Παρέμβαση Μ. Μπαλαούρα «Από το Πολυτεχνείο μέχρι τα Τέμπη»
Επιτέλους οι φοιτητές/τριες κινούνται μαζικά
Εξαιρετικά μεγάλη συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο
Για τις δολοφονίες στα Τέμπη
Για τον ασύλληπτο αυταρχισμό στους φοιτητές-καθηγητές
Για τους ένθερμους οσφυοκάμπτες Πρυτάνεις
Την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου στο Κτίριο Αβέρωφ του Πολυτεχνείου από Φοιτητικούς Συλλόγους της Αθήνας, πραγματοποιήθηκε, αναπάντεχα μεγάλη συγκέντρωση στο ΕΜΠ. Σημείωση: Η αίθουσα που είχε παραχωρηθεί ήταν πάρα πολύ μικρή με αποτέλεσμα οι φοιτητές να την πραγματοποιήσουν στο ασφυκτικά γεμάτο αίθριο του Αβέρωφ!
Το θέμα ήταν: «Από το Πολυτεχνείο μέχρι τα Τέμπη, οι φωνές μας δεν μπορούν να σωπάσουν»
Ομιλητές:
Παύλος Ασλανίδης, Αντιπρόεδρος Συλλόγου θυμάτων των Τεμπών
Γιάννης Μαΐστρος, Αφυπηρετήσας καθηγητής ΕΜΠ
Αντώνης Μαούνης, Αρχιτέκτων, αγωνιστής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου
Επίσης έγιναν εξαιρετικές παρεμβάσεις από εκπροσώπους φοιτητικών συλλόγων της Αθήνας.
Ενθουσιάστηκα δεν είχα δει τόσο μεγάλη συγκέντρωση φοιτητών τα τελευταία χρόνια. Ο Παύλος Ασλανίδης βλέποντας τον ενθουσιασμό μου με παρότρυνε να μιλήσω, αν και ήμουν τελείως απροετοίμαστος, αλλά δε χρειαζόταν, μιλούσαν μέσα μου οι φοιτητές και φοιτήτριες, λέγοντας τα παρακάτω:
•• Παρέμβαση Μ. Μπαλαούρα:
«Βλέποντας σας θυμήθηκα έναν στίχο. Είναι ένας σημαντικός στίχος, όπως και η σημαντική μουσική που μας άφησε, «Δώσε ψυχή μου, δώσε ρεύμα». Σήμερα πήρα στη ψυχή μου ρεύμα, βλέποντας αυτή την συγκέντρωση.
Δεν το περίμενα, ήρθα για τον φίλο μου τον Παύλο (Ασλανίδη) και τον φίλο τον Ρούτσι να τους συναντήσω, αλλά δεν περίμενα αυτόν τον κόσμο και αυτή την προσπάθεια να δείξουν τη δύναμή τους. Τα συνθήματα που ακούστηκαν, οι ομιλίες που έγιναν και από τους φοιτητές και από τους καλεσμένους, ήταν ανάταση ψυχής.
Θέλω να πω ότι η φοιτητική κοινότητα είναι ιδιάζουσα. Εδώ μέσα, στο Πανεπιστήμιο, δηλαδή, εν γένει, γίνεται μια προσπάθεια να φύγουν από τα τετριμμένα, να ζήσουν τη ζωή τους, να αδράξουν τη ζωή τους και να δείξουν τη δύναμή τους. Εδώ συναντιόνται όλες οι κοινωνικές τάξεις και αναζητούν όλοι οι νέοι, ανεξάρτητα από που προέρχονται, την ελευθερία. Την ελευθερία απέναντι στον οποιαδήποτε, με αγώνα οποιασδήποτε εξουσίας υπάρχει.
Όπως και μετά τη Χούντα, όπως και σήμερα που είναι πιο άθλια και απ' τη Χούντα. Τότε τον χαφιέ το βλέπαμε απέναντι μας, τον ξέραμε. Κάτι είπε και ο Αντώνης (Μαούνης) για αυτό.
Σήμερα δεν βλέπουμε τον χαφιέ. Δεν βλέπουμε το μικρόφωνο που πιθανόν, και το γράφουμε στα παλιά μας παπούτσια, να μας ακούει ο Πρύτανης. Και αυτό το Ίδρυμα πρέπει, όχι να το σεβαστούμε, αλλά να το υμνήσουμε αγωνιστικά.
Μόνο έτσι μπορούμε να το επαναφέρουμε, να διώξουμε τα μιάσματα. Όχι όταν μας λέγανε εμάς μιάσματα. Ο σημερινός Πρύτανης έλεγε τις φοιτήτριες «Esports», έλεγε ότι οι φοιτητές «είναι ασύμβατα μοσχεύματα» και έλεγε ότι αυτό είναι το μαγαζί του. Ε, όχι, δεν είναι το μαγαζί του.
Εδώ είναι ένα Ίδρυμα που έχει δώσει μεγάλους αγώνες κοινωνικούς και πολιτικούς. Και στο ΕΑΜ- ΕΛΑΣ που είχαν τον Λόχο «Λόρδο Μπάιρον» με μάχες εντός του Πολυτεχνείου εναντίον των Γερμανών απ’ όπου αναγκαστήκαν να υποχωρήσουν οι Γερμανοί. Και μέσα στη Χούντα, όχι μόνο με την κατάληψη τη Μεγάλη του Πολυτεχνείου αλλά με την πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου (Φλεβάρης 1973), κάτι είπε ο Αντώνης Μαούνης, είπε μάλλον πολλά, όπου μπήκε η αστυνομία. Προσέξτε, και οι καθηγητές και η Σύγκλητος και ο Πρύτανης παραιτήθηκαν!
Παραιτήθηκαν! Πού σήμερα γίνεται αυτό; Είχαν αξιοπρέπεια, είχαν υπερηφάνεια.
Αγαπούσαν τον φοιτητή, θέλανε τον φοιτητή να τον κάνουνε καλύτερο από αυτούς. Σήμερα το παράδειγμα που δίνουν η εξουσία η σημερινή και της Πολιτείας και των Πανεπιστημίων είναι να κάνουν σαν τα μούτρα τους τον φοιτητή. Ένα άχρηστο άνθρωπο, ένα υποκείμενο.
Λοιπόν, δεν πρέπει να γίνετε υποκείμενα. Και τελειώνοντας, δεν είχα σκοπό να μιλήσω, με παρότρυνε ο φίλος μου ο Παύλος. Να πω κάτι που λέγανε οι νέοι Σπαρτιάτες στους παλιούς:
«Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες"! «Θα γίνουμε καλύτεροι από εσάς».
Μνήμες από το Πολυτεχνείο και μήνυμα για έναν άλλο δρόμο.
–Κύριε Μπαλαούρα καλησπέρα σας, ευχαριστούμε πάρα πολύ που είστε κοντά μας απόψε για αυτή τη συνέντευξη με την ευκαιρία του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου της 17ης Νοέμβρη του 1973, εδώ στο Eλληνικό Σπίτι στο Παρίσι.
Σήμερα είστε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τότε ήσασταν στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος οπότε και συλλυφθήκατε, βασανιστήκατε, φυλακιστήκατε, κάνατε μεγάλο αγώνα.
Τι έχετε να πείτε σήμερα στην ελληνική διασπορά της Γαλλίας και στους νέους, Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής πολίτες της Γαλλίας κυρίως, αλλά και γενικά στο γαλλικό κοινό για την εποχή εκείνη ;
–Κοιτάξτε να δείτε,
Θα πω τους στίχους του εθνικού μας ποιητή, όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
Και μού έρχεται στο μυαλό και ένας στίχος από τη Μασσαλιώτισσα, που μου το έλεγε η μάνα μου γιατί είχε κάτι σχέσεις με τη Γαλλία; εναντίον της τυραννίας κλαν κλάν τυρανί, κάπως έτσι δεν το θυμάμαι τώρα, μικρός ήμουνα που το άκουγα, ότι δηλαδή πρέπει να αποτινάξουμε την τυραννία.
Πως ήταν στη δικτατορία
Τι ήτανε η δικτατορία στην Ελλάδα ; Ήτανε μια αιματηρή κατάληψη της εξουσίας όπου όλα μπήκανε στο γύψο. Δηλαδή δεν μπορούσαμε να επιλέξουμε να δούμε το κινηματογραφικό έργο που θέλαμε, να δούμε γιατί δεν ερχότανε ποτέ στην Ελλάδα; να διαβάσουμε το βιβλίο που θέλαμε να διαβάσουμε, γιατί το απαγορεύανε από τη λογοκρισία, δεν μπορούσαμε να πάμε μεγαλύτερες παρέες από ορισμένα άτομα και πάνω, ακόμα και εντός του πανεπιστημίου. Αυτό ώθησε κάποιους από μας, νέους τότε, όχι μόνο με ιδανικά αλλά και με αυταπάρνηση, να καλλιεργήσουμε μεταξύ μας αυτό που λέμε συντροφικότητα, πλέρια συντροφικότητα, η συντροφικότητα υπάρχει ακόμα, ανεξάρτητα από τους πολιτικούς χώρους όπου βρισκόμαστε, είναι σαν να αγαπιόμαστε γιατί αυτή η συντροφικότητα δομήθηκε στις συγκρούσεις στους αγώνες εντός και εκτός των πανεπιστημίων, στα κρατητήρια στις εξορίες και όλα αυτά. Άρα είναι δεσμοί, θα έλεγα εν πολλοίς, μεταφορικά, αίματος. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, ανά σχολή διάφοροι για να ζητήσουμε τα ελάχιστα. Να πω ένα παράδειγμα. Τότε, το ΄68 ήτανε ο περίφημος Μάης, όχι μόνο ΄στη Γαλλία ήταν στην Ιταλία, στην Αγγλία, στη Γερμανία, στις ΗΠΑ… Οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα της εποχής εκείνης, το μόνο που μετέφεραν για να σταθεροποιήσουν το χουντικό, το δικτατορικό καθεστώς, ήταν ότι οι κομμουνιστές θέλαν να πάρουν την εξουσία. Αυτό ήταν. Αλλά δεν μαθαίναμε, δεν μας επιτρεπόταν να μάθουμε το τι ακριβώς ήταν τα αιτήματα της νεολαίας της εποχής εκείνης. Όχι μόνο τα αιτήματα, ήτανε και πως τα παρουσιάζανε, πώς τα διεκδικούσανε, με χάπενινγκς. Τελικά η προσφυγή μας ήταν στους παράνομους κατά τη δικτατορία ραδιοφωνικούς σταθμούς του εξωτερικού όπως ήταν η Ντόιτσε Βέλε, ο ραδιοφωνικός σταθμός του Παρισιού, το ΒΒC, η Φωνή της Αλήθειας και προσπαθούσαμε μέσα από αυτά τα ραδιοκύματα να μάθουμε το τι συνέβαινε. Έγινε μια πρωτοφανής ιστορικά, αν θέλετε, κίνηση τος πώς γεννήθηκε αυτό το κίνημα. Ήταν ένα αυτόνομο, αυτόνομο υπογραμμίζω, κίνημα της τότε νεολαίας. Βέβαια οι επιρροές ήταν μεγάλες από τις αντιδικτατορικές οργανώσεις και πάντα το σημειώνω, αυτό που και προηγήθηκε ημών, δηλαδή του μαζικού φοιτητικού κινήματος εντός των πανεπιστημίων και που το συνέχισαν κατά τη διάρκεια που ήμασταν και εμείς. Αυτές λοιπόν οι οργανώσεις με τον αγώνα που δώσανε, τον παράνομο αγώνα, δηλαδή μπορεί να βάζανε κροτίδες, πετάγανε φυλλάδια στους δρόμους και στα αμφιθέατρα και συλλαμβάνονταν, η μαθηματική βεβαιότητα ότι θα συλληφθούν ήτανε σίγουρη, αυτοί λοιπόν με τον στεντόρειο λόγο τους, τον αγωνιστικό λόγο τους στα στρατοδικεία μας φλόγιζαν και μας έδιναν δυνάμεις για να κάνουμε κι εμείς κάτι και λέγαμε, γιατί αυτοί κι όχι εμείς.
Η μεταπολίτευση είχε τη σφραγίδα του φοιτητικού κινήματος
–Κατάλαβα…Να σας κάνω μια ερώτηση Στη μνήμη μου εκ των υστέρων έχει καταγραφεί, όπως και σε πολλούς άλλους ανθρώπους, αυτή η τρομερή σκηνή του τανκ που μπαίνει στο Πολυτεχνείο και σκοτώνει τους φοιτητές…
– Ναι, ήταν ένας Σουηδός δημοσιογράφος, ρεπόρτερ, με τον οποίο γνωριστήκαμε μετά από πολλά χρόνια και τα είπαμε, μια εξαιρετική ύπαρξη που μας βοήθησε όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη. Θέλω να σημειώσω εδώ κάτι. Εμείς είχαμε και σημαντικό σύμμαχο: τους Έλληνες του εξωτερικού και τους Ευρωπαίους ανά χώρα: Γάλλους, Γερμανούς, Εγγλέζους, Ιταλούς οι οποίοι βοήθησαν πάρα πολύ και μας ενίσχυσαν και ηθικά και πολιτικά αλλά και σε μερικές περιπτώσεις και οικονομικά. Οι Έλληνες και οι ξένοι σύντροφοι, οι διανοούμενοι πολλοί πέρναν το λόγο βοηθούσαν δυνατά και στεντόρεια έτσι ώστε κατάφεραν και αυτοί να απομονώσουν το καθεστώς. Θυμίζω ότι η Ελλάδα τότε επί δικτατορίας την είχανε πετάξει έξω από το Συμβούλιο της Ευρώπης, ένα μεγάλο πλήγμα για τη δικτατορία στη χώρα μας. Εν πάση περίπτωση ο αγώνας ήταν και ωραίος και δύσκολος. Και νομίζω ότι καταφέραμε πολλά πράγματα. Δεν καταφέραμε αυτά τα οποία θα θέλαμε και είχαμε όνειρα αλλά καταφέραμε πολλά. Και νομίζω ότι η μεταπολίτευση είχε τη σφραγίδα του φοιτητικού κινήματος τότε σε πολλά πράγματα. Ακόμα και το σύνταγμα της Ελλάδας, αν εξαιρέσεις τα άρθρα αυτά τα οποία γίνεται προσπάθεια να αλλαχτούνε, είναι από τα πλέον προοδευτικά της Ευρώπης, άλλο αν εφαρμόζονται και πώς είναι. Το σύνταγμα αυτό μιλάει για συμμετοχές, μιλάει για την ελευθερία του ατόμου, μιλά για το άσυλο στα πανεπιστήμια, μιλά για το δημόσιο πανεπιστήμιο, πολλά πράγματα είναι το σύνταγμα το δικό μας, δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια στοιχεία έτσι και σε τέτοια ένταση και σε άλλα συντάγματα της Ευρώπης. Είναι λογικό ότι τα άλλα συντάγματα τα ευρωπαϊκά ήτανε παλιά, με εξαίρεση Ισπανία και Πορτογαλία, το δικό μας ήταν ένα τελευταίο σύνταγμα το οποίο αποτύπωνε τις κοινωνικές ισορροπίες και τα μηνύματα που είχανε διαμορφωθεί την εποχή εκείνη που φτιάχτηκε το σύνταγμα παρά το γεγονός ότι φτιάχτηκε από μια συντηρητική πλειοψηφία.
Το Πολυτεχνείο ήταν ο βατήρας που εκτοξεύτηκε
-Δεν ήτανε μόνο το Πολυτεχνείο όμως, το Πολυτεχνείο ήτανε, αν θέλετε, το επιστέγασμα μιας προσπάθειας που άρχισε από την πρώτη μέρα της δικτατορίας, από την 21η Απριλίου του 1967. Δηλαδή ήταν σαν ο βατήρας να εκτοξεύτηκε και να πήγε στο υψηλότερό του σημείο. Νωρίτερα είχαν γίνει πολλά πράγματα και είναι λογικό η Ιστορία να μην τα καταγράφει πλήρως και ούτε στα ίδια μεγέθη όπως την ιστορία του Πολυτεχνείου αλλά να τα αναφέρω απλώς : η πρώτη εκδήλωση η αντιδικτατορική μαζική ήταν στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ, εγώ ήμουνα στην ΑΣΟΕΕ αλλά είναι γεγονός, δεν το λέω επειδή ήμουνα στην ΑΣΟΕΕ, όπου τότε γύρω στα 1600 άτομα, φοιτητές, μαζευτήκανε για να μας υποστηρίξουν γιατί τότε μας περνάγανε πειθαρχικό, τραγουδούσανε τραγούδια απαγορευμένα, αντιχουντικά υπέρ της ελευθερίας και φωνάζανε συνθήματα κατά της δικτατορίας. Αμέσως μετά γίνανε οι τρείς καταλήψεις με κορύφωση πάντα την τρίτη κατάληψη της Νομικής Σχολής, αλλά προηγήθηκε η πρώτη κατάληψη η οποία παραμένει άγνωστη του Πολυτεχνείου στις 14 του Φλεβάρη του ΄73 όπου εκεί ήτανε αν θέλετε μια τομή, όλα αυτά τα γεγονότα που σας λέω ήτανε τομές για την εκτίναξη τη μαζικοποίησή του και αν θέλετε τη στρατηγική που τότε επιλέχτηκε μιας σύγκρουσης στο Πολυτεχνείο.
Το σήμερα είναι πολύ δύσκολο, ο αντίπαλος είναι ύπουλος
–Τι θυμάστε από τότε, το λέω αυτό γιατί. αν για παράδειγμα σας ακούει ένα παιδί, ένας έφηβος, τι θα του λέγατε ;
-Νομίζω ότι δεν θα του έλεγα περιστατικά, αυτά έχουν αποτυπωθεί, υπάρχουν μαρτυρίες, φωτογραφίες, κινηματογραφικά στιγμιότυπα, αυτά έχουν αποτυπωθεί. Όπως σας είπα, εκείνες οι τρείς ημέρες ήταν επιστέγασμα μιας ολόκληρης πορείας και εκεί γίνανε και τομές όσον αφορά στην οργάνωση όλου αυτού του εγχειρήματος με το εστιατόριο, με το φαρμακείο, με το νοσοκομείο και με το ραδιοφωνικό σταθμό φυσικά.
Να πάμε στο σήμερα λιγάκι. Το σήμερα είναι πολύ δύσκολο και έχει πολλές δυσκολίες και πολλά αρνητικά όσον αφορά στους νέους αλλά και στους πολίτες γενικότερα. Γιατί σήμερα ο αντίπαλος είναι κρυφός, δεν είναι φανερός όπως το τανκ και οι συλλήψεις κτλ. Σήμερα ο αντίπαλος εισχωρεί μπαίνει από τις χαραμάδες, από τις πόρτες, τα παράθυρα, o αντίπαλος είναι η τηλεόραση, είναι τα κανάλια που περνάνε μηνύματα, αν θέλετε, απαράδεκτα για νέους ανθρώπους που πρέπει να διαμορφωθούν με ελευθερία, με δημοκρατία, με αγάπη στο συνάνθρωπό τους. Περνάνε πολλά μηνύματα καλυμμένα, ρατσιστικά, ομοφοβικά και επομένως είναι δύσκολη η αντιμετώπισή του, τότε ήταν πιο εύκολα. Δεν είναι μόνο η κεντρική πολιτική σκηνή γιατί υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ των κομμάτων που διαμορφώνουν συσχετισμούς . Είναι κυρίως το υπόγειο που διαμορφώνεται,, είναι τα μπλόγκς στο ίντερνετ που μπορεί να γράψει ο άλλος μια ψευδή είδηση να αμαυρώσει καταστάσεις, να περάσει μηνύματα αυτού του είδους που είπα προηγουμένως.
Αν η Ευρώπη δεν αλλάξει, δε θάχει μέλλον
Και το μεγάλο πρόβλημα που έχει συνολικά η Ευρώπη, δεν είναι μόνο η Ελλάδα, είναι ότι κινείται προς την Ακροδεξιά. Τι σημαίνει ακροδεξιά; Δεν είναι απλώς μια μετατόπιση προς ένα άκρο του πολιτικού γίγνεσθαι είναι τα μηνύματα και τα μορφώματα που παρουσιάζει η ακροδεξιά: να χτυπήσουμε, να εκδιώξουμε τον Άλλον, που είτε είναι ξένος είτε είναι διαφορετικός: Nα περιχαρακωθούμε σε ένα δήθεν εθνικό γίγνεσθαι: οι Γάλλοι να είναι οι Γάλλοι γιατί έτσι τους γουστάρει, οι Γερμανοί από την άλλη μεριά, να πάμε δηλαδή σε καταστάσεις που θεωρούσαμε ότι είχαν ξεπεραστεί από την Ιστορία και από τους πολέμους και αυτό ήταν μια μεγάλη τομή για τους ευρωπαϊκούς λαούς και με την ίδρυση της ευρωπαϊκής ένωσης.
Όμως εδώ υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα
Η ευρωπαϊκή ένωση έχει ακολουθήσει το νεοφιλελεύθερο δόγμα, δηλαδή όλα υπέρ του κεφαλαίου. η ιστορία σε αυτά τα κράτη της Ευρώπης, που είναι πάρα πολύ σημαντική και διδακτική, ήταν ότι προσπαθούσαν να αμβλύνουν τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις όσο μπορούσανε. Καπιταλισμός ήταν και τότε, καπιταλισμός είναι και τώρα αλλά τώρα είναι ο έντονος, ο νεοφιλελευθερισμός . Αυτό τι κάνει; Αυτό περιθωριοποιεί πολλές ομάδες πολιτών στα ευρωπαϊκά κράτη με ανέχεια. Σκεφτείτε στη Γερμανία την πλούσια τη Γερμανία που κυριαρχεί στην Ευρώπη από όλες τις απόψεις, υπάρχουν σήμερα αυτή τη στιγμή που μιλάμε γύρω στα 15 εκατομμύρια πάμφτωχοι, χωρίς δικαιώματα, χωρίς τίποτε. Αυτή η κατάσταση της Ευρώπης αν δεν αλλάξει θα οξυνθεί θα έχουμε το μόρφωμα Λεπέν ή του Ούρμπαν ή του Σαλβίνι στην Ιταλία, να αγκαλιάζει όλη την Ευρώπη. Επομένως πρέπει ο κώδωνας του κινδύνου να ακουστεί από όλους, ότι αυτά τα μορφώματα πρέπει να χτυπηθούνε και είναι πρώτο καθήκον των ευρωπαίων πολιτών να το κάνουν.
Η νεοφιλελεύθερη πολιτική, και φυσικά η Ελλάδα την έχει πληρώσει τώρα οχτώ χρόνια με την πιο ακραία μορφή της, ασκείται, πολύ λιγότερο βέβαια, και στην υπόλοιπη Ευρώπη, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αυτά τα μορφώματα. Δεν μπορώ να ανεχτώ σαν άτομο, σαν Ευρωπαίος πολίτης ότι η Λεπέν είναι πρώτη σε δημοτικότητα, βγήκε χτες δημοσκόπηση, στη Γαλλία. Είναι εξωφρενικό. Πού; Στη Γαλλία. Αν λοιπόν η Ευρώπη δεν αλλάξει οικονομικά, πολιτισμικά, αν δεν αλλάξει και δεν επανέλθει στις βασικές αξίες είτε της γαλλικής επανάστασης είτε των αγώνων των υπολοίπων λαών, τότε η Ευρώπη δε θάχει μέλλον. Στην πρώτη φάση θα πάει στην ακροδεξιά που θα αγκαλιάσει πάρα πολλά κράτη και σε δεύτερη φάση δε θάχει μέλλον. Αυτό δηλαδή που είχαν καταφέρει οι λαοί της Ευρώπης θα γκρεμιστεί. Κι αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο πράγμα.
–Επικίνδυνο για την ειρήνη ;
Επικίνδυνο για την ειρήνη και για την ανθρωπότητα. Και εν γένει και στην Ευρώπη. Τα μορφώματα τύπου Τράμπ θα γίνουνε και στην Ευρώπη και μάλιστα ενδεχομένως με πιο ακραία μορφή. Σκεφτείτε τώρα να υπάρξουν ηγεσίες πιο ακραίες από τον Τράμπ. Τι άλλο να πει κανείς, για αυτά που μπορεί να υπάρξουν.
-Ωστόσο για να έρθουμε ξανά στην Ελλάδα και να τελειώσουμε με ένα πιο αισιόδοξο μήνυμα. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην ΕΕ που έχει στην κυβέρνηση ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, τον ΣΥΡΙΖΑ, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα και είναι έντονη η επιθυμία πολλών μελών τόσο της ελληνικής διασποράς όσο και της γαλλικής κοινής γνώμης να στηριχτεί η προσπάθεια αυτή του ελληνικού λαού και της κυβέρνησής του που έχει δώσει κατεύθυνση προς την κοινωνική δικαιοσύνη, προς τις δημοκρατικές αρχές και τις ελευθερίες.
–Μακάρι να είναι έτσι όπως τα λέτε. Μακάρι. Αλλά φοβάμαι πώς δεν είναι, είναι αυτό που θέλουμε, όχι αυτό που γίνεται. Γιατί όταν δίναμε τη μάχη το 2015 εναντίον των μνημονίων κτλ μείναμε μόνοι, μα τελείως μόνοι . Κι όχι μόνο από κυβερνήσεις , μείναμε μόνοι κι από τα κινήματα της Ευρώπης. Σταματήσανε να μας υποστηρίζουν, έγινε μια παράλυση, θα έλεγα. Στις μεγάλες συγκρούσεις μέχρι το καλοκαίρι του 2015 αισθανόμουνα κι εγώ και πολλοί από μας, ίσως και όλος ο ελληνικός λαός αισθανόμασταν ότι μείναμε μόνοι. Κι επομένως όταν ένας μικρός λαός και μια κυβέρνηση της Αριστεράς, η μόνη κυβέρνηση της Αριστεράς που υπήρχε τότε την αφήνουνε μόνη της, καταλαβαίνετε ότι θα πάει σε επώδυνους συμβιβασμούς. Και υπογράψαμε μνημόνιο, δεν το θέλαμε, αναγκαστήκαμε, εν πάση περιπτώση, δείξαμε όμως και εντός μνημονίων την άλλη λογική μας στηρίζοντας τους πιο αδύναμους της κοινωνίας. Νομίζω ότι υπάρχουν τέτοια δείγματα, να μην τα αναφέρω αναλυτικά, το εισόδημα αλληλεγγύης, πολλά άλλα κοινωνικά μέτρα, την Υγεία που είχε καταβαραθρωθεί, την Παιδεία που δεν λειτουργούσε, την κοινωνική οικονομία και πολλά άλλα και τώρα μετά το καλοκαίρι που βγήκαμε από το μνημόνιο έχουμε πολύ έργο να κάνουμε παρά τον περιορισμό τον δημοσιονομικό που εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά αυτό το δείχνουμε μέχρι να γίνουν εκλογές.
-Μπορεί να είναι μια μειοψηφία όσοι στηρίζουν τον ελληνικό λαό και την ελληνική κυβέρνηση στη Γαλλία, ωστόσο θα θέλαμε να γίνει ακόμα πιο μεγάλος και ο σκοπός αυτής της βραδιάς αυτός είναι.
-Προφανώς. Μια τελευταία κουβέντα: σε λίγους μήνες, τον Μάη, θα έχουμε ευρωεκλογές. Εδώ είναι ένα στοίχημα, Η άκρα δεξιά θα συνασπιστεί, η δεξιά το ίδιο. Η αριστερά στην Ευρώπη, με τις διαφορές που έχει μεταξύ της, θα μπορέσει να δώσει ένα μήνυμα στους Ευρωπαίους πολίτες για έναν άλλο δρόμο ;
«Η επιχείρηση "Πολυτεχνείο" εστέφθη με επιτυχία» ("Εξουσία", 21/11/96)
Ο ενθουσιασμός για τον "αναίμακτο" εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου
ήταν τόσο μεγάλος ώστε μέσα στα συγχαρητήρια που έδιναν και έπαιρναν τη
βδομάδα αυτή πολιτικοί παράγοντες, αστυνομία και πρύτανης, λησμονήθηκε το
πραγματικό γεγονός. Κι αυτό δεν είναι άλλο παρά το ότι φέτος επανελήφθη το
ίδιο ακριβώς σκηνικό με το περυσινό.
Οπως και πέρυσι, έτσι και φέτος ο μεγάλος πρωταγωνιστής του "εορτασμού"
ήταν η ίδια η αστυνομία. Πέρυσι, με την εισβολή στο Πολυτεχνείο και τη
μαζική σύλληψη 529 νέων. Φέτος, με την εφιαλτική επιχείρηση αποκλεισμού
του κέντρου της Αθήνας.
Οπως και πέρυσι, έτσι και φέτος το άσυλο καταπατήθηκε βάναυσα. Πέρυσι η
βίαιη εκκένωση του Ιδρύματος έγινε με την άδεια της Συγκλήτου. Φέτος η
καταπάτηση έγινε από "τα μέσα". Οργανωμένα μέλη σωματείων, καθοδηγούμενα
από τον Πρύτανη και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης ανέλαβαν να κρατήσουν τις
πόρτες του Πολυτεχνείου κλειστές το απόγευμα της Κυριακής, αποκλείοντας
την είσοδο σε "ανεπιθύμητους" φοιτητές και διαδηλωτές.
Οπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, τον τόνο έδωσε ο κ. Μαρκάτος, ο οποίος
πασχίζει με κάθε τρόπο τα τελευταία χρόνια να "αποχαρακτηρισθεί", μετά το
άγος της καμένης Πρυτανείας που φορτώθηκε το 1991. Μόνο που φέτος
αντιμετώπισε την άρνηση της πλειοψηφίας του διδακτικού και επιστημονικού
προσωπικού. Τόσο το χειρότερο για την πλειοψηφία. Η Σύγκλητος (που πέρυσι
βρισκόταν σε διαρκή συνεδρίαση) παραμερίστηκε και όλη η εξουσία πέρασε
στην τριμελή Πρυτανεία. Εκεί ο κ. Μαρκάτος διαθέτει αναμφισβήτητη
πλειοψηφία: τον εαυτό του και τον κ. Τσαμασφύρο.
Η μόνη ίσως διαφορά ήταν ότι τα κανάλια δεν μπόρεσαν φέτος να βρουν κάτι
αξιόλογο για να βομβαρδίζουν το κοινό τους. Προετοίμασαν βέβαια όσο
μπορούσαν το κλίμα τις προηγούμενες μέρες, και φρόντισαν και το απόγευμα της
Κυριακής να διασπείρουν ανησυχίες ότι 30 αναρχικοί "κάτι ετοιμάζουν" στο
ισόγειο της Αρχιτεκτονικής, αλλά τα γεγονότα ήταν κατώτερα των προσδοκιών
τους. Το πλάνο με τη σύλληψη μιας κοπέλας το είδαμε δεκάδες φορές, αλλά
ασφαλώς δεν ήταν αρκετό.
Και οι ζημιές; Πού τις βάζετε τις ζημιές, ρωτούν όσοι αισθάνονται ευτυχείς
με τη φετινή κατάληξη. Αν περιοριστούμε στην οικονομική ζημιά, ασφαλώς η
κινητοποίηση τόσων χιλιάδων ανδρών της αστυνομίας κοστίζει πολύ περισσότερο
από την αποζημίωση στα μαγαζιά που βλέπουν τακτικά τις βιτρίνες τους να
πέφτουν θύματα μιας άνισης μάχης κι αγώνα. Θα είχε λοιπόν πολύ ενδιαφέρον να
ακούσουμε από τα χείλη των κ.κ. Ρωμαίου και Μαρκάτου τον οικονομικό
απολογισμό της επιχείρησης "Κλειστό Πολυτεχνείο 96".
Στον αντίποδα της αστυνομικής λογικής που κυριάρχησε βρίσκονται οι
αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων και του συλλόγου Διδακτικού Ερευνητικού
Προσωπικού του ΕΜΠ. Επιθυμία τους να μείνει το Πολυτεχνείο ανοιχτό και να
μετέχουν στον εορτασμό όσοι πολίτες επιθυμούν. Η άποψη αυτή εκφράστηκε στη
μαζικότατη συνέλευση ΔΕΠ-φοιτητών και εργαζομένων στο ΕΜΠ, αμέσως μετά την
περίεργη έκρηξη της Τετάρτης. Στην ίδια κατεύθυνση εργάστηκε ο αντιπρύτανης
κ. Πολύζος και ο πρόεδρος του τμήματος Αρχιτεκτόνων κ. Καλογεράς. Πολύτιμη
βοήθεια πρόσφερε και η "Κίνηση Πολιτών για Ανοιχτό Πολυτεχνείο", που
συντόνισε εξωπανεπιστημιακές πρωτοβουλίες. Η αξία, αλλά και η αδυναμία, όλων
αυτών των δυνάμεων ήταν ότι δεν στηρίζονταν σε κανενός είδους μηχανισμούς.
Βρέθηκαν έτσι απροετοίμαστες να αντιμετωπίσουν τους μηχανισμούς της
αστυνομίας και των οργανωμένων "περιφρουρητών".
Θα στεναχωρήσουμε τους ενθουσιώδεις "φαν" του κ. Μαρκάτου στα ΜΜΕ που είναι
συνηθισμένοι στο facecontrol
των νυχτερινών μαγαζιών και υπερθεματίζουν στην απόφασή του να κλείσει το
Ιδρυμα. Η μέθοδος της "κλειστής πόρτας" δεν είναι δική του εφεύρεση -ούτε
των λοιπών πρυτάνεων που πρόλαβαν να κλείσουν τα ΑΕΙ όλης της Αθήνας για να
μη διασπαρεί η αστυνομική δύναμη. Η ίδια ακριβώς μέθοδος εφαρμοζόταν από
τους κυβερνώντες 23 χρόνια πριν, τότε που έγινε αυτό το περίεργο γεγονός που
υποτίθεται ότι όλοι σήμερα τιμούμε. Εκλειναν και τότε τις πύλες τους τα
ιδρύματα, οσάκις το έκρινε σκόπιμο το δικτατορικό καθεστώς. Οσο για το
"control", αυτό είχε ανατεθεί στο "Σπουδαστικό Τμήμα" της Ασφάλειας. Ειδικά στο
Πολυτεχνείο τον έλεγχο της "πόρτας" διεκπεραίωναν με απόλυτη επιτυχία οι
γνωστοί βασανιστές Βασιλακόπουλος και Σμαϊλης.
Και σ' αυτό το σημείο βρίσκεται ίσως η κυριότερη "επιτυχία" του φετινού
εορτασμού. Χωρίστηκαν ακριβώς στα δύο, όσοι επιμένουν στην αξία της μνήμης.
Από τη μια μεριά βρέθηκαν εκείνοι που επιδίωκαν να παραμείνει ανοιχτό το
ίδρυμα και να μην καταπατηθεί το άσυλο. Από την άλλη, οι "περιφρουρητές",
που κι αυτοί διεκδικούν ένα κομμάτι της παράδοσης του ίδιου κινήματος. Μόνο
που η συνήθειά τους να βλέπουν παντού μια εχθρική περικύκλωση τους οδήγησε
στην ταύτιση με τα σχέδια του κ. Μαρκάτου. Το κέρδος για όσους θέλουν "να
τελειώνουμε" μ' αυτό τον ενοχλητικό εορτασμό είναι λοιπόν διπλό: όχι μόνο
αποδείχθηκε ότι η λύση σε όλα τα προβλήματα είναι η αστυνομία, αλλά και οι
αμετανόητοι νοσταλγοί της εξέγερσης χωρίστηκαν σε δύο κομμάτια, όπου οι
μισοί θεωρούν τους άλλους μισούς "σεκιουρητάδες" ή "μπάτσους" ενώ οι
δεύτεροι αποκαλούν τους πρώτους "ύποπτους" και "προβοκάτορες". Κάτι μας
θυμίζει αυτή η εξέλιξη.
Η Μαρία Ρεζάν ήταν μία από τις «μεγάλες κυρίες της δημοσιογραφίας»…
Στην ίδια έδωσαν συνεντεύξεις σπουδαία ονόματα της ελληνικής πολιτικής και
καλλιτεχνικής σκηνής, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο Γιάννης
Τσαρούχης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μανόλης Ανδρόνικος….
Μιλά για τη Δικτατορία, παρουσιάζει ομιλούντα τον Παπαδόπουλο,
γελοιοποιώντας τον.
Μιλά ο Άλμπερτ Κουράντ, Ολλανδός δημοσιογράφος: Ο άνθρωπος που
κινηματογράφησε την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο
Ηχητικό Ντοκουμέντο
η Απολογία Μάκη Μπαλαούρα στη «Δίκη των 11» από βίντεο του Κουράντ, από
0.15.50 έως 0.20.29
Μιλά ο πατέρας του δολοφονημένου στο Πολυτεχνείο Διομήδη Κομνηνού
Κατάληψη Νομικής
Ο Γιάννης Κομνηνός αναφέρεται στη δολοφονία του παιδιού του
