Η Εποχή ως γενεσιουργός μήτρα του ΣΥΡΙΖΑ Του Μάκη Μπαλαούρα

Η Εποχή μετρά 30 χρόνια… αλήθεια, πέρασαν τόσα πολλά χρόνια; Σαν να λέμε 30 χρόνια δρόμος, η Εποχή κι εμείς, όλοι όσοι περνούσαμε ώρες στα γραφεία της για να είναι στα περίπτερα κάθε Κυριακή πρωί. Και τα περισσότερα από αυτά τα χρόνια ήταν σπαρμένα με πολιτικά αγκάθια: είχαν περισσότερες ήττες και απογοητεύσεις παρά νίκες και ελπίδες. Διαρκείς αγωνίες για να βρούμε ή να φτιάξουμε ένα τόπο στέρεο στη βάση των αριστερών μας αρχών, μέσα σε ένα κόσμο όπου τόσα πολλά κατέρρεαν, τόσα πολλά άλλαζαν, κι εμείς ήμασταν τα δακτυλοδεικτούμενα «απολιθώματα της ιστορίας». Τώρα μετά από τόσα χρόνια, μπορώ να πω ότι κάναμε αρκετά.
Με πολιτικούς όρους, θα πω ότι η Εποχή ήταν συνδυασμός «περιοδικού» ανανεωτικών κομμουνιστικών ιδεών και εφημερίδας της Ανανεωτικής Αριστεράς αναχώματος στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Ήταν η εφημερίδα που λειτούργησε ως γενεσιουργός μήτρα του ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από κάθε άλλο έντυπο της Αριστεράς και αυτό έγινε συνειδητά και με πλήρη επίγνωση της συντακτικής της ομάδας. Να το εξηγήσω.
Στη 30χρονη διαδρομή της «Εποχής» υπήρξε, χονδρικά, πρώτη και δεύτερη περίοδος. Στην πρώτη, ας πούμε από το 1989 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, (από την Οικονόμου, των γραφείων του Γιάννη Μπανιά, και στην Ακαδημίας), οι άνθρωποι της «Εποχής» βρέθηκαν εκ των πραγμάτων υποχρεωμένοι να διαπραγματευτούν μια απάντηση σε δύο βαριές ήττες. Η μία ήταν η εκλογική ήττα και το φυλλορρόημα του ΚΚΕ Εσωτερικού ΑΑ στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-1990. Η δεύτερη ήταν η ήττα του υπαρκτού σοσιαλισμού που αν και από μια άποψη νιώθαμε ότι δεν μας αφορούσε, καθώς εμείς ως Ανανεωτική Αριστερά είχαμε τοποθετηθεί κριτικά προς αυτόν και επιλέγαμε να αναζητούμε πρότυπα και πρακτικές μέσα στα παραδείγματα, ευρωπαϊκών ΚΚ, κυρίως Ιταλίας, ανακαλύπταμε τότε, όχι χωρίς οδύνη, ότι στις ιδεολογικού τύπου θριαμβολογίες του επελαύνοντος νεοφιλελευθερισμού, μας έπαιρνε κι εμάς η μπάλα της ιστορίας.
«Με τα κινήματα, με την Αριστερά»
Η μόνη λύση ήταν να στραφούμε κι εμείς στο μέλλον και να διαβάσουμε από την αρχή τον κόσμο που άλλαζε με παλιά και νέα θεωρητικά εργαλεία μας και να ασκήσουμε τη ματιά μας στην αναζήτηση των όποιων πραγμάτων όπου θα μπορούσαμε να πιαστούμε, την κάθε αντίσταση, ελπιδοφόρα κίνηση, μάχη, την ελάχιστη νίκη.
Αυτό το ρόλο, ως όχημα πραγματολογικών και ιδεολογικών αναζητήσεων μιας γενιάς Αριστερών, με συγκεκριμένη πολιτική αφετηρία και αναφορά επιτελούσε ως τις αρχές της δεκαετίας του 2000 η «Εποχή». Και στη συνέχεια ακολούθησε η δεύτερη περίοδος, καθώς η αρχική αναζήτηση έδωσε καρπούς και η «Εποχή» κι ο κόσμος της, αγκυρώθηκαν στα κινήματα και στην ενότητα στη δράση. Η ματιά προσηλώθηκε στα μικρά και τα μεγάλα κινήματα, παγκόσμια, ευρωπαϊκά, τοπικά, αντικαπιταλιστικά, περιβαλλοντικά, φεμινιστικά, δικαιωματικά, και στους ανθρώπους που συναντιούνταν μέσα σε αυτά. Κι αν επιλέγω ως – καταχρηστικό – όριο ανάμεσα στις δύο περιόδους της «Εποχής» το 2001, το κάνω γιατί τότε οι αναζητήσεις της προηγούμενης περιόδου αποκτούν και πολιτικό αντίκρισμα, με τη συγκρότηση του Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, της πρώτης μορφής συνεννόησης μεταξύ στελεχών πολλών διαφορετικών κομμάτων και οργανώσεων, ανένταχτων, των κινημάτων, με άξονα την πολιτική αναγκαιότητα, την ενότητα στη δράση των αριστερών δυνάμεων.
Πιστεύω ότι η Εποχή –ανεξάρτητη, επηρεαζόμενη όμως από τις ιδέες της ΑΚΟΑ -, ως αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής της συντακτικής της ομάδας, γινόταν χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερο ένα συλλογικό όχημα της προσπάθειας για ανασύνθεση και δημιουργία μιας νέας πληθυντικής και κινηματικής Αριστεράς που θα άντεχε το διάλογο και θα ένωνε τον κόσμο της μέσα από την κοινή δράση, τους κοινούς αγώνες για την απόκρουση του νεοφιλελευθερισμού και των επιθέσεών του στα κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα. Κι από αυτή την άποψη, θεωρώ η Εποχή – πολύ περισσότερο από κάθε άλλη εφημερίδα της Αριστεράς – υπήρξε η κατεξοχήν συλλογική μήτρα που συνέλαβε και τροφοδότησε όχι μόνον ό,τι έμελλε να αποτελέσει τον ενιαίο πλέον, μετά το 2013, δημοκρατικό, πολυτασικό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την ίδια την αντίληψη του ενιαίου φορέα της Αριστεράς για το πολιτικό ρόλο που έμελλε να αναλάβει στην Ελλάδα των μνημονίων: προστασία των ευάλωτων, αποκατάσταση των εργατικών δικαιωμάτων, ακόμη και με σταδιακά βήματα της προώθησης της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.
Παράδειγμα συλλογικότητας, εθελοντισμού
Σήμερα ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ νοσταλγώ τα μεσημέρια που τρώγαμε και τσακωνόμασταν για τα θέματα της επόμενης Κυριακής, που ψάχναμε για διαφημίσεις, που την διανέμαμε στα στέκια τα βράδια Σαββάτου, την πρακτική άσκηση των εκκολαπτόμενων (και μετά πολλών επιτυχημένων) δημοσιογράφων, τις μέρες που έγραφα τα «ΕΠΟΧΙΚΑ» ή τον Αλιέα στη δεύτερη σελίδα,– ήταν πιο χαλαρές (και δημιουργικές) εκείνες οι μέρες…
Νοσταλγώ τη συντροφικότητα του Μπανιά, Ελεφάντη, Κλαυδιανού, Γεωργούλα, Κοβάνη, των παλιών και νέων συντελεστών, μιας εφημερίδας που έγινε πανεπιστημιακή μελέτη, ως παράδειγμα συλλογικού, εθελοντικού μακροβιότατου εντύπου!
Πιστεύω, πολύ περισσότερο τώρα, ότι η Εποχή συνέβαλλε στη σωστή μας επιλογή να αναλάβουμε τη διακυβέρνηση, ανεξαρτήτως των δύσκολων και οδυνηρών αποφάσεων που κληθήκαμε να πάρουμε. Δώσαμε μάχες – πετύχαμε πράγματα. Θα συνεχίσουμε να δίνουμε μάχες– ελπίζουμε να πετύχουμε ακόμη περισσότερα.

Μάκης Μπαλαούρας: Προς το Αναπτυξιακό Συνέδριο Δυτικής Ελλάδας

Σε μια βδομάδα από σήμερα, στις 5 και 6 Φλεβάρη 2018 θα πραγματοποιηθεί στην Πάτρα το Αναπτυξιακό Συνέδριο της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Τα Αναπτυξιακά Συνέδρια οργανώνονται με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στις 13  Περιφέρειες της χώραςκαι αποτελούν πρωτόγνωρη πολιτική διαδικασία: για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αντί να πάνε οι περιφέρειες στην κεντρική κυβέρνηση, πάει η κεντρική κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός στις περιφέρειες.Στόχος είναι ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί να βρεθούν κοντά στην κοινωνική βάση (αυτοδιοίκηση-επαγγελματικά επιμελητήρια-πανεπιστημιακά ιδρύματα-σωματεία εργαζομένων-ενεργούς πολίτες), να ακούσουν τους ανθρώπους και να πάμε από κοινού, κεντρικό κράτος και τοπικές κοινωνίες, στο  σχεδιασμό ενός νέου παραγωγικού μοντέλου.

Φτώχεια και στις υποδομές

Ειδικά για την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, είναι γνωστό ότι είναι μια από τις φτωχότερες περιφέρειες της Ελλάδας. Από τους τρεις νομούς της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, ωστόσο, στη δεινότερη κατάσταση βρίσκεται η Ηλεία που υστερεί δραματικά σε υποδομές και εισόδημα, υφίσταται πληθυσμιακή καθίζηση και πρωτεύει στη φτώχεια.

Μιλάμε για μια πολύ δύσκολη κατάσταση και για να βγει η Ηλεία από αυτήν, χρειάζονται μεγάλες προσπάθειες από όλες οι πλευρές. Είναι σημαντικό ότι ο εκσυγχρονισμός του Φράγματος του Πηνειού έχει πάρει το δρόμο του. Χρειάζονται όμως κι άλλες παρεμβάσεις από την πλευρά της κεντρικής κυβέρνησης σεβασικές υποδομές κομβικής σημασίας για τη στήριξη της αγροτικής και τουριστικής ανάπτυξης.

Στο επίπεδο των μεταφορών και επικοινωνιών, πρέπει να αρχίσει επιτέλους η κατασκευή του βασικού άξονα Πάτρα-Πύργος, χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Συν τοις άλλοις χρειαζόμαστε την προώθηση του οριζόντιου οδικού άξονα Τρίπολη-Ολυμπία-Βυτίνα που θα συνδέσει τους βασικούς αρχαιολογικούς χώρους της Πελοποννήσου καιτην ολοκλήρωση της σιδηροδρομικής γραμμής Αθήνα-Πάτρα, ώστε να φτάσει το τρένο ως τον Πύργο.

Χρειάζεται όμως και αλλαγή νοοτροπίας

Για την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης προωθεί σημαντικά μέτρα αλλά και η τοπική κοινωνία πρέπει να κάνει ρήξη με το παρελθόν: να αφήσει πίσω της τις αρπακολλατζίδικες νοοτροπίες και να ανακαλύψει εκ νέου τα οφέλη του συνεταιριστικού πνεύματος για τη μείωση του κόστους παραγωγής, να αναλάβει πρωτοβουλίες για πειραματισμούς με νέα προϊόντα, νέες καλλιέργειες, τυποποίηση, μεταποίηση και εξαγωγές.

Στο επίπεδο του τουρισμού χρειαζόμαστε μια πραγματική δομική επένδυση στον μοναδικό παγκόσμιο χώρο και όνομα που λέγεται Αρχαία Ολυμπία, με πολλά σκέλη που  περιλαμβάνουν την επαναλειτουργία του Αεροδρομίου της Ανδραβίδας ως πολιτικού για αφίξεις τουριστών, την ανάπτυξη του Κατακόλου ως HomePort κρουαζιέρας, την αναβάθμιση όλων των αρχαιολογικών χώρων του Νομού Ηλείας, (Επικούρειος, Αρχαία Ήλιδα, Κάστρο Χλεμούτσι) αλλά και των Ιαματικών Λουτρών του Καϊάφα και της Κυλλήνης.

Η Κυβέρνηση μαθαίνει από τη κοινωνία

Η εμπειρία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από τα 8 Περιφερειακά Αναπτυξιακά Συνέδρια που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα είναι θετική. Είδαμε ότι όλοι οι τοπικοί φορείς και οι ενεργοί πολίτες, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων, αποδέχτηκαν  τη διαδικασία, ήρθαν, κατέθεσαν απόψεις και έδωσαν στα συνέδρια χαρακτήρα πραγματικής λαϊκής διαβούλευσης, εκφράζοντας την κοινή αγωνία για το μέλλον της κάθε περιοχής.

Ελπίζουμε ότι με τις συναντήσεις που θα πραγματοποιηθούν με πλειάδα τοπικών και κλαδικών φορέων και στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, θα αποκομίσουμε πλούσιο υλικό καταγραφής και ιεράρχησηςτων τοπικών ζητημάτων. Γιατί σε κάθε Περιφέρεια υπάρχουν θέματα που είναι αντικειμενικά αδύνατον να λυθούν άμεσα, λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, αλλά και θέματα που μπορούμε να λύσουμε και που οιπροηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, είτε από αδιαφορία, είτε επειδή επέλεγαν να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα, δεν τα προχωρούσαν.

Αν αξιοποιήσουμε παραγωγικά και αποτελεσματικά την περίοδο μετά τα Περιφερειακά Συνέδρια, μπορούμε να αλλάξουμε την οικονομία της χώρας, φτιάχνοντας ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που όχι μόνον θα αφήνει πίσω του τις σαθρές καταστάσεις του παρελθόντος που μας έφεραν στην κρίση αλλά και που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και θα αξιοποιεί τις παραγωγικές δυνατότητες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου μας.

Πηγή: proini.news

Ο Μάκης Μπαλαούρας στην εκπομπή Πρώτη Είδηση της ΕΡΤ

• Ονομασία της ΠΓΔΜ
• Για τα συλλαλητήρια
• Κρύβονται στα συλλαλητήρια με αντικυβερνητικό φερετζέ
• Όλοι είμαστε θύματα του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια»
• ΝΔ: με τους Σαμαρά-Γεωργιάδη ή με Καραμανλή-Μπακογιάννη;
• Η Ελλάδα να γίνει πόλος Ειρήνης, Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με συσπείρωση εντός ΕΕ με όλα τα βαλκανικά κράτη.
• Υπάρχουν διαφωνίες με τους ΑΝΕΛ, αλλά αυτά συμβαίνουν σε όλα τα κράτη. Υπουργοί διαφωνούν δημοσίως με πρωθυπουργό

 

Μ. Μπαλαούρας: «Ο Κονδύλης ένας μαχητικός Ευρωπαίος διανοητής»

Ομιλία του Βουλευτή Ηλείας στο Συνέδριο για τον Π. Κονδύλη

Παίρνοντας το λόγο για τον μαχητικό φιλόσοφο και πολιτικό διανοητή Παναγιώτη Κονδύλη, που επηρέασε σημαντικά την Ευρωπαϊκή πνευματική ζωή, ο Μ. Μπαλαούρας εξέφρασε την αμηχανία του να τοποθετηθεί ως αριστερός απέναντι στον διανοητή Κονδύλη, ο οποίος, βαθύς γνώστης της Μαρξιστικής ανάλυσης αλλά και της σκέψης του Μακιαβέλι, είχε πει σε συνέντευξή του: «Εγώ ανατέμνω τις ιδεολογικές ψευδαισθήσεις αριστερών και δεξιών με τα ίδια αναλυτικά εργαλεία κι αναλόγως με του ποιου τις ιδεολογικές αυταπάτες θίγω κάθε φορά, οι πιο πολλοί με βαφτίζουν αριστερό ή δεξιό».

«Το σίγουρο είναι ότι ο Παναγιώτης Κονδύλης, με τα πολιτικά γραπτά του, λειτούργησε αποδομητικά και καυστικά και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά» συμπέρανε ο Μ. Μπαλαούρας, που πολλοί τον περιγράφουν, ακόμα και ως «προφήτη» όχι μόνον της ελληνικής κρίσης, αλλά και της κατάστασης της Ευρώπης μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

«Σε ό,τι αφορά ειδικά την Ευρώπη, ο Κονδύλης εξέφρασε απόλυτη δυσπιστία απέναντι στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, όχι μόνον γιατί προέβλεπε ότι με την παγκοσμιοποίηση θα συρρικνώνονταν το μερίδιο της Ευρώπης στον παγκόσμιο πλούτο προς όφελος του Τρίτου Κόσμου, με αποτέλεσμα την ανάδυση κοινωνικών εντάσεων στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, αλλά και γιατί οι οικολογικές και μεταναστευτικές πιέσεις της νέας εποχής θα ενίσχυαν τις κεντρόφυγες δυνάμεις μέσα στην Ευρώπη, θα έκαναν το κάθε κράτος να στραφεί στον εαυτό του και θα οδηγούσαν εν τέλει κάποια ευρωπαϊκά κράτη να ξαναϋψώσουν τα σύνορά τους».

Και για την Ελλάδα, τι είπε; Ότι η χώρα μας, στη νέα εποχή θα κινδύνευε να συρρικνωθεί περαιτέρω λόγω της ολίσθησής της στον «παρασιτικό καταναλωτισμό», δηλαδή την αύξηση του εσωτερικού και εξωτερικού δανεισμού, με σκοπό όχι τη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων αλλά την εισαγωγή καταναλωτικών αγαθών από το εξωτερικό, ο οποίος θα «υπονόμευε την ανεξαρτησία της χώρας και την αυτοτέλεια των εθνικών της αποφάσεων».

Ο βουλευτής θεωρώντας ότι οι εκτιμήσεις του Κονδύλη, παρά τη μεγάλη τους αξία, επιδέχονται κριτικής, για κάποιες από τις προβλέψεις του για την Ευρώπη, ενώ όσον αφορά τη χώρα μας, ανέφερε: «Ο Κονδύλης, ως μαχητικός διανοητής, συγκλίνοντας με απόψεις μέρους της τότε Αριστεράς, παρουσίασε τη θέση του ότι το ελληνικό παραγωγικό πρότυπο 1980-2008 ήταν πελατειακός καταναλωτισμός με δανεικά, με αδιαφορία για την πραγματική παραγωγική οικονομία και με εύνοια του κράτους προς την αποβιομηχάνιση και τη στροφή στις υπηρεσίες. Είδε σωστά ότι η πίστη των ελληνικών ελίτ πως η ευρωπαϊκή ένταξη της Ελλάδας χώρας θα έλυνε αυτόματα όλα τα προβλήματα ήταν μύθος, που τη βόλευε. Ιδιαίτερα η ένταξη στην ΟΝΕ που προβλήθηκε ως η απόλυτη λύση του ελληνικού οικονομικού προβλήματος όχι μόνον δεν βοήθησε αλλά επιδείνωσε δραματικά το πρόβλημα του παρασιτικού καταναλωτισμού. Και μόνο η καλπάζουσα αύξηση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών, από 4% στο τέλος της δεκαετίας του ΄90 σε 14% το 2008, τα λέει όλα».

«Εν τέλει η Ελλάδα χρεοκόπησε», συνέχισε ο Μάκης Μπαλαούρας, «κι αν δεν έχασε μέρος της εδαφικής κυριαρχίας προς όφελος της Τουρκίας όπως φοβόταν ο Κονδύλης, έγινε κράτος με περιορισμένη κυριαρχία, υποχρεωμένο να εφαρμόζει τις νεοφιλελεύθερες συνταγές που του υπαγόρευαν οι δανειστές του. Έτσι οδηγηθήκαμε σε μια πρωτοφανή για καιρό ειρήνης ύφεση 25% και τη θυσία μιας ολόκληρης γενιάς, που είτε φυτοζωεί άνεργη στην Ελλάδα είτε πήρε το δρόμο για το εξωτερικό. Η ελληνική πολιτική τάξη που έκανε τις επιλογές οι οποίες έφεραν τη χώρα στη χρεοκοπία, αυτή η πολιτική τάξη που στα χρόνια των παχιών αγελάδων εκμαυλιζόταν πρόθυμα, την ώρα όμως της κρίσης, πήγε να ρίξει την ευθύνη στο λαό με το ‘μαζί το φάγαμε’, χρεοκόπησε κι αυτή».

Τελειώνοντας, ο Μ. Μπαλαούρας τόνισε ότι δε συμμερίζεται την άποψη του Κονδύλη περί καθολικής ευθύνης του ελληνικού λαού για τη χρεοκοπία, ενώ όσον αφορά την Ευρώπη κατέληξε: «Υπήρξαν δύο Ευρώπες, διαφορετικές σε κάθε φάση. Ήταν διαφορετική η οραματική Ευρώπη των κοινωνικών κρατών με τη πρόταση για μετα-εθνική Ευρώπη που κυριάρχησε ως το 1989. Μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο η Ευρώπη, από την εποχή του Μάαστριχτ και της ΟΝΕ, όταν συνδέθηκε με το νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόταγμα».

Πηγή:     www.ilia24.gr

Ο Μάκης Μπαλαούρας για τον Λεχαινίτη ζωγράφο Γιάννη Δημάκη, στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα με τη στήριξη του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης στο Πολιτιστικό Κέντρο Λεχαινών

Δεν είμαι εδώ σαν βουλευτής, είμαι εδώ σαν ένας φίλος του Γιάννη.

Αγαπημένος φίλος.

Πάντα τα λέγαμε…

Πολλές φορές διαφωνούσαμε κι έντονα μάλιστα αλλά είχαμε μία σχέση φιλίας και αγάπης μεταξύ μας.

Ο Γιάννης ήτανε μια προσωπικότητα όπως είναι οι προσωπικότητες εν γένει, με το δικό τους χαρακτήρα, με το δικό τους τύπο έκφρασης και ταυτόχρονα ήταν ένας καλλιτέχνης – δεν θα μιλήσω καθόλου για τα καλλιτεχνικά – ο οποίος ήταν αναγνωρισμένος όχι μόνο από την κοινωνία, που έτσι ανεχόταν και το δύσκολο μερικές φορές χαρακτήρα του, των Λεχαινών την κοινωνία εννοώ, αλλά και γενικότερα και  στην Αθήνα, είχε αναγνώριση και στην Αθήνα, όταν άρχισε τα πρώτα βήματά του και τον βλέπαμε εμείς τότε στην πρωτεύουσα. ‘Ενα στοιχείο που είναι έντονο και πρέπει να καταγράψουμε είναι ότι ο Γιάννης είχε έντονη κοινωνική παρουσία, ήταν ένας δρών πολίτης, και αυτό είναι σημαντικό – δεν ήτανε μόνο το καρναβάλι το υπέροχο που έφτιαχνε στα Λεχαινά, ήτανε σε όλα παρόν. Ο δήμαρχος είπε προηγουμένως για τη μεγάλη του αγάπη, τον Ηλειακό, πράγματι έτσι ήτανε…Περίεργο, περίεργο γιατί ο Γιάννης δεν ασχολιόταν με τα αθλητικά, με τα ποδοσφαιρικά αλλά την αγάπη του την είχε ανεξάρτητα από το βάθος της γνώσης του για τα αθλητικά.

‘Ήθελα να πω επίσης κάτι, είχα πάει παλιά, ίσως να είναι και πάνω από 25 χρόνια, στη Ρώμη.

Και γυρίζοντας εδώ με ρώτησε ο Γιάννης τι έκανα και που πήγα, με ρώταγε ουσιαστικά αν πήγα σε κάποιο μουσείο να δω κάτι και θυμάμαι που του ανέφερα τον Καραβάτσιο, δεν τον ήξερα εγώ τότε, τον έμαθα εκεί. Είναι ένας σπουδαίος Ιταλός ζωγράφος και ο Γιάννης έδειξε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω αν, η Θεώνη περισσότερο μπορεί να μας πει τις επιδράσεις,  αν και πόσο τις παρακολουθούσε, του καλλιτεχνικού γίγνεσθαι. Αλλά ψάχνοντας μετά θυμήθηκα αυτό το περιστατικό που είχα δει τον Καραβάτσιο, ψάχνοντας μετά, πρόσφατα δηλαδή, με την εκδήλωση, έψαχνα να βρω ξανά για τον Καραβάτσιο, και τι βρήκα,  για αυτό ο Γιάννης είχε μια τέτοια εσωτερική ανησυχία για να μάθει τι είδα κλπ.

Ο Καραβάτσιο έμοιαζε λοιπόν πολύ με το Γιάννη στο χαρακτήρα. ‘Ήταν ένας άνθρωπος αυτός, ο Ιταλός ζωγράφος, ο οποίος ήταν αθυρόστομος, δεν χάριζε κάστανα, μέχρι που φτάσανε να τον αποκηρύξουνε οι παπάδες και να τον κυνηγάει τότε όλη η ιταλική αστυνομία. Ο Γιάννης, είχε ένα έντονο ερωτικό στοιχείο, δεν πρέπει να είμαστε σεμνότυφοι γιατί ούτε ο ίδιος ήταν, είχε ένα μόντο το οποίο εξέφραζε τον εαυτό του και την ανάγκη του να είναι στη ζωή που συνεχώς κινείται και αναπαράγεται, λέγοντας τη μεγάλη λέξη

ΕΡΩΤΑΑΑ…

να φωνάζει έτσι… ενοχλούσε βέβαια, ενοχλούσε κι αυτός τις αστυνομικές αρχές, ενοχλούσε τις άλλες εξουσίες αλλά αυτός ήταν ο Γιάννης. Εγώ είμαι… πως να το πω… αποφεύγω  να πω τη λέξη υπερήφανος, δεν μου αρέσουν οι ηχηρές λέξεις αλλά πραγματικά νοιώθω μια απέραντη αγάπη και γαλήνη που γίνεται αυτή η εκδήλωση για το Γιάννη.

Θέλω να προσθέσω ότι εδώ τα Λεχαινά  έχουν μια ιδιαιτερότητα, μοιάζουν λίγο με τον Πύργο, όχι με άλλα μέρη, όσον αφορά στην πνευματική έκφραση. Ο Πύργος έχει καθίσει βέβαια, και τα Λεχαινά έχουν καθίσει αλλά διατηρούν κάποια πράγματα από το παρελθόν. ‘Ήταν δύο αστικές πλευρές της ανάπτυξης της Ηλείας λόγω της σταφίδας κι έτσι μπήκανε αυτά τα δύο μέρη μπήκανε σε μια άλλη πορεία σε σχέση με την υπόλοιπη Ηλεία.

Νομίζω ότι κι οι νέοι άνθρωποι πρέπει να βοηθήσουνε, όπως γινότανε παλιά με τον Σύλλογο «Αντρέα Καρκαβίτσα», και στην πορεία με τις άλλες εκφάνσεις πολιτισμού, να βοηθήσουν για να ζωντανέψει πολύ περισσότερο η πολιτιστική παρουσία ξανά στην περιοχή μας και όχι μόνο με επετειακές εκδηλώσεις. Δεν υπονοώ ότι κάνουμε μόνο επετειακές εκδηλώσεις αλλά περισσότερα πράγματα μας χρειάζονται για την κοινωνία η οποία έχει υποφέρει και έχει περάσει πολύ δύσκολα.

Χρειάζεται, λοιπόν, ο πολιτισμός για να συγκροτήσει τον άνθρωπο με πνεύμα και με αντοχές. Ευχαριστώ πολύ…Στη Θεώνη, την αγαπημένη μου φίλη, της εύχομαι να τον θυμάται. 

Θέλω να πω, Θεώνη, βλέποντάς σε εσένα τώρα, ότι μοιάζει λίγο η υπόθεση με της Φρίντα Κάλο, μιας Μεξικάνας σημαντικής ζωγράφου που ήτανε και πολύ φίλη του Τρότσκυ…Λοιπόν, ήτανε κι αυτή αυτού του χαρακτήρα που είπα προηγουμένως για το Γιάννη και για τον Καραβάτσιο, έντονο κι αυτή χαρακτήρα και η οποία είχε όμως μια ατυχή σύμπτωση όπως και ο Γιάννης, το κακό άρχισε και για τη Φρίντα και για το Γιάννη, από το πόδι…Ευχαριστώ πολύ.

 

 

 

Ο Μάκης Μπαλαούρας στην εκπομπή της Γιάννας Παπαδάκου

Η δική μου κριτική αφορά συγκεκριμένα το Δημήτρη Καμμένο και όχι τους ΑΝΕΛ συνολικά. Δε θα πω περισσότερα, απλώς θα σας διαβάσω τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το ζήτημα: «Ο συστηματικές επιθέσεις του βουλευτή των ΑΝΕΛ Δημήτρη Καμμένου ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του υπερβαίνουν τα όρια, προκαλούν ερωτήματα για τη σκοπιμότητά τους κ.λπ.». Με εκφράζει πλήρως.
Δεν ξέρουμε ακόμα αν υπάρξει λύση, αλλά να κρατάμε ένα μικρό καλάθι, γιατί δεν ξέρουμε και από την άλλη μεριά τι διαθέσεις υπάρχουνε. Δέκα χρόνια είχε επικρατήσει το εθνικιστικό κόμμα, είχε σφραγίσει την πορεία της χώρας και δεν ξέρουμε πώς θα μπορέσει ο Ζάεφ να χειριστεί την κατάσταση αυτή. Εγώ αισιόδοξος είμαι.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα που είναι και πολιτικό και θεσμικό: η ανυπαρξία θέσης της ΝΔ. Αυτό είναι ένα μείζον θεσμικό και πολιτικό ζήτημα γιατί η ΝΔ είναι ένα ιστορικό κόμμα και έχει παίξει σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις.
Η ΝΔ έχει υλικό (προτάσεις της Ντόρας Μπακογιάννη ως υπουργού εξωτερικών και του Κώστα Καραμανλή) αλλά δεν τολμά ο αρχηγός του να το αξιοποιήσει, επειδή φοβάται την ακροδεξιά τάση του κόμματός του. Είδα μάλιστα σε ένα βίντεο τον Άδωνι Γεωργιάδη, που τότε, επί ΛΑΟΣ, ήταν ενάντιος στη ΝΔ!
Είναι επιχείρημα φαντασίας το ότι του μίλησε ο Τσίπρας για εκλογές! Ιδιαίτερα ο Τσίπρας έχει υψηλό δείκτη ευφυΐας. Αλλά νομίζω ότι και οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί ποτέ δε θα λέγανε σε αρχηγό κόμματος τις σκέψεις τους για εκλογές. Μπορεί να τις πιστεύει στο τέλος βέβαια ο κ. Λεβέντης. Είναι η ανυπαρξία εδάφους να σταθεί – γι` αυτό και ταλαντεύεται μετά στη Βουλή.
Υπάρχει ένα υλικό, το οποίο δεν είναι υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, αλλά είναι σε κατεύθυνση συνεννόησης. Άρα δεν ξεκινάμε απ` το μηδέν. Το ουσιώδες είναι ότι η κατεύθυνση που υπήρξε ως τώρα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις είναι σωστή εν γένει αλλά δεν την προχωρήσανε. Εμείς δε φοβόμαστε. Πιστεύουμε ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Και θα πω ένα επιχείρημα που δεν το πολυλέμε: εμείς, η Ελλάδα, είμαστε ένας πόλος ειρήνης στην περιοχή. Χωρίς εδαφικές βλέψεις σε κανένα άλλο κράτος της βαλκανικής. Αυτό πρέπει γεωπολιτικά να το προχωρήσουμε, χρειάζεται να κάνουμε συμμαχίες με άλλα κράτη της βαλκανικής.
Η Τουρκία είναι η πιο ασταθής χώρα πια στην περιοχή και έχει και βλέψεις – και όχι μόνο στην Ελλάδα: έχει κάνει βήματα και στα Βαλκάνια. Λέγεται ότι ο στρατός της FYROM μιλάει περισσότερο τούρκικα τώρα! Είναι επίσης γνωστή η σχέση που είχε αναπτύξει η Τουρκία με την Αλβανία. Η Τουρκία δεν θέλει αυτές οι χώρες να δυναμώσουνε την ύπαρξή τους. Δημιουργεί οξύνσεις.
Η συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη ήταν μεγάλη, αλλά ήταν πολύ μικρότερη από εκείνη του 1992. Πιθανολογούν ότι ήταν περίπου 150.000. Ο κόσμος έχουμε πάρα πολύ επηρεαστεί από την Ιστορία του σχολείου, από το κατηχητικό. Η δημοκρατία δε σημαίνει ότι η πολιτική ηγεσία να σέρνεται από αντιδράσεις αυτού του είδους. Όπως αποδείξαμε μέχρι τώρα, εμείς τολμάμε.
Εκτιμώ ότι όταν θα έρθει το θέμα στη Βουλή, οι ΑΝΕΛ μπορούν ή να ψηφίσουνε ή να κάνουνε αποχή ή να αποχωρήσουνε από την ψηφοφορία. Σε κάθε περίπτωση θα ψηφιστεί από τη Βουλή και θα γίνει νόμος του κράτους. Θα έχουμε και ψήφους από πολλούς βουλευτές της ΝΔ που δε μπορούν να πάρουν θέση τώρα, μες στο χάος και τον αχταρμά που επικρατεί. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αρνητική να `ναι η ΝΔ, οι βουλευτές της, κεντρικά στελέχη της Ν.Δ. ασφυκτιούν μέσα σ` αυτό το πλαίσιο που έχει βάλει η ηγεσία της.
Νομίζω ότι ο Βενιζέλος κινείται πάντα σε μια λογική ρεβανσισμού. Ό,τι δεν έγινε στην εποχή του, στη συγκυβέρνηση με το Σαμαρά, θέλει να είναι η βάση οποιασδήποτε εξέλιξης. Αν και ο Βενιζέλος έχει υλικό, θα αξιοποιηθεί από το υπουργείο εξωτερικών και από την κυβέρνηση.
Είμαστε σε καλύτερη φάση τώρα που κουβεντιάζουμε το εθνικό θέμα. Υπάρχουν σημαντικότατες εξελίξεις στον οικονομικό τομέα: τα επιτόκια των ομολόγων έχουν πέσει στο ιστορικό χαμηλό του 2005. Βλέπουν μια κυβέρνηση υπεύθυνη που παλεύει σε πολλά μέτωπα και είναι συνεπής! Θυμάστε ότι όταν μπήκαμε στα Μνημόνια και βγάζανε φωτογραφίες στη Σύσκεψη Κορυφής, κανένας δεν ήθελε να πάει πλάι σε Έλληνα πρωθυπουργό. Κανείς! Τώρα βλέπετε ότι υπάρχει μεγάλη υποδοχή του Έλληνα Πρωθυπουργού.

 

Ο Μ Μπαλαούρας στο ΣΚΑΪ

• Για Δ. Καμμένο και ΑΝΕΛ συλλαλητήριο
• Ακραίοι κύκλοι Εκκλησίας
• ΝΔ: Είναι σαν τη διαφήμιση του Ψωμιάδη, μασκαρεμένη!
Η εμπειρία μου από τη συνεργασία μου με τους Ανεξάρτητους Έλληνες είναι πάρα πολύ καλή. Πολλοί από αυτούς είναι εργατικοί. Κάνουν σωστές παρεμβάσεις στην πολιτική, σε ζητήματα που δείχνουν διαβασμένοι, ενημερωμένοι. Υπάρχει ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος, που είναι εξαιρετικός, πολιτικοποιημένο άτομο και σωστά τοποθετημένος στις συζητήσεις στη Βουλή. Υπάρχουν εξαιρέσεις φυσικά.
Η δήλωση που έκανα και ερέθισε τον κο Δημήτριο Καμμένο ήταν στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και η ερώτηση ήταν ότι αν δεν ψηφίσουν οι ΑΝΕΛ ή αν απέχουν από τη Βουλή και ψηφιστεί η συμφωνία όταν έρθει στο Κοινοβούλιο, θα υποχρεούται, όπως κάθε πολίτης να σέβεται τον νόμο.
Θα σας διαβάσω ένα non paper του ΣΥΡΙΖΑ: «Συστηματικές επιθέσεις του Δημήτρη Καμμένου ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του υπερβαίνουν τα όρια, προκαλώντας ερωτήματα για τη σκοπιμότητά τους.»
Ο Δημήτρης Καμμένος κι άλλες φορές έχει κάνει δηλώσεις που έχουν δημιουργήσει προβλήματα μεταξύ των δύο κομμάτων. Τώρα ήταν τελείως άδικη η επίθεση. Όχι μόνο σε μένα. Εγώ το αυτονόητο είπα. Αλλά κάνει επιθέσεις και σε κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως παράδειγμα στον κο Παπαδημούλη, ο οποίος πάλι δεν είπε κάτι προσβλητικό.
Έγινε ένα συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη και επίκειται άλλο ένα εδώ στην Αθήνα. Πρέπει η παρουσία όλων να είναι φανερή. Καλά έκανε ο Παπαδημούλης. Αναλαμβάνει ο καθένας την ευθύνη των πράξεών του. Δε μπορείς να χαϊδεύεις αυτιά και μάτια των παρόντων και να μην παίρνεις την ευθύνη.
Στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, το οποίο δεν είναι αυτό που παρουσιάζουν κάποια μέσα, μαζεύτηκε απλός κόσμος ο οποίος έχει επηρεαστεί από μια ολόκληρη πορεία που έχουμε διανύσει όλοι μας: από το σχολείο, το κατηχητικό, το πανεπιστήμιο κλπ. Όλα αυτά έχουν διαπαιδαγωγήσει τους Έλληνες. Αλλά από κει και πέρα, η πρωτοβουλία του στησίματος αυτού, η ομιλία του κυρίου Φράγκου, ήτανε προκλητικές. «Θα γίνει Ουκρανία» είπε! Οι διοργανωτές έπρεπε να φροντίσουν να μην υπάρξουν ακραίες φωνές.
Ο αρχιεπίσκοπος είχε πει «εμείς δε θέλουμε συλλαλητήρια». Ακραίοι κύκλοι της Εκκλησίας παίζουνε διάφορα παιχνίδια, διαμορφώνουν κλίμα. Είναι γνωστά τα πρόσωπα της Εκκλησίας που είναι ακροδεξιά που προσπαθούν να κεντρίσουν τον ψυχισμό ανθρώπων θρησκόληπτων.
Ζούμε σε μια δημοκρατία που όποιος θέλει και όποια συλλογικότητα θέλει μπορεί να διεκδικήσει ό,τι πιστεύει. Έτσι η δημοκρατία εξελίσσεται. Αν θέλουν συλλογικότητες και άτομα να διαδηλώσουν ας το κάνουν.
Και κάτι που πρέπει να το πούμε: το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης και αυτό που θα γίνει στην Αθήνα δεν είναι ο φερετζές που κρύβει τα άλλα, οικονομικά προβλήματα Η κατάσταση είναι καλύτερη από αυτή που είχε βιώσει ο ελληνικός λαός.
Η ΝΔ ασκεί αλλοπρόσαλλη πολιτική. Πάει στου Μαξίμου και παίζει βουβό κινηματογράφο. Είναι γελοίο. Υπήρχε γραμμή από τότε που ήταν η Μπακογιάννη Υπουργός Εξωτερικών και του Κώστα Καραμανλή. Σήμερα έχει χωριστεί σε χίλια κομμάτια. Σέρνεται από ακροδεξιούς, έχει συμπτώματα σήψης. Είναι σαν τη διαφήμιση του Ψωμιάδη, μασκαρεμένη!