Κινδύνευε με λουκέτο το φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ στον Πύργο: Τροπολογία Μπαλαούρα για πληρωμές αποσπασμένων φαρμακοποιών

Με τροπολογία του Μάκη Μπαλαούρα λύνεται επιτέλους το πρόβλημα της πληρωμής των εφημεριών στους φαρμακοποιούς που αποσπώνται από Νοσοκομεία σε φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ.

Αφορμή για την ευαισθητοποίηση του βουλευτή στάθηκε η κατάσταση που επικρατεί στο φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ στον Πύργο, το οποίο κινδυνεύει με κλείσιμο γιατί ο φαρμακοποιός που έχει αποσπασθεί εκεί από το Νοσοκομείο του Πύργου, εδώ και ενάμισι χρόνο δεν πληρώνεται τις εφημερίες του. Η ίδια κατάσταση όμως επικρατεί και σε άλλα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ σε ισάριθμους νομούς. Οι πληρωμές των εφημεριών αυτών «κόβονται» από το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας ο βουλευτής Μ. Μπαλαούρας αναφέρει: «Σε φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ ήδη απασχολήθηκαν φαρμακοποιοί με διάθεση από κρατικά Νοσοκομεία, προκειμένου να καλύψουν έκτακτες ανάγκες, λόγω έλλειψης φαρμακοποιού σε λειτουργούντα φαρμακεία ΕΟΠΥΥ. Για την αποζημίωση των εν λόγω φαρμακοποιών, που συμμετείχαν στην ολοήμερη λειτουργία των Φαρμακείων ΕΟΠΥΥ, κρίνεται αναγκαία η εν λόγω ρύθμιση.»

Με την τροπολογία λοιπόν που ψηφίστηκε σήμερα στη Βουλή, το τρίτο εδάφιο της παρ. 12 του άρθρου 13 του ν. 4052/2012 (Α’41) αντικαθίσταται ως εξής: «Με απόφαση του Δ.Σ. του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. καθορίζονται οι αμοιβές του προσωπικού καθώς και η αμοιβή του επιπλέον προσωπικού και των Φαρμακοποιών που διατίθενται από το Ε.Σ.Υ., κατόπιν αιτήματος της Διοίκησης του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., για την κάλυψη αναγκών της απογευματινής λειτουργίας του Φαρμακείου καθώς και οι προϋποθέσεις λειτουργίας των Φαρμακείων του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. Η ισχύς της παρούσας άρχεται αναδρομικά από την έναρξη απασχόλησης των ως άνω υπαλλήλων».

Πηγή: https://proini.news/%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AD%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Συνέντευξη του Μάκη Μπαλαούρα στη διεθνή επιθεώρηση “ POLITICO” για τη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό της ΕΕ

Η οπτική της Αθήνας

Τα κράτη μέλη της Ανατολικής Ευρώπης υποστηρίζουν ότι οι πραγματικοί νικητές του προσχεδίου του Προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι τα κράτη του Ευρωπαϊκού Νότου.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι στην Ελλάδα είναι ικανοποιημένοι με το προσχέδιο.

Ο Γεράσιμος Μπαλαούρας, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Ελληνικού Κοινοβουλίου και μέλος του κυβερνώντος αριστερού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, δεν κρύβει τη μεγάλη ανησυχία του.

 «Η Ελλάδα και ιδίως η ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μια από τις ελάχιστες αριστερές κυβερνήσεις που υπάρχουν σήμερα στην Ευρώπη, έχει σοβαρές ενστάσεις στο μακροπρόθεσμο σχέδιο προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης», γράφει ο Μάκης Μπαλαούρας, σε σημείωμά του στην πολιτική επιθεώρηση Politico. «Η εκτίμησή μας είναι ότι το Πολυετές Οικονομικό Πλαίσιο αντανακλά την πολιτική στροφή της Ευρώπης προς τα δεξιά», παρατηρεί.

 «Η πρόταση της Επιτροπής επιμένει στις ίδιες τεχνοκρατικές και ανελαστικές πολιτικές που προωθούσαν τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνήσεις της Δεξιάς, τις πολιτικές που πρέπει να θεωρηθούν υπεύθυνες για την εμβάθυνση της οικονομικής κρίσης ιδίως στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου», γράφει ο Μάκης Μπαλαούρας.

Περικοπές στην αγροτική πολιτική 

 «Καθώς η χώρα μου είχε πάντοτε όφελος από την Κοινή Αγροτική Πολιτική και τις Πολιτικές των Ταμείων Συνοχής, η σχεδιαζόμενη μείωση των συγκεκριμένων Προϋπολογισμών κατά 5% αποτελεί πρόβλημα για την ελληνική κυβέρνηση» γράφει , προσθέτοντας: «Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί τώρα να εφαρμόσει ένα  πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης στην Ελλάδα, και ποντάρουμε πολύ στον αγροτικό τομέα. Η μείωση του προϋπολογισμού της ΚΑΠ δεν βοηθά την προσπάθειά μας».  

Αλλαγές στα κριτήρια για τα κονδύλια Συνοχής

«Θα έλεγα το ίδιο για τις περικοπές στα κονδύλια για τη Συνοχή, αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτές οι περικοπές συνοδεύεται από την εισαγωγή κάποιων νέων κριτηρίων που είναι υπέρ της χώρας μου. Για παράδειγμα, αντί να λαμβάνεται ως μοναδικό κριτήριο για την κατανομή των κονδυλιών συνοχής το κατά κεφαλήν εισόδημα, το προσχέδιο του προϋπολογισμού εισάγει πρόσθετα κριτήρια: συγκεκριμένα το ποσοστό ανεργίας και τα προβλήματα ενσωμάτωσης των μεταναστών», σημειώνει.

Προβληματικές νέες προτεραιότητες

«Από την άλλη μεριά, σαν εκπρόσωπος της πολιτικής οικογένειας των Κομμάτων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, διαφωνώ πλήρως με τις προταθείσες αλλαγές στη δομή  των ευρωπαϊκών δαπανών, δηλαδή τις περικοπές στα κονδύλια για τη Γεωργία και τη Συνοχή, και τις αυξήσεις στις δαπάνες για την Άμυνα και την Ευρώπη Φρούριο», γράφει.

«Με αυτές τις επιλογές η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να εγκαταλείπει τους στόχους της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής συνοχής, που εγγράφηκαν στις ευρωπαϊκές συνθήκες ως θεμελιώδεις στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην καλύτερη και πιο εμπνευσμένη περίοδο του ευρωπαϊκού σχεδίου, δείχνει δηλαδή να εγκαταλείπει ένα ζωτικό στοιχείο του ευρωπαϊκού σχεδίου».   

IN FOCUS: THE VIEW FROM ATHENS

Eastern member countries say southern countries are the real winners of the European Commission’s budget proposal.

But that doesn’t mean everyone in Greece is happy with the blueprint.

Gerasimos Balaouras, chairman of the Greek parliament’s Standing Committee on Economic Affairs and a member of the ruling left-wing Syriza party, is highly concerned.

“Greece and especially the current Greek Government of Syriza, one of the few left governments in Europe today, have serious objections to the proposed EU long-term budget,” Balaouras wrote in a note to POLITICO. “We estimate that the Multiannual Financial Framework (MFF) is reflecting Europe’s political turn towards the right,” he wrote.

“The Commission proposal insists on the same technocratic and inflexible policies promoted by the right governments over the past years, the kind of policies that must be held responsible for the economic crisis going deeper, especially in the countries of the European South. It insists on the logic of linear cuts, of the financialization of policies, of the overly stringent conditionalities, etc.,” Balaouras wrote.

Agriculture woes 

“As my country has always been a beneficiary of EU agricultural and cohesion policies, the planned reduction of these policies by around 5 percent poses some problems for my government,” he wrote, adding that “the Syriza government is now trying to implement a reconstruction program of production in Greece, and we count very much on our agricultural sector. The reduction of agriculture does not help our effort.”

Cohesion formula changes 

“I could say the same thing about the cuts in cohesion policies, even if I must admit that these cuts are accompanied by the introduction of some new criteria that are in favor of my country. For example, instead of using as the only criterion for the allocation of resources the level of GDP per capita, the new draft introduces additional criteria, such as the unemployment rate or the problems with the integration of immigrants,” he noted.

Faulty new priorities 

“On the other hand, as a deputy member of the European Left political family, I totally disagree with the proposed shifts in the structure of EU expenditure, that is to say the cuts with regard to agriculture and cohesion and the increase in the expenditures for defense and the ‘Fortress Europe’,” he wrote.

“With these choices, the EU seems to abandon the goals of economic, social and territorial cohesion that were enshrined in the Treaties as EU objectives in the best and most inspiring period of the European project, that is to say seems to abandon a crucial element of the European project.”

https://www.politico.eu/pro/politico-pro-budget-briefing-postcard-from-romania-meet-the-rapporteurs-greek-concerns/?utm_source=POLITICO.EU&utm_campaign=cfee95f3d1-EMAIL_CAMPAIGN_2018_07_16_11_35&utm_medium=email&utm_term=0_10959edeb5-cfee95f3d1-190067569

Πηγή: https://left.gr/news/g-mpalaoyras-h-ee-deihnei-na-egkataleipei-toys-stohoys-tis-oikonomikis-koinonikis-kai-politikis

Με καλές ειδήσεις ο Μπαλαούρας για Ηλεία

Ευχάριστες ειδήσεις μετέφερε, από τα Υπουργεία που επισκέφτηκε και προφανώς πίεσε, εν όψη της ομιλίας του ο Μάκης Μπαλαούρας στη κατάμεστη αίθουσα στη Γαστούνη.
Στην έναρξη της τοποθέτησης του έφερε τρεις καλές ειδήσεις:
1) Το υπουργείο Υποδομών ολοκληρώνει, εντός των ημερών, τη διαδικασία της εξέτασης των αναδόχων-εργολάβων για το δρόμο Πάτρα-Πύργος. Αμέσως μετά ο ολοκληρωμένος φάκελος θα πάει στο Ελεγκτικό Συνέδριο, το οποίο
θα έχει κρατήσει κλιμάκιο ελέγχου, προκειμένου να μη περάσει άπραγος ο Αύγουστος. Επειδή όλα τα δεδομένα θα είναι πλήρως ελεγμένα από το υπουργείο θεωρείται ότι ο έλεγχος από το ΕΣ θα είναι σύντομος. Ο Μπαλαούρας μάλιστα,
καταχειροκροτούμενος, δήλωσε ότι το Φθινόπωρο θα ανέβει στον πρώτο εκσκαφέα που θα μπει στην έναρξη του έργου.
2)Για τα Λουτρά του Καϊάφα βγαίνει το πρώτο δεκαήμερο Σεπτεμβρίου η προκήρυξη από την ΕΤΑΔ για τις εργολαβίες της πρώ της φάσης της ανάπλασης του.
3) Για τον Επικούρειο η προκήρυξη της τρίτης φάσης των εργασιών της ανάπλασης, καθώς και του στεγάστρου του ναού, συνολικού ύψους 2,8 εκατομμυρίων θα γίνει αρχές Γενάρη.
Ειδήσεις πράγματι καλές, αν κρίνουμε από τις έντονα θετικές αντιδράσεις του ακροατηρίου.

Εφημερίδα ” Πατρίς ” 23-07-2018

Μ. Μπαλαούρας: Στηρίζουμε τις πρωτοβουλίες για την κοινωνική ένταξη και των Ρομά της Ηλείας

Ημερίδα με θέμα «Κοινωνική προστασία για όλους – κοινωνική ένταξη των Ρομά» διοργανώθηκε στο Δήμος Ήλιδας σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Πρόνοιας και την Ειδική Γραμματεία Κοινωνικής Ένταξης των ΡΟΜΑ του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Αλληλεγγύης στο Λαζαράκειο Δημοτικό Μέγαρο Αμαλιάδας

Ομιλητές της ημερίδας ήταν ο γ.γ. Κοινωνικής Αλληλεγγύης Δημήτρης Καρέλλας και ο γ.γ. Ειδικής Γραμματείας Κοινωνικής Ένταξης των Ρομά  Δημήτρης Μπουρίκος, οι οποίοι αναφέρθηκαν εμπεριστατωμένα στην πολιτική του Υπουργείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης, παρουσιάζοντας με πολύ ξεκάθαρο τρόπο τα βήματα, που έχουν ληφθεί στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, δηλαδή από το ΚΕΑ μέχρι διάφορες πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ έγινε και παρουσίαση του προγράμματος για την ένταξη των Ρομά. 

«Στο Κόκκινο Πάτρας 107.7» μίλησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας Μάκης Μπαλαούρας, ο οποίος είχε και την πρωτοβουλία  για τη διεξαγωγή της συγκεκριμένης ημερίδας, για την ανάδειξη και την προώθηση των συγκεκριμένων πρωτοβουλιών για την κοινωνική ένταξη των Ρομά του νομού και τόνισε ότι «υπάρχουν διάφορες κατηγορίες των Ρομά, όπως οι σκηνίτες ή αυτοί, που ζουν σε άθλια παραπήγματα, και υπάρχουν και αυτοί, για παράδειγμα από τη συνοικία Παπακαυκά (Αμαλιάδα), που έχουν κάνει πολλά βήματα. Το πρώτο θέμα, που έθεσαν ήταν η εκπαίδευση των παιδιών τους και το ρατσισμό, που αντιμετωπίζουν. Αυτοί διεκδικούν μεικτά σχολεία, ώστε να είναι πιο εύκολη η κοινωνική τους ένταξη, οι κάτοικοι το αποφεύγουν και πολλοί δηλώνουν ψευδής διεύθυνση κατοικίας για να πάνε σε άλλα σχολεία τα παιδιά τους» .

Το δεύτερο ζήτημα, που έθεσαν οι Ρομά της Ηλείας ήταν η εργασία, καθώς αρκετοί ασχολούνται  στις λαϊκές αγορές πουλώντας, είτε οπωροκηπευτικά προϊόντα, είτε είδη ένδυσης και υπόδυσης. «Πιέζουμε τους φορείς να προκηρύξουν θέσεις, που είναι κάποιες κενές στη λαϊκή αγορά, να στελεχωθούν και να καλυφθούν από αυτούς, που έχουν τη δυνατότητα, ανάλογα με τα κριτήρια, που υπάρχουν να μπορέσουν να δουλέψουν…Το θέμα είναι ότι άνοιξε η κουβέντα και νομίζω ότι κάνουν πολύ καλά οι Ρομά, που διεκδικούν και εμείς έχουμε πει ότι θα στηρίξουμε αυτές τις πρωτοβουλίες για την κοινωνική τους ένταξη» επισήμανε ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας, προσθέτοντας ότι «θα υπάρξουν περαιτέρω συγκεκριμένες και στοχευμένες πρωτοβουλίες για τους Ρομά της Ηλείας. Ως βουλευτής του νομού με ενδιαφέρει να μπουν κάποιες βάσεις και σε Αμαλιάδα, Γαστούνη, Πύργο και Τραγανό, διότι εκεί έχουμε κάποια προβλήματα».

Αξίζει να αναφέρουμε ότι τη συγκεκριμένη ημερίδα του υπουργείου παρακολούθησαν και κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι έλαβαν και τον λόγο, στηρίζοντας τις κυβερνητικές προτάσεις για την κοινωνική ένταξη των Ρομά.

Πριν την δημόσια εκδήλωση στην Αμαλιάδα είχε προηγηθεί τέλος Ιουνίου, με πρωτοβουλία του προεδρείου του Συλλόγου Ελλήνων Ρομά Δήμου Ήλιδας «Η Αναγέννηση», μια συνάντηση με τον βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας Μάκη Μπαλαούρα στα γραφεία του οικισμού Παπακαυκά της Αμαλιάδας. Η πρόεδρος Ευαγγελία Μπαπίκη είχε τότε παρουσιάσει τα πολλαπλά προβλήματα, που αντιμετωπίζουν οι Ρομά, όπως ο ρατσισμός με τα παιδιά στα σχολεία, πρόβλημα που προέρχεται από την επιδίωξη των μη Ρομά να αποφεύγουν, με μη νόμιμες διαδικασίες, τη συνύπαρξη με τα παιδιά των Ρομά, μη δυνατότητες εργασίας, καθώς αντιμετωπίζουν προβλήματα απασχόλησης, που επιτείνονται από τη μη προκήρυξη, για πάνω από 12 χρόνια άδειες λαϊκών αγορών στο Δήμο Ήλιδας και τέλος, ότι ο οικισμός Παπακαυκά αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα (έλλειψη αποχέτευσης, μειωμένος φωτισμός, μη καθημερινή αποκομιδή απορριμμάτων).

Πηγή: https://left.gr/news/m-mpalaoyras-stirizoyme-tis-protovoylies-gia-tin-koinoniki-entaxi-kai-ton-roma-tis-ileias

Ο Μ. Μπαλαούρας στην " Πρώτη Είδηση " της ΕΡΤ με τον Ν. Παναγιωτόπουλο

Για ΔΕΘ – παροχές- κατώτατος μισθός- συντάξεις

Από την 21η Αυγούστου θα έχουμε πολλούς και μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση της πολιτικής μας. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα μπορεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση να εξαγγέλλει και να υλοποιεί πολιτική έξω από κάποια πλαίσια. Τα πλαίσια είναι δεδομένα. Είναι τα πλαίσια της  ΕΕ, τα πλαίσια του Eurogroup, αλλά είναι και τα πλαίσια αυτών που έχουμε αναλάβει κι έχουμε  ψηφίσει.
Για τον κατώτατο μισθό και την ελευθερία σύναψης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας έχουν αποφασιστεί και έχουν συνομολογηθεί. Η αύξηση του κατώτατου μισθού, δε θα  γίνει άμεσα στα 751 ευρώ όπως ήταν, πριν την πολιτική Σαμαρά και Βενιζέλου, που τον μειώσανε  240 ευρώ, δε θα πάμε αμέσως στην αύξηση και στην επαναφορά. Θα γίνει σταδιακά.
Για τις συντάξεις έχει γίνει μεγάλη κουβέντα. Ήδη έχουμε κάποια μηνύματα πάρα πολύ σημαντικά. Και ο πρόεδρος της Κομισιόν κ. Γιούνγκερ και ο κ. Μοσκοβισί, αρμόδιος  για την πολιτική που ασκείται στα κράτη – μέλη, είχανε με θετικό τρόπο υπονοήσει ότι θα επανεξεταστούν θετικά. Ακούστε γιατί πρέπει να επανεξεταστεί και γιατί βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Το ΔΝΤ επέβαλε, όπως ξέρουμε όλοι, αυτό το μέτρο, και το επέβαλε έχοντας δύο επιχειρήματα: το ένα επιχείρημα είναι ότι δε θα πιάσει η Ελλάδα τα πρωτογενή πλεονάσματα και το δεύτερο ότι δε θα έχουμε ανάπτυξη. Και στα δύο έπεσε έξω. Επομένως όλα τα επιχειρήματα στα οποία στήθηκε η θέση του ΔΝΤ κατερίφθησαν. Έχουμε ένα νέο τοπίο. Βεβαίως το έχουμε ψηφίσει. Είναι πολλά πράγματα που τηρούσαμε χωρίς να το θέλουμε. Όμως ,μέσα στο πλαίσιο αυτό αναγκαστήκαμε κα τα προχωρήσαμε. Δεν κάναμε κολπάκια. Και γι` αυτό έχουμε αποκτήσει τη θετική ματιά των άλλων, ενώ παλιότερα δε θέλανε να καθήσουν δίπλα, να φωτογραφηθούνε, ούτε σε συνόδους κορυφής ή σε Eurogroup με εκπρόσωπο της χώρας μας είτε ήταν πρωθυπουργός είτε υπουργός οικονομικών.

Σε 3 χρόνια βγάλαμε τη χρεοκοπημένη χώρα από τα Μνημόνια-σώσαμε τον κόσμο από την ανθρωπιστική κρίση-μειώσαμε την ανεργία-φέραμε ανάπτυξη 

Μιλούν λες και ήρθαν με έναν ιπτάμενο δίσκο. Κληρονομήσαμε μια χώρα κατεστραμμένη και λεηλατημένη. Κλέψανε, ρημάξανε, καταστρέψανε. Σε τρία χρόνια μπορείς να ανορθώσεις ένα σπίτι που έχει βομβαρδιστεί; Το παράλληλο πρόγραμμα έχει εφαρμοστεί. Σώσαμε τον κόσμο από την ανθρωπιστική κρίση. Πόσα εκατομμύρια έχουμε  δώσει για τους πάσχοντες και τους πιο λεηλατημένους της κοινωνίας μας; Σώσαμε το σύστημα υγείας, που ήταν υπό κατάρρευση. Θα τα πει κανένας αυτά από την αντιπολίτευση; Είναι γεγονός ότι ασφαλιστήκανε και αποκτήσανε πρόσβαση στην περίθαλψη δυόμισι εκατομμύρια συνάνθρωποί μας. Άρα πρέπει να δούμε τα πράγματα στην πραγματικότητα ως έχει. Είμαστε εκείνη η κυβέρνηση που έβγαλε τη χώρα απ` τα μνημόνια, που έσωσε το λαό από την ανθρωπιστική κρίση. Κάναμε βήματα μπροστά: Κληρονομήσαμε 27 % ανεργία κι το πήγαμε στο 20%- δεν πανηγυρίζουμε όμως. Δεύτερον: μπήκαμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Τρίτο: βγαίνουμε στις αγορές με ομόλογα που οι τιμές τους έχουν κατρακυλήσει στο 2006, πολύ πριν από την κρίση. Βέβαια ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να περνάει άσχημα και πρέπει να κάνουμε ακόμα βαθύτερη κοινωνική πολιτική από τον Αύγουστο και μετά. 
Δείτε το βίντεο

Δωρεά εκπαιδευτικού και εξοπλιστικού υλικού στο ΚΔΑΠ Ζαχάρως με πρωτοβουλία του Μ. Μπαλαούρα και την αποκλειστική χορηγία του Ομίλου FFGROUP

Εκδήλωση παρουσίασης του ρόλου και της λειτουργίας του ΚΔΑΠ Δήμου Ζαχάρως (με έδρα το Ξηροχώρι) αλλά και τιμητικής βράβευσης των χορηγών εκπαιδευτικού και εξοπλιστικού υλικού, πραγματοποιεί η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση και το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών την Παρασκευή 20 Ιουλίου στις 7.30 το βράδυ στο χώρο του Πνευματικού Κέντρου. Στη διάρκεια της θα γίνει και τιμητική βράβευση των χορηγών του ΚΔΑΠ του Δήμου Ζαχάρως και συγκεκριμένα του Τζώρτζη Κουτσολιούτσου και της Μαρίζας Κουτσολιούτσου του Ομίλου FFGROUP αλλά και του βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ Μάκη Μπαλαούρα καθώς η δωρεά ανήκει σε πρωτοβουλία του, η οποία συνέβαλε καθοριστικά στην υλοποίηση της.

Άμεση ήταν η ανταπόκριση του Ομίλου FFGROUP στην πρόσκληση χορηγίας. Ο Όμιλος FFGROUP ανέλαβε αποκλειστικά την χορηγία σε εκπαιδευτικό, ηλεκτρονικό και εξοπλιστικό υλικό, καλύπτοντας άμεσα τις βασικές ανάγκες λειτουργίας του ΚΔΑΠ και συμβάλλοντας  καθοριστικά στην βιωσιμότητά του.

Στην έδρα του ΚΔΑΠ Ζαχάρως στο Ξηροχώρι την ίδια ημέρα και ώρα 18:45,  θα τοποθετηθεί όλο το υλικό με προσκεκλημένους γονείς και παιδιά με την παρουσία του Βουλευτή κ. Μπαλαούρα, της Δημοτικής Αρχής, εκπροσώπων του Ομίλου FFGROUP και της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Ζαχάρως.

Η ανιδιοτέλεια και η αλληλεγγύη αποκτούν ιδιαίτερη αξία όταν διεξάγονται για τέτοιου είδους κοινωνικούς σκοπούς και η συγκίνησή μας είναι απεριόριστη σε όλους όσους συμμετείχαν, έδρασαν, αλλά και θα βοηθήσουν στην πραγμάτωση του σκοπού αυτού.

 

Πηγή: https://proini.news/%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%AC-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF/

Ένας τελικός παγκοσμίου κυπέλλου σε ένα νοσοκομείο της Ραμάλα ( 2002 Βρα­ζι­λία–Γερ­μα­νία 2-0)

Του Βασίλη Παπαστεργίου

Ο τε­λι­κός του Μου­ντιάλ εί­ναι ο πιο ση­μα­ντι­κός α­γώ­νας της τε­τρα­ε­τίας. Εί­ναι το τέ­λος μιας σει­ράς ε­κα­το­ντά­δων α­γώ­νων α­νά τον πλα­νή­τη, που ό­λοι έ­χουν τη ση­μα­σία τους. Πριν το Γερ­μα­νία – Αργε­ντι­νή το 2014, στα προ­κρι­μα­τι­κά υ­πήρ­ξε π.χ. έ­να Τζι­μπου­τί- Να­μί­μπια και έ­να Νέα Κα­λη­δο­νία – Νή­σοι Σο­λο­μώ­ντα, που ή­ταν το μα­τς της χρο­νιάς για τους αν­θρώ­πους ε­κεί.
Πολ­λοί άν­θρω­ποι –με­τα­ξύ τους κι ε­γώ– θυ­μού­νται που βρι­σκό­ντου­σαν την η­μέ­ρα του τε­λι­κού του Πα­γκο­σμίου Κυ­πέλ­λου, κά­θε τε­λι­κού που έ­χουν ζή­σει. Έτσι κι ε­γώ θυ­μά­μαι α­κρι­βώς που εί­δα κά­θε τε­λι­κό με­τά το 1978, που εί­ναι ο πρώ­τος που θυ­μά­μαι.

Θυ­μά­μαι, λοι­πόν, ό­τι τον τε­λι­κό του 2002 τον εί­δα σε έ­να νο­σο­κο­μείο στη Ρα­μά­λα. Ήταν 30 Ιου­νίου 2002, 16 χρό­νια και λί­γες μέ­ρες α­πό σή­με­ρα.
Ήταν οι μέ­ρες που το Ισραήλ εί­χε ε­πι­βά­λει α­πα­γό­ρευ­ση κυ­κλο­φο­ρίας σε ό­λες τις πα­λαι­στι­νια­κές πό­λεις. Ο Αρα­φάτ ή­ταν α­πο­κλει­σμέ­νος στο αρ­χη­γείο του, πε­ρι­κυ­κλω­μέ­νος α­πό τα ισ­ρα­η­λι­νά ταν­κς. Κι ό­λα αυ­τά μό­λις 7 χρό­νια με­τά την πα­ρά λί­γο ι­στο­ρι­κή συμ­φω­νία στο Ελσίν­κι, που υ­πο­τί­θε­ται ό­τι ά­νοι­γε το δρό­μο στη δη­μιουρ­γία του πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους.
Προσ­γειω­θή­κα­με στο Τελ Αβί­β, μια ο­μά­δα πε­ρί­που 20 αν­θρώ­πων α­πό την Ελλά­δα. Ανά­με­σά μας ή­ταν η α­ξέ­χα­στη Αννίτα Μιχαηλίδου και ο α­ξέ­χα­στος Γκουί­ντο Τζιό­φφι. Στους αρ­μό­διους του α­ε­ρο­δρο­μίου δη­λώ­σα­με ό­τι εί­μα­στε προ­σκυ­νη­τές του Πα­νά­γιου Τά­φου, κά­τι που δύ­σκο­λα θα μπο­ρού­σε να γί­νει πι­στευ­τό με βά­ση την εμ­φά­νι­ση του ό­λου γκρουπ. Ωστό­σο έ­κα­ναν ό­τι μας πί­στε­ψαν.
Φτά­σα­με στην Ιε­ρου­σα­λήμ. Για δυο – τρεις μέ­ρες πε­ρι­φε­ρό­μα­στε μέ­σα στο τεί­χη της πα­λιάς πό­λης πε­ρι­μέ­νο­ντας την άρ­ση της α­πα­γό­ρευ­σης κυ­κλο­φο­ρίας στα κα­τε­χό­με­να για να μπού­με μέ­σα. Η πα­λιά Ιε­ρου­σα­λήμ εί­ναι μια μα­γι­κή πό­λη. Ακού­γε­ται κλι­σέ, αλ­λά εί­ναι στ’ α­λή­θεια σαν να τα­ξι­δεύεις σε έ­να πο­λύ πα­ρελ­θό­ντα χρό­νο.
Πή­γα­με και στη σύγ­χρο­νη Ιε­ρου­σα­λήμ. Για να μπεις σε μπα­ρ, πέρ­να­γες έ­λεγ­χο στην εί­σο­δο, για το φό­βο αν έ­χεις μα­ζί σου ε­κρη­κτι­κά. Μια μέ­ρα πέ­σα­με πά­νω σε μια σχο­λι­κή εκ­δρο­μή μα­θη­τών του δη­μο­τι­κού. Μπρο­στά και στο πλάι οι δά­σκα­λοι με αυ­τό­μα­τα ό­πλα στα χέ­ρια και πί­σω οι μα­θη­τές, μια α­πί­στευ­τη ει­κό­να. Κι ω­στό­σο, μια κοι­νω­νία έ­χει εκ­παι­δευ­τεί να θεω­ρεί αυ­τή την ει­κό­να φυ­σιο­λο­γι­κή.

Ta check points
Ήρθε η μέ­ρα να πε­ρά­σου­με στα πα­λαι­στι­νια­κά ε­δά­φη. Για να μπεις στη Ρα­μά­λα, τη Να­μπλούς ή τη Βη­θλεέ­μ, έ­πρε­πε να πε­ρά­σεις α­πό τα ση­μεία ε­λέγ­χου του ισ­ρα­η­λι­νού στρα­τού, τα πε­ρί­φη­μα check points. Η λο­γι­κή λέει ό­τι οι έ­λεγ­χοι θα έ­πρε­πε να εί­ναι πιο αυ­στη­ροί για να μπεις στο Ισραήλ και πο­λύ λι­γό­τε­ρο για να πας στα πα­λαι­στι­νια­κά ε­δά­φη. Δεν α­πο­δείχ­θη­κε σω­στή αυ­τή η ε­κτί­μη­ση. Φτά­σα­με σε έ­να check point και κα­τε­βή­κα­με. Πε­ρι­μέ­να­με κά­τω α­πό τον καυ­τό ή­λιο της Μέ­σης Ανα­το­λής. Μα­ζί μας, δε­κά­δες Πα­λαι­στί­νιοι, μα­νά­δες με τα παι­διά τους, γριές και γέ­ροι, νέ­οι ά­ντρες που γυρ­νού­σαν α­πό την ερ­γα­σία τους στην Ιε­ρου­σα­λήμ.
-Πό­σο θα πε­ρι­μέ­νου­με;
Κα­νείς δεν ξέ­ρει. Οι ισ­ρα­η­λι­νοί στρα­τιώ­τες δεν μι­λούν, δεν δί­νουν α­πά­ντη­ση. Όταν υ­πάρ­χει κά­ποια κί­νη­ση, σπρώ­χνουν, βρί­ζουν, κλω­τσά­νε, τους φέ­ρο­νται σαν ζώα. Και ο κό­σμος α­πλά πε­ρι­μέ­νει. Το check point δεν α­νοί­γει. Κά­ποιοι που πε­ρι­μέ­νουν μα­ζί μας, μας ε­ξη­γού­ν: «Κα­μιά φο­ρά α­νοί­γουν α­μέ­σως, άλ­λες φο­ρές πε­ρι­μέ­νεις 3-4 ώ­ρες, κά­ποιες φο­ρές κοι­μό­μα­στε ε­δώ. Μια γυ­ναί­κα την προ­η­γού­με­νη ε­βδο­μά­δα γέν­νη­σε στο check point». Μοι­ρο­λα­τρία και α­πελ­πι­σία. Πε­ρι­μέ­νου­με μία, δυο, τρεις ώ­ρες. Στο τέ­λος κά­ποιος μας λέει ό­τι υ­πάρ­χουν πα­ρά­νο­μα τα­ξί, που μπο­ρούν μέ­σα α­πό α­πό­κε­ντρες δια­δρο­μές να σε πά­νε ε­ντός. Μπαί­νου­με σε τέ­τοια τα­ξί. Αφή­νου­με πί­σω μας τον κό­σμο που πε­ρι­μέ­νει, για πό­σες ώ­ρες α­κό­μα, ποιος ξέ­ρει; Άνθρω­ποι για τους ο­ποίους το τα­ξί­δι α­πό, και προς, τη δου­λειά τους εί­ναι μια κα­θη­με­ρι­νή ο­δύσ­σεια. Φεύ­γεις α­πό το σπί­τι σου χω­ρίς να ξέ­ρεις κα­τά διά­νοια τι ώ­ρα θα γυ­ρί­σεις. Δεν γί­νε­ται ό­μως αλ­λιώς, δεν υ­πάρ­χουν δου­λειές στα κα­τε­χό­με­να. Τε­λι­κά, με τα πα­ρά­νο­μα τα­ξί μπαί­νου­με στα κα­τε­χό­με­να.

Ό,τι κυ­κλο­φο­ρεί, πυ­ρο­βο­λεί­ται
Τα πά­ντα εί­ναι κλει­στά, υ­πάρ­χει α­πα­γό­ρευ­ση κυ­κλο­φο­ρίας. Ισρα­η­λι­νά ταν­κς πε­ρι­πο­λούν στους δρό­μους. Οι δρό­μοι εί­ναι χα­ραγ­μέ­νοι α­πό τις ερ­πύ­στριες. Κά­θε πέ­μπτη μέ­ρα, οι Ισρα­η­λι­νοί ε­πι­τρέ­πουν την κυ­κλο­φο­ρία με­τα­ξύ 9πμ και 3μμ, προ­κει­μέ­νου να γί­νει ο α­νε­φο­δια­σμός των σπι­τιών. Τις υ­πό­λοι­πες ώ­ρες και μέ­ρες τα μό­να ο­χή­μα­τα που ε­πι­τρέ­πε­ται να κυ­κλο­φο­ρούν εί­ναι τα α­σθε­νο­φό­ρα. Ό,τι άλ­λο κυ­κλο­φο­ρεί, πυ­ρο­βο­λεί­ται. Τα πα­ντζού­ρια εί­ναι ό­λα κλει­στά, υ­πο­χρεω­τι­κά. Μό­νο στις 9 το πρωί της πέ­μπτης μέ­ρας ξαφ­νι­κά η πό­λη ζω­ντα­νεύει, ο κό­σμος τρέ­χει στους δρό­μους, τα πα­ρά­θυ­ρα α­νοί­γουν, τα μα­γα­ζιά α­νε­βά­ζουν ρο­λά. Στις 14:55 ό­λα έ­χουν τε­λειώ­σει.
Φτά­νου­με στη Ρα­μά­λα, μας προω­θούν σε έ­να νο­σο­κο­μείο. Εδώ θα πε­ρά­σου­με τις ε­πό­με­νες δύο ε­βδο­μά­δες. Θα μέ­νου­με μέ­σα στο νο­σο­κο­μείο, θα μπαί­νου­με στα α­σθε­νο­φό­ρα έ­τσι ώ­στε να μπο­ρού­με να κυ­κλο­φο­ρή­σου­με και να δού­με λί­γο την κα­τά­στα­ση που ε­πι­κρα­τεί.
Εγώ μπαί­νω σε μια φαρ­μα­κα­πο­θή­κη. Παίρ­νω τις πα­ραγ­γε­λίες για φάρ­μα­κα, τα κα­τε­βά­ζω και με τα α­σθε­νο­φό­ρα κά­νω δια­νο­μή κα­τ’ οί­κον. Και κά­πως έ­τσι μπαί­νω στα σπί­τια των Πα­λαι­στι­νίων. Δί­νου­με τα φάρ­μα­κα, μας σερ­βί­ρουν το τσάι και αρ­χί­ζει η κου­βέ­ντα.
Έχουν α­πελ­πι­στεί. Με το Ελσίν­κι πί­στε­ψαν σε μια λύ­ση, αλ­λά τώ­ρα η κα­τά­στα­ση έ­χει ξε­φύ­γει. Δεν έ­χουν δου­λειές, ζουν σαν φυ­λα­κι­σμέ­νοι στα σπί­τια τους. Αλλά δεν θέ­λουν να φύ­γουν. Αυ­τό εί­ναι που θέ­λει το Ισραήλ. Εξάλ­λου έ­χουν συγ­γε­νείς πρό­σφυ­γες στο Λί­βα­νο και την Ιορ­δα­νία, ζουν ε­δώ και δε­κα­ε­τίες σε προ­σφυ­γι­κά κα­μπ, ζωή εί­ναι κι αυ­τή;
Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι λέ­νε ό­τι δέ­χο­νται τη λύ­ση των δύο κρα­τών, κά­ποιοι –αρ­κε­τά λι­γό­τε­ροι– εί­ναι α­ντί­θε­τοι στην ι­δέα του κρά­τους του Ισραήλ. Τους λέω ό­τι δια­φω­νώ μα­ζί τους σε αυ­τό, το δέ­χο­νται.
Μας μι­λούν για τους κα­θη­με­ρι­νούς μι­κρούς ε­ξευ­τε­λι­σμούς α­πό τους Ισρα­η­λι­νούς. Το εί­δα­με ε­ξάλ­λου στα check points. Τις προ­σβο­λές, τα χτυ­πή­μα­τα με γκλο­π, τους τραυ­μα­τι­σμούς α­πό σφαί­ρα για ψύλ­λου πή­δη­μα, την προ­κλη­τι­κή α­τι­μω­ρη­σία των Ισρα­η­λι­νών.
Όταν γί­νε­ται μια ε­πί­θε­ση αυ­το­κτο­νίας στο Ισραή­λ, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι χαί­ρο­νται. Τους λέω ό­τι θα έ­κα­να μια διά­κρι­ση με­τα­ξύ του στρα­τού κα­το­χής και του γε­νι­κού πλη­θυ­σμού του Ισραήλ. Ωστό­σο, και ξέ­ρω ό­τι αυ­τό που λέω εί­ναι κά­πως, ε­κεί­νες τις μέ­ρες κα­τά­λα­βα τους βομ­βι­στές αυ­το­κτο­νίας. Θέ­λω να πω ό­τι αν κά­ποιος εί­ναι Πα­λαι­στί­νιος, 20χρο­νος και υ­φί­στα­ται ό­λο αυ­τό τον κα­θη­με­ρι­νό ε­ξευ­τε­λι­σμό, δεν νο­μί­ζω ό­τι εί­ναι πα­ρά­λο­γο να ε­πι­λέ­ξει την η­ρωι­κή έ­ξο­δο σε σχέ­ση με μια ζωή τα­πεί­νω­σης. Λυ­πά­μαι, αλ­λά ό­ποιος έ­χει άλ­λη γνώ­μη, ας πά­ει μια βόλ­τα α­πό ε­κεί πρώ­τα και με­τά το συ­ζη­τά­με.
Ένα βρά­δυ οι Ισρα­η­λι­νοί στα­μα­τά­νε το α­σθε­νο­φό­ρο. Μας στή­νουν στον τοί­χο, προ­τάσ­σουν τα αυ­τό­μα­τα. Εί­ναι σκο­τά­δι, α­γριευό­μα­στε. Τε­λι­κά κά­νουν έ­λεγ­χο στο α­σθε­νο­φό­ρο. Μας κρα­τά­νε έ­τσι πε­ρί­που μι­σή ώ­ρα. Με­τά φεύ­γουν χω­ρίς να πουν τί­πο­τα.
Εν τω με­τα­ξύ στην Ια­πω­νία και την Νό­τια Κο­ρέα διε­ξά­γε­ται το Πα­γκό­σμιο Κύ­πελ­λο. Εί­χα­με μπει στη φά­ση των νο­κ-ά­ουτ. Πα­ρά την α­πελ­πι­σία της κα­τά­στα­σης, ο κό­σμος βλέ­πει μπά­λα με με­γά­λο εν­δια­φέ­ρον. Βλέ­που­με τα μα­τς σε δω­μά­τια αρ­ρώ­στων που πρό­θυ­μα μας φι­λο­ξε­νούν ή στις τη­λε­ο­ρά­σεις των διοι­κη­τι­κών υ­πη­ρε­σιών. Μπύ­ρα δεν ε­πι­τρέ­πε­ται, πί­νου­με τσάι, αλ­λά ω­ραία εί­ναι κι έ­τσι.

Ο τε­λι­κός
Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι υ­πο­στη­ρί­ζουν τη Βρα­ζι­λία, λι­γό­τε­ροι την Τουρ­κία, κα­νέ­νας τις Η­ΠΑ. Η νί­κη της Γερ­μα­νίας ε­πί των Η­ΠΑ πα­νη­γυ­ρί­ζε­ται, αλ­λά η Γερ­μα­νία δεν έ­χει κα­μία συ­μπά­θεια στη συ­νέ­χεια. Η α­ντι­πά­θεια προς τους Γερ­μα­νούς θα μπο­ρού­σε να συ­νο­ψι­στεί στην φρά­ση «σκό­τω­σαν και κυ­νή­γη­σαν τους Ισρα­η­λι­νούς κι έ­τσι αυ­τοί ήρ­θαν και μας κα­τσι­κώ­θη­καν στην χώ­ρα μας». Κά­πως προ­βλη­μα­τι­κό, αλ­λά αυ­τό ή­ταν.
Η Βρα­ζι­λία νι­κά την Τουρ­κία στον η­μι­τε­λι­κό και έ­τσι ο τε­λι­κός εί­ναι Βρα­ζι­λία – Γερ­μα­νία.
Η μέ­ρα του τε­λι­κού εί­ναι η τε­λευ­ταία μας πλή­ρης μέ­ρα. Την ε­πό­με­νη φεύ­γου­με για Ελλά­δα. Πη­γαί­νω να δω το μα­τς σε έ­να δω­μά­τιο με δυο τραυ­μα­τίες. Ο έ­νας έ­χει σφαί­ρες στο πό­δι α­πό Ισρα­η­λι­νούς, βγή­κε α­πό το σπί­τι να δει την α­δελ­φή τους που ή­ταν άρ­ρω­στη. Ο άλ­λος δεν θυ­μά­μαι τι εί­χε. Όλες οι πόρ­τες στα δω­μά­τια α­νοι­χτές, ό­λος ο κό­σμος, άρ­ρω­στοι, νο­ση­λευ­τές και αλ­λη­λέγ­γυοι βλέ­που­με μπά­λα. Τρέ­λα. Όλος ο κό­σμος υ­πο­στη­ρί­ζει τη Βρα­ζι­λία. Νο­μί­ζω ό­τι η Βρα­ζι­λία εί­ναι η έκ­φρα­ση της πο­δο­σφαι­ρι­κής ου­το­πίας. Προ­φέ­ρο­ντας την λέ­ξη «Βρα­ζι­λία», κά­ποιος φα­ντά­ζε­ται την τέ­λεια ο­μά­δα που δεν υ­πήρ­ξε, ού­τε πρό­κει­ται να υ­πάρ­ξει πο­τέ, μια εν­δε­κά­δα χο­ρευ­τών, μά­γων της μπά­λας. Η δε­κα­ε­τία του ‘50 προ­σέ­δω­σε αυ­τή την έν­νοια σε αυ­τή τη λέ­ξη και αυ­τή η μα­γεία πα­ρα­δό­ξως α­κό­μα διαρ­κεί. Κά­ποιοι βέ­βαια, ό­πως ο Ρο­ναλ­ντί­νιο ή ο Ρι­βάλ­ντο φρό­ντι­σαν να α­να­νεώ­σουν αυ­τό το μύ­θο.
Όταν λέω ό­τι ό­λοι υ­πο­στη­ρί­ζουν τη Βρα­ζι­λία, εν­νοώ ό­λοι. Ακό­μα και οι γερ­μα­νοί αλ­λη­λέγ­γυοι! Θες α­πό την πε­ρί­φη­μη γερ­μα­νι­κή ε­νο­χή (που α­κό­μα δια­τη­ρούν οι αλ­λη­λέγ­γυοι), θες α­πό το γε­νι­κό­τε­ρο κλί­μα, οι γερ­μα­νοί αλ­λη­λέγ­γυοι υ­πο­στη­ρί­ζουν φα­νε­ρά και κά­πως κραυ­γα­λέα τους Βρα­ζι­λιά­νους.
Ο Ρι­βάλ­ντο σου­τά­ρει, ο Καν χά­νει τη μπά­λα μέ­σα α­πό τα χέ­ρια του, ο χο­ντρού­λης Ρο­νάλ­ντο έρ­χε­ται, 1-0. Λί­γο με­τά πά­λι ο Ρο­νάλ­ντο κά­νει το 2-0. Χα­μός, φω­νές σε ό­λους τους θα­λά­μους. Πέ­φτει το σκο­τά­δι, η­συ­χία στο νο­σο­κο­μείο, οι άρ­ρω­στοι εί­ναι χα­ρού­με­νοι, οι Βρα­ζι­λιά­νοι κέρ­δι­σαν, οι Γερ­μα­νοί έ­χα­σαν. Όλα αύ­ριο θα εί­ναι τα ί­δια, αλ­λά κά­τι κα­λό έ­γι­νε α­πό­ψε. Η νί­κη της Βρα­ζι­λίας εί­ναι η νί­κη των φτω­χών και κα­τα­φρο­νε­μέ­νων αυ­τού του κό­σμου. Εί­ναι (ξα­νά!) κλι­σέ, αλ­λά εί­ναι α­λή­θεια.
Την ε­πό­με­νη μέ­ρα φτά­νου­με στο Μπεν Κου­ριόν τρεις ώ­ρες πριν την πτή­ση, (α­φού έ­χου­με φά­ει έ­να τε­τράω­ρο στο check point). Οι Ισρα­η­λι­νοί της α­σφά­λειας α­ε­ρο­δρο­μίου μας πε­ρι­μέ­νουν σε έ­να κλί­μα «προ­σκυ­νη­τές του Πα­νά­γιου Τά­φου, ε; Τώ­ρα θα ε­ξη­γη­θού­με, που­λά­κια μου».
Μου βγά­ζουν τα ρού­χα, μου παίρ­νουν το κι­νη­τό, το συν­δέ­ουν με έ­να υ­πο­λο­γι­στή, κοι­τά­ζουν ό­λες μου τις κλή­σεις, τα βά­ζω με την α­φέ­λειά μου να μην δια­γρά­ψω ό­λες μου τις κλή­σεις αυ­τές τις μέ­ρες.
– Πό­τε θα φύ­γου­με;
– Θα δού­με αν θα φύ­γε­τε.
Με πά­νε σε έ­να δω­μά­τιο που με πα­ρα­λαμ­βά­νει μια πι­τσι­ρί­κα Ισρα­η­λι­νή, δεν θα ή­ταν πά­νω α­πό 25.
– Τι ήρ­θες να κά­νεις ε­δώ;
– Να δω τι συμ­βαί­νει και να βο­η­θή­σω τους Πα­λαι­στί­νιους
– Και τι εί­δες;
– Ότι τους έ­χε­τε κά­νει το βίο α­βίω­το.
– Πο­λύ τους βοή­θη­σες, σε 15 μέ­ρες φεύ­γεις, φο­βε­ρή αλ­λη­λεγ­γύη, μπρά­βο, ω­ραίος τύ­πος εί­σαι!
Ει­ρω­νεία και πλη­ρω­μέ­νη α­πά­ντη­ση. Δα­γκώ­νο­μαι.
Τε­λι­κά μπαί­νου­με στο α­ε­ρο­πλά­νο την τε­λευ­ταία στιγ­μή, προσ­γειω­νό­μα­στε στο πα­λιό α­ε­ρο­δρό­μιο του Ελλη­νι­κού, οι ελ­λη­νι­κές ε­φη­με­ρί­δες γρά­φουν για μια βόμ­βα που έ­σκα­σε στα χέ­ρια ε­νός νε­α­ρού στον Πει­ραιά, η α­στυ­νο­μία τον συν­δέει με την τρο­μο­κρα­τία και την 17 Νοέμ­βρη. «Σι­γά μην πιά­σουν την 17 Νοέμ­βρη», σκέ­φτο­μαι και παίρ­νω το λεω­φο­ρείο για το σπί­τι.
Ήταν 1η Ιου­λίου 2002. Τέ­λος του τα­ξι­διού, τέ­λος του Πα­γκο­σμίου Κυ­πέλ­λου.
Δεν ξα­να­γύ­ρι­σα στην Πα­λαι­στί­νη. Σκέ­φτο­μαι αυ­τή την πι­τσι­ρί­κα και θυ­μώ­νω για­τί σκέ­φτο­μαι ό­τι α­πο­δεί­χτη­κε ό­τι εί­χε δί­κιο.

Η Πα­λαι­στί­νη εί­ναι μό­νη
Η Πα­λαι­στί­νη εί­ναι μό­νη. Το Πα­λαι­στι­νια­κό εί­ναι μια πλη­γή που συ­νε­χώς αι­μορ­ρα­γεί. Το Ισραή­λ, ας μην φο­βό­μα­στε τις λέ­ξεις, εί­ναι το α­παρτ­χάι­ντ του 21ου αιώ­να. Η στρα­τη­γι­κή του συ­νο­ψί­ζε­ται στο να υ­πο­χρεώ­σει τους Πα­λαι­στί­νιους να φύ­γουν παίρ­νο­ντας κομ­μα­τά­κι – κομ­μα­τά­κι τη γη τους.
Κα­θη­με­ρι­νά νέ­οι ε­ποι­κι­σμοί, που α­πο­μα­κρύ­νουν ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τη δί­καιη λύ­ση.
Και πα­ράλ­λη­λα, ω­μή βία, δο­λο­φο­νίες, πο­λύ­χρο­νες φυ­λα­κί­σεις χω­ρίς κα­τη­γο­ρία. Η αυ­το­α­πο­κα­λού­με­νη «μό­νη δη­μο­κρα­τία της Μέ­σης Ανα­το­λής» εί­ναι έ­να ση­μείο μη­δέν για τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα.
Και α­πό την άλ­λη, έ­νας κό­σμος που δεν θέ­λει να φύ­γει, που προ­τι­μά να ζή­σει κά­τω α­πό αυ­τές τις α­δια­νό­η­τες συν­θή­κες πα­ρά να τους κά­νει την χά­ρη να τους α­δειά­σει τη γω­νιά.
Μό­νος του, χω­ρίς συμ­μα­χίες, με τις υ­πό­λοι­πες α­ρα­βι­κές χώ­ρες να μην τολ­μούν να κά­νουν α­πο­λύ­τως τί­πο­τα ό­ταν δεν βρί­σκο­νται σε συ­νεν­νό­η­ση με το Ισραήλ. Με τον Ο­ΗΕ να βγά­ζει ψη­φί­σμα­τα χω­ρίς αντίκρισμα. Με τις Η­ΠΑ να θυ­μί­ζουν στη­μέ­νο διαι­τη­τή που δεν τη­ρεί ού­τε τα προ­σχή­μα­τα, φέ­τος έ­κα­ναν άλ­λω­στε το α­πο­φα­σι­στι­κό βή­μα.
Και στη χώ­ρα μας, με την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς να σφίγ­γει σή­με­ρα το χέ­ρι του Νε­τα­νιά­χου χω­ρίς να λέει κου­βέ­ντα για ό­λα αυ­τά.
Όσο ό­μως το Πα­λαι­στι­νια­κό δεν λύ­νε­ται, δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει ει­ρή­νη στην πε­ριο­χή, δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει καν α­πο­τε­λε­σμα­τι­κός διά­λο­γος με τον κό­σμο του Ισλάμ.
Σκέ­φτο­μαι τους αν­θρώ­πους που γνώ­ρι­σα ε­κεί­νες τις μέ­ρες και ελ­πί­ζω μια μέ­ρα η ση­μαία της Πα­λαι­στί­νης να α­νε­μί­σει πε­ρή­φα­να στην Ιε­ρου­σα­λήμ. Μα­ζί με αυ­τή του Ισραή­λ, σύμ­φω­νοι. Αλλά και ι­σό­τι­μα με αυ­τή.
Κι έ­τσι μπο­ρεί κι ε­γώ να ξα­να­γυ­ρί­σω στην Πα­λαι­στί­νη.
Ίσως στο Πα­γκό­σμιο Κύ­πελ­λο του 2022
Εφ «η ΕΠΟΧΗ» 16 Ιουλίου, 2018