Συνέντευξη Μάκη Μπαλαούρα «Στο Κόκκινο», στον Διονύση Ελευθεράτο 11.1.2026

Δ. Ε.: Έχουμε μαζί μας τον κύριο Μάκη Μπαλαούρα, γνωστό αντιστασιακό επί Χούντας, πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην πρόεδρο της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής. Εξ όσων μαθαίνουμε, ο κύριος Μπαλαούρας προτίθεται να κινηθεί δικαστικά για την υπόθεση του διαχειριστικού ελέγχου επί της εταιρείας Folli Follie, δεν ξέρω αν θυμάστε την υπόθεση τη συγκεκριμένη. Περισσότερα για αυτό το θέμα θα μας πει ο ίδιος. Κύριε Μπαλαούρα, καλό μεσημέρι.

Μάκης Μπαλαούρας: Καλό μεσημέρι σε εσάς και στους ακροατές σας και ευχαριστώ για τη συζήτηση που θα κάνουμε.

Δ. Ε.: Πείτε μας πώς ακριβώς έχει το θέμα και τι προτίθεστε να κάνετε.

Η PwC χωρίς κανένα ουσιαστικό έλεγχο στοχοποίησε κεντρικά στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Μ. Μπαλαούρας: Το θέμα, πολύ συνοπτικά θα το πω. Όταν έσκασε το σκάνδαλο της Folli Follie ένας χαμηλόβαθμος υπάλληλος της εταιρίας, σικιουριτάς, χωρίς καν να έχει καμιά θέση, δύο σικιουριτάδες υπήρχαν στην Folli Follie, ο ένας από αυτούς έστελνε email στα αφεντικά του, τα δύο αφεντικά του, πατέρα και γιο Κουτσολίτσους, ότι εδώ έχουμε δικούς μας για να μας βοηθήσουν, έχουμε τον Μπαλαούρα, έχουμε τον Χαρίτση, έχουμε τον Φλαμπουράρη, έχουμε και τον Αραχωβίτη, ακόμα το Μαξίμου και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Έγραψε ότι «έχει ενημερωθεί και ο ίδιος πρωθυπουργός». Ότι κάνουν ενέργειες για να μην μας παραπέμψει η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς για το σκάνδαλο της Folli Follie.

Αυτό είχε ως συνέπεια οι μεν υπουργοί να παραπεμφθούν στη Βουλή, όπου ακόμα και οι αντίπαλοι της κυβέρνησης, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι υπόλοιποι, ομόφωνα βγήκε η απόφαση, βουλευτές γελάγανε και είπανε ότι με ένα email ενός ασήμαντου και τυχάρπαστου υπαλλήλου δεν μπορεί να παραπέμψουμε αυτούς τους υπουργούς και βουλευτές. Εμένα, δυστυχώς με παρέπεμψε μια κυρία εισαγγελέας Βλάχου για ρόλο πως ήμουν διαμεσολαβητής, μεσάζοντας δηλαδή. Τέλος πάντων αυτό έσκασε το 2020, δεν είμαστε πια κυβέρνηση.

Στην βάση ενός πορίσματος μιας εταιρείας κολοσσός από τις τέσσερες που υπάρχουν τόσο μεγάλες, την Price Waterhouse (PwC), η οποία με εντολή δικαστηρίου είχε κάνει το λεγόμενο διαχειριστικό έλεγχο. Η Price Water House δεν έκανε ουσιαστικά κανέναν έλεγχο, έκανε μια παράθεση, όσον αφορά αυτά τα θέματα, των e-mail αυτού του κυρίου Σάκκου που είπαμε, του security της Folli Follie. Έγινε ένας μεγάλος πολιτικός σάλος από τα Μέσα Ενημέρωσης, ιστοσελίδες, εφημερίδες, κανάλια. Και εδώ μια παρένθεση, παρά τη μη παραπομπή των Υπουργών και του βουλευτή Αραχωβίτη από αντιπάλους, το ξαναλέω ακόμα και αυτό, έρχεται η ώρα που δίνουν στην δημοσιότητα και με κράζουν οι πάντες, εμένα προσωπικά αλλά και όλη την κυβέρνηση και τον ίδιο τον Τσίπρα.

Μέγιστη πολιτική εκμετάλλευση από την «Έκθεση» της PwC

Θα σας πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, δεν θέλω να πω το όνομα του δεν έχει καμία σημασία, μεγάλης εφημερίδας, η οποία είχε τίτλο «Το είδωλο», εννοούσε εμένα, με υπότιτλο «Ο Μάκης Μπαλαούρας αποδεικνύει ακριβώς ποιο ήταν το πρόβλημα με την αριστερά του Τσίπρα και το διαζύγιο που είχε πάρει από το ‘ήθος της Αριστεράς’»! Βαρύτατες κουβέντες, και ήταν παλιός αριστερός αυτός ο τύπος που το έγραψε. Άρα είχαμε διασυρθεί, έγινε μία μεγάλη πολιτική εκμετάλλευση ακόμα και στις εκλογές του 2023 αναφέρθηκε αυτό το γεγονός σαν βαρύτατο ολίσθημα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή είμαστε διεφθαρμένοι.

Η PwC έπραξε πολλά ατοπήματα στον δήθεν έλεγχο παραβιάζοντας και τον κώδικα δεοντολογίας

Στο δικαστήριο που έγινε αποδείχθηκε και όχι μόνο από τη δικιά μου την πλευρά, αλλά και από τις άλλες πλευρές ότι δεν έγινε κανένας έλεγχος.

Θα σου πω ένα παράδειγμα κάνουν έναν οικονομικό έλεγχο μιας εταιρείας. Καταρχήν διέρρευσε η Έκθεση στο τύπο, σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης. Ο έλεγχος αυτός δεν είχε καμία δουλειά να διαρρεύσει. Ήταν απόφαση δικαστηρίου, τώρα κάνουν την πάπια, η Price Waterhouse, ότι δεν ξέρει τίποτα. Θα το δούμε αν δεν ξέρει τίποτα, αλλά διέρρευσε και γι’ αυτό στοχοποιηθήκαμε τόσο έντονα. Ήταν στημένο, πιστεύω, το παιχνίδι. Η Price Waterhouse, θα σου πω μερικά παράδειγμα μη ελέγχου:

Δεν ρώτησε εμάς, δηλαδή τον Φλαμπουράρη, τον Χαρίτση, τον Αραχωβίτη, τον Μπαλαούρα, δεν ρώτησε το τι έγινε, δεν έψαξε αν έγιναν οι χορηγίες στα νοσοκομεία της Ηλείας δεν το έψαξε ούτε αυτό. Ποιο είναι το ύψος του ποσού και αν αναμίχθηκε κανένας πολιτικός πάνω σε αυτά και αν έγιναν αυτές οι χορηγίες και πότε, γιατί έγιναν ένα χρόνο νωρίτερα από το χρόνο που έσκασε το σκάνδαλο. Μετά ότι η ίδια η Price Water House συνέχισε ταυτόχρονα με τον διαχειριστικό λεγόμενο έλεγχο, τον λέω λεγόμενο γιατί ουσιαστικά δεν έκανε έλεγχο.

Συνέχισε ταυτόχρονα και δουλειές μέσα στην Folli Follie με τη νέα διορισμένη διοίκηση της, παίρνοντας 6 εκατομμύρια. Αυτό απαγορεύεται από τον κώδικα δεοντολογίας για τις εταιρείες αυτές. Απαγορεύεται σε όλον τον κόσμο. Έψαξα και βρήκα ότι η Price Water House έχει..

Δ. Ε.: Αυτό θα σας ρωτούσα τώρα. Για να αποφασίσετε να κάνετε μια κίνηση σημαίνει πως κάτι έχετε διαπιστώσει, κάτι επιπλέον υπάρχει στον ορίζοντα.

Κατέθεσα αγωγή και θα προσφύγω και στις ελεγκτικές αρχές

Μ. Μπαλαούρας: Ακούστε να δείτε εδώ, δεν ξέρω ακόμα τι θα γίνει αλλά εγώ θα απευθυνθώ και στις ξένες ελεγκτικές αρχές. Καταρχάς έκανα αγωγή στην Price Water House διότι τους είχα στείλει τον Ιούλιο που μας πέρασε επιστολή, εσωτερική επιστολή δεν την είχα δημοσιοποιήσει, πρώτη φορά τα λέω τώρα, όπου τους έγγραφα τα γεγονότα που σας λέω και σε εσάς, και να μου ζητήσει συγγνώμη. Τίποτα άλλο. Με αγνόησαν «ποιος είναι αυτός και ποιοι είμαστε εμείς», βέβαια αυτή είναι ένα μεγαθήριο παγκόσμιο και σου λέει «ποιος Μπαλαούρας τώρα θα μας ζαλίσει». Δεν μου απαντήσαν και γι’ αυτό έκανα αγωγή.

Τώρα θα προσφύγω στην ΕΛΤΕ, είναι η Επιτροπή Λογιστικής Τυποποίησης και Ελέγχου, είναι η Αρχή που ελέγχει αυτές τις εταιρείες, ετοιμάζομαι λοιπόν να προσφύγω γιατί έχω καταγράψει όλα τα ολισθήματα αυτής της εταιρείας, που δεν έκανε κανένα σοβαρό έλεγχο, όπως τα πήρε τα κομμάτια τα έβαλε στην έκθεση της, δεν έκανε κανέναν έλεγχο προς εμάς. Να ρωτήσει δηλαδή τον Χαρίτση, τον Μπαλαούρα, τον Φλαμπουράρη, τίποτα από αυτά!

Η PwC έχει αποπεμφθεί και της επιβλήθηκαν μεγάλα πρόστιμα σε πολλά κράτη

Επιπλέον το θέμα της δεοντολογίας, λοιπόν η Price Water House έχει αποπεμφθεί από πολλά κράτη και από την Ασία και από την Αφρική, αλλά ακούστε και από την Αυστραλία και έχει τιμωρηθεί βαρύτατα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμα και από τη μητρική έδρα της που είναι η Αγγλία έχει τιμωρηθεί βαρύτατα. Επίσης έχει τιμωρηθεί και σε άλλα κράτη για διάφορα ολισθήματα της, παρόμοια με αυτά που περιγράφω, δηλαδή μη έλεγχος, παραβίαση δεοντολογίας και δημοσιότητα λόγω διαρροής. Επίσης περιμένω τώρα να δούμε τι θα γίνει, διότι εγώ όπως σας είπα προηγουμένως να το ξέρουν καλά, αν το μάθουν, ότι θα προσφύγω και στις Ηνωμένες Πολιτείες γιατί είδα ότι έχει τιμωρηθεί η ελληνική Price Water House στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και στην Αγγλία που είναι η έδρα της.

Δ. Ε.: Κύριε Μπαλαούρα ευχαριστούμε πολύ για αυτήν την επικοινωνία, να είστε καλά και καλή δύναμη.

Στόχευαν να πλήξουν το «Ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς»

Μ. Μπαλαούρας: Ευχαριστώ πολύ που με βγάλατε για να ακουστεί και στο Κόκκινο, το αγαπημένο μας ραδιόφωνο, αυτά τα οποία συμβαίνουν για πολιτικούς λόγους, καθαρά για πολιτικούς λόγους. Δεν είχε καμία δουλειά να στοχοποιήσουν τότε τον Τσίπρα, να στοχοποιήσουν τον Φραμπουράρη, τον Χαρίτση, τον Αραχωβίτη, όλους εμάς, γιατί δεν είχαν κανένα άλλο όπλο παρά να χτυπήσουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Προσωπικά το έχω πληρώσει κανένα τεσσάρι φορές ακόμα. Μ’ είχαν βγάλει Τα ΝΕΑ πρωτοσέλιδο ότι έγινε ειδική ρύθμιση για μένα, αν θυμόσαστε…

Δ. Ε.: Ναι το θυμάμαι

Μ. Μπαλαούρας: ..Και από κάτω ο υπότιτλος ακούστε με κάτι κύριε Ελευθεράτο από κάτω ο υπότιτλος έγραφε «Πάει το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς». Αυτό είναι το θέμα ήθελαν να χτυπήσουν εμένα που είχα ένα δρόμο αγωνιστικό και πολλούς άλλους αυτό θέλανε. Για να πούνε ότι αφού αυτοί που είχαν ηθικό πλεονέκτημα, που έχουν αγωνιστεί, πόσο μάλλον οι άλλοι που είναι νέοι, πόσο ξεφτιλισμένοι, πόσο λαμόγια είναι. Σας διάβασα και τι γράφει ο έγκριτος δήθεν δημοσιογράφος και ακόμα και για τον Τσίπρα.

Δ. Ε.: Ευχαριστώ πολύ κύριε Μπαλαούρα.

Μ. Μπαλαούρας: Να είστε καλά να είστε καλά. Ευχαριστώ πολύ

Συνέντευξη Μάκη Μπαλαούρα και Δημήτρη Παπαχρήστου στον Χάρη Γολέμη και τον Παύλο Κλαυδιανό για τις Ιδέες της Εποχής

Φοιτητές και οι δύο τότε στην ΑΣΟΕΕ, συμμετέχουν ενεργά στην ελληνική κοινωνική και πολιτική ζωή από την πτώση της χούντας μέχρι σήμερα. 
Οικονομολόγος της Τράπεζας της Ελλάδος, με έντονη συνδικαλιστική δράση ο Μάκης, πρόεδρος σήμερα του Δ.Σ. της Εποχής. 
Αρθρογράφος, ποιητής και συγγραφέας ο Δημήτρης, με είκοσι βιβλία στο ενεργητικό του.

• Παπαχρήστος: Από το 1969 αρχίζει το κλίμα να αλλάζει. Οι παρέες-ερωτικές, φιλικές, φοιτητικές-αρχίζουν να αναγνωρίζουν η μια την άλλη από κάποιο σημάδι, όπως μια εφημερίδα ή ένα βιβλίο που διάβαζε ο συμφοιτητής ή από …το μαλλί του.
• Μπαλαούρας: άρχισε η προσέγγιση του ενός με τον άλλο, θα μπορούσαμε να πούμε μια “ερωτική έλξη”, τι διαβάζει, τι ταινίες βλέπει, τι μουσική ακούει, κ.τ.λ. Χωρίς να το λέμε ευθέως, διαπιστώναμε ότι οι φίλοι μας «είναι εντάξει» και συνομολογούσαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε και εμείς.
• Παπαχρήστος: Στο Πολυτεχνείο έγινε σφαγή. Η ίδια η χούντα είχε τότε παραδεχθεί ότι υπήρξαν 19 νεκροί, ενώ είχαμε και 1200 τραυματίες.
• Μπαλαούρας: Η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών δεν ήταν οργανωμένη τα χρόνια πριν από το Πολυτεχνείο

Πολυτεχνείο, 17 Νοέμβρη 1973: Ένα ιστορικό και συμβολικό γεγονός

Νοέ 17, 2025 – 15:11

Παύλος Κλαυδιανός, Χάρης Γολέμης

Συζήτηση με τον Μάκη Μπαλαούρα και τον Δημήτρη Παπαχρήστο

Τη Δευτέρα συμπληρώνονται πενήντα δύο χρόνια (!) από την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τη νύχτα της 17ης Νοεμβρίου 1973. Τιμώντας την ιστορική αυτή επέτειο, αποφασίσαμε με τον Παύλο Κλαυδιανό να μιλήσουμε για τα γεγονότα της παλιάς εποχής με δύο πρόσωπα που, με τη δράση τους-για την οποία πλήρωσαν σκληρό προσωπικό τίμημα-άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην αντιδικτατορική αντίσταση: τον Μάκη Μπαλαούρα και τον Δημήτρη Παπαχρήστο. Φοιτητές και οι δύο τότε στην ΑΣΟΕΕ, συμμετέχουν ενεργά στην ελληνική κοινωνική και πολιτική ζωή από την πτώση της χούντας μέχρι σήμερα. Οικονομολόγος της Τράπεζας της Ελλάδος, με έντονη συνδικαλιστική δράση ο πρώτος, πρόεδρος σήμερα του Δ.Σ. της Εποχής. Αρθρογράφος, ποιητής και συγγραφέας ο δεύτερος, με είκοσι βιβλία στο ενεργητικό του, εκ των οποίων το τελευταίο, με τον ευρηματικό τίτλο Αερόστατος, κυκλοφόρησε το φετινό καλοκαίρι από τον καλό εκδοτικό οίκο, Τόπος. Λόγω των πολλών αναμνήσεων και της εκρηκτικής ιδιοσυγκρασίας των δύο συντρόφων, η συζήτηση ήταν μακρά, αναστοχαστική και ζωηρή. Τους ευχαριστούμε πολύ.

Χ.Γο.

Πρόθεσή μας είναι στη συζήτησή μας να προχωρήσουμε πέρα από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και να διερευνήσουμε τις αιτίες τους και τη συμβολή της εξέγερσης στην πτώση της δικτατορίας. Πριν, όμως, και από αυτό, ποιες κατά την γνώμη σας ήταν οι πηγές της συγκρότησης του πλατιού, από ένα σημείο και μετά, φοιτητικού κινήματος; Ποιες ήταν οι ρίζες του;

Δημήτρης Παπαχρήστος: Μέχρι το 1969, η χούντα νόμιζε ότι ελέγχει την κατάσταση στη νεολαία, με τα στρατοδικεία, τις εξορίες, τις φυλακίσεις. Όμως, ούτε αυτή, ούτε εμείς οι φοιτητές στις σχολές και στις παρέες μας καταλάβαμε ότι μέσα σε ένα κλίμα, που το είχαμε υπόψη μας ή είχαμε μόνο την αίσθησή του, από γεγονότα όπως ο Μάης του ’68 κτλ, διαμορφωνόταν, σιγά – σιγά, ανεπαισθήτως μια νέα κατάσταση. Να θυμίσουμε το κλίμα της πρώτης δικτατορικής περιόδου: η χούντα έλεγχε τα πάντα στα κρατικά μέσα ενημέρωσης, και οι εφημερίδες δεν έγραφαν τίποτε. Μόνο όσοι ήταν κάπως ψυλλιασμένοι τότε, από οικογένεια αριστερή ή με άλλον τρόπο, μπορούσαν να πουν κάτι στους άλλους. Από το 1969, όμως, αρχίζει το κλίμα να αλλάζει. Οι παρέες-ερωτικές, φιλικές, φοιτητικές-αρχίζουν να αναγνωρίζουν η μια την άλλη από κάποιο σημάδι, όπως μια εφημερίδα ή ένα βιβλίο που διάβαζε ο συμφοιτητής ή από …το μαλλί του. Όλα αυτά μαζί διαμόρφωναν μια νέα πραγματικότητα μέσα στις σχολές. Φυσικά, μετά, το κίνημα αναπτύχθηκε δυναμικά με υπογραφές για τον εκδημοκρατισμό των φοιτητικών συλλόγων, έγιναν συγκεντρώσεις, μελέτες για το περιεχόμενο των σπουδών, γίναμε πρωτοσέλιδο, εντέλει. Οι εμπειρίες δράσης από τη μια σχολή μεταφέρονταν στην άλλη. Σπάσαμε, δηλαδή, το κλίμα φόβου που είχε επιβάλει η χούντα. Μιλούσαμε πλέον ανοικτά μέσα στο Πανεπιστήμιο. Παρά το ότι είχαμε δικτατορία και οι χαφιέδες ήταν γύρω μας.

Μάκης Μπαλαούρας: Επηρεάστηκα πάρα πολύ, και νομίζω όλοι μας-μην το ξεχνάμε αυτό-από την πρώτη περίοδο της αντίστασης, την παράνομη. Μας επηρέασαν οι απολογίες στα στρατοδικεία, τα αναθεωρητικά και η περιγραφή των βασανιστηρίων. Ακούγαμε και ξένους σταθμούς. Ήταν νέες και νέοι περίπου στη δική μας ηλικία και λέγαμε ‘αυτοί κι αυτές αγωνίζονται, εμείς τι κάνουμε;’. Ήταν παράδειγμα για μας. Από εκεί και πέρα, όπως είπε και ο Δημήτρης, άρχισε η ανίχνευση και προσέγγιση του ενός με τον άλλο, θα μπορούσαμε να πούμε μια “ερωτική έλξη”, τι διαβάζει, τι ταινίες βλέπει, τι μουσική ακούει, κ.τ.λ. Χωρίς να το λέμε ευθέως, διαπιστώναμε ότι οι φίλοι μας «είναι εντάξει» και συνομολογούσαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε και εμείς. Ειδικά στην ΑΣΟΕΕ, είχαμε ακούσει ότι στη Νομική μάζεψαν 42 υπογραφές και αποφασίσαμε να μαζέψουμε και εμείς. Μαζέψαμε 100. Οι χαφιέδες προσπάθησαν να τις πάρουν, τις κρύψαμε εμείς και τις πήγαμε στις εφημερίδες που τις δημοσίευσαν. Τον Σεπτέμβρη, όταν επανήλθαμε και οι δυο μας από τη δουλειά που κάναμε το καλοκαίρι στην Αλόννησο, κάναμε μια αποκοτιά: βγάλαμε προκήρυξη που έγραφε «Εμείς που συλλέξαμε τις υπογραφές σάς καλούμε να προχωρήσουμε και να αγωνιστούμε, με αίτημα να γίνουν ελεύθερες φοιτητικές εκλογές». Η προκήρυξη δεν έγραφε κάτι εναντίον της χούντας, αλλά προφανώς το εννοούσε υπαινικτικά. Ενθαρρυμένοι, προχωρήσαμε κι άλλο ένα βήμα. Συντάξαμε τη «Μελέτη των 12»-όσοι ήταν οι φοιτητές που την υπέγραφαν – για την κατάσταση στην ΑΣΟΕΕ, η οποία έθετε αιτήματα για το περιεχόμενο σπουδών, τη λειτουργία της σχολής μας, αλλά και γενικότερα για την παιδεία στη χώρα, όπως η ανάγκη να υπάρξει ένας Καταστατικός Χάρτης για την Παιδεία. Η μελέτη μας αποτέλεσε παράδειγμα και για άλλες σχολές, όπως η Ιατρική, η Πάντειος, η Βιομηχανική. Ο Τύπος μάς έδωσε δημοσιότητα, μάλιστα τη μελέτη μας φιλοξένησε και το Βήμα της Κυριακής. Η χούντα αντέδρασε με συλλήψεις, ενώ παράλληλα μας παρέπεμψαν και στο Πειθαρχικό της σχολής. Αυτό ήταν σπίθα που άναψε τη φωτιά. Κατά την Ασφάλεια, την ώρα που συνεδρίαζε το Πειθαρχικό, συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο 1.300 φοιτητές, φωνάζοντας συνθήματα. Ο κόσμος έφτανε μέχρι την Πατησίων. Το κίνημα μαζικοποιήθηκε.

Να δούμε το ρόλο του πολιτισμού, με την ευρεία έννοια, στις απαρχές του φοιτητικού κινήματος και στη δυναμική του;

ΜΜ: Η συμμετοχή σε πολιτιστικές δραστηριότητες έπαιξε σοβαρό ρόλο. Θυμάμαι την εντύπωση που μας προκάλεσαν τα 18 κείμενα. Συμμετείχαμε στην κηδεία του Σεφέρη που, ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του, είχε κάνει δηλώσεις εναντίον της χούντας. Φυσικά, βλέπαμε κινηματογράφο, παρακολουθούσαμε θεατρικές παραστάσεις, αγοράζαμε και διαβάζαμε βιβλία, ακούγαμε μουσική. Πηγαίναμε και στις μπουάτ, που μετά το πρόγραμμά τους πολύ συχνά ακολουθούσε διαδήλωση! Τη συναυλία του Μαρκόπουλου στο Σπόρτιγκ την παρακολούθησαν 3.500 άτομα, και σ’ αυτήν η αστυνομία μάς έσπασε στο ξύλο. Όλα αυτά συγκροτούσαν ένα εύφορο κλίμα για το φοιτητικό κίνημα.

ΔΠ: Θυμίζουμε ότι, τότε, σχεδόν τα πάντα ήταν απαγορευμένα. Βιβλία κυκλοφορούσαν παράνομα. Στους πάγκους, τα παράνομα κρύβονταν κάτω από τα νόμιμα!. Τον ίδιο καιρό ξέφευγαν από τη λογοκρισία θεατρικές παραστάσεις, όπως αυτές του Ελεύθερου Θεάτρου, ταινίες, όπως οι Άγριες Φράουλες και το Γούντστοκ, που τρέχαμε να τις δούμε και η αστυνομία μάς κυνηγούσε και μας χτυπούσε. Υπήρχε, θα λέγαμε, μια υπόγεια λειτουργία του πολιτισμού παρά τη λογοκρισία. Αν και τυπικά η λογοκρισία είχε σταματήσει το 1972, στην πραγματικότητα εξακολουθούσε να υπάρχει και μετά. Όσοι γράφαμε, ποίηση για παράδειγμα, γνωρίσαμε και τις προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Βάρναλη και τον Ρίτσο που έδειχναν ενδιαφέρον και μας συμβούλευαν. Εκείνη την περίοδο, κυκλοφορούσαν και πολλά περιοδικά.

Πολλά έχουν γραφτεί για το κατά πόσο τα κόμματα, κυρίως της Αριστεράς, καθοδήγησαν το φοιτητικό κίνημα ή αυτό λειτούργησε αυτόνομα – ή και αυθόρμητα – αν και πολλά στελέχη του ήταν οργανωμένα σε αντιστασιακές οργανώσεις και κόμματα.

ΔΠ: Έως το 1971, ήταν λίγοι οι οργανωμένοι φοιτητές. Τους καταλαβαίναμε από τον τρόπο που μιλούσαν. Πλησίασαν κι εμένα από την αντι-ΕΦΕΕ. Απάντησα αρνητικά, όχι γιατί διαφωνούσα αλλά γιατί δεν ήθελα να υπάρχει τίποτα πίσω μου. Το ίδιο ίσχυε και για πολλούς άλλους και γι’ αυτό οι παράνομες κομματικές οργανώσεις δεν είχαν μαζικοποιηθεί. Όμως, αργότερα, ιδιαίτερα μετά τις στρατεύσεις των δραστήριων φοιτητών που κρίθηκαν επικίνδυνοι, όταν το κίνημα αναπτύχθηκε και με γεγονότα όπως οι υπογραφές της Νομικής, η «δίκη των 11» (από τους 12 φοιτητές της ΑΣΟΕΕ, οι οποίοι έγραψαν την μελέτη που ανέφερε πριν ο Μάκης), και άλλες κινητοποιήσεις η κατάσταση άλλαξε. Στα αμφιθέατρα οι ομιλητές μιλούσαν σχεδόν ανοικτά, ενώ άρχισαν και οι σχετικές αντιπαραθέσεις. Ήμουν τότε στρατευμένος, μάθαινα όμως όσα συνέβαιναν στις σχολές. Στο Πολυτεχνείο έγινε προσπάθεια από οργανωμένο κόσμο (της αντι-ΕΦΕΕ) να σταματήσει η κατάληψη – «σας καπελώνουν οι αριστεριστές», έλεγαν στα μέλη τους – και αντ’ αυτής να γίνει διαδήλωση προς το Σύνταγμα. Ανάλογο κλίμα επικρατούσε στον Ρήγα. Αυτές οι προτάσεις δεν γίνονταν επ’ ουδενί αποδεκτές. Να σημειώσω εδώ ότι στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης μόνο έξι ήταν οργανωμένοι, όλοι οι άλλοι ήταν ανένταχτοι . Τη «γραμμή» δεν μας την έδωσε κανένας. Διαμορφώθηκε εκεί, στις Γενικές Συνελεύσεις των σχολών, όπου όλοι ήταν υπέρ της εξέγερσης και της κατάληψης, όλοι υποστήριζαν ότι έπρεπε να απευθυνθούμε στην κοινωνία. Αργότερα, ακούστηκαν και γράφτηκαν κι άλλα συνθήματα, πιο «προχωρημένα», όπως «Κάτω η χούντα», «Ζήτω η Δημοκρατία», «Απόψε θα γίνει της Ταϊλάνδης», «Λαϊκή Εξουσία», «Κάτω το Κράτος», «Λαοκρατία». Ήταν συνθήματα που έδεναν τον κόσμο, δεν τα προωθούσε η Συντονιστική Επιτροπή, τα φώναζαν οι φοιτητές. Εμείς λέγαμε «τι γίνεται, ρε!». Είναι, όμως, σημαντικό ότι από αυτούς που διαφωνούσαν με την κατάληψη δεν έφυγε κανένας!

Να συμπεράνουμε, και από όσα μας λέτε, ότι τα κόμματα της Αριστεράς ήταν σε άλλη, πιο μετριοπαθή κατεύθυνση, όπως προκύπτει και από τοποθετήσεις για αξιοποίηση της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης» των Παπαδόπουλου-Μαρκεζίνη. Εσείς, ως ανένταχτοι, τα γνωρίζατε αυτά; Η πραγματικότητα είναι ότι το Πολυτεχνείο ανέτρεψε αυτήν την ενδεχόμενη εξέλιξη. Θεωρείτε ότι αυτό ήταν, εν τέλει, μια νίκη του «αυθόρμητου» και των λεγόμενων αριστεριστών σε βάρος της κυρίαρχης κομματικής γραμμής των κομμουνιστικών κομμάτων;

ΜΜ: Η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών δεν ήταν οργανωμένη τα χρόνια πριν από το Πολυτεχνείο. Σε ένα βαθμό άρχισε να συνδέεται με οργανώσεις μετά την κατάληψη της Νομικής. Το ίδιο ίσχυε και στην ΑΣΟΕΕ. Κατά τη λεγόμενη «φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη» και τα δυο ΚΚ αναζητούσαν τρόπους αξιοποίησής της, προκειμένου να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο κ.τ.λ. Γνωστά ήταν όλα αυτά, το κίνημα όμως δεν τα δεχόταν.

ΔΠ: Ακούγοντας τη γραμμή των ΚΚ, λέγαμε «ρε, τι κάνουν αυτοί;». Αποδοκιμάζαμε ισχυρά τη στάση τους. Υπάρχουν σχετικά ντοκουμέντα για αυτήν τη στάση. Θυμάμαι ακόμα και «βλέψεις» από κάποια πλευρά για κατάληψη του σταθμού του Πολυτεχνείου επειδή δήθεν είχε ξεφύγει από τα φοιτητικά αιτήματα, ζητώντας να πέσει η χούντα. Όμως, ποια φοιτητικά αιτήματα θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν αν δεν έπεφτε η χούντα; Από τον σταθμό εκφωνούσαμε, επίσης, και τα αντικαπιταλιστικά/αντιιμπεριαλιστικά μας συνθήματα. Εδώ να αναφέρω την απαράδεκτη στάση ειδικά του ΚΚΕ, μετά το Πολυτεχνείο, τον Φλεβάρη του 1974, με την σπίλωση στελεχών του κινήματος, ιδιαίτερα του σύντροφου Μαυρογένη. Εμείς, βέβαια, αποκαταστήσαμε άμεσα την τιμή τους.

Πόσο συνέβαλε η αντίσταση, το φοιτητικό κίνημα και κυρίως η εξέγερση του Πολυτεχνείου στην πτώση της χούντας; Είναι γνωστή η υποβάθμισή όλων αυτών από τη Ακροδεξιά αλλά και μεγάλα τμήματα της Δεξιάς, στο πλαίσιο της αναθεώρησης της ιστορίας. Αντίθετα, στη συνείδηση του κόσμου το Πολυτεχνείο συνδέεται με την πτώση της χούντας, εξ ου και οι ετήσιες πορείες κάθε 17 Νοέμβρη προς την αμερικανική πορεία που πραγματοποιούνται χωρίς διακοπή επί μισό αιώνα.

ΔΠ: Γι’ αυτά τα ζητήματα λέγονται πολλά, ακόμα και ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου έφερε τη σκληρότερη δικτατορία του Ιωαννίδη. Υπάρχει, όμως, ένα ντοκιμαντέρ από τη δίκη της χούντας στο οποίο ένας λοχαγός ονόματι Παλαϊνης, πρωτοπαλλήκαρο του Ιωαννίδη, υποστηρίζει ότι την ανατροπή του Παπαδόπουλου τη σχεδίαζαν δυο μήνες πριν το Πολυτεχνείο. Σημαίνει αυτό ότι εμείς παίξαμε το παιχνίδι του Ιωαννίδη; Μήπως ευθυνόμαστε και για το πραξικόπημα στην Κύπρο; Ήθελαν να μας χρεώσουν τα πάντα, αλλά αυτή η προπαγάνδα δεν πέρασε στο λαό, όπως δεν πέρασε αργότερα και η κατηγορία ότι οι συντελεστές της εξέγερσης την «αξιοποίησαν» για να καταλάβουν πολιτικές και άλλες θέσεις. Στο Πολυτεχνείο έγινε σφαγή. Η ίδια η χούντα είχε τότε παραδεχθεί ότι υπήρξαν 19 νεκροί, ενώ είχαμε και 1200 τραυματίες. Στην πραγματικότητα, οι απώλειες υπήρξαν πολύ μεγαλύτερες αλλά οι συγγενείς των νεκρών και των τραυματιών δίσταζαν και διστάζουν ακόμα και σήμερα να μιλήσουν. Μετά το αίμα που χύθηκε στο Πολυτεχνείο, η χούντα δεν μπορούσε να σταθεί.

ΜΜ: Να συμπληρώσω κάτι σχετικά με όσα είπε τότε ο Παλαϊνης. Αυτός, λοιπόν, υποστήριξε ότι η ομάδα του Ιωαννίδη είχε, πολύ νωρίτερα από το Πολυτεχνείο, καταφέρει να διαμορφώσει ένα κλίμα στο εσωτερικό της χούντας εναντίον του Παπαδόπουλου κατηγορώντας τον για υπερσυγκέντρωση εξουσίας, νεποτισμό, την απόσυρση της μονάδας στρατού από την Κύπρο κτλ. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου είχαν ως αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση της δικτατορίας κυρίως επειδή στο λαό υπήρξε μια έντονη αγανάκτηση που συνοψιζόταν στη φράση «όχι και να σκοτώνουν τα παιδιά μας». Κάτι ανάλογο, δηλαδή, με την τωρινή αγανάκτηση για τα Τέμπη. Αυτό οδήγησε σ’ ένα είδος “απονομιμοποίησης” του καθεστώτος. Το δεύτερο πλήγμα που δέχθηκε η χούντα ήταν η τραγική αποτυχία της επιστράτευσης, που όχι μόνο εξάντλησε την ανοχή του λαού στη δικτατορική κυβέρνηση, αλλά και κατά την οποία ήταν αδύνατο να διατηρηθεί κάποια, έστω και στοιχειώδης, πειθαρχία.

ΔΠ: Η εξέγερση δεν γκρέμισε τη χούντα, αλλά μετά από αυτήν δεν θα μπορούσε να σταθεί για πολύ επειδή, επαναλαμβάνω, χύθηκε αίμα. Ο λαός δεν την άντεχε πια. Έγινε και η τραγωδία, η προδοσία στην πραγματικότητα, της Κύπρου. Έτσι, αναγκάστηκαν να φωνάξουν τον Καραμανλή, ο οποίος δεν είχε πει λέξη εναντίον της δικτατορίας. Για να υποβαθμίσει τη σημασία του Πολυτεχνείου, η κυβέρνηση προκήρυξε εκλογές στις 17 Νοέμβρη 1974, δηλαδή στην πρώτη επέτειο της εξέγερσης. Τότε, παρά τις δυσκολίες, καταφέραμε να οργανώσουμε πορεία μέσω της λεωφόρου Αλεξάνδρας στην οποία συμμετείχαν 70.000 – 100.000 διαδηλωτές. Τότε εκδηλώθηκε μια ακόμα αντιπαράθεση στο εσωτερικό του κινήματος. Όσοι δεν ήθελαν να γίνει η κατάληψη του Πολυτεχνείου δεν ήθελαν και να γίνει πορεία ανήμερα των εκλογών. Στην «επίσημη» πορεία, πάντως, που έγινε στις 24 Νοεμβρίου 1974, κατέβηκε 1.500.000 λαού. Ίσως και από ενοχή.

Στις μέρες μας υπάρχει μια συστηματική αποδυνάμωση από την κυβέρνηση της Δεξιάς των κατακτήσεων της μεταπολίτευσης, που συνδέεται και με την υποβάθμιση της σημασίας της αντίστασης στη δικτατορία. Γίνεται μία, κάπως δειλή προς το παρόν, αμφισβήτηση των ιστορικών γεγονότων, η οποία δημιουργεί εύφορο έδαφος για την άνοδο της Ακροδεξιάς. Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτό το θέμα;

ΔΠ: Δεν υπήρχε περίπτωση να μην γίνουν αυτές οι προσπάθειες συκοφάντησης του Πολυτεχνείου. Όχι μόνο από την Ακροδεξιά και τη Δεξιά, αλλά και από άλλες πλευρές. Και τούτο διότι το Πολυτεχνείο από ιστορικό γεγονός έγινε συμβολικό γεγονός. Θα μείνει στη λαϊκή μνήμη για πάντα και θα δείχνει τον δρόμο στα παιδιά. Έχει δηλαδή ξεπεράσει την ιστορικότητά του, αλλά και εμάς τους ίδιους. Δεν έχει ιδιοκτήτες. Δείχνει τον δρόμο του αγώνα πιο πέρα από εκεί που δεν μπορέσαμε να πάμε εμείς. Η αποδόμηση, όμως, γίνεται κι αλλιώς. Πόσες και πόσες πλατείες ανά την Ελλάδα λέγονται Πλατείες Ηρώων Πολυτεχνείου; Έγινε μύθος το Πολυτεχνείο και αυτό δείχνει ότι έχουμε ανάγκη και από μύθους. Ευτυχώς, όμως, που η ιστορικότητα καλύφθηκε από την συμβολικότητά του. Σε όλο τον κόσμο οι Έλληνες είναι υπερήφανοι γι’ αυτό το συνταρακτικό γεγονός. Για όσους ζούσαν εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα έχει και ένα χαρακτήρα αναδρομικής «εκδίκησης» στη χούντα, την οποία δεν στήριξαν, βέβαια, αλλά ανέχτηκαν. Το Πολυτεχνείο ξεπέρασε κι εμάς τους ίδιους, αλλά και τα όρια της Ελλάδας. Κλείνω, αναφερόμενος σε δύο στιγμές της εξέγερσης που έτυχε να συνδεθούν με το πρόσωπό μου, ως εκφωνητή του σταθμού λίγο πριν την εισβολή του τανκ: τον τρόπο που ειπώθηκε ο Εθνικός Ύμνος και την απεύθυνση στους στρατιώτες με τη φράση «αδέλφια μας φαντάροι».

ΜΜ: Η ιστορική αλήθεια είναι ότι προσπάθειες μείωσης της σημασίας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δυστυχώς έγιναν και επί διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ. Η επίθεση εναντίον της θα συνεχίζεται κυρίως από την Ακροδεξιά, αλλά και-πιο προσεκτικά-από τη Δεξιά.

ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη Μ. Μπαλαούρα στους Στ. Τζανάκη – Γ. Μελιγγώνη

Ραδιόφωνο 24/7 στους 88,6
 

Για την κα Αντωνοπούλου

Νομίζω ότι όλη αυτή η ιστορία ήταν μια ατυχής ιστορία για την κυβέρνηση και για όλους μας. Θα πρέπει να `μαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, πρέπει να  μην αφήνουμε να κάτσει μύγα στο σπαθί μας, όπως είχε πει παλαιότερα ο πρωθυπουργός. Έγινε αμέσως η κίνηση από την πλευρά του πρωθυπουργού που οδήγησε σε παραίτηση την κα Αντωνοπούλου. Ενδεχομένως – και όχι ενδεχομένως, είναι σίγουρο – πολλοί βουλευτές αγνοούσαμε αυτό το ζήτημα και το είδαμε κατάπληκτοι στην πορεία των συζητήσεων με αφορμή αυτό το γεγονός.

Συνέντευξη του Μ. Μπαλαούρα στον ALPHA 98,9

• Η ΝΔ περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσει. Νομίζω ότι έγινε με συνεννόηση ή με την ανοχή της ΝΔ η κίνηση αυτή
• Η ΕΛΝΤΟΡΑΝΤΟ είχε συμφωνήσει να λύσει τα θέματά της με την κυβέρνηση με διαιτησία. Μέσα στο Σεπτέμβρη θα γινόταν η διαιτησία και, όπως φαίνεται, φοβήθηκαν.
• Και δισεκατομμύρια να `ρχονται, με καταστροφή του περιβάλλοντος και με εργασιακή ζούγκλα, δε μπορούμε να τα δεχτούμε.

Συνέντευξη τύπου του ΣΥΡΙΖΑ 20.7.2005 (Πρόεδρος Αλαβάνος)

Ο Μάκης Μπαλαούρας τόνισε:

Με την ψήφιση του εργασιακού νομοσχεδίου, η Κυβέρνηση δίνει ένα ισχυρότατο χτύπημα στο εργασιακό δικαιώματα. Με τους μέχρι τώρα νόμους που ψήφισε η σκοπιμότητα της ήταν κυρίως να ανοίξει το δρόμο για νέες νομοθετικές ρυθμίσεις στο εγγύς μέλλον. ΄Έτσι έγινε με το Ασφαλιστικό των Τραπεζοϋπαλλήλων.

Το νομοσχέδιο για το ωράριο των καταστημάτων είναι η δεύτερη φάση της επίθεσης. Οι εμποροϋπάλληλοι, αλλά και οι µικροεπαγγελματίες με έναρξη την ώρα του όρθρου [5.00 π.μ.] και λήξη την ώρα του αττόδειπνου [9.00 μ.µ.]).

Με το νομοσχέδιο όμως για το εργασιακό, στο φαγητό έχουν μπει τα απαραίτητα καρυκεύματα και έχει πάρει ήδη τη βράση του. Στο καζάνι της εργασιακής ζούγκλας οι εργοδότες και κυβερνητικοί παράγοντες, έχουν στήσει το ξέφρενο χορό τους περιμένοντας να ολοκληρωθεί το µμαγείρεμα για να το ρίξουν στην κραιπάλη.

Η εργασιακή ζούγκλα

Το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα, απ' όποια πλευρά και να το κοιτάξει κανείς, είναι το χειρότερο στην Ευρώπη των 15. Μοιάζει, αν και από ορισμένες πλευρές είναι χειρότερο, με τα εργασιακό καθεστώτα που ισχύουν στα νέα κράτη της Ε.Ε. Βέβαια, από άποψη νομοθετικών ρυθμίσεων, δεν είναι από τα χειρότερα. Όμως το ελληνικό κεφάλαιο, με την ευλογία, το σιγοντάρισμα και την ανοχή του κράτους έχει βρει τους πλέον απίθανους τρόπους εκμετάλλευσης και ομηρίας των εργαζομένων. Ενοικίαση εργασίας, συμβάσεις έργου με δελτία παροχής, εργολαβία εργασίας, συμβάσεις ημέρας, άτυπες και ανασφάλιστες μορφές. Συμπληρωματικά σε αυτό το καθεστώς, έρχεται και η απόλυτη δυνατότητα απολύσεων που στην Ελλάδα είναι αναιτιολόγητη ή για τα µάτια του κόσμου με γελοίες - μη ελέγξιμες- δικαιολογίες.

Τέλος, σαν αποτέλεσμα αυτής της εργασιακής ζούγκλας έρχεται το γεγονός των εργατικών ατυχημάτων και δη των θανατηφόρων, όπου η χώρα μας κατέχει σταθερά με απόσταση την πρώτη θέση. Ήδη µόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2005 σημειώθηκαν 56 θανατηφόρα ατυχήματα. Δηλαδή 2-3 θάνατοι την εβδομάδα!

Βεβαίως το κράτος έχει φτιάξει ελεγκτικούς μηχανισμούς, Είναι όμως γνωστό ότι τους ελεγκτικούς μηχανισμούς οι Κυβερνήσεις τους θέλουν να υπολειτουργούν σπρώχνοντας τους να συντάσσονται µε το μέρος των εργοδοτών καλύπτοντας τις παρανομίες τους.

΄Έτσι, δεδομένων όλων των παραπάνω δεν είναι τυχαίο ότι στο 95% (!) των ιδιωτικών επιχειρήσεων δεν υφίσταται συλλογική εκπροσώπηση των εργαζομένων.

Η καραμέλα του ανταγωνισμού

Οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ συνεχώς παπαγαλίζουν την ανάγκη να γίνει πιο ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία. Ακόμα και αν μπούνε στο γήπεδο της επιχειρηματολογίας τους, ανακύπτουν κάποια κρίσιμα ερωτήματα: Η μικρή ανταγωνιστικότητα οφείλεται στους υψηλούς μισθούς, στις λίγες ώρες εργασίας ή στην απειθαρχία των εργαζομένων;

Τίποτα από αυτό φυσικό δε ισχύει. Από µμελέτη του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ για την οποία δεν έχει επιχειρηθεί η ανατροπή της, προκύπτει ότι στα 15 τελευταία χρόνια στον επιχειρηματικό τομέα της οικονομίας το κόστος εργασίας έχει μειωθεί κατά 30% με αποτέλεσμα να έχει φτάσει να βρίσκεται κατά 27% κάτω από τον μέσο όρο της Ε.Ε. των 15. Αλλά και από άλλη πλευρά να δούμε την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, παρατηρούμε ότι κατά την περίοδο 1996-2003 ενώ η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας ανήλθε στο 4,4%, οι αυξήσεις των πραγματικών μισθών έφτασαν μόλις το 3,1%. Επομένως, ένα μεγάλο μέρος από την αύξηση της παραγωγικότητας το καρπώθηκαν οι επιχειρηματίες αυξάνοντας την κερδοφορία τους, χωρίς βέβαια να προβούν σε νέες επενδύσεις.

Παράλληλα, οι έλληνες εργαζόμενοι δουλεύουν πολύ περισσότερες ώρες από τους συναδέλφους τους στην Ευρώπη των 15, κατατι λιγότερο από 2 μήνες σε σχέση με το μέσο όρο της ΕΕ των 15 (1816 ετήσιες ώρες στην Ελλάδα, με 1517 του μέσου όρου).

Θέλουν και άλλα

Παρά τη δύσκολη έως τραγική κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες εργαζόμενοι, οι εργοδότες τα θέλουν όλα και τα θέλουν αμέσως. Η Κυβέρνηση δεν τους χάλασε χατίρι. Με το νομοσχέδιο για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας επιχειρείται η βίαιη μεταφορά υπεραξίας σε υψηλότατα επίπεδα. Σημειώνεται ότι μόνο από τη ρύθμιση που μειώνει την αποζημίωση των υπερωριών η κερδοφορία του κεφαλαίου αυξάνεται κατά 16%, λαμβανομένου υπόψη ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα αναγκάζονται να θυσιάζουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε υπερωρίες (30%) προκειμένου να αυξήσουν το ανεπαρκές εισόδημά τους.

Από την άλλη με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας δίνεται το δικαίωμα στους εργοδότες να επιμηκύνουν μέχρι 48 ώρες εβδομαδιαίως τα ωράρια εργασίας όπως γουστάρουν και χωρίς να πληρώνουν.

Παρά το νόμο διευθέτησης (Ν. 2874/2000) πρέπει να σημειώσουμε ότι ελάχιστοι εργοδότες επιχείρησαν να συνεννοηθούν με τα συνδικάτα για διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Μόνο 6 επιχειρήσεις ζήτησαν και πήραν συμφωνίες με τα συνδικάτα. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι οι επιχειρήσεις δεν είχαν καμιά πρόθεση να έλθουν σε συμφωνία με τα συνδικάτα προκειμένου να μη δώσουν ούτε καν και τα ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη. Περίμεναν να τα πάρουν όλα στην κατάλληλη συγκυρία.

Η Βουλγαρία στην Ελλάδα

Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι ο μισθωτός μπορεί να αρνηθεί είναι προκλητικά γελοίο όταν όπως αναφέρθηκε, οι απολύσεις είναι αναιτιολογήτως ελεύθερες. Από την άλλη για τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις αν δεν υπάρχει συμφωνία του συνδικάτου (κλαδικό ή ομοσπονδία) ο εργοδότης θα αποταθεί στην διαιτητική επιτροπή. Εκεί ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι ο υπάλληλος του υπουργού Εργασίας!

Επαναφέροντας την υποχρεωτική διαιτησία καταλύει τη συλλογική αυτονομία των συλλογικών συνομιλητών (συνδικάτα-εργοδότες) που ισχύει μέχρι τώρα.

Έωλο και ψευδέστατο είναι και το κυβερνητικό επιχείρημα ότι θα αυξηθεί η απασχόληση. Αντίθετα θα ενταθεί η ανεργία γιατί λόγω του ελαστικού ωραρίου η επιχείρηση δεν θα προβαίνει σε προσλήψεις, έστω και εποχικού προσωπικού, σε περιόδους αιχμής. Παράλληλα πέραν του ωραρίου-λάστιχου θα χρησιμοποιεί και τις φτηνές υπερωρίες.

Με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας φυσικά διαλύεται η κοινωνική, προσωπική και οικογενειακή ζωή του εργαζόμενου. Θα δουλεύει 10 ώρες σε συνθήκες άσχημες (καύσωνας), με μεγάλο κίνδυνο περαιτέρω αύξησης των εργατικών ατυχημάτων. Έτσι θα παίρνει λιγότερα λεφτά, αλλά θα μπορεί να αξιοποιεί τα ρεπό το χειμώνα για να πηγαίνει για σκι στην Ελβετία.

Μεγάλη μοναξιά νιώθουν οι εργαζόμενοι. Μοναξιά γιατί ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ με διάφορους τρόπους , όχι μόνο λόγω του πρότερου βίου του, αλλά και με τη σημερινή συμπεριφορά του, που δεν επικεντρώνεται μόνο στους κ.κ. Μάνο- Ανδριανόπουλο ανέχεται τρίβοντας τα χέρια του για τις νομοθετικές ρυθμίσεις της Ν.Δ. προσδοκώντας αφενός ότι θα επιφέρουν πολιτικό κόστος για αυτή και αφετέρου γιατί θα τις βρει έτοιμες όταν θα γίνει Κυβέρνηση. Βέβαια ο Γ. Παπανδρέου αναγκάστηκε μετά από βροντερή σιωπή του να δηλώσει ότι το ΠΑΣΟΚ όταν θα γίνει Κυβέρνηση θα τις καταργήσει. Όμως το παρελθόν διδάσκει . Το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου που ήταν λιγότερο νεοφιλελεύθερο δεν κατάργησε τους αντιασφαλιστικούς και αντεργατικούς νόμους της Κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη . Πόσο μάλλον δεν θα το κάνει το εκσυγχρονιστικό και νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ. Πάντως, η Κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη την αμφισημία του ΠΑΣΟΚ και τον αναχρονισμό του ΚΚΕ και τις αδυναμίες της υπόλοιπης Αριστεράς προχωρά με ρυθμούς ασύλληπτους ακόμα και για Κυβερνήσεις όπως του Αθνάρ ή του Μπλερ.

Και απογοήτευση όμως νιώθουν γιατί χωρίς να ευθύνονται άμεσα , βλέπουν τι έσπειραν οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος και πως θερίζουν τώρα τα δικαιώματά τους.

Δεν είναι λοιπόν ανεξήγητη η θρασύτητα, πέραν της ταξικής προκλητικότητας, του Προέδρου του ΣΕΒ. Παρά το γεγονός ότι η κερδοφορία του κεφαλαίου εξακολουθεί να είναι η υψηλότερη στην Ε.Ε. βρήκε ευκαιρία να ζητήσει και άλλα . Κατά τα άλλα αντικρατιστές, αλλά με το κράτος, μπίζνες και προκάτ νόμους, παραμερίζοντας τα συνδικάτα, απαιτούν περισσότερη ελαστικότητα των εργασιακών σχέσεων και μείωση στο 15% από το 32% του φορολογικού συντελεστή. Διαφορετικά οι επιχειρήσεις θα φύγουν για την Βουλγαρία . Ήδη όμως 3.500 ελληνικές επιχειρήσεις πήγαν στα Βαλκάνια.

Ε! προκειμένου να μην πάνε στη Βουλγαρία και οι υπόλοιποι, ας φέρουμε τις εργασιακές σχέσεις της γείτονος εδώ.