Το πρώ­το με­γά­λο «ό­χι» στην τρόικα α­πό έ­να μι­κρό λαό

Το πρώτο και ισχυρό χαστούκι στους αρχιτέκτονες της πολιτικής που οδηγεί στην «παγίδα του χρέους», δηλαδή στο φαύλο κύκλο λιτότητα-ύφεση-ανεργία και κοινωνική εξαθλίωση, έδωσε η Κύπρος. Η στάση του κυπριακού λαού δημιούργησε πολιτικό και οικονομικό πανικό παγκοσμίως. Ταυτόχρονα, ενισχύει τις αντιστάσεις και αναπτερώνει τις ελπίδες των λαών της Ευρώπης, ιδίως του Νότου, ότι μπορούν να βαδίσουν σε δρόμο ανάπτυξης και δίκαιης κατανομής εισοδήματος.

Το κυπριακό «όχι» ανέδειξε και την πλήρη υποταγή των νεοφιλελεύθερων ηγετών, όπως του Σαμαρά που ηγήθηκε στην πίεση εισόδου και της Κύπρου στο κλαμπ των εξαθλιωμένων λαών.
Οι εξελίξεις στην Κύπρο, δικαιώνουν πλήρως τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή ένα κράτος, όσο μικρό και αν είναι, έχει μεγάλες δυνατότητες ανατροπής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, λόγω της αλληλεξάρτησης των οικονομιών όχι μόνο της ζώνης του ευρώ, αλλά παγκοσμίως.

Το πρόβλημα από τις τράπεζες

Η τρόικα είχε βάλει στο στόχαστρο από νωρίς την Κύπρο. Από την περασμένη άνοιξη άρχισαν οι πρώτες κινήσεις της. Και αυτό παρά το γεγονός ότι τα δημοσιονομικά μεγέθη της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είχαν κανένα πρόβλημα, αντίθετα με την Ελλάδα και άλλα κράτη του Νότου. Το (νέο) κυπριακό πρόβλημα έμοιαζε με το αντίστοιχο ιρλανδικό ή ισλανδικό.
Ο τομέας των υπηρεσιών ξεπερνά το 70% του ΑΕΠ. Ιδιαίτερα, ο χρηματοπιστωτικός τομέας υπερβαίνει κατά 7 φορές το μέγεθος του εγχώριου ΑΕΠ. Δεν είναι το μόνο κράτος στην ευρωζώνη που έχει τόσο υπερτροφικό αυτόν τον τομέα. Το Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία ή η Μάλτα είναι κλασικά παραδείγματα. Τα προβλήματα άρχισαν με το περίφημο PSI, το κούρεμα των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου που είχαν φορτωθεί (κυρίως λόγω κερδοσκοπίας) οι κυπριακές τράπεζες, ιδίως η Τράπεζα Κύπρου και η Marfin, η σημερινή Λαϊκή Τράπεζα. Οι εκτιμήσεις ανεβάζουν τις επιπτώσεις από το ελληνικό κούρεμα στο τεράστιο ποσό των 4,5 δισ. ευρώ. Απλώς να υπογραμμίσουμε την τεράστια ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, που έκανε τα στραβά μάτια, αλλά και ευθύνες της τότε κυβέρνησης που δεν έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα.
Από το περασμένο καλοκαίρι, ο πρόεδρος Χριστόφιας πήρε ορισμένες νομοθετικές πρωτοβουλίες, προκειμένου να μη χειροτερεύσουν, κυρίως, οι δημοσιονομικές επιπτώσεις, οι οποίες είχαν άμεση επιβάρυνση από το χρηματοπιστωτικό τομέα. Προς τούτο πέρασαν από την κυπριακή Βουλή 23 νόμοι, που εισήγαγαν και στο νησί λιτότητα, ήπιου ομολογουμένως, χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά η τρόικα επέμενε φυλάγοντας την πλήρη εκδήλωση των προθέσεών της μετά τις προεδρικές εκλογές και την άρνηση Χριστόφια να συζητήσει μέτρα που οδηγούσαν στη μέγγενη των μνημονίων.

Η στρατηγική της τρόικας

Η τρόικα στόχευσε σε πολλές κατευθύνσεις στρατηγικού χαρακτήρα, όχι μόνο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: α) Γεωπολιτική, με την έξοδο των ρώσικων κεφαλαίων και εταιρειών από το νησί και ως εκ τούτου τον αποκλεισμό οιασδήποτε ρώσικης παρουσίας στην ευαίσθητη και σήμερα φλεγόμενη, λόγω Συρίας, περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. β) Υποθήκευση, δηλαδή να βάλουν στο χέρι κοιτάσματα φυσικού αερίου, όχι μόνο την εκμετάλλευσή τους, αλλά και την (απρόσκοπτη) ροή προς την Κεντρική Ευρώπη. γ) Εξάλειψη της ρώσικης παρουσίας στο νησί, βάζοντας χέρι στις καταθέσεις (17-20 δισ.) που προφανώς θα αναζητήσουν άλλους προορισμούς π.χ. Λετονία, όπως λέγεται, που κυριαρχείται από γερμανικές τράπεζες.
Η απόφαση του Γιούρογκρουπ όμως προέβλεπε και τη φορολόγηση όλων των καταθέσεων από το πρώτο ευρώ. Ανεξάρτητα, από την εισήγηση της κυβέρνησης Αναστασιάδη για τη φορολόγηση όλων των καταθέσεων, που προφανώς κατατέθηκε για να μην εξοργίσει περισσότερο τους Ρώσους, δείχνοντας δίκαιη κατανομή των βαρών, το αποτέλεσμα ήταν για πρώτη φορά να παραβιαστεί κοινοτική οδηγία που προστάτευε τις καταθέσεις μέχρι 100.000 ευρώ. Κανείς δεν πιστεύει ότι η Γερμανία και οι υπόλοιπες ισχυρές χώρες παρασύρθηκαν από τον αδύναμο (σύντροφό τους) Αναστασιάδη. Προφανώς, στο βάθος της απόφασής τους ήταν η υπονόμευση της δέσμευσής τους για προστασία των καταθέσεων μέχρι 100.000 και σ’ άλλα κράτη που αντιμετωπίζουν χρηματοπιστωτικά ή και δημοσιονομικά προβλήματα. Άλλωστε, ο νέος πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Νταισελμπλούμ το είπε ξεκάθαρα. Η απόφαση, μέχρι να το πάρει πίσω μετά το σάλο που προκλήθηκε, είπε ότι θα είναι μοντέλο και για άλλα κράτη…
Η κυβέρνηση Σαμαρά όχι μόνο στήριξε την εισήγηση Αναστασιάδη και την ακολουθούμενη απόφαση, μη αντιλαμβανόμενη τις ενδεχόμενες επιπτώσεις για την Ελλάδα, αλλά επέμενε πιεστικά για την ψήφισή της από την κυπριακή Βουλή.

Φόβοι για οικονομικό τσουνάμι

Οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ο Σαμαράς και ο Αναστασιάδης, όπως συνηθίζουν, δεν έλαβαν υπόψη τους το ενδεχόμενο του λαϊκού ξεσηκωμού, για την περικοπή των καταθέσεών τους, κόποι μιας ζωής για πάρα πολλούς απ’ αυτούς, ούτε την οργή τους, αναλογιζόμενοι ότι έρχεται και εκεί η κοινωνική καταστροφή. Αυτό πιστοποιείται και από πρόσφατη δημοσκόπηση, όπου το 68% των Κυπρίων προτιμά την έξοδο από το ευρώ και από τα μνημόνια, ρίχνοντας μεγάλες ευθύνες, κυρίως στον Αναστασιάδη για τους χειρισμούς του.
Η αντίσταση των Κυπρίων δημιούργησε σοβαρές αναταράξεις στην ΕΕ αλλά και παγκοσμίως. Στην Παγκόσμια Τράπεζα, όπως και στο ΔΝΤ υπήρξαν έντονες αντιδράσεις, που πιο ενεργά εκφράστηκαν από τον εκπρόσωπο της Βραζιλίας. Η ίδια η Λαγκάρντ προέβη σε δήλωση, που δεν έτυχε όμως δημοσιότητας από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Δήλωσε ότι «αν για κάποιους είναι αμελητέα η Κύπρος, παρόλα αυτά είναι σημαντική και πιθανόν πηγή έκθεσης για όλη την Ευρώπη εξαιτίας της αλληλεξάρτησης των συστημάτων»!

Εναλλακτικές προτάσεις και η Ρωσία

Μέχρι το τελευταίο Eurogroup υπήρξαν εναλλακτικές προτάσεις που κατατέθηκαν από την κυβέρνηση και τα κυπριακά κόμματα για τη συγκέντρωση των 5,8 δισ. από την εσωτερική οικονομία της Κύπρου, προκειμένου να χορηγήσει το Γιούρογκρουπ τα υπόλοιπα 10 δισ., που θεωρείται ότι επίτηδες εκτοξεύτηκε υπερβολικά για λόγους εκβιασμού. Οι πολιτικές δυνάμεις του νησιού, μετά τις συγκλονιστικές λαϊκές αντιδράσεις, στράφηκαν την τελευταία στιγμή προς τη Ρωσία, εκτός του ΑΚΕΛ που είχε σταθερό προσανατολισμό εμβάθυνσης των σχέσεων με αυτή. Φαίνεται ότι η Ρωσία, που ενεργεί ως υπερδύναμη παίρνοντας υπόψη της όλους τους γεωπολιτικούς παράγοντες, ενοχλήθηκε και από την απόφαση του Γιούρογκρουπ, που ούτε καν την ενημέρωσε όπως άλλες φορές, αλλά και από τη στάση της κυπριακής κυβέρνησης, που την κατηγορεί ότι συνέργησε σε μέτρα που την θίγουν.
Δυνάμεις της ρωσικής κυβέρνησης, έστω και την τελευταία ώρα, συζητούσαν τη βοήθεια στην Κύπρο με ανταλλάγματα: σταθμό επεξεργασίας φυσικού αερίου στο Μαρί, την εκμετάλλευση ενός «οικοπέδου», από τα 12, φυσικού αερίου (ιταλικές εταιρείες έχουν πάρει μέχρι τώρα 3 οικόπεδα), ανεφοδιασμός του ναυτικού και της αεροπορίας τους και τη λίστα καταθετών για εξέταση φοροδιαφυγής (και ενδεχομένως πίεσης στους ολιγάρχες). Όμως, αυτές οι σχέσεις δεν οικοδομούνται την τελευταία στιγμή με μια υπερδύναμη η οποία έχει καλλιεργήσει ιδιαίτερους δεσμούς με την ΕΕ.

Εκβιασμοί αλά ελληνικά

Πριν καταλαγιάσει ο απόηχος του κυπριακού «όχι» άρχισαν οι πολυποίκιλοι εκβιασμοί. Παράγοντες της ΕΕ και της τρόικας τόνιζαν ότι η Κύπρος πρέπει να συνομιλεί μόνο με την ΕΕ, ότι οι τράπεζες θα καταρρεύσουν λόγω έλλειψης ρευστότητας και ως εκ τούτου θα εξαναγκαστεί η Κύπρος να βγει από το ευρώ. Σημειώνουμε ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός παροχής ρευστότητας, ο ELA, ανακοίνωσε ότι σταματά τη ροή μετά τη Δευτέρα 25 Μαρτίου. Σε ένα επιθετικό κρεσέντο τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ αναφέρονταν στην Κύπρο ως παράδειγμα σάπιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και πλυντηρίου ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, «ξεχνώντας» ότι στη κατάταξη των πλυντηρίων, από επίσημους διεθνείς οργανισμούς, Γερμανία και Ολλανδία είναι σε χειρότερη σειρά, απ’ ότι η Κύπρος..
Τέλος, τα ΜΜΕ του νησιού μετά το πρώτο πάγωμα, λόγω των λαϊκών αντιδράσεων, άρχισαν τη γνωστή τρομοκρατική επίθεσή τους. Δεν θα υπάρξουν φάρμακα, βενζίνη, συντάξεις κ.τ.λ. δηλαδή όσα ζήσαμε στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στις περασμένες εκλογές.

Οι λαοί έχουν μεγάλες δυνατότητες ανατροπής

Το κυπριακό ζήτημα είναι άκρως ενδιαφέρον από πολλές πλευρές και προς πολλές κατευθύνσεις. Το αρχικό «όχι» δημιούργησε νέα δεδομένα. Κατ΄ αρχάς έσωσε τις καταθέσεις κάτω από τις 100.000 ευρώ, υποχρεώνοντας το Γιούρογκρουπ, να πάρει πίσω, για πρώτη φορά την απόφαση του.

Η υποχώρηση της κυβέρνησης Αναστασιάδη, κάτω από ασφυκτικές πιέσεις και εκβιασμούς(μεταξύ των οποίων και της ελληνικής), οδηγεί την Κύπρο σε πιο βίαια κοινωνική καταστροφή απ’ ότι στην Ελλάδα. Το ΑΕΠ υπολογίζεται ότι σε δύο χρόνια θα πέσει 15%-18%! Το ΑΚΕΛ που έθετε ως ουσιώδη παράγοντα ότι σε κάθε περίπτωση δε πρέπει να μπει η Κύπρος σε μνημόνιο και στην καθοδήγηση της τρόικας, ζητά τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για να αποφασίσει ο κυπριακός λαός για τη συμφωνία Αναστασιάδη- Τρόικας.

Να, λοιπόν, που επανερχόμαστε στη στρατηγική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, ότι, δηλαδή, οι λαοί και τα κράτη έχουν μεγάλες δυνατότητες πίεσης προς μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία εξόδου από την κρίση. Μια κρίση δεν μπορεί να κλειστεί σε μια χώρα, αλλά υπάρχει δομική αλληλοσύνδεση που μπορεί να ταρακουνήσει όλο τον κόσμο, έστω κι αν προέρχεται από μια μικρή χώρα. Το κυπριακό παράδειγμα, πριν την υποταγή της κυπριακή κυβέρνησης, καλεί τους εργαζόμενους και τα κινήματα της Ευρώπης, κυρίως του Νότου, σε συστράτευση και ενεργή παρέμβαση.

Του Μάκη Μπαλαούρα*

* Το παραπάνω κείμενο στηρίχτηκε και στις επαφές αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου που αποτελείτο από τους Γ. Δραγασάκη, Ρ. Δούρου, Κ. Ήσυχο και Μ. Μπαλαούρα.
Από την ΕΠΟΧΗ

Μια πολιτική που δημιουργεί ανέργους και τους πετά στον Καιάδα...

Του Μάκη Μπαλαούρα*
Ένα ακόμη σκληρό έτος για τους εργαζόμενους, συνταξιούχους και μικρομεσαίους θα είναι το 2013. Στη μέχρι τώρα καταγραμμένη ύφεση θα προστεθεί κι αυτή του 2013, που μπορεί να κυμανθεί ξανά στα γνωστά προηγούμενα εφιαλτικά επίπεδα, που με συντηρητικές εκτιμήσεις θα ξεπεράσει το 4,5% και ενδεχομένως να φτάσει το 6%(!). Σωρευτικά ξεπερνά το 25%, επίδοση πρωτοφανής παγκοσμίως σε καιρό ειρήνης.

Οι συνέπειές της είναι καταστροφικές. Η πιο έντονη κοινωνική επίπτωση είναι η ανεργία η οποία πιθανόν να ξεπεράσει το 29% το 2013 και το 31,5% το 2014. Δηλαδή, η καταγραμμένη ανεργία, που ξεκίνησε το 2008 με 300.000 ανέργους (7,5%), φτάνει το 2012 στους 1.345.715 συνανθρώπους μας, και προβλέπεται να ξεπεράσει το 1,5 εκατομμύριο το 2013. Οι νέοι-νέες ξεπερνούν τις 400.000. Αριθμοί εφιαλτικοί. Χάνονται οι άνθρωποι, χάνονται δύο ολόκληρες γενιές.
Αν δεν υπάρξει ανατροπή της συνεχιζόμενης πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης τροϊκανών και κυβερνήσεων δεν υπάρχει προοπτική. Στην καλύτερη περίπτωση, κάποιου είδους ανάπτυξη θα αρχίσει, εντός του 2014. Άλλωστε, η ύφεση –γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς– κάποια στιγμή φτάνει στα όρια της.

Άνεργη ανάπτυξη

Η περιορισμένη ανάπτυξη, ακόμα και στην περίπτωση που εξελιχθεί δυναμικότερα τα επόμενα έτη, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορεί να απορροφήσει παρά πολύ μικρό μέρος της ανεργίας. Σύμφωνα με υπολογισμούς επιστημονικών φορέων για τη δημιουργία 50.000 θέσεων εργασίας, απαιτείται αύξηση του ΑΕΠ μεταξύ 3,5%-4% ετησίως. Ακόμα και αν πετύχει η ελληνική οικονομία τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης, μέχρι το 2020 που υποτίθεται είναι το έτος στόχος ανάρρωσης της οικονομίας, πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο, είναι φανερό με την απλή αριθμητική, ότι δεν μπορεί να απορροφηθεί παρά ένα ελάχιστο μέρος του 1,5 εκατομμυρίων ανέργων που θα καταγραφούν το 2013. Μιλάμε για το φαινόμενο που ονομάστηκε διεθνώς «άνεργη ανάπτυξη».
Μέχρι την ανατροπή της καταστροφικής πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, αλλά και μετά απ’ αυτήν είναι προφανές ότι δεν μπορεί να απορροφηθεί βραχυπρόθεσμα η τεράστια ανεργία, ακόμα και με κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ,. Θα χρειαστούν ρυθμοί ανάπτυξης 7%-8% του ΑΕΠ ετησίως και προπαντός μια πολιτική που θα έχει ως κύριο στόχο την αύξηση της απασχόλησης.
Μέχρι τότε, και από τότε, τι; Ας δούμε την ανεπάρκεια, την ανικανότητα ή ακόμα, την αδιαφορία της κυβέρνησης.

Ανακούφιση των ανέργων. Τι είναι αυτό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάθεσε ερώτηση για «την αδιαφορία της κυβέρνησης να υλοποιήσει ακόμη και «προγράμματα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση» για την υποστήριξη και ανακούφιση των ανέργων (επιδόματα, αναζήτηση εργασίας, κινητικότητα, κατάρτιση, καθώς και επιχειρηματικότητας κ.τ.λ) Πιο συγκεκριμένα το Ταμείο στηρίζει, έως και 24 μήνες, εργαζόμενους, ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων και ανειδίκευτων που απολύονται λόγω διαρθρωτικών αλλαγών εξαιτίας των επιπτώσεων του παγκόσμιου εμπορίου.
Το πρόγραμμα αφορά εργαζόμενους που έχουν χάσει την εργασία τους στο πλαίσιο της απόλυσης τουλάχιστον 500 ατόμων από μια επιχείρηση ή απόλυση 500 ατόμων στον ίδιο τομέα σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή σε δύο συνορεύουσες περιοχές.
Η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε μόνο μια αίτηση που αφορούσε τη στήριξη των 642 απολυθέντων από την Aldi, αφού προηγήθηκε η παρέμβαση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή. Για καμία άλλη περίπτωση όμως δεν υπέβαλλε αίτηση, όπως π.χ. για τα Κλωστοϋφαντουργεία Νάουσας, τα Κλωστήρια Πρέβεζας, τα Φωσφορικά Λιπάσματα, την ΕΒ Ζάχαρης, την ΟΤΤΟ Έβρου και δεκάδες άλλες περιπτώσεις. Πολύ περισσότερο δεν ασχολήθηκε ούτε για τους αγρότες, ούτε για τους αυτοαπασχολούμενους. Φυσικά δεν διεκδίκησε και τη διεύρυνση της ένταξης στο πρόγραμμα μικρότερων επιχειρήσεων!

Θέλουν τον ΟΑΕΔ κουτσό άλογο

Στην Ελλάδα ο φορέας παροχής επιδομάτων – βοηθημάτων ανεργίας είναι ο ΟΑΕΔ, που τα κεφάλαιά του προέρχονται από εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών. Κατάκτηση που επιτεύχθηκε μετά από σκληρούς αγώνες με τους εργοδότες, αλλά και με το κράτος. Παρά ταύτα οι κυβερνήσεις, πέραν των μόνιμων αναλήψεων των κεφαλαίων του ΟΑΕΔ, κάνουν και μεγάλες, κατά καιρούς, «βουτιές» σ’ αυτά. Υπάρχουν όμως και «έμμεσες λεηλασίες». Για παράδειγμα, σήμερα το ΙΚΑ χρωστά στον ΟΑΕΔ 7 δισ. ευρώ, κεφάλαια που εισπράττει για λογαριασμό του ΟΑΕΔ αλλά δεν τα καταβάλλει σ’ αυτόν.
Σύμφωνα με εκτίμηση του προέδρου του ΟΑΕΔ κ. Ηλ. Κικίλια («Βήμα» 20/1/13) αν δεν υπήρχε ο οργανισμός και τα 71 προγράμματα που έχει εφαρμόσει τα 3 τελευταία χρόνια, έστω και με μπλοκαρισμένα τα γρανάζια του από τις κυβερνήσεις, η στατιστική ανεργία θα έφτανε σήμερα στο 33%. Όμως από τους στατιστικά 1.350.000 ανέργους, οι εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ που αναζητούν εργασία είναι 790.000, όπου το 75% αυτών είναι πάνω από 30 ετών. Απ’ αυτούς που καλύπτουν τις προϋποθέσεις, επίδομα ανεργίας παίρνουν μόνο 215.000, δηλαδή μόλις το 16% των συνολικά ανέργων!
Στην τεράστια στρατιά των ανέργων, δεν είναι εμφανές ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών, περίπου 400.000 οικογένειες δηλαδή πάνω από 1.300.000 άτομα (υπολογίζοντας και τα παιδιά) δεν έχουν κανέναν εργαζόμενο! Γι’ αυτό το μέρος των ανέργων θα πρέπει να υπάρξει συγκεκριμένη μεταχείριση από την κυβέρνηση και τον ΟΑΕΔ προκειμένου ένα μεγάλο μέρος των παροχών, και ιδιαίτερα των προγραμμάτων, να στραφεί προς τα εκεί. Όμως στην Ελλάδα ισχύει το ασφαλιστικό επίδομα ανεργίας και όχι το προνοιακό επίδομα, όπως γίνεται σ’ άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπονται στη μοίρα τους. Αλλά και το ισχύον επίδομα ανεργίας, κατά μέσο όρο διαρκεί 7-8 μήνες, ενώ μετά από 12 μήνες σταματάει τελείως.

Στις χειρότερες χώρες η Ελλάδα

Έτσι δεν απορεί κανείς γιατί η χώρα μας ήταν, και μάλιστα πριν τη κρίση, τρίτη με τη χειρότερη κάλυψη των ανέργων σε ύψος και διάρκεια μεταξύ των 28 κρατών του ΟΟΣΑ. Να προσθέσω, επίσης, ότι δεν προβλέπεται καμιά ιδιαίτερη ποινή για τον εργοδότη που απολύει εικονικά τον εργαζόμενο ώστε να τον απασχολήσει στη συνέχεια ανασφάλιστο μέχρι την εξάντληση του επιδόματος ανεργίας και φυσικά με πολύ μικρότερο κόστος. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, παρέχεται το 70% του μισθού, ενώ το διάστημα εξαρτάται από τα χρόνια ασφάλισής του, και φθάνει μέχρι και τα 6 χρόνια για ανέργους μεγάλης ηλικίας. Η ανικανότητα των κυβερνήσεων ερμηνεύει και τη μη διεκδίκηση προγραμμάτων, όπως αυτό του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσαρμογής που περιγράψαμε στην αρχή, ή την επικαιροποίηση προγραμμάτων που δεν έχουν απορροφηθεί. Τα υπουργεία, σημειωτέον, που όφειλαν να εμπλακούν στην υποβολή και αξιοποίηση προγραμμάτων δεν είναι μόνο τα κεντρικά οικονομικά υπουργεία αλλά και το Παιδείας ή το Αγροτικής Ανάπτυξης με προσανατολισμό π.χ. το συντονισμό στήριξης της πρωτογενούς παραγωγής, με κατάρτιση σε νέες καλλιέργειες, με την αξιοποίηση των σχετικών ΑΕΙ-ΤΕΙ για τον προσανατολισμό και την υποστήριξη των χιλιάδων νέων που επιστρέφουν στον τόπο καταγωγής τους.
Μερικά από τα προγράμματα που έχει υλοποιήσει ο ΟΑΕΔ δημιουργούν προβληματισμό και εξαιτίας της μέχρι τώρα συμπεριφοράς των ελληνικών επιχειρήσεων. Πιο συγκεκριμένα έχει εφαρμόσει πρόγραμμα επιδότησης της εργοδοτικής εισφοράς για 12 μήνες για τους μισούς εργαζόμενους, με την προϋπόθεση να μη γίνουν απολύσεις για 18 μήνες, με αποτέλεσμα τη διατήρηση 350.000 θέσεων εργασίας. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η προσπάθεια ανάσχεσης των απολύσεων λόγω της κρίσης δεν γίνεται με αποσπασματικά προγράμματα αλλά με θεσμικές ρυθμίσεις σύμφωνα με τις οποίες αν μια επιχείρηση έχει διαπιστωμένες ανάγκες για μείωση του κόστους εργασίας, διαμέσου της μείωσης του χρόνου απασχόλησης, ο περισσευούμενος χρόνος αξιοποιείται σε προγράμματα κατάρτισης, καταβάλλοντας ο αντίστοιχος ΟΑΕΔ το 25% του μισθού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, αφενός την επανακατάρτιση και αφετέρου η μείωση του μισθού δεν θα είναι π.χ. 50%, αλλά 25%.
Το πιο ενδιαφέρον είναι το πρόγραμμα δημιουργίας προσωρινών θέσεων εργασίας από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα ως «προσωρινού εργοδότη ύστατης προσφυγής» (Ηλ. Κικίλιας, «Το Βήμα»). Στελέχη του ΟΑΕΔ ανέφεραν χαρακτηριστικά ως παραδείγματα εφαρμοζόμενης κεϊνσιανής πολιτικής, προγράμματα αυτεπιστασίας των Δήμων, προσλαμβάνοντας για τα συγκεκριμένα έργα από πίνακα που έχει ήδη καταρτίσει ο ΟΑΕΔ μαζί με το ΑΣΕΠ, και ο οποίος μπορεί να επικεντρωθεί σε ανέργους από οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο με οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια. Είναι προφανές ότι οι παραπάνω προτάσεις του ΟΑΕΔ δεν θεραπεύουν την ανεργία, ανακουφίζουν όμως μερικές χιλιάδες ανέργους. Πολύ περισσότερο, που πια οι νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές νομοθετικές πρωτοβουλίες διέλυσαν τελείως τις εργασιακές σχέσεις, κατακρεούργησαν μισθούς και ασφαλιστικές υποχρεώσεις εργοδοτών, με συνέπεια την αύξηση της ανεργίας και τη διεύρυνση της αδήλωτης εργασίας.

*Στην ΕΠΟΧΗ

Σε απόλυτη φτώχεια οι μισοί Έλληνες

Του Μάκη Μπαλαούρα

Πρό­σφα­τα (2/11/12) δη­μο­σιεύ­τη­κε α­πό την Ελλη­νι­κή Στα­τι­στι­κή Υπη­ρε­σία (ΕΛ­ΣΤΑΤ) η Έρευ­να Ει­σο­δή­μα­τος και Συν­θη­κών Δια­βίω­σης των νοι­κο­κυ­ριών για το 2011, με βά­ση τα ει­σο­δή­μα­τα του 2010.

Αρκετοί α­να­λυ­τές α­να­φέρ­θη­καν στα πιο πρό­σφα­τα δη­μο­σιευ­θέ­ντα α­πό τους ε­πί­ση­μους φο­ρείς (ΕΛ­ΣΤΑT, Eurostat) στοι­χεία της έ­ρευ­νας του 2011, η ο­ποία συ­γκέ­ντρω­σε και α­νέ­λυ­σε τα ει­σο­δή­μα­τα του 2010. Ορθή η α­νά­λυ­ση ε­πι­στη­μό­νων, οι οποίοι προ­τί­μη­σαν να πε­ριο­ρι­στούν στα ε­πί­ση­μα δια­θέ­σι­μα δε­δο­μέ­να. Σε κα­νο­νι­κές πε­ριό­δους η υ­στέ­ρη­ση των δύο χρό­νων (2011-2012) δε θα εί­χε ση­μα­ντι­κές ε­πι­πτώ­σεις στα α­να­λυ­τι­κά α­πο­τε­λέ­σμα­τα και συ­μπε­ρά­σμα­τα.

Σε πε­ρίο­δο κρί­σης όμως, σαν αυ­τή που περ­νά­ει η Ελλά­δα ο κοι­νω­νι­κός, ό­πως και ο πο­λι­τι­κός, χρό­νος τρέ­χει με α­σύλ­λη­πτη τα­χύ­τη­τα.
Ήδη ο ψη­φι­σθείς Προϋπο­λο­γι­σμός για το 2013, ό­σον α­φο­ρά μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, κα­θώς και το Με­σο­πρό­θε­σμο Πλαί­σιο Δη­μο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής (ΜΠΔΣ) 2013 -16, που πρό­σφα­τα έ­γι­νε νό­μος του κρά­τους, πα­ρα­θέ­τουν ση­μα­ντι­κά στοι­χεία για την ε­ξα­γω­γή συ­μπε­ρα­σμά­των, πα­ρά το γε­γο­νός ό­τι οι (κρα­τι­κές) προ­βλέ­ψεις πά­ντα πέ­φτουν έ­ξω, με πρό­θε­ση τον ε­ξω­ραϊσμό του ζο­φε­ρού ά­με­σου μέλ­λο­ντος, πα­ρα­πλα­νώ­ντας για την πραγ­μα­τι­κή ε­πί­πτω­ση της κρί­σης στην κοι­νω­νία.
Έτσι, έ­στω και με βά­ση τις συ­ντη­ρη­τι­κές ε­κτι­μή­σεις του κρά­τους προ­κύ­πτουν νέα, συ­γκλο­νι­στι­κά στοι­χεία.

Το ε­φιαλ­τι­κό έ­τος 2013

Η μείω­ση του δια­θέ­σι­μου ει­σο­δή­μα­τος το 2010 (κα­τά -12,2%) εί­χε ως α­πο­τέ­λε­σμα την αύ­ξη­ση της σχε­τι­κής φτώ­χειας κα­τά 1,3% (α­πό 20,1% το 2009 σε 21,4% το 2010) και της α­πό­λυ­της φτώ­χειας κα­τά 6,9% (α­πό 16% το 2009 σε 22,9% το 2010). Εί­ναι α­πό­λυ­τα λο­γι­κό να υ­πο­θέ­σει κα­νείς ό­τι α­νά­λο­γες με­τα­βο­λές των δει­κτών φτώ­χειας θα κα­τα­γρα­φούν και λό­γω των μειώ­σεων του δια­θε­σί­μου ει­σο­δή­μα­τος στα ε­πό­με­να έ­τη 2011 (κα­τά -8,1%), 2012 (κα­τά -12,6%) και 2013 (κα­τά -11,4%, ε­κτι­μή­σεις Προϋπο­λο­γι­σμού 2013 και ΜΠΔΣ 2013-16). Ου­σια­στι­κά, πρό­κει­ται για α­να­λο­γι­κή ε­φαρ­μο­γή και στα ε­πό­με­να έ­τη ό­σων κα­τα­γρά­φη­καν στο πρώ­το έ­τος της κρί­σης (2010).
Οι ε­κτι­μή­σεις του Πί­να­κα, βα­σι­σμέ­νες στις ε­πί­ση­μες προ­βλέ­ψεις δεί­χνουν ό­τι το 2013 το 41,1% του πλη­θυ­σμού θα βρί­σκε­ται σε α­πό­λυ­τη φτώ­χεια, δη­λα­δή κά­τω α­πό την γραμ­μή της φτώ­χειας ό­πως αυ­τή εί­χε ο­ρι­σθεί για το έ­τος 2005.
Πα­ρα­τη­ρού­με ό­τι, μέ­σα σε έ­να μό­λις έ­τος στην πε­ρίο­δο της τρέ­χου­σας κρί­σης (το 2010) εί­χα­με αύ­ξη­ση της φτώ­χειας σε α­πό­λυ­τους ό­ρους κα­τά 6,9 πο­σο­στιαίες μο­νά­δες ή κα­τά 43,1%.
Η δρα­μα­τι­κή ε­κτί­να­ξη του πο­σο­στού α­νερ­γίας (α­πό 7,2% το β’ και το γ’ τρί­μη­νο του 2008 σε 25,4% τον Αύ­γου­στο του 2012) εί­ναι προ­φα­νές ό­τι συ­νε­τέ­λε­σε ση­μα­ντι­κά στην αύ­ξη­ση της φτώ­χειας και του κοι­νω­νι­κού α­πο­κλει­σμού στην πε­ρίο­δο της κρί­σης.

* Εκτι­μή­σεις. Στοι­χεία α­πο­δο­χών α­πό την Έκθε­ση του Προϋπο­λο­γι­σμού 2013 για μι­σθούς και συ­ντά­ξεις και του ΜΠΔΣ 2013-2016 (κυ­κλο­φό­ρη­σε στις 31 Οκτω­βρίου).
** Δεί­κτες φτώ­χειας σε α­πό­λυ­τους ό­ρους δη­λα­δή ό­ταν το κα­τώ­φλι της φτώ­χειας πα­ρα­μέ­νει δια­χρο­νι­κά στα­θε­ρό σε ό­ρους πραγ­μα­τι­κής α­γο­ρα­στι­κής δύ­να­μης. Ει­δι­κό­τε­ρα, το πο­σο­στό φτώ­χειας για κά­θε έ­τος υ­πο­λο­γι­ζό­με­νο με το κα­τώ­φλι φτώ­χειας του έ­τους 2005 (60% του διά­με­σου ει­σο­δή­μα­τος του 2005 εκ­φρα­σμέ­νου σε τι­μές του κά­θε ε­πι­μέ­ρους έ­τους με βά­ση τον ε­ναρ­μο­νι­σμέ­νο δεί­κτη τι­μών κα­τα­να­λω­τή).

· Συ­μπέ­ρα­σμα: Εί­ναι α­δια­νό­η­το στην εποχή μας να βρίσκουμε ό­τι η α­πό­λυ­τη φτώ­χεια ε­κτι­μά­ται για το 2013 στο 41,1% του πλη­θυ­σμού. Θα ή­ταν χρή­σι­μο αν μπο­ρού­σα­με να βρού­με στοι­χεία μιας χρο­νο­λο­γι­κής σει­ράς αρ­χί­ζο­ντας α­πό το 1941, έ­τος της να­ζι­στι­κής και φα­σι­στι­κής κα­το­χής, για να ε­ξά­γου­με πρό­σθε­τα χρή­σι­μα συ­μπε­ρά­σμα­τα. Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση του­λά­χι­στον με­τά τον εμ­φύ­λιο τα στοι­χεία δεί­χνουν δυ­στυ­χώς τη ση­με­ρι­νή πρω­το­φα­νή κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή που προ­κλή­θη­κε α­πό τις πο­λι­τι­κές των μνη­μο­νίων που ε­πέ­βα­λαν η τρόι­κα και οι κυ­βερ­νή­σεις της.

>>Παραπομπές Οικονομικά στοιχεία επεξεργασία από την ΕΛΣΤΑΤ:

· Από­λυ­τη Φτώ­χεια: 41,1 %.

· Ύφε­ση: 25% για τη μέ­χρι τώ­ρα πε­ρίο­δο των Μνη­μο­νίων, με ε­κτί­μη­ση για ύ­φε­ση το 2013 γύ­ρω στο 7%.

· Ανερ­γία: 25,4%, με ε­κτί­μη­ση του Ι­ΝΕ ΓΣΣΕ για το 2013 πά­νω α­πό το 32%!

· Ανερ­γία των νέω­ν: 15-24 ε­τών 55% (Αύ­γου­στος 2012)

· Ανερ­γία των νέων γυ­ναι­κώ­ν: 15-24 ε­τών πά­νω α­πό 65%! (Αύ­γου­στος 2012)

Οι πα­ρα­πά­νω ε­κτι­μή­σεις, σε έ­να-δύο χρό­νια θα φαί­νο­νται λίαν συ­ντη­ρη­τι­κές, δε­δο­μέ­νης της ε­κτί­να­ξης των α­νέρ­γων που εί­ναι ο­μά­δα υ­ψη­λού κιν­δύ­νου φτώ­χειας και ως εκ τού­του της στέ­ρη­σης βα­σι­κών α­γα­θών και υ­πη­ρε­σιών. Πρέ­πει να υ­πο­γραμ­μί­σου­με ό­τι η φτώ­χεια πνί­γει πλέ­ον τους νέ­ους ά­νερ­γους, αλ­λά και τους (ε­λά­χι­στους) ερ­γα­ζό­με­νους που α­μεί­βο­νται με τους νέ­ους κα­τώ­τα­τους μι­σθούς και σε συν­θή­κες με ευέ­λι­κτες μορ­φές α­πα­σχό­λη­σης.
 

Από την ΕΠΟΧΗ

Καταργούν και τις απεργίες Eπιστράτευση και της απεργίας των ναυτικών της ΠΝΟ

Του Μάκη Μπαλαούρα

Πρελούδιο (και) θεσμικού αυταρχισμού ήταν η κυβερνητική μεθόδευση για την απεργία της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας (ΠΝΟ), που σταμάτησε μετά από 6 μέρες, λόγω της επιστράτευσης των ναυτικών, αλλά και των τεράστιων μηχανισμών καταστολής στο Λιμάνι του Πειραιά. Οι ναυτεργάτες, εργαζόμενοι σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες διεκδικούσαν:

– Ανάκληση του Ν/Σ του υπουργείου Ναυτιλίας που επιτρέπει στους πλοιοκτήτες την εξυπηρέτηση των νησιών ανάλογα με τις διαθέσεις και τα συμφέροντα τους. Μειώνει, επίσης, την οργανική σύνθεση των πληρωμάτων, όχι μόνο στα πλοία εσωτερικού, αλλά και αυτών μεταξύ Ελλάδας – Ιταλίας.
– Υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης και σταμάτημα των ατομικών συμβάσεων.
– Άμεση εξόφληση δεδουλευμένων. Οι εφοπλιστές χρωστούν 22 εκατ. ευρώ, με συνέπεια το 70% των ναυτεργατών να μένουν απλήρωτοι για πάνω από 7 μήνες. Παράλληλα, τριπλασιάστηκε η φορολογία τους, ενώ οι εφοπλιστές απολαμβάνουν 59 φοροαπαλλαγές.
– Η αντιμετώπιση της ανεργίας των ναυτικών που έχει φτάσει πια στο 27%. Αντίθετα, η μαύρη εργασία θεριεύει με 50%. Σημειώνουμε, ότι το επίδομα απεργίας ανέρχεται στα 235 ευρώ.

Από τον αυτοματισμό στην επιστράτευση

Η κυβέρνηση αρχικά προσπάθησε να προκαλέσει συγκρούσεις με άλλες κοινωνικές ομάδες, κυρίως με αγρότες της Κρήτης. Η Περιφέρεια Κρήτης και οι βουλευτές της συγκυβέρνησης περιδιάβαιναν το νησί, προκειμένου να ενεργοποιήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό. Όμως όλοι γνωρίζουν ότι οι ναυτεργάτες δεν μπορεί να κατηγορηθούν ως «προνομιούχοι κηφήνες» του δημοσίου, όπως συλλήβδην κατηγορούν τους δημόσιους υπάλληλους. Πολύ περισσότερο που είναι απλήρωτοι από ιδιώτες επιχειρηματίες.

Τελικά ο Α. Σαμαράς πιστός στο δόγμα «νόμος και τάξη», παρά τις ενστάσεις, ακόμα, και του υπουργού Ναυτιλίας και εν όψει της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, όπου ήθελε να εμφανιστεί χωρίς κοινωνικές συγκρούσεις, προχώρησε στην επιστράτευση, τέταρτη των ναυτεργατών από το 2001. Η άρση, πριν λίγους μήνες μάλιστα, της προηγούμενης του 2010 που επέβαλε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου έγινε με επικοινωνιακούς πανηγυρισμούς από την κυβέρνηση Σαμαρά «ότι αλλάζουμε σελίδα».
Ο πρωθυπουργός, βέβαια, γνώριζε ότι σ’ αυτή την άκρως αυταρχική ενέργεια θα έβρισκε σύμφωνο τον Β. Βενιζέλο και την ανοχή του Φ. Κουβέλη. Χαρακτηριστικό είναι ότι η ΔΗΜΑΡ αυτή τη φορά δεν εξέδωσε ούτε καν ανακοίνωση, όπως για το μετρό… Ούτε προφανώς οι δύο υπουργοί της Μανιτάκης – Ρουπακιώτης ανατρίχιασαν, αν και επρόκειτο για επιστράτευση, απλήρωτων εργαζομένων!

Τα ΜΑΤ υπάλληλοι των εφοπλιστών

Τα ναυτεργατικά σωματεία αποφάσισαν να αγνοήσουν την επιστράτευση για τα λιμάνια της Αττικής, καλώντας εργαζόμενους να στηρίξουν τον αγώνα τους. Η ΓΣΕΕ, μάλιστα, προχώρησε σε κήρυξη 24ωρης απεργίας για το Λεκανοπέδιο. Πράγματι, ένα τεράστιο πλήθος συγκεντρώθηκε στο λιμάνι. Όμως, γύρω στις 3 το πρωί εκατοντάδες άνδρες των ΜΑΤ και του Λιμενικού είχαν αποκλείσει την προσέλευση του κόσμου, από ξηρά και θάλασσα (!).
Τελικά οι ΜΑΤατζήδες έκοψαν τους κάβους, χωρίς τα πληρώματα να ανάψουν τις μηχανές, γεγονός άκρως επικίνδυνο, μετακινώντας τα πλοία στη θάλασσα και σε πλησίον αγκυροβόλια. Οι ενέργειες των κατασταλτικών μηχανισμών συνοδεύτηκαν και από τραμπούκικες εργοδοτικές συμπεριφορές, όπως αυτών στα δρομολόγια Ηρακλείου-Πειραιά.

Τέρμα οι απεργίες

Πριν από λίγες μέρες σημειώναμε σ’ αυτή την εφημερίδα, ότι η κυβέρνηση σκέπτεται να απαγορεύσει τις απεργίες που προκηρύσσονται από υπερκείμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις (ΕΚ – Ομοσπονδίες – ΓΣΕΕ) που καλύπτουν κινητοποιήσεις σωματείων που έχουν θεωρηθεί παράνομες και καταχρηστικές. Φαίνεται όμως ότι πέσαμε έξω. Η κυβέρνηση σκέπτεται να προχωρήσει σε μεγαλύτερες αυταρχικού τύπου ενέργειες. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Μ. Βορίδης ήταν απόλυτα σαφής: «Υπάρχουν ομάδες που έχουν τόση δύναμη που μπορεί να συντρίβουν την οικονομία. Να δούμε περιορισμούς στο τι σημαίνει απαρτία, στο με ποια πλειοψηφία θα παίρνονται οι αποφάσεις».

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Β. Κεγκέρογλου εμφάνισε, μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ ότι έχει το κόπιραιτ, «ώστε να αλλάξει συνολικά το καθεστώς στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος». Από δίπλα και ο Ν. Τσούκαλης της ΔΗΜΑΡ, που, υποστηρίζοντας τους παραπάνω συναδέλφους του στη συγκυβέρνηση, υπογράμμισε ότι «οι μέθοδοι και τα εργαλεία που μέχρι πρότινος γνωρίζαμε πρέπει να αναθεωρηθούν». Πέντε μέρες μετά ο (τέως συνδικαλιστής) υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης πιστοποιούσε με τυμπανοκρουσίες τη κυβερνητική κατεύθυνση ασφυκτικού περιορισμού, έως τη κατάργηση, της απεργίας. Έως και την επαναφορά του λοκ άουτ διανοήθηκαν!

Οι σφοδρές αντιδράσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ(όχι, φυσικά, της Χρυσής Αυγής) καθώς και συνδικαλιστικών οργανώσεων, ανάγκασαν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να πάρουν και αυτά αρνητική θέση. Η κυβέρνηση, αναδιπλώθηκε προσωρινά. Είναι ζήτημα συγκυρίας. Η στρατηγική της έντασης με τη κοινωνία είναι στις προτεραιότητες της. Κάποια στιγμή, εντός του 2013, όταν θα οξυνθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις θα το επαναφέρουν. ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, πάλι θα ψελλίσουν επιφυλάξεις, αλλά τελικά θα συναινέσουν «μπροστά στη σωτηρία της πατρίδας»..

Έτσι, η πανεργατική απεργία που κήρυξαν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για τις 20 Φεβρουαρίου λαμβάνει –πέραν της αντίστασης στη λιτότητα και τη κοινωνική καταστροφή– και χαρακτηριστικά προστασίας του δικαιώματος της απεργίας. Για την αξιοπρεπή διαβίωση των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, μικρομεσαίων. Μια απεργία που μπορεί να οδηγήσει και σε πολιτικές ανατροπές.

Από την ΕΠΟΧΗ

Η κυ­βέρ­νη­ση πα­ρα­βία­σε το Σύ­νταγ­μα και ε­πί­τα­ξε τη λο­γι­κή Επι­στρά­τευ­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Με­τρό

Του Μά­κη Μπα­λα­ού­ρα

Η α­περ­γία των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Με­τρό θα μπο­ρού­σε, θα μπο­ρέ­σει εν­δε­χο­μέ­νως, να α­πο­τε­λέ­σει τη θρυαλ­λί­δα που θα ξυ­πνή­σει το θε­ριό, το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα.

Μπο­ρεί οι ΓΣΕΕ-Α­ΔΕ­ΔΥ να προ­κή­ρυ­ξαν 29 πα­νελ­λα­δι­κές πα­νερ­γα­τι­κές α­περ­γίες –μια ι­στο­ρι­κή και πα­νευ­ρω­παϊκή πρω­το­πο­ρία– α­πό το 2010 μέ­χρι σή­με­ρα, ό­μως σε κα­μία πε­ρί­πτω­ση δεν δη­μιούρ­γη­σαν τους ό­ρους και τις συν­θή­κες α­να­τρο­πής των πιο βάρ­βα­ρων πο­λι­τι­κών σε πα­νευ­ρω­παϊκό ε­πί­πε­δο. Ού­τε δη­μιούρ­γη­σαν μια ε­λά­χι­στη α­σπί­δα προ­στα­σίας των ερ­γα­ζο­μέ­νων, που ο­δη­γού­νται στην α­νερ­γία με γεω­με­τρι­κή πρόο­δο, που δεν κα­λύ­πτο­νται πια α­πό τις στοι­χειώ­δεις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις.

Το ε­λά­χι­στο που θα μπο­ρού­σε να γί­νει θα ή­ταν να λη­φθούν πρω­το­βου­λίες συ­ντο­νι­σμού α­γώ­νων στη βά­ση ε­νός σχε­δίου δρά­σης ε­πι­μέ­ρους σω­μα­τείων και ο­μο­σπον­διών που α­ντι­με­τω­πί­ζουν τις ί­διες μι­σθο­λο­γι­κές, α­σφα­λι­στι­κές ή ερ­γα­τι­κές ε­πι­θέ­σεις. Η α­περ­γία στο Με­τρό, στο ε­πί­πε­δο των σω­μα­τείων στην ί­δια την ε­πι­χεί­ρη­ση και πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο των σω­μα­τείων στις συ­γκοι­νω­νίες, δεν εί­χε αυ­τή την αυ­το­νό­η­τη δρά­ση. Για πα­ρά­δειγ­μα α­πό τα τρία σω­μα­τεία της Με­τρό άλ­λη α­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα έ­δει­χνε το έ­να και άλ­λη τα άλ­λα δύο. Το ί­διο –σε με­γέ­θυν­ση– πα­ρα­τη­ρή­θη­κε και με τα υ­πό­λοι­πα σω­μα­τεία των συ­γκοι­νω­νιών.
Με αυ­τούς τους ό­ρους, μια με­γά­λη α­περ­γία- η πρώτη απεργία εναντίον του γ΄ Μνημονίου- που στα­μά­τη­σε τη λει­τουρ­γία του Με­τρό για πά­νω α­πό μια βδο­μά­δα, έ­δει­χνε ταυ­τό­χρο­να την έλ­λει­ψη συ­ντο­νι­σμού και σα­φούς πο­λι­τι­κής στή­ρι­ξης α­πό τις υ­περ­κεί­με­νες ορ­γα­νώ­σεις, ό­πως η ΓΣΕΕ, γε­γο­νός που θα μπο­ρού­σε να πυ­ρο­δο­τή­σει ε­ξε­λί­ξεις σε ο­λό­κλη­ρο το σ.κ. Αυ­τή την α­δυ­να­μία εκ­με­ταλ­λεύ­τη­καν κυ­βέρ­νη­ση και ΜΜΕ που κα­νο­ναρ­χού­σαν τους α­περ­γούς ως συ­ντε­χνί­τες, υ­ψη­λό­μι­σθους, βο­λε­μέ­νους, α­νάλ­γη­τους προς τον α­πλό ερ­γα­ζό­με­νο που θέ­λει να πά­ει στη δου­λειά του και δυ­να­μί­τι­ζαν την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή και αλ­λη­λεγ­γύη. Με άλ­λα λό­για, τρο­φο­δο­τού­σαν τον λε­γό­με­νο «κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό». Έτσι κυ­βέρ­νη­ση και τα υ­πη­ρε­τού­ντα αυ­τή ΜΜΕ έ­στρω­σαν το δρό­μο για την πο­λι­τι­κή ε­πί­τα­ξη ή σω­στό­τε­ρα ε­πι­στρά­τευ­ση.

Τα αι­τή­μα­τα των α­περ­γών

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στις συ­γκοι­νω­νίες, τον πε­ρα­σμέ­νο Απρί­λιο, υ­πέ­γρα­ψαν ΣΣΕ με μη­δε­νι­κές αυ­ξή­σεις για έ­να χρό­νο με τον τό­τε υ­πουρ­γό της κυ­βέρ­νη­σης Λ. Πα­πα­δή­μου, Μ. Βο­ρί­δη. Η ΣΣΕ θα πα­ρέ­μει­νε σε ι­σχύ μέ­χρι και τον Ιού­νιο λό­γω της με­τε­νέρ­γειας. Όμως, πα­ρά τη ΣΣΕ, η κυ­βέρ­νη­ση, με την ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νίου, α­πο­φά­σι­σε να ε­ντά­ξει α­πό 1.1.2013 τους ερ­γα­ζό­με­νους στις συ­γκοι­νω­νίες στο ε­νιαίο μι­σθο­λό­γιο του δη­μο­σίου. Με πρω­το­βου­λία των συν­δι­κά­των, υ­πήρ­ξαν νέες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με την κυ­βέρ­νη­ση ό­που συμ­φω­νή­θη­κε η πα­ρά­τα­ση της ι­σχύος της ΣΣΕ για τρεις μή­νες και στο διά­στη­μα αυ­τό να υ­πάρ­ξουν δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για νέα ΣΣΕ. Ξαφ­νι­κά, ό­μως, η κυ­βέρ­νη­ση α­να­κοί­νω­σε την έ­ντα­ξη των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο ε­νιαίο μι­σθο­λό­γιο. Συ­νέ­πεια αυ­τού εί­ναι η α­πο­δέ­σμευ­ση του μι­σθού τους α­πό την ει­δι­κό­τη­τα και την ευ­θύ­νη και η συ­νάρ­τη­σή του με το εκ­παι­δευ­τι­κό τους ε­πί­πε­δο. Το α­πο­τέ­λε­σμα εί­ναι νέα μείω­ση 10-30% των α­πο­δο­χών τους, που θα α­θροι­στεί στις μέ­χρι τώ­ρα μειώ­σεις που έ­χουν φτά­σει το 35%. Δη­λα­δή, συ­νο­λι­κά θα χά­σουν μέ­χρι και 60% του μι­σθού τους. Πα­ρεν­θε­τι­κά να ση­μειώ­σου­με ό­τι τα μι­σθο­λο­γι­κά στοι­χεία που διο­χέ­τευ­σε η κυ­βέρ­νη­ση στα ΜΜΕ α­φο­ρούν το κό­στος ερ­γα­σίας α­νά ερ­γα­ζό­με­νο, ό­που ε­κεί συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται ερ­γο­δο­τι­κές ει­σφο­ρές, υ­πο­χρεω­τι­κές υ­πε­ρω­ρίες λό­γω της μείω­σης του προ­σω­πι­κού και α­πο­ζη­μιώ­σεις για τη συ­ντα­ξιο­δό­τη­σή τους.

Επι­στρά­τευ­ση, μείζον βή­μα αυ­ταρ­χι­σμού

Η α­πό­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης έρ­χε­ται ως συ­νέ­χεια άλ­λων 10 ε­πι­στρα­τεύ­σεων που έ­χουν κά­νει ό­λες οι μέ­χρι τώ­ρα κυ­βερ­νή­σεις α­πό τον Κ. Κα­ρα­μαν­λή, Α. Πα­παν­δρέ­ου έως τον Κ. Ση­μί­τη, Γ. Πα­παν­δρέ­ου, Κώ­στα Κα­ρα­μαν­λή, και Αντ. Σα­μα­ρά.
Η ε­πι­στρά­τευ­ση, ό­πως συμ­φω­νούν ό­λοι οι συ­νταγ­μα­το­λό­γοι, εί­ναι α­ντι­συ­νταγ­μα­τι­κή. Το άρ­θρο 2 του Συ­ντάγ­μα­τος ο­ρί­ζει ό­τι ε­πι­στρά­τευ­ση ε­πι­βάλ­λε­ται μό­νο για να α­ντι­με­τω­πι­στεί θε­ο­μη­νία, για λό­γους δη­μό­σιας υ­γείας και σε κα­τά­στα­ση πο­λέ­μου. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση τί­πο­τα α­π’ αυ­τά δεν ι­σχύει. Εκτός αν πό­λε­μο εν­νοούν τον τα­ξι­κό πό­λε­μο.

Ενδια­φέ­ρον έ­χει να θυ­μη­θού­με έ­να άρ­θρο του ση­με­ρι­νού υ­πουρ­γού Δι­καιο­σύ­νης Αντ. Ρου­πα­κιώ­τη στην «Αυ­γή» (24.2.2006), με το ο­ποίο έ­κρι­νε α­ντι­συ­νταγ­μα­τι­κή την ε­πι­στρά­τευ­ση των ναυ­τερ­γα­τών α­πό την κυ­βέρ­νη­ση Κα­ρα­μαν­λή. Ο νυν υ­πουρ­γός έ­γρα­φε τό­τε ό­τι «δεν συ­ντρέ­χουν οι προϋπο­θέ­σεις ε­πι­βο­λής α­να­γκα­στι­κής ερ­γα­σίας, πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν εί­ναι ε­πι­τρε­πτή ως μέ­τρο διευ­θέ­τη­σης κοι­νω­νι­κών α­ντα­γω­νι­σμών». Ο Αντ. Ρου­πα­κιώ­της κα­τέ­λη­γε ό­τι «υ­πάρ­χουν θε­σμοί και κα­νό­νες για να γί­νο­νται σε­βα­στοί και να τη­ρού­νται ή να ευ­τε­λί­ζο­νται και να πα­ρα­βιά­ζο­νται»!

Τι να προ­σθέ­σου­με ε­μείς; Ότι η τω­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση εί­ναι ε­κτά­κτου α­νά­γκης και ε­πο­μέ­νως α­πο­φα­σί­ζει πα­ρα­βιά­ζο­ντας άρ­θρα του Συ­ντάγ­μα­τος; Θα μπο­ρού­σα­με να ε­πι­κα­λε­στού­με και τον συ­νταγ­μα­το­λό­γο Ευ. Βε­νι­ζέ­λο, που το 2006 κα­τά­θε­σε πρό­τα­ση νό­μου για κα­τάρ­γη­ση της ε­πι­στρά­τευ­σης… Σή­με­ρα δη­λώ­νει ό­τι «η ε­πι­στρά­τευ­ση εί­ναι η πιο ή­πια α­πό­φα­ση που θα μπο­ρού­σε να λη­φθεί»! Δη­λα­δή τι θα μπο­ρού­σε χει­ρό­τε­ρο να συμ­βεί, α­πο­λύ­σεις, συλ­λή­ψεις ή ε­πι­στρά­τευ­ση -ό­πως λέ­γε­ται ό­τι έ­θε­σε διλημ­μα­τι­κά ο Σα­μα­ράς προς Βε­νι­ζέ­λο – Κου­βέ­λη- ή κά­τι άλ­λο, ό­πως για πα­ρά­δειγ­μα να σκά­βουν σή­ραγ­γες για τις ε­θνι­κές ο­δούς α­πλή­ρω­τοι, ό­πως έ­χει προ­τεί­νει ο πρώην υ­πουρ­γός Π. Δού­κας;

Η κυ­βέρ­νη­ση προκειμένου να μη δημιουργηθεί εστία κοινωνικής ανάφλεξης δύο δρό­μους έ­χει: Του κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού και του συ­νο­λι­κού αυ­ταρ­χι­σμού. Στην κα­τεύ­θυν­ση αυ­τή η κυ­βέρ­νη­ση σκέ­πτε­ται να α­πα­γο­ρεύ­σει τις α­περ­γίες που προ­κη­ρύσ­σο­νται α­πό υ­περ­κεί­με­νες ορ­γα­νώ­σεις, ό­πως των Εργα­τι­κών Κέ­ντρων, Ομο­σπον­διών ή α­κό­μα και της ΓΣΕΕ για να κα­λύ­ψουν κι­νη­το­ποιή­σεις σω­μα­τείων που έ­χουν θεω­ρη­θεί «πα­ρά­νο­μες και κα­τα­χρη­στι­κές» δι­κα­στι­κά. Ταυ­τό­χρο­να, θα α­πα­γο­ρεύε­ται σε ερ­γα­ζό­με­νους να χρη­σι­μο­ποιούν τα ρε­πό ή την ά­δειά τους στις η­μέ­ρες α­περ­γιών, προ­κει­μέ­νου να α­να­γκά­σει αυ­τούς που, δυ­στυ­χώς, δη­λώ­νουν α­δειού­χοι ή και α­σθε­νείς για να μην τους α­φαι­ρε­θούν τα με­ρο­κά­μα­τα της α­περ­γίας. Με­τα­τρέ­πει έ­να ε­σω­τε­ρι­κό ζή­τη­μα των συν­δι­κά­των σε τα­κτι­κή χτυ­πή­μα­τος των α­περ­γιών.
Φο­βό­μα­στε, ό­μως, ό­τι, επίσης, στό­χος της κυ­βέρ­νη­σης εί­ναι η ι­διω­τι­κο­ποίη­ση των συ­γκοι­νω­νιών. Πα­λιός πό­θος της Δε­ξιάς, α­πό την ε­πο­χή Μη­τσο­τά­κη, που τώ­ρα δια­τυ­μπα­νί­ζε­ται α­πό στε­λέ­χη της ΝΔ, ό­πως ο Α. Γεωρ­γιά­δης. Από την άλ­λη με­ριά, οι ερ­γα­ζό­με­νοι προ­σέ­φυ­γαν στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας προ­κει­μέ­νου να πα­γώ­σουν την ε­πί­τα­ξή τους, θεω­ρώ­ντας ό­τι εί­ναι α­ντί­θε­τη με το Σύ­νταγ­μα και τις διε­θνείς συν­θή­κες –σε κα­μία ευ­ρω­παϊκή χώ­ρα δεν ι­σχύει η ε­πι­στρά­τευ­ση– κα­θώς και ό­τι πλήτ­τε­ται καί­ρια το δι­καίω­μα της α­περ­γίας και οι ΣΣΕ.

Μα­θή­μα­τα του Γε­νά­ρη

Σε πο­λι­τι­κό ε­πί­πε­δο, πέ­ραν της α­κραιφ­νούς στή­ρι­ξης του ΠΑ­ΣΟ­Κ, η ΔΗ­ΜΑ­Ρ, για μια α­κό­μα φο­ρά συ­νε­πής στη λο­γι­κή του ή­ξεις α­φή­ξεις, χα­ρα­κτή­ρι­σε το μέ­τρο «α­κραία ε­πι­λο­γή», αλ­λά, ό­πως ξε­κα­θά­ρι­σε ο πα­λιός συν­δι­κα­λι­στής της ΓΣΕΕ και σή­με­ρα υ­πεύ­θυ­νος του κόμ­μα­τος Δημ. Χατ­ζη­σω­κρά­της, «δεν προ­κύ­πτει πρό­βλη­μα για τη συμ­με­το­χή μας στο κυ­βερ­νη­τι­κό σχή­μα». Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με δη­λώ­σεις του Αλ. Τσί­πρα α­πό τις Η­ΠΑ, αλ­λά και με ε­ρώ­τη­ση προς την κυ­βέρ­νη­ση ό­λης της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ο­μά­δας του, χτυ­πά τον αυ­ταρ­χι­σμό της συ­γκυ­βέρ­νη­σης στη­ρί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να τον α­γώ­να των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Το ΚΚΕ ε­πί­σης στη­ρί­ζει τον α­γώ­να των ερ­γα­ζο­μέ­νων, κα­λώ­ντας τους ερ­γα­ζό­με­νους σε α­γώ­νες με σχέ­διο και προ­ε­τοι­μα­σία. Όμως α­κό­μα και μπρο­στά σε κομ­βι­κούς σταθ­μούς του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, το ΚΚΕ και το ΠΑ­ΜΕ συ­νε­χί­ζουν τον ξε­χω­ρι­στό τους δρό­μο, ό­πως η μη συμ­με­το­χή στο συλ­λα­λη­τή­ριο της Πα­ρα­σκευής, που α­πο­φά­σι­σαν τα σω­μα­τεία στις συ­γκοι­νω­νίες και η διορ­γά­νω­ση ξε­χω­ρι­στού το Σάβ­βα­το το πρωί!

Τα μα­θή­μα­τα α­πό τη με­γά­λη κι­νη­το­ποίη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις συ­γκοι­νω­νίες ο­φεί­λου­με να τα α­ξιο­ποιή­σου­με ό­λοι, ερ­γα­ζό­με­νοι, συν­δι­κά­τα, κόμ­μα­τα της
Αρι­στε­ράς. Να συ­ντεί­νουν ό­λες οι πρω­το­βου­λίες στη δη­μιουρ­γία ε­νός ευ­ρέ­ος κοι­νω­νι­κού με­τώ­που με σα­φές σχέ­διο, προϊόν συλ­λο­γι­κών δια­δι­κα­σιών, με συ­ντο­νι­σμό σω­μα­τείων και ο­μο­σπον­διών με αιχ­μές τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα, ό­πως υ­πε­ρά­σπι­ση και διεκ­δί­κη­ση ε­νο­ποιη­μέ­νων ΣΣΕ, α­ντί­στα­ση στις α­πο­λύ­σεις, την α­νερ­γία, τις ι­διω­τι­κο­ποιή­σεις.
Οι πρό­σφα­τες κι­νη­το­ποιή­σεις μπο­ρούν να α­ξιο­ποιη­θούν και για την προ­ε­τοι­μα­σία στους χώ­ρους δου­λειάς και στην κοι­νω­νία, της πα­νελ­λα­δι­κής πα­νερ­γα­τι­κής α­περ­γίας που έ­χουν α­πο­φα­σί­σει ΓΣΕΕ-Α­ΔΕ­ΔΥ μέ­χρι τα μέ­σα του Φε­βρουα­ρίου. Για να στεί­λει έ­να ζω­ντα­νό ερ­γα­τι­κό και πο­λι­τι­κό μή­νυ­μα α­να­τρο­πής των δε­ξιών και μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών.
Από την ΕΠΟΧΗ

ΣΥΡΙΖΑ: “Αχός πολύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν…”

Του Μάκη Μπαλαούρα, Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Όλα τα σφυριά στον ίδιο στόχο: τον ΣΥΡΙΖΑ. Μ’ ένα ντουφέκι, σαν τον κυνηγό που την στήνει για ώρες, προκειμένου να πυροβολήσει με τον παραμικρό τριγμό, την στήνουν για να αναδείξουν ως κύριο ζήτημα μια λάθος (ή σε μερικές περιπτώσεις, εσκεμμένη) τοποθέτηση στελέχους του κόμματος ή ακόμα χειρότερα, κατασκευάζουν την εικόνα που τους βολεύει, στην συνεχώς εντεινόμενη προπαγάνδα τους.
Ο κεντρικός καμβάς που στήνεται εδώ και καιρό, είναι η ταύτιση και η δήθεν προδιαγεγραμμένη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ. Με το κόμμα, δηλαδή, που προκαλεί ακόμα την οργή των πολιτών για το βίο και την πολιτεία του. Πολλά εύστοχα έχουν γραφτεί ως απάντηση στις αθλιότητες των στυλοβατών του συστήματος. Πολιτικής, ιδεολογικής, ιστορικής ή κοινωνιολογικής υφής.
Όλα αυτά όμως ενισχύονται αποφασιστικά από ένα μείζον πολιτικό και όχι μόνο κομματικό γεγονός που σημειώθηκε πριν λίγες μέρες. Η πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Που έφτασε ως εκεί αφού επί μήνες άνοιξαν τα γραφεία ή μάλλον άνοιξαν νέοι και μεγάλοι χώροι συνάντησης, συζήτησης, αντιπαράθεσης και σύνθεσης, πάνω σε ένα (εξαιρετικό) σχέδιο Διακήρυξης. Μια αριστερή αφήγηση για το παρόν, όπως το επηρέασε το παρελθόν όλων μας, από την ίδρυση του ΚΚΕ, τους λαϊκούς, ταξικούς και απελευθερωτικούς αγώνες, το ΕΑΜ, την ΕΔΑ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, την προσφορά, μέσα από παράλληλους δρόμους, των συνιστωσών, έως τον έντονο χρωματισμό του σοσιαλισμού του άμεσου μέλλοντός μας.
Προσομοίωση Αριστερής εξουσίας με πυρήνα την εσωκομματική Δημοκρατία
Η Συνδιάσκεψη, των τριών χιλιάδων αντιπροσώπων, επρόκειτο για μια προσομοίωση αριστερής εξουσίας, με ρέοντα πολιτικό και σαφή λόγο, μεροληπτικό στην ταξικότητά του, μια συλλογική περιγραφή της κοινωνικής δυναμικής για το σήμερα, με ανάταξη του αποσυντηθεμένου κοινωνικού ιστού. Ο πυρήνας όλων αυτών δεν μπορεί παρά να είναι η εσωκομματική Δημοκρατία. Η παλιά θέση του τι δημοκρατία θέλεις για την κοινωνία, είναι από το τι δημοκρατία θέλεις για το κόμμα, έγινε αξίωμα. Δημοκρατία, συνεχώς εξελισσόμενη, με πρόσφατες δομικές συνεισφορές από τις σχέσεις του με τα κινήματα, από την οργάνωση, τον πλουραλισμό, την αγωνιστικότητα και την αυτονομία του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ που βγήκε ελπιδοφόρα ανάμεσα στα χημικά και τον αυταρχισμό στους δρόμους της Γένοβα, της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας. Με την πρόσθεση των μαθημάτων της άμεσης δημοκρατίας που πήραμε στις πλατείες. Με τα μαθήματα που μαθαίνουμε στο σύστημα των αυτόνομων πρωτοβουλιών Αλληλεγγύης.
Σε τι λοιπόν μοιάζει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ με την πορεία του ΠΑΣΟΚ; Ακόμα και το πλήθος πολιτών που εντάσσεται στο ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο που λένε δημοσίως, είναι “προσοχή μην μοιάσουμε στο ΠΑΣΟΚ !”.
Η ιστορία καλεί αυτό το νέο, όσο και παλιό, κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να βαθύνει την δημοκρατία και να πορευτεί ορμητικά στις απαιτήσεις της για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Αι γενεαί πάσαι στρατεύονται οργανικά στο μέλλον.
Δημοσιεύτηκε στην “Ελευθεροτυπία”

Μήνυμα για κινηματικό ΣΥΡΙΖΑ Εκλογή ΚΕ από το 1ο (Ιδρυτικό) Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ 09/12/12

Του Βαγγέλη Καραγεώργου
Στα 301 μέλη που απαρτίζουν τη νέα Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στους 30 πρώτους ειδικότερα, δεν συμπεριλαμβάνονταν οι αναμενόμενοι. Απουσιάζουν τα βαριά ονόματα, «παραβιάστηκε» η κομματική επετηρίδα. Οι 3.308 σύνεδροι έστειλαν ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα.
Συνήθως, τα κόμματα που βρίσκονται στον προθάλαμο της εξουσίας, στρέφονται προς το κέντρο, λειαίνουν τις θέσεις τους και επιλέγουν πρόσωπα που να υπηρετούν αυτή τη στρατηγική. Στον ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, τα πρόσωπα που εξελέγησαν στην Κ.Ε. αποτυπώνουν με σαφήνεια τη θέληση της βάσης για έναν αριστερό, ριζοσπαστικό και κινηματικό ΣΥΡΙΖΑ.
Ενώ η Αριστερή Πλατφόρμα έβαλε τον στόχο της διατήρησης του αριστερού προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που τον πέτυχε ήταν το Ενιαίο Ψηφοδέλτιο. Μια ματιά στην ανθρωπογεωγραφία της νέας Κ.Ε. είναι απολύτως αποκαλυπτική. Κατ’ αρχήν, παρά τη φιλολογία περί επέλασης των πασοκογενών, είναι ελάχιστοι (περίπου 1%) αυτοί που εξελέγησαν.
Ακόμα πιο συγκεκριμένα, οι πασοκογενείς που εξελέγησαν (ο Αντ. Κοτσακάς υποδείχτηκε από τη Γραμματεία για τη νέα Κ.Ε.) δεν είχαν εμπλοκή στον πράσινο κρατικό μηχανισμό, ανήκαν ανέκαθεν στην πλέον αριστερή τάση του ΠΑΣΟΚ (Νέος Αγωνιστής) και δεν ανήκουν σ’ αυτό που ονομάζουμε πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. Τέτοια χαρακτηριστικά έχει ο Β. Ασημακόπουλος και η Ν. Κασιμάτη.
Η ΑΝΑΣΑ υπερεκπροσωπήθηκε και οι πασοκογενείς υποεκπροσωπήθηκαν. Αν και είχε το 5% των συνέδρων, εξέλεξε πάνω από το 10% των μελών της νέας Κεντρικής Επιτροπής, και μάλιστα σε πολύ ψηλές θέσεις.
Η ΑΝΑΣΑ είναι μια συμμαχία οργανώσεων και ανένταχτων με κινηματικά και ανασυνθετικά χαρακτηριστικά (πάλευε εδώ και χρόνια για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα), η οποία τοποθετείται στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος.
Η ΑΝΑΣΑ συγκροτήθηκε από τις εξής δυνάμεις:
α) την ΑΚΟΑ (πρώην ΚΚΕ εσ. Α.Α) του αείμνηστου Γιάννη Μπανιά, την πλειοψηφία δηλαδή του ΚΚΕ εσωτερικού, η οποία υπερασπιζόμενη το Κ (κομμουνισμός) δεν ακολούθησε τον Λεωνίδα Κύρκο στην ΕΑΡ. Ενδεικτικά να αναφέρουμε κάποια από τα στελέχη της που εξελέγησαν: Ελ. Πορτάλιου 7η, Θ. Φωτίου 8η, Π. Λάμπρου 12ος, Μ. Μπαλαούρας 16ος, Σ. Κοντονής 30ός
β) τη Ρόζα, η οποία είναι το «πολιτικό σκέλος» του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Με πολυετή δράση στον χώρο της άκρας Αριστεράς και με απόψεις που συνδυάζουν την αυτονομία, τον ελευθεριακό κομμουνισμό με ένα ελαφρύ άρωμα τροτσκισμού. Απ’ τη Ρόζα είναι ο Γ. Αλμπάνης (9ος) και η Μ. Μπαρσέφσκι (25η)
γ) το Κόκκινο, τροτσκιστική οργάνωση με πρόταγμα την ανασύνθεση (την ώσμωση διαφορετικών ρευμάτων της Αριστεράς σε ενιαίο πολιτικό φορέα), το οποίο, αν και ήταν ιδρυτικό μέλος της ΑΝΑΣΑ, στη συνδιάσκεψη η μισή οργάνωση κατέβηκε με την Αριστερή Πλατφόρμα
δ) μεγάλο τμήμα των ανένταχτων με καταγωγή από Β’ Πανελλαδική (Μ. Σπαθής), εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (Τ. Χριστοδουλοπούλου, Β. Μουλόπουλος, ο βουλευτής Θ. Δρίτσας κ.ά). Εκ των ανένταχτων της ΑΝΑΣΑ είναι και ο Α. Ρήγος (6ος).
Ο μεγαλύτερος όγκος της νέας Κ.Ε. προέρχεται από την πλειοψηφική τάση του Συνασπισμού, την Αριστερή Ενότητα, όμως εξελέγησαν τα πλέον αριστερά, νεαρά σε ηλικία και με κινηματικά χαρακτηριστικά στελέχη της τάσης.
Στελέχη τα οποία πρωταγωνίστησαν στις πλέον αριστερές και κινηματικές καταγραφές του κόμματος –τη Γένοβα, τη Θεσσαλονίκη το 2003, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα το 2006, το κίνημα ενάντια στο άρθρο 16, τον Δεκέμβρη του 2008, την Υπατία.
Πρόσωπα τα οποία και πολιτικά προέρχονται από τα πλέον αριστερά τμήματα του Συνασπισμού, όπως είναι το Κοκκινο-Πράσινο Δίκτυο [απ’ αυτό προέρχεται ο Ευκλ. Τσακαλώτος, που εξελέγη 2ος, και ο Π. Βωβός (38ος)], η Αριστερή Ανασύνθεση απ’ την οποία προέρχεται ο Κ. Μαρματάκης (10ος στη σειρά εκλογής), αλλά και η Νεολαία, η οποία κατά γενική ομολογία βρίσκεται στα αριστερά τού κόμματος.
Πολλά είναι τα πρώην και νυν στελέχη της Νεολαίας που εξελέγησαν, όπως η βουλευτής Η. Διώτη 3η, καθώς και οι Α. Καρύτζης 4ος, Π. Καλκανδής 13ος, Γ. Σακελλαρίδης 14ος, Ρ. Σβίγκου 17η, Η. Χρονόπουλος 19ος.
Το αριστερό τμήμα της ΑΡΕΝ πριμοδότησε, άλλωστε, και την εκλογή των στελεχών της ΑΝΑΣΑ θέτοντας τις βάσεις για μια συνεργασία των 2 τάσεων στο μέλλον, η οποία μπορεί να τους δώσει και την πλειοψηφία στην Κ.Ε. αλλά και να διαμορφώσει κοινά ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά που θα πιέζουν αριστερά τον όλο ΣΥΡΙΖΑ.
Σε κάθε περίπτωση όμως, το μήνυμα που έστειλε η βάση του κόμματος προς τον πρόεδρό του για αριστερή πορεία είναι δεδομένο, πολύ περισσότερο αν σε αυτούς που αναφέραμε παραπάνω αθροίσουμε και τα (αρκετά) στελέχη της (μαοϊκής καταγωγής) ΚΟΕ, αλλά και τα πολλά στελέχη τροτσκιστικής καταγωγής (ΔΕΑ, ΚΟΚΚΙΝΟ, ΑΠΟ) που εξελέγησαν με την Αριστερή Πλατφόρμα.
(Από την Εφ. Συντακτών)