Ο Κοινοτισμός στην Ευρώπη ανθεί, εδώ η ΝΔ τον εξαφανίζει

Ένα ακόμα πλήγμα επιφέρει η ΝΔ στις κοινωνικές κατακτήσεις, όπως αυτές του «Κλεισθένη».
Οι Κοινότητες και οι Γειτονιές με το νομοσχέδιο του υπουργού Εσωτερικών κ. Βορίδη υφίσταται βαρύ πλήγμα γιατί αποκόπτει τον πολίτη από τα δρώμενα και τις ανάγκες του τόπου τους.
Όλοι οι πολίτες είχαν αποδεχθεί τη ζωογόνα ανανεωτική δύναμη για την ενασχόληση με τα κοινά, ιδίως νέων ανθρώπων, λόγω της ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ των Κοινοτήτων μετά τη μεταρρύθμιση του «Κλεισθένη», που ψήφισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτή τη συμμετοχική δύναμη την έδινε η ξεχωριστή κάλπη για την ανάδειξη των τοπικών συμβουλίων, ενεργοποιούσε τοπικές πρωτοβουλίες, δίνοντας κίνητρο σε ενεργούς πολίτες να ασχοληθούν με την Αυτοδιοίκηση.

Διασπάται η τοπική κοινωνική συνοχή
Οι γειτονιές χάνουν τους εκπρόσωπους τους, ενώ ο αφανισμός των χωριών επεκτείνεται, η ύπαιθρος εγκαταλείπεται όταν οι νέοι που έχουν απομείνει απομακρύνονται από τη διάθεση να εμπλακούν στα κοινά και τις διεκδικήσεις για τον τόπο τους, διασπώντας τη τοπική κοινωνική συνοχή. Σημειώνω ότι οι τοπικές κοινότητες που λειτουργούν ως συνδετικός κρίκος της τοπικής κοινωνίας με την κεντρική διοίκηση του Δήμου, καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της εδαφικής έκτασης των οικείων Δήμων, ενώ αντιπροσωπεύουν και μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού.
Θυμίζω, ότι ο Κοινοτισμός ως πολιτειακό σύστημα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην παγκόσμια πολιτική ιστορία στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία και συνδέθηκε με την άμεση δημοκρατία, ενώ στην πορεία συνέδεε τον πολίτη και την καθημερινότητά του, μέσω των εκλεγμένων εκπρόσωπων του με την εξουσία του Δήμου.
Αυτό το προοδευτικό πλαίσιο που βάζει σε κίνηση τις κοινωνίες και τους πολίτες τους δε μπορεί να το ανεχθεί η εγχώρια Δεξιά με τις αυταρχικές αντιλήψεις γιατί εχθρεύεται κάθε προοδευτική μεταρρύθμιση. Θέλει τα τοπικά συμβούλια να μην έχουν αυτόνομο ρόλο και να μη εκλέγονται σύμφωνα τη λαϊκή βούληση των συμπολιτών τους, αλλά ως το μακρύ χέρι των δημάρχων και ως “ψηφοσυλλέκτες”. Στην ουσία οι Κοινοτικοί σύμβουλοι δε θα εκλέγονται από τον πολίτη, αλλά θα διορίζονται από τον Δήμαρχο, σε ένα πλαίσιο αναβάθμισης ψηφοθηρικών-πελατειακών και, σε πολλές περιπτώσεις, συνδιαλλαγών, επιστρέφοντας μας στο «δοκιμασμένο» παρελθόν και στην παράδοση “οπαδών” και “αντιπάλων”.
Και επιπλέον, περιορίζεται και ο προϋπολογισμός των Κοινοτήτων και οι αρμοδιότητες τους, κόβοντας έτσι το οξυγόνο της περιφερειακής ανάπτυξης και της ανάσας των κοινωνιών μας.

Εξαφανίζονται και οι μικρές παρατάξεις
Επίσης εισάγουν και πλαφόν του 3%, με συνέπεια την εξαφάνιση των μικρών Παρατάξεων, γεγονός που υπονομεύει την έννοια της Δημοκρατίας. Και αυτό δείχνει τον ιδεολογικό αυταρχικό δογματισμόης ΝΔ, γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει καν το (έωλο) επιχείρημα κυβερνησιμότητας, πολύ περισσότερο, σύμφωνα με τις προβλέψεις του νομοσχεδίου ο συνδυασμός που παίρνει την απόλυτη πλειοψηφία ή πάνω από 43% στον πρώτο γύρο διαθέτει παντοκρατορία στον Δήμο.
Επιπλέον, ένα άλλο άρθρο του νομοσχεδίου, απαιτεί πως όλες οι Παρατάξεις πρέπει να έχουν στο ψηφοδέλτιό τους παντού Τοπικά Συμβούλια. Ένα ακόμα μέτρο που τις εξοβελίζει, γιατί πολλές από αυτές δε θα έχουν τη δυνατότητα να το καταφέρουν.…
Παρηγορητικό στοιχείο στον αγώνα για να μη περάσει το νομοσχέδιο-καρμανιόλα για τα Κοινοτικά Συμβούλια είναι η σφοδρή αντίδραση και της Συντονιστικής Επιτροπής Κοινοτήτων…

Συνάντηση με τον Επίτροπο Πιερ Μοσκοβισί και τον Πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Ε.Κ.) κ. Γκουαλτιέρι, είχε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Ελληνικής Βουλής, Μάκης Μπαλαούρας

Ο Μοσκοβισί έδωσε την απάντηση που επανέλαβε και αργότερα, στην αίθουσα της Ολομέλειας, προσθέτοντας, επιπλέον, ότι ο ίδιος και άλλοι συνάδελφοί του δεν πρόκειται να επιτρέψουν τέτοια σενάρια τρομοκράτησης.

Ιδιαίτερες συναντήσεις αφενός με τον Επίτροπο Πιερ Μοσκοβισί και αφεταίρου με τον Πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Ε.Κ.) κ. Γκουαλτιέρι, είχε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Ελληνικής Βουλής, Μάκης Μπαλαούρας, στο περιθώριο του διαλόγου των εθνικών Κοινοβουλίων της Ε.Ε. με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της ΒτΕ ενημέρωσε τον κ. Μοσκοβισί για τις διαρροές του Γερμανικού ΥΠΟΙΚ περί ενδεχόμενου Grexit σε περίπτωση που αποχωρήσει το ΔΝΤ. Είπε στον Γάλλο Επίτροπο ότι όσοι επαναφέρουν το Grexit, υπονομεύουν σκοπίμως τη θετική πορεία της Ελλάδας, μετά από 7 χρόνια λιτότητας.

Ο κ. Μοσκοβισί έδωσε την απάντηση που επανέλαβε και αργότερα, στην αίθουσα της Ολομέλειας, προσθέτοντας, επιπλέον, ότι ο ίδιος και άλλοι συνάδελφοί του δεν πρόκειται να επιτρέψουν τέτοια σενάρια τρομοκράτησης. «Να μην τα παίρνουμε στα σοβαρά», πρόσθεσε. Δήλωσε, επίσης, ότι δε θα περάσουν οι τιμωρητικές αντιλήψεις που διακατέχουν ορισμένους, κι ότι είναι αισιόδοξος για το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης, διότι η Ελλάδα έχει εφαρμόσει τις δεσμεύσεις της.

Είναι σημαντικό ότι ο κ. Μοσκοβισί επανέλαβε δημόσια στην ΟΛομέλεια, στους ευρωβουλευτές και τους βουλευτές των εθνικών Κοινοβουλίων της Ε.Ε., όσα είπε στον Μ. Μπαλαούρα.

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/10842/7861639/mpalaouras-pros-moskobisi-osoi-epanapheroun-to-grexit-yponomeuoun-te-thetike-poreia-tes-elladas

Μπαλαούρας - Γκουαλτιέρι , Διακοινοβουλευτική 01-02-2017

Η Ελλάδα δεν θα γίνει Ιφιγένεια
Παρέμβαση του Μάκη Μπαλαούρα, προέδρου της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Ελληνικού Κοινοβουλίου στη Διακοινοβουλευτική Εβδομάδα στις Βρυξέλλες. Ο βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ μιλά για το χρέος, την δεύτερη αξιολόγηση, τα εργασιακά και το κοινωνικό κεκτημένο. Θετική ανταπόκριση του πρόεδρου της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων και της Επιτροπής για την Παρακολούθηση του Ελληνικού Προγράμματος του Ευρωκοινοβουλίου, Ρομπέρτο Γκουαλτιέρι, στο μήνυμα Μπαλαούρα για επαναφορά της Ελλάδας στο εργασιακό κοινωνικό κεκτημένο.
Η τοποθέτηση Μπαλαούρα:
“Άλλαξα το πλαίσιο της ομιλίας μου ακούγοντας διάφορες παρατηρήσεις συναδέλφων που μίλησαν για τα χρήματα που έδωσαν οι πιστωτές στην Ελλάδα ή για την πορεία της εξέλιξης του ελληνικού προγράμματος, και θέλω να σας υπενθυμίσω ό,τι το χρέος της Ελλάδας όταν μπήκαμε στο Μνημόνιο το 2009 είχαμε χρέος 120%, και το 2014 έφτασε στο 173%. Το ΑΕΠ έπεσε 25%. Ούτε στη Μεγάλη αμερικανική Ύφεση του Μεσοπολέμου δεν υπήρξε τέτοια μεγάλη πτώση του εισοδήματος. Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 27% από 9%, και η ανεργία στους νέους έφτασε στο 60%! Η φτώχεια σήμερα πλήττει το 35% του ελληνικού πληθυσμού, ενώ, επιπλέον, μας επέβαλλαν ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
Το ΔΝΤ δύο φορές παραδέχτηκε ότι έκανε λάθη, μεγάλα λάθη στην εκτίμηση των πολλαπλασιαστών και του μείγματος οικονομικής πολιτικής: δηλαδή έκανε πολιτική, εφάρμοσε συνταγές «στου κασσίδη το κεφάλι» που λέμε στην Ελλάδα.
Το 2016, με θυσίες του ελληνικού λαού υλοποιήσαμε όλα τα προαπαιτούμενα από τις συμφωνίες. Παρά τις προβλέψεις, το 2016 είχαμε αύξηση του ΑΕΠ. Στη συμφωνία του περσινού Μαΐου, είχε συμφωνηθεί ότι αν η ελληνική πλευρά υλοποιήσει τις υποχρεώσεις της, θα προχωρήσουμε σε απομείωση του χρέους με βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα μέτρα. Κύριε Ρέγκλινγκ του ESM ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι ενώ τα βραχυπρόθεσμα μέτρα υλοποιήθηκαν, τα μεσοπρόθεσμα μέτρα δεν προχώρησαν . Φτάνουμε στη δεύτερη αξιολόγηση και τι παρατηρούμε; Έρχεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και αρχικά μας λέει ότι χρειάζεται μεγάλη απομείωση του χρέους και μικρά πρωτογενή πλεονάσματα. Επειδή όμως υπάρχει μια αντίδραση από μια ομάδα κρατών, με κύριο άξονα τη Γερμανία, υποχωρεί τελικά το ΔΝΤ και λέει: Τότε να θέσουμε μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, χωρίς καμία απομείωση του χρέους, και ψηφισθέντα μέτρα από τώρα. Σκεφτείτε κύριοι συνάδελφοι: ποιο Κοινοβούλιο από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες θα ψήφιζε σήμερα μέτρα για το 2019 και για το 2020; Είναι δημοκρατικό αυτό το πράγμα;
Κλείνω με το σημαντικό κεφάλαιο των εργασιακών δικαιωμάτων. Έχουμε σήμερα έναν εργασιακό μεσαίωνα στη χώρα μας, ας μην το αναλύσω, είναι γνωστά πράγματα άλλωστε, τα είπαν κι άλλοι συνάδελφοί μου από την Ελλάδα. Αυτό που εμείς ζητάμε είναι να επανέλθουμε στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Δεν θέλουμε επανάληψη των πειραμάτων που ασκήθηκαν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής ή της Ασίας από το ΔΝΤ. Όλες οι προβλέψεις κύριε πρόεδρε και κύριε Ρέγκλινγκ είναι θετικές. Όλοι οι θεσμοί, και οι δικοί σας προβλέπουν ανάπτυξη 2,7% το 2017. Ποιοι υποσκάπτουν αυτή τη θετική πορεία, αυτήν την πορεία εξόδου από την κρίση; Ας απαντήσετε. Θα πείτε πάλι «sorry, we did again a big mistake»; Οδηγούμαστε έτσι στην καταστροφή μιας μικρής χώρας. Δεν θα γίνουμε, όμως η θυσία της Ιφιγένειας για να πνεύσει ούριος άνεμος για τις εκλογές διαφόρων κρατών. Αν θυσιαστεί η Ελλάδα θα υπονομευθεί η Ευρώπη υπέρ των ακροδεξιών και ξενοφοβικών δυνάμεων”.
Γκουαλτιέρι (προεδρεύων):Σας ευχαριστώ και προσωπικά θα συμφωνήσω με κάτι που είπατε. Ότι είναι απαράδεκτο ευρωπαϊκά όργανα μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, να ζητούν να μην μετέχει στο ευρωπαϊκό κοινωνικό πλαίσιο, στα ευρωπαϊκά κοινωνικά πρότυπα η Ελλάδα. Δεν μπορεί αυτό να συμβαίνει.

Ο ίδιος, εξέφρασε την ελπίδα ότι όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές θα συνεργαστούν προκειμένου να βρεθεί πολύ σύντομα λύση για τη δεύτερη αξιολόγηση και σημείωσε ότι θα ήταν εξαιρετικά αρνητικό να αφήσουμε να εκτροχιαστεί πάλι η ελληνική οικονομία. Ο Ρ. Γκουατιέρι προσέθεσε, πάντως, ότι υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις- συγκρούσεις με το ΔΝΤ, οι οποίες θα μπορούσαν να ρυθμιστούν. Ανέφερε συγκεκριμένα ότι «δεν φαίνεται λογικός ο νέος όρος του ΔΝΤ» και ότι κάποιοι θεωρούν ότι αντιβαίνει στο κοινοτικό κεκτημένο.
Αναφερόμενος, τέλος, στην πορεία της ελληνικής οικονομίας, ο πρόεδρος της οικονομικής επιτροπής του ΕΚ, τόνισε ότι οι δημοσιονομικές επιδόσεις της Ελλάδας είναι καλύτερες από τις προβλέψεις και τους στόχους.

Το ζήτημα του Grexit έμπαινε εκ των πραγμάτων

Μπαλαούρας: Ο Βαρουφάκης λέει την αλήθεια για το Grexit

«Ο Βαρουφάκης λέει την αλήθεια» δήλωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γεράσιμος Μπαλαούρας σχολιάζοντας τις χθεσινές δηλώσεις του πρώην ΥΠΟΙΚ, σύμφωνα με τους οποίες ο πρώην ΥΠΟΙΚ και ο κ. Τσίπρας είχαν συμφωνήσει να απειλούν με Grexit τους Ευρωπαίους.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha 989, ο κ. Μπαλαούρας επεσήμανε:

Το περίφημο πρώτο  εξάμηνο διαπραγματευόμαστε σκληρά. Δεν νομίζω ότι βάζαμε το ζήτημα του Grexit τόσο ρητώς, αλλά έμπαινε εκ των πραγμάτων. Δεν τα καταφέραμε στην διαπραγμάτευση.

Αλλά όλοι πιστεύανε ότι μία απειλή Grexit θα δημιουργούσε μείζον πρόβλημα όχι στην ευρωζώνη αλλά και διεθνώς. Αυτό δεν μας κάθισε. Ο Ντράγκι έκανε την περίφημη πιστωτική επέκταση. Αυτό δεν το είχε υλοποιήσει μέχρι που ήρθαμε στην κυβέρνηση και το υλοποίησε μόλις εκλεχτήκαμε και τύπωνε λεφτά και τα έδινε σε κράτη που θα κινδυνεύανε

«Δυστυχώς είχαμε μπει με πολύ κακούς όρους επί Σημίτη και το πληρώσαμε στην πορεία αυτό. Κάναμε έναν επώδυνο συμβιβασμό» είπε ο κ. Μπαλαρούρας.

 

Πηγή http://newpost.gr/politiki/533880/mpalaoyras-o-baroyfakhs-leei-thn-alhtheia-gia-to-grexit

Η Ευρώπη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος

Του Μάκη Μπαλαούρα*
Καταργούν δικαιώματα, συμπιέζουν ασφυκτικά την αμοιβή της εργασίας, υπονομεύουν τις εργασιακές σχέσεις, γκρεμίζουν κοινωνικές κατακτήσεις, διαλύουν το δημόσιο τομέα, υποβαθμίζουν δημόσια υγεία και εκπαίδευση με την υπόσχεση ότι μόνο έτσι θα βγούμε από την κρίση.
Ο «μονόδρομός» τους, όμως, βυθίζει ήδη την Ευρώπη στην πιο βαθιά ύφεση, ανεργία, ανέχεια. Η μια μετά την άλλη οι χώρες της Ευρώπης υποχρεώνονται να καταφύγουν στο μηχανισμό στήριξης, που επιβάλλει τη σκληρότερη συνέχιση της ίδιας περιοριστικής οικονομικής πολιτικής και, έτσι, εντείνει το πρόβλημα που υποτίθεται ότι πάει να λύσει: Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία… Το κακό αγγίζει ακόμη και χώρες του πυρήνα: πολλοί προβλέπουν ότι τα αμέσως επόμενα θύματα θα είναι η Ιταλία, πιθανότατα και η Γαλλία…Τα PIGS και όχι μόνο!

Για να λυθεί το μόνιμο αδιέξοδο, όπως προτείνουν οικονομολόγοι, ακόμα και από την ίδια όχθη, των κυβερνώντων (Πωλ Κρούγκμαν, Κένεθ Ρογκόφ – πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ) πρέπει:
Πρώτον: να γίνει αναδιάρθρωσή του χρέους, ή αναδιαπραγμάτευση των όρων αποπληρωμής, ακόμα και η διαγραφή σημαντικού μέρους ή και του συνόλου των χρεών, σε ευρωπαϊκή κλίμακα.
Δεύτερον: να δανείζει απευθείας η ΕΚΤ τα κράτη, όπως γίνεται στις ΗΠΑ, Αγγλία, Ιαπωνία με χαμηλό επιτόκιο. Αντίθετα σήμερα η ΕΚΤ δανείζει εμπορικές τράπεζες με επιτόκιο 1% και αυτές με τη σειρά τους δανείζουν τα κράτη με επιτόκια απ’ο 5%-έως 10%. Ληστεία, χωρίς προσχήματα, σε βάρος των ευρωπαϊκών λαών.
Η Ευρώπη χρειάζεται να κάνει στροφή 180 μοιρών, προκειμένου να μη βυθιστεί χωρίς επιστροφή στα αδιέξοδα του μονεταρισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που ανοίγουν το δρόμο στην ολοκληρωτική επικράτηση των νόμων της οικονομικής –και όχι μόνο– ζούγκλας. Μόνη ελπίδα της είναι να αφυπνιστούν τα θύματα αυτής της καταστροφικής πολιτικής.
*Από την ΕΠΟΧΗ

«Ο διχασμός της Ευρώπης είναι προσωρινός» -Συνέντευξη με τον Καθηγητή Χρήστο Πασαδαίο

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Μπαλαούρας

Οι ΗΠΑ με την επίθεση στο Ιράκ εφαρμόζουν μια νέα στρατηγική. Ποιοι είναι οι στόχοι της;

» Πολλοί αναφέρονται μόνο στο πετρέλαιο. Εγώ δεν συμφωνώ, δεν το θεωρώ σαν κύριο, γιατί αυτή τη στιγμή το Ιράκ έχει τη δυνατότητα να παράγει 2,5 εκατ. βαρέλια το χρόνο που είναι πολύ λίγο και θα χρειαστούν τουλάχιστον 5 χρόνια και 3 δισ. δολάρια για να ξαναφτιαχτούν όλες οι εγκαταστάσεις που είχαν εγκαταλειφθεί και δεν είχαν συντηρηθεί τόσα χρόνια. Τότε η παραγωγή μπορεί να αυξηθεί, αλλά όχι τόσο πολύ, γιατί αν ανέβει πολύ θα πέσει αρκετά η τιμή του. Το ζήτημα του πετρελαίου πρέπει να το δούμε μεσοπρόθεσμα, για μια περίοδο 20 ετών, όπου τότε θα είναι πράγματι σημαντικό. Πρέπει να αναζητήσουμε και άλλους λόγους. Ο πρώτος είναι η ηγεμονία που θέλει να επιδείξει, περιφρονώντας τις συμμαχίες. Δεν ενδιαφέρεται να γοητεύει, έστω και σαν ηγεμόνας. Γι’ αυτό έχει εφευρεθεί και η έννοια του προληπτικού πολέμου. Πρέπει να δείξουν ότι είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν σε καμία δύναμη να αντισταθεί. Το καινούργιο στοιχείο είναι ότι πριν έρθει κάποια απειλή, χτυπούν. Με κόστος όμως να διαταράξει τις συμμαχίες της, με τις οποίες άλλωστε ασκούσε την ηγεμονία της. Η νέα στρατηγική είναι ότι θεωρεί ότι μπορούν να τα κάνουν όλα μόνοι τους, δεν έχουν ανάγκη συμμάχους. Ίσως η παρουσία στο Ιράκ να γίνεται για έναν επιπλέον λόγο στη βάση σχεδίου περικύκλωσης της Ρωσίας. Έτσι αρχίζουν σπάζοντας κατ’ αρχήν τη διαφαινόμενη συμφιλίωση Δαμασκού-Βαγδάτης και ενδεχομένως της Αιγύπτου. Στην Αίγυπτο το καθεστώς είναι αναγκασμένο να παίρνει υπόψη του τα αισθήματα του λαού του. Έτσι αυτός ο άξονας των τριών χωρών -που θα μπορούσε να φτάσει και στην Τεχεράνη- ήταν για τις ΗΠΑ εφιάλτης.

Το Ιράκ είναι στη μέση. Πιστεύεις ότι οι απειλές κατά της Συρίας θα υλοποιηθούν;
» Όχι αμέσως. Είναι σαν το βόα που καταπίνει το αρνί και θέλει κάποιο χρόνο να χωνέψει. Αν δεν γίνει όλο το Ιράκ σαν την Παλαιστινιακή Γάζα, μπορούν να προχωρήσουν άμεσα προς τη Συρία. Υπάρχει και ο παράγοντας Ισραήλ που επηρεάζει, όσο ποτέ άλλοτε στην αμερικανική ιστορία, τη σημερινή κυβέρνηση. Ούτε επί πατρός Μπους. Τότε μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών Μπέικερ είχε εκφράσει την αγανάκτησή του για την πολιτική της τότε ισραηλινής ηγεσίας.

Ο γαλλογερμανικός άξονας

Πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη στάση της Γαλλίας και της Γερμανίας;
» Η Γαλλία έχει μια παράδοση, από την εποχή του Ντε Γκολ. Το καινούργιο -σχετικά- είναι η θέση της Γερμανίας. Από το 1972 με τον Β. Μπραντ με την “Οστ Πόλιτικ” του είχαν αρχίσει να μην έχουν την αντιπαράθεση όπως αυτή που υπήρχε επί Αντενάουερ. Στη δεκαετία του ’80 η Γερμανία συνειδητοποίησε ότι ένας πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ ουσιαστικά θα γινόταν στο έδαφος της Γερμανίας ή τουλάχιστον στην Κεντρική Ευρώπη.

Προχώρησαν όμως πέρα από τις απλές διαφωνίες.

» Ναι, και λόγω βραχυπροθέσμων συμφερόντων των χωρών αυτών και της Ρωσίας σε σχέση με τα πετρέλαια, αλλά κυρίως ότι αντιλήφθηκαν ότι υπάρχει μια στρατηγική μεταστροφή των ΗΠΑ που συνιστούν μια σημαντική απειλή για τα μακροχρόνια συμφέροντά τους. Δεν θέλουν να γίνουν ραγιάδες. Η προοπτική όμως ποια μπορεί να είναι; Το σπάσιμο της Ευρώπης προϊόν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι τελικά κάτι το προσωρινό. Αν το δούμε γεωπολιτικά τα συμφέροντα της Ευρασίας, όρος που χρησιμοποίησε ο Μακγκίτερ, δηλαδή Ευρώπη με Ρωσία, πιθανόν και με Κίνα είναι περισσότερο κοινά.

Όμως οι ΗΠΑ είναι πάρα πολύ δυνατές στρατιωτικά, πώς μπορούν αυτές οι χώρες να αντιπαρατεθούν;
» Βραχυπρόθεσμα δεν μπορούν. Η Ευρώπη είναι αδύνατη στην ανάπτυξη και στην τεχνολογία. Όμως η κεντρική κυβέρνηση αλλά και οι πολιτείες των ΗΠΑ είναι καταχρεωμένες. Ακόμα και οι “Φινάνσιαλ Τάιμς” έγραψαν ότι η παρούσα οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ είναι ασταθής. Γιατί το έλλειμμα του Εμπορικού Ισοζυγίου είναι πάνω από 400 δισ. και αυξάνει. Το έλλειμμα του Προϋπολογισμού είναι πάνω από 350 δισ. και επίσης αυξάνει. Οι αμερικανικές εταιρείες είναι καταχρεωμένες. Από την άλλη έχουν χάσει σημαντικό βάρος της ηγεμονίας τους, που είχε φτάσει στο αποκορύφωμα με τις εκδηλώσεις συμπάθειας μετά την 11 Σεπτεμβρίου, που την έχασε σε πολύ λίγο χρόνο. Από το ρόλο του θύματος πήγαν στο ρόλο του θύτη. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Τουρκία θα έλεγε όχι; Έβλεπαν επίσης χώρες σαν την Ιορδανία, την Αίγυπτο να σπάνε το εμπάργκο προς το Ιράκ. Να ένας ακόμη λόγος της επέμβασής τους.

Οι πολιτικές δυνάμεις στη Γαλλία

Στη Γαλλία, είδαμε ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις, ακόμα και ο Λεπέν στήριξαν την πολιτική Σιράκ. Όμως, το ΓΚΚ και οι άλλες αριστερές δυνάμεις αρκέστηκαν σ’ αυτή;
>>Στην πληθυντική αριστερά δεν περίμεναν τέτοια σταθερή στάση της κυβέρνησης. Γι’ αυτό το λόγο προσπάθησαν να περάσουν δεσμευτική απόφαση της Βουλής. Κατά τ’ άλλα είχαν κοινή στάση στο σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής.

Αν υποθέσουμε ότι η γαλλική κυβέρνηση κινήθηκε στη βάση συμφερόντων του κεφαλαίου, η αριστερά πάνω σε ποια αντίληψη βασίστηκε. Ιδεολογική;
» Πολιτικά και ιδεολογικά. Ο Σιράκ μ’ αυτό που είπε για πολυπολικό κόσμο, ουσιαστικά αναφέρθηκε σε θέσεις της Αριστεράς. Επομένως, τι να πει η Αριστερά; Αντίθετα στους κόλπους της κεντροδεξιάς συνυπάρχουν σε μεγάλο ποσοστό φιλοαμερικανοί. Το πρόβλημα του Σιράκ είναι οι δικοί του άνθρωποι και όχι η Αριστερά.

Ποιος θα είναι ο ρόλος της Βρετανίας;
» Οι Γάλλοι έχουν μια έκφραση ότι “ο κώλος που κάθεται σε δύο καρέκλες δεν μπορεί να συνεχίσει να κάθεται για πολύ καιρό έτσι, γιατί θα πέσει”. Θα πρέπει να διαλέξουν. Γεωγραφικά η Αγγλία είναι και δεν είναι στην Ευρώπη. Από την εποχή του 16ου αιώνα θεωρούσαν το ρόλο της Αγγλίας ατλαντικό. Όποτε έβλεπαν να ανεβαίνει κάποια ευρωπαϊκή δύναμη προσπαθούσαν να τη σπάσουν. Βλέπε την ισπανική αρμάδα, τη βοήθεια προς τα προτεσταντικά κινήματα που ήσαν εναντίον των γερμανοισπανικών ηγεμονισμών, πως βοηθούσαν τους διαμαρτυρόμενους Γάλλους εναντίον των καθολικών, εναντίον του Ναπολέοντα, ακόμα και εναντίον του Χίτλερ, ανεξάρτητα το τι καθεστώς πίστευε. Τώρα που διαφαίνεται μια στρατηγική συμμαχία Γερμανίας-Γαλλίας και ίσως Ρωσίας τι θα κάνει; Θα πρέπει να διαλέξει.

Τα κράτη του “υπαρκτού”

Βλέπουμε όμως και άλλα κράτη όπως η Πολωνία, η Τσεχία κ.τ.λ. να συμπορεύονται με τις ΗΠΑ
» Αυτές δεν μπορούν τελικά να επιλέξουν το ατλαντικό μοντέλο. Ο χάρτης, οι οικονομικές σχέσεις, οι επενδύσεις και οι παραδόσεις τοποθετούν αυτά τα κράτη στο κέντρο της Ευρώπης.

Η πρόσκληση γαλλογερμανών προς τη Ρωσία είναι συγκυριακή λόγω της στρατιωτικής δύναμης που έχει ή έχει στρατηγικό προσανατολισμό;
» Τα κράτη της πρώην ΣΕ έχουν ανάγκη από ειρήνη και συνεργασία προκειμένου να ξεπεράσουν την τραγική κατάστασή τους. Όμως αυτή η προκλητική στάση των ΗΠΑ, πότε στη Γιουγκοσλαβία, πότε στο Ιράκ, πότε σ’ άλλες χώρες, δημιουργεί μια αστάθεια που θίγει τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους. Μέχρι τώρα είχαν εναγκαλιστεί με τους Αμερικανούς, παρά το γεγονός ότι οι προκλήσεις τους έφταναν στα σύνορά τους. Βραχυπρόθεσμα λόγω ανάγκης. Μεσοπρόθεσμα το συμφέρον τους είναι να μην ακολουθούν την Αμερική. Το ίδιο ισχύει και για την Κίνα. Γι’ αυτή μάλιστα οι έννοιες μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα είναι διαφορετικές. Οι Κινέζοι έχουν διαφορετική αντίληψη του χρόνου. Σκέφτονται για το τι θα γίνει τον επόμενο αιώνα και το μεθεπόμενο.

Τα κινήματα

Αναπτύχθηκε ένα μεγάλο αντιπολεμικό κίνημα που φυσικά βρίσκει ρίζες και στηρίγματα στο κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης. Η αριστερά πιστεύεις ότι θα κεφαλαιοποιήσει αυτή τη μαζική αντίδραση;
» Είμαι αισιόδοξος γιατί η μήτρα μιας νέας διεθνιστικής Αριστεράς είναι το κίνημα που άρχισε από το Σιάτλ, τη Γένοβα, το Πόρτο Αλέγκρε. Αντίθετα τα παραδοσιακά κόμματα όπως το Γαλλικό Σοσιαλιστικό και Κομμουνιστικό κόμμα ή το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ βλέπουν με έκπληξη αλλά και επιφύλαξη το νέο αυτό φαινόμενο. Προβληματίζονται αν το κίνημα αυτό είναι μικροαστικό. Ένας εξαιρετικά σημαντικός παράγοντας είναι το αμερικανικό κίνημα. Όλ’ αυτά τα κινήματα πιστεύω ότι μπορούν να προχωρήσουν σ’ ένα επόμενο στάδιο πέραν της κριτικής, σε θέσεις, σε προτάσεις.

*Ο Χρ. Πασαδαίος είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και έχει εργαστεί ως σύμβουλος σε ζητήματα ανάπτυξης του ΟΗΕ και της ΕΕ. Μίλησε ως προσκεκλημένος, σε εκδήλωση της Εταιρείας Πολιτικού Προβληματισμού “Ν. Πουλαντζάς” και του ATTAC με θέμα: “Ευρωπαϊκή οικοδόμηση και γεωπολιτικές αναδιατάξεις”.

Εφημερίδα “Η Εποχή”

Για μια νέα Συνθήκη - Η απόρριψη του Μάαστριχτ («ΤΑ ΝΕΑ»)

ΕΝΑ από τα βασικά επιχειρήματα αυτών που παρέχουν κριτική υποστήριξη στη συνθήκη του Μάαστριχτ είναι πως αυτή, σαν προϊόν συμβιβασμού, δημιουργεί τους όρους εκκίνησης από πιο προχωρημένη αφετηρία.

Φυσικά και υπήρξε συμβιβασμός από τον οποίο απουσίασε όμως ο λαϊκός παράγοντας, επρόκειτο για συμβιβασμό μεταξύ των συντηρητικών κυβερνήσεων που κυριαρχούν ιδεολογικά και πολιτικά στην Ευρώπη. Οι απόψεις αυτές σφράγισαν με την πιο ακραία εκδοχή τους τη συνθήκη, πράγμα που έκανε ακόμα και τον «μετριοπαθή» Ντελόρ να εκραγεί λέγοντας πως «η εφαρμογή του κοινωνικού χάρτη δεν είναι ζήτημα κόστους, αλλά πρέπει να τίθεται σαν θέμα ιδεολογικό».

Στο οικονομικό σκέλος της υιοθετείται πλήρως η νεοφιλελεύθερη πολιτική της νομισματικής και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Οι χώρες της Κοινότητας θα πρέπει να συγκλίνουν προς κάποιους ονομαστικούς δείκτες της οικονομίας και όχι τους πραγματικούς, πράγμα που συνεπάγεται πως η Συνθήκη απαιτεί πειθαρχημένη διαβίωση όλων των εργαζομένων με συνθήκες βαθιάς ύφεσης, με τεράστια ανεργία και κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου. Κράτη όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία είναι παραδείγματα επιτυχούς ονομαστικής σύγκλισης με τεράστιο όμως κοινωνικό κόστος (π.χ. η ανεργία ξεπερνά το 17%!). Για να εξασφαλιστεί ασφαλέστερα η νεοφιλελεύθερη πειθαρχία, ετοιμάζεται να υιοθετηθεί πρόταση που θα εξετάζει συνεχώς την επιτυχή υλοποίηση των προγραμμάτων σύγκλισης και από την οποία θα εξαρτάται η ροή της οικονομικής στήριξης των Ταμείων Συνοχής!

Η οικολογική προοπτική και οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες

(π.χ. ισότητα ανδρών – γυναικών) υποβαθμίστηκαν και θεσμικά. Για το σοβαρότατο αυτό θέμα της ύπαρξής μας η έκρηξη του πλέον αρμόδιου, του Επίτροπου για τα θέματα περιβάλλοντος Carlos Ripa de Meana τα λέει όλα: «το Μάαστριχτ είναι μια απάτη όσον αφορά στο περιβάλλον»!

Το περίφημο, πια, δημοκρατικό έλλειμμα εκφράζεται καθαρά στην υποβάθμιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, τα οποία συνεχίζουν να βρίσκονται στο ψυγείο, όχι μόνο γιατί συνάντησαν την εχθρότητα χωρών, όπως της Μ. Βρετανίας (η οποία επέβαλε και την πρωτοφανή για την ΕΟΚ αυτοεξαίρεση!) αλλά και την υπονόμευση των συντηρητικών (και όχι μόνο) κυβερνήσεων. Οι προθέσεις αυτών των κύκλων είναι να πετύχουν, στον τομέα αυτό, τη σύγκλιση στο κατώτερο δυνατόν επίπεδο. Ο κοινωνικός χάρτης που ψηφίστηκε από το Ευρωκοινοβούλιο απορρίφθηκε από το … Συμβούλιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίφημη πρόταση για οδηγία «Βρέντελιγκ» περί συμμετοχής των εργαζομένων, που πολλοί από μας συζητούσαμε πριν από 17 χρόνια και η οποία περιφέρεται σαν φάντασμα από γραφείο σε γραφείο…
Το πακέτο Ντελόρ 2 και η ενεργοποίηση του Ταμείου Συνοχής έχουν αβέβαιο μέλλον.

Είμαστε λοιπόν εναντίον της Συνθήκης του Μάαστριχτ για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς άλλους, όπως η Νατοποίηση της ΔΕΕ, η Γερμανοποίηση της εξωτερικής πολιτικής, η εγωιστική στάση απέναντι στο φτωχό Νότο και τις χώρες του πρώην υπαρκτού «σοσιαλισμού», η πριμοδότηση ρατσιστικών αντανακλαστικών, η δημιουργία ευρωμηχανισμών καταστολής. Οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να επικυρώσουν τη Συνθήκη όσο το δυνατόν πιο θριαμβευτικά. Μετά το ΟΧΙ των Δανών, όμως, θορυβήθηκαν και θέλησαν να την περάσουν εκβιαστικά και με συνοπτικές διαδικασίες, ερήμην των λαών τους. Εμείς, που έχουμε σαν στρατηγική την Ενωμένη Ευρώπη των εργαζομένων, επειδή είναι η προσφορότερη οδός για την απελευθερωτική διαδικασία των λαών απορρίπτουμε τη Συνθήκη. Είναι πια ξεπερασμένη. Και επιπλέον, υπονομεύει τη στρατηγική μας αυτή και αναβιώνει αμυντικές τακτικές απομονωτισμού. Το δημοψήφισμα που προτείνουμε, δεν έχει να κάνει απλώς με τη διαδικασία. Αναφέρεται κυρίως στη δημιουργία όρων για νέα διαπραγμάτευση.

Εμείς δεν συμφωνούμε με κάποιους αφορισμούς, που μας παραπέμπουν σ’ άλλες εποχές και παρέχουν, σε τελευταία ανάλυση, άλλοθι στις κυβερνητικές πολιτικές λιτότητας. Σήμερα, πολύ περισσότερο μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων, απορρίπτουμε απομονωτισμούς, που γίνονται στο όνομα εθνοκεντρικών τακτικισμών.

Είμαστε υπέρ -ήδη έχει καθυστερήσει επικίνδυνα-, μιας στρατηγικής που θα ενεργοποιεί τα κοινωνικά κινήματα και θα αναζητεί ευρύτερες συμμαχίες και δυναμικές παρεμβάσεις. Στον υπάρχοντα διεθνισμό του κεφαλαίου, πρέπει να αντιπαραταχθεί ο διεθνισμός των εργαζομένων.

Η απόρριψη του Μάαστριχτ και των συνοδευτικών νεοφιλελευθερισμών προγραμμάτων σύγκλισης θα γεμίσει αισιοδοξία για τις λαϊκές δυνατότητες. Τέτοιοι αγώνες θα δημιουργήσουν τους όρους για μια Ευρώπη της ισόρροπης ανάπτυξης και ευημερίας, ενιαίου χώρου κοινωνικών δικαιωμάτων και οικολογικής ισορροπίας, παράγοντα διεθνούς ειρήνης.
Η ευρωπαϊκή ιδέα αξίζει να προφυλαχτεί από το Μάαστριχτ.

-------------------------------
Σημείωση των «ΝΕΩΝ»: Ο Μάκης Μπαλαούρας είναι οικονομολόγος, μέλος της Διοίκησης της ΟΤΟΕ, μέλος της Πρωτοβουλίας Πολιτών «Όχι στο Μάαστριχτ, για μια νέα Συνθήκη Ευρωπαϊκής Ένωσης». -------------------------------

Από την στήλη «ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ» των ΝΕΩΝ σελ. 6 στις 29/7/1992, όταν είχαμε δημιουργήσει τη κινηματική δράση εναντίον της Συνθήκης του Μάαστριχτ