ΕΝΑ από τα βασικά επιχειρήματα αυτών που παρέχουν κριτική υποστήριξη στη συνθήκη του Μάαστριχτ είναι πως αυτή, σαν προϊόν συμβιβασμού, δημιουργεί τους όρους εκκίνησης από πιο προχωρημένη αφετηρία. Φυσικά και υπήρξε συμβιβασμός από τον οποίο απουσίασε όμως ο λαϊκός παράγοντας, επρόκειτο για συμβιβασμό μεταξύ των συντηρητικών κυβερνήσεων που κυριαρχούν ιδεολογικά και πολιτικά στην Ευρώπη. Οι απόψεις αυτές σφράγισαν με την πιο ακραία εκδοχή τους τη συνθήκη, πράγμα που έκανε ακόμα και τον «μετριοπαθή» Ντελόρ να εκραγεί λέγοντας πως «η εφαρμογή του κοινωνικού χάρτη δεν είναι ζήτημα κόστους, αλλά πρέπει να τίθεται σαν θέμα ιδεολογικό». Στο οικονομικό σκέλος της υιοθετείται πλήρως η νεοφιλελεύθερη πολιτική της νομισματικής και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Οι χώρες της Κοινότητας θα πρέπει να συγκλίνουν προς κάποιους ονομαστικούς δείκτες της οικονομίας και όχι τους πραγματικούς, πράγμα που συνεπάγεται πως η Συνθήκη απαιτεί πειθαρχημένη διαβίωση όλων των εργαζομένω...
τ. Πρόεδρος Επιτροπής Οικονομικών
τ. Βουλευτής Νομού Ηλείας