκύπριους να πουν όχι και τους Τουρκοκύπριους να πουν ναι. Αν στους επόμενους μήνες πάμε στο δημοψήφισμα θα είναι πάλι πολύ δύσκολο για τους ελληνοκύπριους να πούνε ναι εξαιτίας της στάσης του Έρογλου. Οπότε θα επαναληφθεί η ίδια διαδικασία και έτσι θα γίνει ακόμα πιο σαφής ο διαχωρισμός μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι αυτή η εξέλιξη είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της Τουρκίας με το βαθύ κράτος. Ο στόχος της Τουρκίας είναι η ένταξη της στην ΕΕ και χρησιμοποιούν όλα τους τα μέσα προς αυτή την κατεύθυνση.

*Πόσοι υπολογίζονται οι έποικοι της Βόρειας Κύπρου;

-Πιστεύουμε ότι ο ενεργός πληθυσμός είναι 500.000 από τους οποίους οι 100.000 είναι Τουρκοκύπριοι και οι υπόλοιποι είναι έποικοι από τους οποίους μόνο οι 100.000 έχουν πάρει την υπηκοότητα. Οι υπόλοιποι 300.000 μένουν εκεί με άδεια παραμονής λόγω εργασίας κλπ. Έτσι, λοιπόν, αν οι ελληνοκύπριοι πουν για μια ακόμη φορά όχι τους επόμενους μήνες η Τουρκία έχει το δικαίωμα να δώσει την υπηκοότητα σε περισσότερους αποίκους ώστε να ελέγχει τα πάντα και το επόμενο βήμα θα είναι οι διαπραγματεύσεις για την ύπαρξη συνομοσπονδίας, που σημαίνει για την Τουρκία τον πλήρη έλεγχο του βορείου τμήματος και σαν μέρος της κεντρικής κυβέρνησης τον έλεγχο και του νότιου τμήματος. Οπότε αυτό που θα ήθελε η Τουρκία θα ήταν να ελέγχει όλο το νησί. Για να λυθεί το πρόβλημα θα πρέπει η Τουρκία να πάρει την ένταξη της στην ΕΕ.

*Πιστεύεις ότι ο Χριστόφιας έχει μια προβληματική στάση σε όλη αυτή την κατάσταση;

-Ναι, γιατί και ο Χριστόφιας παίζει το δικό του παιχνίδι. Το 2012 θα γίνουν οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο και επίσης η Κύπρος θα αναλάβει την προεδρία της ΕΕ. Κατά τη γνώμη μου ο Χριστόφιας προσπαθεί να διορθώσει την άσχημη εικόνα που είχε δώσει ο Τάσσος Παπαδόπουλος στην ΕΕ και αυτή τη στιγμή παίζει το ρόλο του καλού παιδιού της ΕΕ. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο Χριστόφιας είναι αυτός που θα δώσει τη λύση σ’ αυτή τη χρονική στιγμή.

*Ο Χριστόφιας θα μπορούσε να κάνει κάτι για να αντιμετωπίσει την στάση που είχε κρατήσει η Τουρκία και ο Ταλάτ;

-Τουλάχιστον θα μπορούσε να εξομαλύνει την κατάσταση με τους Τουρκοκύπριους, όπως με το να βρεθεί μια λύση πχ. στο θέμα της εκπαίδευσης. Αν ο Χριστόφιας προσεγγίσει με ειλικρίνεια τους Τουρκοκύπριους τότε και εκείνοι θα γίνουν πιο θετικοί απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία, επειδή αυτή τη στιγμή οι Τουρκοκύπριοι πιστεύουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία τους βλέπει σαν ανεπιθύμητους. Πιστεύουμε ότι ο Χριστόφιας έχει την ευκαιρία ώστε να προωθήσει τη διαδικασία. Από τη μία όμως λέει ότι υποστηρίζει την αποστρατικοποίηση και των δύο πλευρών αλλά από την άλλη συνεχίζει να αγοράζει πιο πολλά όπλα, ξοδεύοντας χρήματα για την άμυνα, δημιουργώντας έτσι την ίδια ανάγκη από την πλευρά των Τουρκοκυπρίων.

Το λαϊκό μέτωπο μπορεί να ανασυγκροτηθεί

*Στην αρχή της δεκαετίας, στη Βόρεια Κύπρο, αλλά και στον Νότο, είχε δημιουργηθεί ένα ισχυρό λαϊκό μέτωπο από συνδικάτα, διανοούμενους και κόμματα για την ενοποίηση της Κύπρου. Αυτό το μέτωπο δυστυχώς δεν υπάρχει πια.

-Οι λόγοι ύπαρξης ενός λαϊκού κινήματος στη βόρεια Κύπρο δεν είναι μόνο η επίλυση αλλά είναι και οι οικονομικοί λόγοι. Με τη είσοδο όλο και περισσοτέρων εποίκων, η Τουρκία ελέγχει όλους τους τομείς. Μετά το 2003 άρχισε να ελέγχει και τον οικονομικό τομέα. Τα πολυτελή ξενοδοχεία ανήκουν σε ανθρώπους τούρκικης καταγωγής και ήδη έχουν αρχίσει τις διαδικασίες για την οικοδόμηση τούρκικου πανεπιστημίου στα βόρεια. Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι απογοητευμένοι γιατί δεν βλέπουν κάποια θετική κίνηση από τα νότια. Από την άλλη πλευρά οι ελληνοκύπριοι πιστεύουν ότι οι Τουρκοκύπριοι πουλάνε τις περιουσίες τους και έτσι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Σίγουρα το σύστημα έχει αρκετές «μαύρες τρύπες» όμως υπάρχει ακόμα ελπίδα αν αγωνιστούμε ενωμένοι.

*Είναι λίγες οι ελπίδες που υπάρχουν;

-Λίγες, όμως υπάρχει το πλεονέκτημα του ότι έχουν όλοι συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουμε άλλα χρονικά περιθώρια. Οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι έχουν καταλάβει ότι είναι κάτι που πρέπει να γίνει ή τώρα ή ποτέ. Όμως ακόμα δεν είναι έτοιμοι να πούνε το τώρα. Σύντομα όμως, όταν τα πράγματα επιδεινωθούν με την κυβέρνηση του Έρογλου και αν η Τουρκία δεν βρει εναλλακτική διέξοδο από αυτή την κρίση και κυρίως λόγω των οικονομικών συνθηκών, των μισθών κλπ., οι Τουρκοκύπριοι θα υψώσουν τη φωνή τους ενάντια στην κυβέρνηση.

*Οι λαός νιώθει ότι υπάρχει δημοκρατία στο βόρειο τμήμα της Κύπρου;

-Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του Ταλάτ, όπου δεν έγινε καμία ουσιαστική θεσμική αλλαγή στο υπάρχον σύστημα, η κατάσταση ήταν μη δημοκρατική. Η αστυνομία και η υπηρεσία πληροφοριών ήταν πάντα εκεί. Μπορεί να υπήρχε ελευθερία λόγου, όμως οι νόμοι έμεναν οι ίδιοι. Η τωρινή κυβέρνηση με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί την αστυνομία, την υπηρεσία πληροφοριών και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ώστε να ασκεί πίεση στο λαό. Είναι σαν να άλλαξε το περιτύλιγμα όμως το εσωτερικό να έμεινε το ίδιο.

*Ποιος είναι ο ρόλος του τούρκικου στρατού; Επεμβαίνει με φανερό τρόπο;

-Δεν επεμβαίνει τόσο φανερά, όμως ο στρατός στο βόρειο τμήμα είναι παντού. Κάθε χωριό και πόλη έχει μονάδες στρατού που κυκλοφορούν παντού. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν μπορούμε να αγωνιστούμε ενάντια στον στρατό γιατί είναι παντού. Γι αυτό και η αποστρατικοποίηση ή έστω η απόσυρση ενός αριθμού δυνάμεων του στρατού είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα όχι μόνο για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος αλλά και για την ομαλοποίηση της ζωής και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

*Είστε αισιόδοξος;

-Είμαι αισιόδοξος επειδή σήμερα έχουμε περισσότερα μέσα απ’ ότι στο παρελθόν. Υπάρχει συνεχής επικοινωνία μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων συντρόφων, όπως με το Συνασπισμό, την ΑΚΟΑ, το κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης της Τουρκίας (ODP), και άλλες σοσιαλιστικές δυνάμεις, και ήδη έχει αρχίσει μια πολύ καλή συνεργασία με το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Πιστεύουμε ότι τώρα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες έτσι ώστε αν κινητοποιηθούμε δυναμικά με όλες αυτές τις δυνάμεις να καταφέρουμε κάτι. Ο στόχος μας είναι να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα για έναν αποτελεσματικό αγώνα απέναντι στην κυβέρνηση του βορρά.

ΣΤΟ ΓΕΡΟ ΤΖΟΥΝΤΑ, ΤΑ ΞΥΠΟΛΥΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΤΖΑΜΠΑΛΙΑ Της Ιντιφάντα που συνεχίζει... Της Αννίτας Μιχαηλίδου, από τη Γάζα

• Παλαιστίνη!
• Δύο χρόνια μετά.
• Με την εμπειρία τη γνώση, την πίκρα, το κουράγιο της προηγούμενης φοράς.
• Νόμιζα ότι τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα!

Αλήθεια όμως, πως μπορεί να συνηθίσει κανείς να βλέπει σε καθημερινή βάση την καταπάτηση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Το τείχος να υψώνεται εγκλωβίζοντας χιλιάδες ανθρώπους, καταδικάζοντας τους σε κοινωνικό και οικονομικό θάνατο. Την απαγόρευση να ζουν στη γη τους αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια.

Σάββατο πρωί αφήνουμε την Ιερουσαλήμ, μαζί και ο Αλέξανδρος, Παλαιστίνιος που μας συνοδεύει για το Ερές, τη μοναδική δίοδο στη λωρίδα της Γάζας, μια λεπτή λωρίδα γης με 1.500.000 κατοίκους.
Αποκλεισμένη από στεριά, θάλασσα και αέρα δύο χρόνια τώρα. Εμείς και οι σύντροφοι μας από την Ιταλία περιμένουμε με τις ώρες γιατί για το πολύ ποθητό χαρτάκι που θα μας επιστρέψει να περάσουμε.

Παρατηρητές στις εκλογές στη Γάζα

Μοναδικό πλεονέκτημα είναι οι εκλογές, παρακολουθώ την χαλάρωση των μέτρων, οι ώρες κυλούν βασανιστικά. Η ταλαιπωρία μας σπάει από τους ήχους του μπαγλαμά, ο Γιάννης παίζει και η Όλγα σιγοτραγουδά. Μια ανθρώπινη νότα απέναντι στα τανκς, τα συρματοπλέγματα, τους πάνοπλους φαντάρους.

Επιτέλους μετά από 6 ώρες μας επιτρέπουν την είσοδο. Ο Αλέξανδρος γυρίζει πίσω, του απαγορεύεται η είσοδος στην χώρα του. Πεζοί διανύουμε με απόσταση 800 μέτρων περνώντας από φυλάκια, σιδερόφρακτες πόρτες, μέσα από ένα στενό μακρύ τούνελ με ορατές και αόρατες κάμερες να μας παρακολουθούν. Στο τέλος αντικρίζουμε το παλαιστινιακό φυλάκιο, νιώθουμε αναπάντεχα μια ζεστασιά, επί τέλους οι δικοί μας άνθρωποι. Σηκώνοντας τα μάτια ψηλά αντικρίζουμε το Ζέπελιν να εξουσιάζει τον αιθέρα, γύρω τα τανκς να μπαινοβγαίνουν.

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.

Το ζεστό χαμόγελο και αγκαλιά της Ρέφατ που μας περίμενε, μας ξεκουράζουν.
Στο δρόμο για την πόλη της Γάζας μέσα από το Μπελ Χανούμ, τη Τζαμπαλία, τον προσφυγικό καταυλισμό Nusairat, πόλεις κατεστραμμένες, γεμάτη προσφυγικούς καταυλισμούς, χωματόδρομους, λάσπη, σκόνη. Η εικόνα της εγκατάλειψης, της φτώχειας, διάχυτη παντού. Όμως τα πρόσωπα περήφανα, αποφασιστικά. Συνθήματα σε κάθε τοίχο. Αφίσες με τα πρόσωπα των μαρτύρων και οι σημαίες κόκκινες-πράσινες-μαύρες να κυματίζουν παντού, μας δίνουν την εικόνα ενός λαού ασυμβίβαστου, αποφασισμένου. Στο εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο που καταλήγουμε στην παραλία της Γάζας, αντικρίζουμε στο βάθος τα ισραηλίτικά καράβια να περιπολούν. Απαγορεύεται η είσοδος στη θάλασσα, το ψάρεμα. Η ανεργία 65%, τα καλύτερα χωράφια της Γάζας τώρα καταπατημένα από τους εποίκους. Πιο πέρα το αρχηγείο του Αραφάτ στην Γάζα, με κατεστραμμένα ακόμα κομμάτια του από τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του.

Στους δρόμους χιλιάδες παιδιά, αγριεμένα από το τοπίο του πολέμου και της εγκατάλειψης, πολλά ανάπηρα από την συμμετοχή τους στην Ιντιφάντα.

Η παρουσία της Χαμάς διάχυτη παντού, σε γυναίκες που κυκλοφορούν στην καλύτερη περίπτωση με μαντήλα, μα η πλειοψηφία στα κατάμαυρα που μετά βίας διακρίνουν τα μάτια τους.

Και όμως οι γυναίκες μέσα από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που έστησαν, φτιάχνουν παιδικούς σταθμούς, κέντρα υγείας, μικρές γεωργικές επιχειρήσεις, επιμορφωτικά προγράμματα. Σε μία τέτοια ΜΚΟ παραδώσαμε τα 25.000 € που φέραμε για να φτιαχτούν δύο παιδικοί σταθμοί στη Τζαμπαλία και στη Ράφα. Στη συνάντηση με τους πολιτικούς εκπροσώπους των κομμάτων κυριαρχεί το ερώτημα. Μετά τον Αραφάτ τι; Η απάντηση: Δεν πιστεύουν σε τίποτα. Αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από την διεθνή κοινότητα, τους Άραβες. Στηρίζονται στη διεθνή αλληλεγγύη του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος. Στηρίζονται στην απόφασή τους να υπερασπιστούν τη γη, τη ζωή τους μέχρι της τελευταίας ρανίδες του αίματός τους. Στωικοί, αλλά αποφασισμένοι. Κριτικοί, αλλά και μαχητικοί. Διακρίνουμε τις πολιτικές τους διαφορές, που όμως καταλήγουν μέσα από διαφορετικούς δρόμους σ’ ένα το ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος. Τολμούν και μιλάνε για το έλλειμμα δημοκρατίας μέσα στην Παλαιστινιακή Αρχή και για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Η πλήρης απομόνωση της Λωρίδας της Γάζας την μετέτρεψε σε ισλαμικό καθεστώς. Τα κέντρα διασκέδασης κάηκαν, τα σινεμά καταστράφηκαν. Μόνη διέξοδος η θρησκεία. Σε ένα λαό όπου διακρινόταν από τους υπόλοιπους Άραβες, για το άνοιγμα του στην κοινωνία.

Μια γυναίκα μέσα σε στέκι αντρών

Επόμενη μέρα των εκλογών. Ως παρατηρητές επισκεπτόμαστε τα εκλογικά κέντρα τίποτα σχεδόν διαφορετικό από τις δικές μας εκλογές. Μόνο, που σχεδόν όλες οι εφορευτικές, είναι γυναίκες. Έξω περιπολούν ένοπλοι με στολές ή χωρίς για την ασφάλεια των εκλογικών κέντρων. Μας υποδέχονται με ευγνωμοσύνη. Στη λέξη Γιουνάν ανοίγουν την καρδιά τους. Φεύγουμε για τους προσφυγικούς καταυλισμούς της Τζαμπαλία. Περπατώντας μέσα από τα ερείπια των γκρεμισμένων κτισμάτων από τις ισραηλινές μπουλντόζες, τη λάσπη και τη σκόνη, προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί τόση βαρβαρότητα!

Ξεφεύγοντας από τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής, μαζί με κάποια πιτσιρίκια που ήθελαν να τα φωτογραφίσω μπροστά στο κατεστραμμένο σπίτι τους. Μπαίνω σε ένα υπόστεγο όπου υπήρχαν μαζεμένοι 20 άντρες με μια Παλαιστινιακή σημαία στον τοίχο. Τους χαιρετώ. Ξαφνιάζονται, μια γυναίκα εισβολέας στο χώρο τους που αρχίζει να τους ρώτα για τις εκλογές, τον τρόπο ζωής τους. Τους δείχνω την ταυτότητα της διεθνούς παρατηρήτριας της Παλαιστινιακής Αρχής. Με συνηθίζουν, τους λέω πως είμαι Ελληνίδα, ενθουσιάζονται. Μου φέρουν ζεστό τσάι και η κουβέντα ανάβει, σπαστά αγγλικά ανακατεμένα με αραβικά. Όμως καταλαβαίνω, μιλάνε τα μάτια και καρδιές τους.

Ο περήφανος γέρο- Τζούντα

Ξαφνικά με αρπάζουν από το χέρι και με τραβάνε έξω στο απέναντι σπίτι. Παράδοξο δεν τρόμαξα. Σε λίγο εμφανίζεται μια βιβλική μορφή βγαλμένη από τις εικόνες της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Τζούντα 90 χρονών που μιλάει άπταιστα αγγλικά, μου σφίγγει ζεστά το χέρι καλωσορίζοντας και συγχρόνως ευχαριστώντας με για την παρουσία μου.

Το ξετύλιγμα της προσωπικής του ιστορίας κοινή για όλους τους Παλαιστίνιους. Πολέμησε με τους συμμάχους στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διωγμένος από το 1948 με παιδιά και εγγόνια δολοφονημένους από τις ισραηλινές σφαίρες, με το σπίτι του γκρεμισμένο, αλλά περήφανος. Με μάτια που πετούσαν φλόγες, με το λιπόσαρκό κορμί του να δονείται από την οργή, άρχισε να με ρωτάει γιατί η διεθνής κοινότητα σιωπά σε αυτό το έγκλημα, την βαρβαρότητα, την γενοκτονία. Δε μετάνιωσε που πολέμησε τους Ναζί, λυπάται για την φτώχεια και την ταλαιπωρία του τα χρόνια της φυλακής.

Ας γίνουμε σαλπιστές εναντίον της βαρβαρότητας

Αναρωτιέται για το πέπλο σιωπής απέναντι στη κατοχή, τη προσφυγοποίηση, την άσκηση ωμής βίας, το δικαίωμα ζωής και θανάτου των κατοχικών στρατευμάτων σε αυτούς. Αναρωτιέται για το μέλλον των ξυπόλητων, αγριεμένων παιδιών που τριγυρίζουν στα λασπόνερα που μας περικυκλώνουν, ζητώντας κάτι από πάνω μας, που φωνάζουν σαν παιδιά, αλλά και πολεμούν με τις πέτρες μέσα από τα στενά σοκάκια των καταυλισμών τα ατσάλινά τέρατα του κατοχικού στρατού.

Με εξορκίζει! Ενημερώστε, μιλήστε, μεταφέρετε αυτά που είδατε, στους πολιτισμένους λαούς της Ευρώπης που σφυρίζουν αδιάφοροι στην βαρβαρότητα, νομίζοντας ότι εξιλεώνονται χτίζοντας μία πτέρυγα σε κάποιο σχολείο που το πιθανότερο θα γκρεμιστεί σε λίγους μήνες από τα ισραηλινά τανκς.

Ποιος θα μας εξηγήσει και εμάς την τρομακτική εμπειρία που ζήσαμε φεύγοντας από τη Γάζα που μας θύμισε σκηνές από ταινίες τρόμου.

Την ατελείωτη αναμονή μπροστά στην πρώτη σιδερόφρακτη πόρτα μέσα στο σκοτεινό τούνελ, το πέρασμα από αυτή κατ’ άτομο και την ξαφνική τρομακτική πολύ από το πουθενά να σου δίνει εντολή να βγάλεις σακάκια και παλτά και να στριφογυρνάς σημαδευόμενη από ένα οπλοπολυβόλο έξω από την σιδερόφρακτη πόρτα. Μας θύμισε άραγε τίποτα αυτό;

Και αναρωτιέμαι στην επέτειο της απελευθέρωσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που τιμούμε 60 χρόνια σήμερα, αποδίδοντας το φόρο τιμής που οφείλουμε στα αδικοχαμένα θύματα, που ευχόμαστε να μην ξανασυμβεί, πόσο υποκριτική είναι η στάση των πολιτισμένων κρατών.

Μόνη παρηγοριά τα λόγια της κόρης δύο επιζώντων Εβραίων από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που διαδηλώναμε μαζί έξω απ’ το σπίτι του Σαρόν στην Ιερουσαλήμ για το σταμάτημα της κατοχής. «Οι γονείς μου νιώθουν ντροπή και πόνο».

Μας αρκεί όμως όλους τους υπόλοιπους αυτό; Είμαστε όλοι και όλες συνένοχοι/συνένοχες με τη σιωπή μας. Οι κυβερνήσεις, οι μικρές και μεγάλες εξουσίες, οι κάθε λογής βολεμένοι/βολεμένες στο μικρόκοσμο μας.

Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας συνεχίζονται. Ποιος θα τα σταματήσει; Η διεθνής αλληλεγγύη, το τέρμα της σιωπής και ανοχής.

Ελπίζω τα δισέγγονά του Τζούντα να ζήσουν σε μία ελεύθερη Παλαιστίνη.
Πηγή: Η Εποχή 30/1/2005