Συνέντευξη Μπαλαούρα στον Κώστα Παπαγιάννη στην "Αυγή" : Να δώσουμε ξεκάθαρο στίγμα αριστερής πολιτικής μετά τα Μνημόνια.

Δεν θα κοπεί ούτε ένα ευρώ από τις συντάξεις – Υπάρχει «δημοσιονομικός χώρος» για την ελάφρυνση όσων έχουν δυσβάστακτα φορολογικά βάρη – Αποφασιστικότερες τομές στη Δημόσια Διοίκηση και την απονομή της Δικαιοσύνης, απαραίτητη προϋπόθεση η ανάταξη του κόμματος.

«Μετά την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο έχουμε αυξημένους βαθμούς ελευθερίας, ώστε να δώσουμε ένα ξεκάθαρο στίγμα αριστερής πολιτικής» τονίζει στην «Αυγή» ο Μ. Μπαλαούρας επισημαίνοντας τα θετικά μέτρα που ήδη έχουν εξαγγελθεί για την προστασία της εργασίας και τις αυξήσεις μισθών, ενώ τονίζει ότι «δεν θα κοπεί ούτε ένα ευρώ από τις συντάξεις».

Σχετικά με τον προϋπολογισμό του 2019, ο βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ και πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής σημειώνει ότι υπάρχει «δημοσιονομικός χώρος» για την ελάφρυνση όσων αντιμετωπίζουν «δυσβάστακτα φορολογικά βάρη».

Ο Μ. Μπαλαούρας υπογραμμίζει την ανάγκη για «αποφασιστικότερες τομές για τη βελτίωση της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης» σημειώνοντας ότι «απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ανάταξη του κόμματος, που ήδη μπαίνει στις ράγες». Σχετικά με την αγωγή που κατέθεσε εναντίον των «Νέων» για συκοφαντικά δημοσιεύματα επισημαίνει ότι έδωσε στην εφημερίδα έξι μήνες για να κάνουν επανόρθωση, κάτι που δεν έγινε.

Την συνέντευξη πήρε ο Κώστας Παπαγιάννης

* Ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί εμφανίζονται αισιόδοξοι για τη μη περικοπή των συντάξεων. Πού βασίζεται αυτή η εκτίμηση; Τι θα σηματοδοτήσει μία τέτοια εξέλιξη;

Η πολιτική συζήτηση για τις περικοπές των συντάξεων, με τους όρους που γίνεται από τη Ν.Δ,, παραβλέπει συστηματικά, όχι μόνον ότι αποδεχτήκαμε αυτό το μέτρο με εκβιασμό από το ΔΝΤ, γιατί δεν έκλεινε αλλιώς η δεύτερη αξιολόγηση, αλλά και ότι βασίζονταν σε κάποιες υποθέσεις του Ταμείου για τα πρωτογενή πλεονάσματα και την ανάπτυξη που έχουν διαψευστεί. Είμαστε αισιόδοξοι, γιατί υπερκαλύψαμε τους στόχους του πλεονάσματος επί τρεις συνεχόμενες χρονιές, γιατί το 2018 έχουμε ανάπτυξη που τείνει να ξεπεράσει το 2% και γιατί έχουμε υπερπλεονάσματα, καθώς και πλεόνασμα 700 εκατ. ευρώ του ΕΦΚΑ.

Με δεδομένο ότι είμαστε πλέον εκτός Μνημονίου, ξαναβάζουμε το θέμα των περικοπών στο τραπέζι με τους Ευρωπαίους και έχουμε υπέρ μας ισχυρά επιχειρήματα. Αισιοδοξούμε επειδή έχουμε πολλές θετικές ενδείξεις ότι το αίτημά μας θα γίνει αποδεκτό, όχι μόνο από τα κοινοτικά όργανα, αλλά και από τα κράτη. Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, που προχώρησαν σε 12 διαδοχικές μειώσεις συντάξεων μέσα σε μια πενταετία, έχουν το θράσος και έξι μήνες τώρα να λένε για τις μειώσεις συντάξεων που θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το μήνυμα είναι πως δεν θα κοπεί ούτε ένα ευρώ από τις συντάξεις.

* Ποιες είναι οι βασικές αλλαγές στο «μείγμα» της οικονομικής πολιτικής που προβλέπονται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2019, του πρώτου μεταμνημονιακού;

Για το 2019, πέρα από τα πλεονάσματα, έχουμε στη διάθεσή μας έναν «δημοσιονομικό χώρο» πάνω από 700 εκατ. ευρώ, που το 2020 θα αυξηθεί έως το 1,2 δισ. ευρώ. Με αυτά τα χρήματα λοιπόν ξεκινάμε να εισαγάγουμε κάποια μόνιμα μέτρα για εκείνους που αντιμετωπίζουν δυσβάστακτα φορολογικά βάρη. Οι δύο βασικές αλλαγές για το 2019 είναι η μείωση των φόρων στα ακίνητα, με προτεραιότητα στη λαϊκή κατοικία, και η μείωση των εισφορών κατά ένα τρίτο για αυτοαπασχολούμενους και αγρότες.

Από 1ης Ιανουαρίου 2019 ο ΕΝΦΙΑ θα μειωθεί κατά 30% για τα ακίνητα αξίας έως 60.000, κατά 21% για τα ακίνητα αξίας έως 100.000 και κατά 10% για τα ακίνητα αξίας έως 150.000. Παράλληλα θα γίνει μείωση της βασικής ασφαλιστικής εισφοράς από 20% σε 13,3% για γιατρούς, μηχανικούς, δικηγόρους και επαγγελματίες και από 18% σε 12% για τους αγρότες. Θα θεσπιστεί επίσης μειωμένο ενιαίο μηνιαίο ασφάλιστρο για επικουρική και εφάπαξ 64,5 ευρώ, ανεξαρτήτως εισοδήματος, με αναδρομική ισχύ από 1.1.2017.

* Τι πρέπει να προσέξει η κυβέρνηση κατά τον τελευταίο χρόνο της θητείας της προκειμένου να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών;

Μετά την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο έχουμε αυξημένους βαθμούς ελευθερίας, ώστε να δώσουμε ένα ξεκάθαρο στίγμα αριστερής πολιτικής, την οποία δεν ήταν δυνατόν να υλοποιήσουμε σε καθεστώς ξένης επιτροπείας, αλλά και για να κάνουμε τομές στον «μεγάλο ασθενή»: τη λειτουργία του Δημοσίου.

Εμείς επιδιώκουμε τη δίκαιη ανάπτυξη, δηλαδή την ανάπτυξη με προστασία της εργασίας και με αυξήσεις μισθών. Κάποια πράγματα ήδη τα ξεκινήσαμε: αμέσως μετά τη λήξη του Μνημονίου προχωρήσαμε στην αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων, που οδηγεί σε αυξήσεις μισθών. Παράλληλα, βάλαμε μπροστά τη διαδικασία για τη σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού με κατάργηση του υποκατώτατου για τη νεολαία, που θα τεθεί σε ισχύ από τον Ιανουάριο του 2019. Προχωράμε, ακόμη, στη μείωση του ΕΝΦΙΑ, με προτεραιότητα στη λαϊκή κατοικία. Και εμβαθύνουμε τα μέτρα για την προστασία των πολιτών που ζουν χαμηλότερα από το όριο της φτώχειας, για την αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας κ.λπ.

Όλα αυτά θεωρώ ότι δίνουν ένα επιπλέον στίγμα αριστερής πολιτικής. Χρειαζόμαστε όμως ακόμη πολλή προσπάθεια για να αντιμετωπίσουμε περαιτέρω τη μεγάλη πληγή της κρίσης, την ανεργία, με ενεργητικά προγράμματα απασχόλησης, όπως αυτά που ήδη ανακοινώθηκαν, αλλά και για να προχωρήσουμε σε αποφασιστικότερες τομές από τα υπουργεία για τη βελτίωση της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης.

Αυτά απαιτούν σχέδιο, τόλμη, αποφασιστικότητα. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ανάταξη του κόμματος και η ενεργοποίηση των μελών και των στελεχών του, που ήδη μπαίνει στις ράγες.

* Καταθέσατε αγωγή κατά των «Νέων» για συκοφαντικά δημοσιεύματα. Γιατί προχωρήσατε σε αυτήν την ενέργεια;

Ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα, άρα η κάθε εφημερίδα ή κανάλι μπορεί να στηρίζει όποιο κόμμα θέλει. Άλλο όμως η πολιτική στήριξη και άλλο η εκτόξευση λάσπης εναντίον πολιτικών αντιπάλων, και μάλιστα με ολοσέλιδα πρωτοσέλιδα. Η συγκεκριμένη επίθεση των «Νέων» ενάντια σε μένα ως πολιτικό πρόσωπο δεν ήταν καν η πρώτη. Τον Μάρτιο του 2017 μια εφημερίδα «ανακάλυψε» και διατυμπάνιζε ότι ο Μπαλαούρας πήρε τη 13η σύνταξη, αλλά δεν έγραψε ότι αυτό οφειλόταν σε λάθος της ΗΔΙΚΑ, ότι αφορούσε πολιτικά πρόσωπα κι από άλλα κόμματα και ότι εγώ επέστρεψα τα χρήματα.

Τον Μάρτιο του 2018 τα «Νέα» «ανακάλυψαν» μια δήθεν φωτογραφική τροπολογία που εξαιρούσε από τις περικοπές των συντάξεων τους συνταξιούχους της Τράπεζας της Ελλάδος. Αλλά αυτή η τροπολογία μόνο εμένα δεν αφορούσε, καθώς έχω περικοπή 70%, ενώ η εγκύκλιος Πετρόπουλου καθορίζει περικοπές 60%. Ζήτησα επανόρθωση κι έδωσα στα «Νέα» έξι μήνες για να την κάνουν σύμφωνα με τα οριζόμενα από τον νόμο. Δεν την έκαναν, γιατί θεωρούν ότι η λασπολογία εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κόστος. Ας μάθουν λοιπόν ότι έχει κόστος, ώστε να είναι πιο προσεκτικοί στο μέλλον.

Πηγή: http://avgi.gr/article/10811/9229150/na-dosoume-xekatharo-stigma-aristeres-politikes-meta-ta-mnemonia#

Η εμφανής γοητεία της συσπείρωσης της Αριστεράς

Του Μάκη Μπαλαούρα. 

Δέκα χρόνια από την κατάρρευση του υπαρκτού «σοσιαλισμού», δέκα χρόνια που η ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού ήταν πλήρης και αδιαφιλονίκητη. Βέβαια δεν επρόκειτο περί κατάρρευσης, γιατί στις καταρρεύσεις κάτι μένει, έστω και λίγες πέτρες. Μάλλον περί εξαέρωσης πρόκειται, αφού εκεί δεν έμεινε τίποτε, μόνο λίγες σταγόνες υγρασίας. Πολύ περισσότερο δεν επρόκειτο περί ανατροπής, όπως λένε οι νοσταλγοί των καθεστώτων αυτών, αφού ούτε μία διαδήλωση έγινε, ούτε καν μια υποτυπώδης αντίδραση υπήρξε.

Ο νεοφιλελευθερισμός κυρίως μέσω της παγκοσμιοποίησης συμπαρασύρει τα πάντα. Αφανίζει το κοινωνικό κράτος, διαλύει τους εναπομείναντες κοινωνικούς ιστούς, μεταλλάσσει την αγροτική παραγωγή, εγκαταλείπει στο «έλεος» της αγοράς τον εργαζόμενο και τον αδύναμο, καταβαραθρώνει οικονομίες κρατών ανά πάσα στιγμή. Το κέρδος έγινε ο μεγάλος θεός της ύπαρξής μας.

Η κατάρρευση του «υπαρκτού» οδήγησε στην ήττα, στην "κατάρρευση ή ακόμη και στη μετάλλαξη της Αριστεράς. Κομμουνιστικά κόμματα είτε συρρικνώνονται στα έσχατα ιστορικά τους όρια, είτε μετεξελίσσονται σε σοσιαλδημοκρατικά.

Τα τελευταία μαζί με τα παραδοσιακά μεταλλάσσονται σε κεντροαριστερά που υιοθετούν σε τελευταία ανάλυση τον νεοφιλελευθερισμό. Από την άλλη μερικά κομμουνιστικά κόμματα επιλέγουν τη φυγή προς το παρελθόν όπως στους απολεσθέντες παράδεισους.

Έτσι η Αριστερά μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική μονάδα. Όμως εξωτερικοί κραδασμοί, από τα κοινωνικά κινήματα, άρχισαν να ενεργοποιούν και τους δικούς της παλμούς.

Οι Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας, κρατώντας από τη μία το ντουφέκι και από την άλλη το φορητό P/C. Στο Παρίσι χιλιάδες εργάτες και φοιτητές σταματούν τον έξαλλο νεοφιλελευθερισμό. Στο Σιάτλ πανσπερμία ομάδων, κινητοποιούμενες μέσω του Internet, σταμάτησαν τον τελευταίο κόμπο της ασυδοσίας του πολυεθνικού κεφαλαίου. Στη Χέλντενπλατς δεκάδες χιλιάδες χορεύουν βιεννέζικα βαλς σε αντιφασιστικούς ρυθμούς.

Και η ελληνική Αριστερά στην εντατική

Την ίδια κλινική κατάσταση, ίσως με πιο έντονα συμπτώματα, έδειχνε η Αριστερά στην Ελλάδα. Μια αριστερά αδύναμη, χωρίς αντανακλαστικά, νεύρο και παλμό. Μια Αριστερά, κατόπιν πολλών εμφραγμάτων, σε κώμα. Και γύρω γύρω οι συγγενείς της σε κατάσταση Βαβυλωνίας, αμφισημίας και άκρατου ερωτισμού προς τον κυβερνητισμό.

Όμως και στη χώρα μας, αν και είναι λιγότεροι οι εξωτερικοί κραδασμοί των κοινωνικών κινημάτων, άρχισαν αναλαμπές, άρχισαν να υπάρχουν συγχρωτισμοί, κοινοί βηματισμοί. Για τους μετανάστες, το Γιουγκοσλαβικό, τις Ευρωπορείες, το Περιβάλλον και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για τα ναρκωτικά, τα εθνικιστικά και την Παιδεία. Και δεν είναι τυχαίο πως οι κινήσεις πολιτών στελεχώθηκαν από εμάς όλους που ανήκουμε στην ανανεωτική, ριζοσπαστική και κινηματική Αριστερά.

Δεν είναι στις προθέσεις μου να αποτιμήσω την ιστορική διαδρομή από τη διάσπαση του ΚΚΕ, τη δημιουργία και δράση του ΚΚΕ Εσωτερικού, ούτε τη μετέπειτα διάσπαση που οδήγησε στα σημερινά πολιτικά μορφώματα.

Όποια αποτίμηση όμως και να κάνει κανείς, είναι αναμφισβήτητο πως όσοι από μας προερχόμαστε από τον Ρήγα, αλλά και άλλοι πολλοί, μπολιαστήκαμε και μπολιάσαμε την πολιτική με την αντίληψη πως «ο σοσιαλισμός είτε θα είναι δημοκρατικός, είτε δεν θα υπάρξει», με το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, με την αναλυτική σκέψη, με τη συνύπαρξη του αυθορμητισμού με το συλλογικό, με την ευαισθησία των κοινωνικών κινημάτων, με τη σύζευξη του κοινωνικού με το πολιτικό, με την «άρση του σχίσματος» ανδρών-γυναικών, την αναγόρευση της πολιτισμικής πλευράς στην υψηλή βαθμίδα της σκέψης και δράσης μας.

Από πολλές πλευρές εκδηλώθηκε μια έντονη διάθεση συσπείρωσης της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μια νέα ήττα της ανανεωτικής αριστερός θα οδηγούσε στην πλήρη ηγεμονία του δογματισμού στη χώρα μας για πολλά χρόνια. Ο Συνασπισμός, η ΑΚΟΑ, ομάδες οικολόγων και κινημάτων, επικουρούμενοι θερμά από τα στελέχη της εφημερίδας «ΕΠΟΧΗ» που βιώνουν έντονα τις διεργασίες της ευρωπαϊκής Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων, έκαναν επιτέλους τα πρώτα βήματα. Πέραν της όποιας συναισθηματικής φόρτισης, όπως αυτή εμφανώς εκδηλώθηκε στις κοινές συνεντεύξεις Τύπου, η συσπείρωση των δυνάμεων της Ανανεωτικής Αριστεράς, της Οικολογίας και των κοινωνικών κινημάτων δίνει ελπίδες πως η Ανανεωτική Αριστερά μπορεί να γίνει πιο νευρώδης, αποτελεσματική, ριζοσπαστική και κινηματική, οικολογική και ανατρεπτική

Είναι ένα στοίχημα που οφείλουμε να κερδίσουμε. Το οφείλουμε όχι μόνο στη δική μας και στις παλιότερες γενιές, αλλά κυρίως στη νεολαία -στη γενιά του Internet- που ασφυκτιά βλέποντας το γκρίζο παρελθόν και το σκοτεινό παρόν της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Η νεολαία κλείνει τα αυτιά στους Χάιντερ και Λεπέν και φλερτάρει ανοιχτά την Αριστερά, κλείνοντάς της πονηρά το μάτι. Θα ανταποκριθούμε στο φλερτ της;

Αυγή της Κυριακής 20 Φεβρουαρίου 2000

Εκλογές 1985

Σε πείσμα της νοημοσύνης μας, των οραμάτων μας αλλά και των υπο­σχέσεων που άλλοι μας έδω­σαν, οδηγούμαστε και πάλι στις εκλογές με βάση το σκη­νικό του 1981, του ’82, του ’83 και του ’84.

Θά ’λεγε κανείς ότι τριάμιση χρόνια «σοσιαλιστικής» ^ διακυβέρνησης θα είχαν δη­μιουργήσει μιάν άλλη ατμόσφαιρα. Πως η Δεξιέ στερημένη από τις προσβάσεις της... στον κρατικό μηχανισμό και στα άλλα κέντρα λήψης αποφάσεων θα είχε ήδη ύπερκερασθεί μέσα από ένα νέο πλαίσιο δημοκρατικών κατακτήσεων και θα είχε χάσει κάθε δυνατότητα να απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα. Πως ένα νέος άνεμος δημιουργίας και πρωτο­βουλίας θα συνέπαιρνε τους θεσμούς λαϊκής συμμετοχής. Πως τα συνδικάτα και οι δήμοι, μαζί με τα διάφορα κινήμα­τα προστασίας του περιβάλλοντος, απελευθέρωσης των γυναικών και αναπτυξιακού πολιτιστικού κινήματος θα έ­χτιζαν σιγά - σιγά αλλά σταθερά νέες πραγματικότητες ανοίγοντας πλατιούς ορίζοντες στο μέλλον. Πως η τηλεόρα­ση θα γινόταν πομπός δημοκρατικού διαλόγου, πηγή έγκυ­ρης και ζωντανής ενημέρωσης, ψυχαγωγικής και πνευματι­κής παραγωγής, δέκτης και ανιχνευτής της λαϊκής ευαι­σθησίας. Πως οι εκλογές του 1985 θα γίνονταν μέσα σε μιάν άλλη ατμόσφαιρα ελευθερίας, ισοτιμίας και αισιοδο­ξίας για ένα πολιτικό σύστημα πιο πολυφωνικό, ανοιχτό στο μέλλον και τις ανάγκες του. Αυτά θα ’λεγε ο κάθε αφελής τραπεζοϋπάλληλος, ο κάθε αφελής ή «απαιτητικός» δημο­κρατικός Έλληνας πολίτης.

Όταν λοιπόν το κυβερνητικό κόμμα, μας λέει πως πρέπει να το ψηφίσουμε για νάρθουν ακόμα καλύτερες μέρες προ­φανώς υπονοεί πως αυτά τα ελάχιστα — ναι, ελάχιστα για­τί δεν μιλήσαμε ακόμα ούτε για τη βελτίωση της οικονο­μίας, της εκπαίδευσης, της υγείας ούτε και για τα τόσα άλ­λα απολύτως αναγκαία — έχουν ήδη πραγματοποιηθεί και δικαίως ζητά καί πάλι την ψήφο μας για να συνεχίσει το θε­άρεστο έργο του.

Κι όμως το ίδιο το πλαίσιο των φετινών εκλογών διαψεύδει αυτούς τους ισχυρισμούς. Κι ας μην ψάξουμε πολύ, ας σταθούμε στο «πελώριο» δίλημμα ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά;

Ή όπως θα λέγαμε πιο παραστατικά ίσως, Χάμιλτον ή Σώγερ; Δεν μιλάμε ασφαλώς για κάποιες οδοντόπαστες ού­τε για τους δύο πρωτοπυνμάχους που διεκδικούν το στέμ­μα του παγκόσμιου πρωταθλήματος. Μιλάμε για τις δύο με­γάλες αμερικάνικες εταιρείες παροχής διαφημιστικών υπη­ρεσιών που χρησιμοποιώντας τα πιο σύγχρονα μέσα της τε­χνολογίας ανέλαβαν να ανιχνεύσουν τι πιάνει σήμερα στην ελληνική πιάτσα και με ποιές εικόνες ή ποιά συνθήματα — που έτσι κι αλλοιώς δεν πρόκειται ούτε στη μία ούτε στην άλλη περίπτωση να υλοποιηθούν — θα προσεγγίσουν κα­λύτερα τον Έλληνα «αγοραστή» και θα τον «βοηθήσουν» να διαλέξει.

Η σοσιαλιστική λοιπόν Χάμιλτον εναντίον της καπιταλι­στικής Σώγερ επιχειρούν να αναμετρηθούν χρησιμοποιών­τας βέβαια τα ιδιωτικά τους τηλεοπτικά κανάλια — που συμπτωματικά έχουν το ίδιο όνομα με αυτά που εμείς ακρι­βοπληρώνουμε καθημερινά — τους τοίχους των δικών τους σπιτιών — που παραδόξως μοιάζουν πολύ με τα δικά μας — αλλά κυρίως τις δικές μας αγωνίες και τα βάσανα, τα δικά μας καθημερινά προβλήματα που αρχίζουν από τη λιτότητα και τον αυταρχισμό, περνάνε από την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής, της εκπαίδευσης, της υγείας και φτάνουν μέχρι τις άδηλες προοπτικές του εθνικού και ατο­μικού μας μέλλοντος, του μέλλοντος των παιδιών μας.

Προσέξτε! Είπαμε τα χρησιμοποιούν, όχι πως επιχειρούν να τα λύσουν. Στο κάτω - κάτω αν τα λύσουν τι μπαμπούλες και επιχειρήματα θα χρησιμοποιήσουν την άλλη φορά; Και πώς θα μπορέσουν να μας υποσχεθούν μια ακόμα καλύτε­ρη ζωή;

Η ΑΥΓΗ

ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ 
ΤΟΥ Κ.Κ.Ε. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ · ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 1 · ΜΑΗΣ 1985