ΕΝΙΑΙΟ ΚΟΜΜΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ Μια απαίτηση από το μέλλον

Tου Μάκη Μπαλαούρα* 

Η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% των εκλογών του 2009 στο 26,88% στις τελευταίες, μια μεγέθυνση, περίπου, 6 φορές παραπάνω, είναι πρωτοφανής στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ενδεχομένως και στην ευρωπαϊκή ή την παγκόσμια.Δεν είναι περιττό να ξαναδιατυπώσουμε τη γνωστή φράση «νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα», συμπληρώνοντάς την με νέες ευθύνες, νέες ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες. Κυρίως νέες και μεγάλες πολιτικές απαιτήσεις από τους 1.650.000 πολίτες που με ευψυχία ψήφισαν και στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμπέσαμε με τις λαϊκές αγωνίες και τις κάναμε πρόγραμμα και δράση. Όλοι μας. Από τον πρόεδρο, τη γραμματεία, τα στελέχη και τα απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.Για να ανταποκριθούμε στο μέγιστο βαθμό στις απαιτήσεις των πολιτών και της κοινωνίας, μιας κοινωνίας στα πρόθυρα ανθρωπιστικής κρίσης, που μας παρακολουθεί ολοένα και περισσότερο με ενδιαφέρον, πρέπει να ανατρέψουμε τα δομικά χαρακτηριστικά μας, επιτυχημένα βέβαια για μια παράταξη του 4,6%, αλλά ανεπαρκή για τη νέα κατάσταση και τα νέα καθήκοντά μας ως κόμμα του 27%. 

Η πορεία προς τον ΣΥΡΙΖΑ 

Έχει ενδιαφέρον να εξηγηθεί πώς αυτός ο χώρος, που με χίλια ζόρια και αγωνίες κατάφερε στην πρώτη –μακρά– φάση του να επιζήσει, προβάλλει σήμερα σαν ο φορέας της ανατροπής του υφιστάμενου νεοφιλελεύθερου–διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Θυμίζω ότι παραμονές των εκλογών του 2000 οι δημοσκοπήσεις έφεραν τον Συνασπισμό μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με μεγαλύτερο ενδεχόμενο να μην εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Τότε, στη λογική ότι πρέπει να υπάρξει οπωσδήποτε εκπροσώπηση της –ατελούς για μας– Ανανεωτικής Αριστεράς, η ΑΚΟΑ πρωτοστάτησε στη στήριξη, μαζί με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς και προσωπικότητες της Aριστεράς, όπως ο Μ. Γλέζος, των ψηφοδελτίων του Συνασπισμού.

Τελικά τα καταφέραμε να περάσουμε τον πήχη με 3,2% με μόνο 13.839 ψήφους πάνω από το όριο του 3%. Θυμάμαι τον κύριο τίτλο της «Εποχής» τη μέρα των εκλογών της 9ης Απριλίου 2000: «Αριστερή ψήφος με προοπτική», ενώ ο υπέρτιτλος ήταν: «Με την Αριστερά, την Οικολογία και τα Κοινωνικά Κινήματα». Οι τίτλοι τα έλεγαν όλα.

Αποτιμώντας το αποτέλεσμα των τότε εκλογών, ο Γ. Μπανιάς έγραφε: «Η θετική εμπειρία της συνεργασίας έδειξε πόσο αναγκαία ήταν και πόσο χρήσιμο θα είναι να συνεχιστεί, να βαθύνει και να επιδιωχθεί να επεκταθεί και σε άλλους χώρους της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων».

Εκείνη την περίοδο η ΑΚΟΑ επεξεργάστηκε τη στρατηγική για την «Επανίδρυση της Αριστεράς», δημιούργησε το «Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς» και αργότερα κατέθεσε αναλυτική πρόταση για τη συσπείρωση και ανασύνθεση της Αριστεράς. Τελικά, φτιάχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, μια παράταξη συνεχώς εμπλουτιζόμενη με συνιστώσες, που πέρασε ξανά από 40 κύματα επιβίωσης και μεγάλων τριγμών με κορύφωση τις Ευρωεκλογές του 2009 και το μετέπειτα διάστημα.

Τότε υπήρξε μια νέα πρωτοβουλία (Νοέμβρης 2009) από την ΑΚΟΑ, το Κόκκινο, τη Ρόζα και μέλη του Συνασπισμού και κυρίως ανένταχτους. Σιγά σιγά και βασανιστικά μπήκε το νερό στο αυλάκι. Αφυδατώθηκαν, μέχρι σχετικά πρόσφατα, κινήσεις διαφορετικού και διακριτού βηματισμού, φέρνοντας στην ελληνική ζωή ένα πολιτικό υποκείμενο –τον ΣΥΡΙΖΑ– που έδειχνε να κολυμπά πια με άνεση στα κοινωνικά νερά και ρεύματα.
 

Σήμερα τι;  

Οι πολίτες που μας ψήφισαν, αλλά και εκείνοι που μας παρακολουθούν ευνοϊκά διακείμενοι (αρκετοί ήδη μετανιωμένοι για την επιλογή τους), ακόμα και αυτοί που κρατούν έντονες επιφυλάξεις, απαιτούν την αναβαθμισμένη συνέχεια και συνέπεια της πολιτικής μας. Κυρίως οι υποστηριχτές μας οι προερχόμενοι από ταξικές διαστρωματώσεις και λαϊκές δυνάμεις. Για να υπάρξει, όμως, συνέχεια, συνέπεια και εμβάθυνση της πολιτικής μας και της αγωνιστικής μας παρουσίας χρειάζεται μια δομική, θεωρητική, πολιτική και οργανωτική ριζική αναπροσαρμογή.

Ένα «νέο» κόμμα που θα οικοδομήσει σταθερές βαθιές σχέσεις με την κοινωνία, προκειμένου να προσλαμβάνει τις διεργασίες της. Το κόμμα που πρέπει να φτιάξουμε χρειάζεται να είναι βαθιά δημοκρατικό, χωρίς αυθεντίες και ιεραρχίες κομματικών δυνάμεων και παραγόντων, πλουραλιστικό και όχι αρχηγικό.
Το απαραίτητο και σημαντικότερο κύτταρό του θα είναι οι οργανώσεις βάσης, οργανώσεις που θα εμπλουτιστούν με τους νέους ψηφοφόρους μας που θέλουν να συνταξιδεύσουμε όλοι μαζί στο ενδιαφέρον και γοητευτικό ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι οργανώσεις βάσης θα συζητούν, θα κρίνουν και θα αποφασίζουν για κάθε κεντρικό, τοπικό ή εργατικό θέμα. Κεντρικό καθήκον τους θα είναι επίσης η στήριξη, η συμμετοχή και η προώθηση των κοινωνικών, κινηματικών αντιστάσεων και κινημάτων αλληλεγγύης με παράλληλες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία νέων κινηματικών μορφωμάτων, με απόλυτο όμως σεβασμό της αυτονομίας τους.

Ας αξιοποιήσουμε την μεγάλη εμπειρία του ΕΑΜ, που από τα κεντρικούς του στόχους ήταν «να σώσει το λαό από την πείνα», όπως λέει και ο ύμνος του.

Τα ενδιάμεσα όργανα θα έχουν να παίξουν τον ίδιο ρόλο με τις οργανώσεις βάσης. Επιπλέον καθήκον τους θα είναι να αφουγκράζονται και να μεταφέρουν τις θέσεις των παρακάτω οργάνων προς τα ανώτατα. Αμφίδρομη, αλλά και οριζόντια σχέση μεταξύ των οργανώσεων βάσης και των ενδιάμεσων οργάνων.

Το κόμμα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι μαζικό. Να ανοιχτεί στις δυνάμεις που μας στηρίζουν, εμπλουτίζοντας τις θέσεις του με προβληματισμούς που κυκλοφορούν στους τόπους εργασίας, στις τοπικές κοινωνίες και κινήματα.
Τα όποια προβλήματα από ενδεχόμενη εισροή καιροσκόπων και δακτυλοδεικτούμενων επιβητόρων του πελατειακού κράτους θα αντιμετωπιστούν δημοκρατικά και αποφασιστικά.

Το κόμμα αυτό ήδη έχει, ως κεκτημένο, ιδεολογικό πλαίσιο και αναφορές, που μας έχουν προσδώσει τα φυσιογνωμικά – ταυτοτικά χαρακτηριστικά μας, έστω και ως απότοκο της (συντριπτικής) πλειοψηφίας.
Τα αξιακά μας στοιχεία όπως η σοσιαλιστική μας ενόραση και η «μεροληπτική» προσέγγισή μας στα κοινωνικά ζητήματα είναι απαράγραπτα. Οι συνιστώσες δεν θα έχουν πια λόγο ύπαρξης ως τέτοιες. Προφανώς ο νέος ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει έστω και με συνύπαρξη κάποιων συνιστωσών και πέραν ενός βραχύβιου μεταβατικού διαστήματος, γιατί δεν είναι δυνατόν διοικητικά να διαλυθούν οι συνιστώσες που δεν το επιθυμούν. Είναι όμως προφανές ότι θα αφυδατωθούν όταν ο νέος δημοκρατικός, λαϊκός, συμμετοχικός ΣΥΡΙΖΑ υπάρξει.Αντίθετα, θα υπάρξουν τάσεις και ανοιχτά ρεύματα ιδεών. Είναι και δημοκρατικό και αναγκαίο. Όχι όμως με τη μορφή που είχαν πάρει στο Συνασπισμό μέχρι την οικειοθελή έξοδο των στελεχών της σημερινής ΔΗΜΑΡ, τάση που αποσκοπούσε στην αποδιάρθρωση του κόμματος και στην κατάκτησή του, με εσωτερική πειθαρχία και εξωτερικές διασυνδέσεις. 

Αριστερό κόμμα του 21ου αιώνα 

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει το μοντέλο διάρθρωσης κόμματος της αριστεράς, σύμφωνα με τις ανάγκες των κοινωνιών του 21ου αιώνα. Βεβαίως υπάρχουν μοντέλα όπως το Μπλόκο Πορτογαλίας και το Die Linke στη Γερμανία, όπου έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρουσιαστούν σε βάθος οι προωθήσεις και τα φρεναρίσματά τους, όμως ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, αν πετύχει το στοίχημά του, για όλους τους παραπάνω λόγους που οφείλονται στην εκτίναξή του και την κοινωνική γείωσή του, προφανώς θα αποτελέσει το πιο νέο, το πιο προχωρημένο μοντέλο οργάνωσης αριστερού κόμματος.

Στο κάτω – κάτω, όπως έλεγαν και οι σύγχρονοι διανοητές του μαρξισμού, το κόμμα που δημιουργείς είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας που θέλεις να φτιάξεις.

Το στοίχημα είναι μεγάλο. Για να επιταχύνουμε τις εξελίξεις χρειάζονται μερικά στοιχεία που θα έχουν έντονο συμβολικό και πολιτικό μήνυμα. Για παράδειγμα, το φθινόπωρο μπορεί και πρέπει να οργανωθεί φεστιβάλ της νεολαίας του όλου ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα είναι και το σημείο καμπής για τη δημιουργία ενιαίας οργάνωσης νεολαίας, πριν το ενιαίο κόμμα.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλει και η δημιουργία ενιαίων – αυτόνομων συνδικαλιστικών παρατάξεων με πυρήνα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα επίπεδα συνδικαλιστικής δράσης και παρουσίας. Το ίδιο ισχύει και για τις δημοτικές παρατάξεις όπου τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δρουν ξεχωριστά.

Ο δρόμος μας θα είναι επίπονος και δύσκολος. Μαζί με την οργανωτική μας ανασυγκρότηση θα συμβαδίζει η εντεινόμενη παρουσία μας στις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις, τις οποίες δεν πρέπει απλώς να αναμένουμε, αλλά και να τις προκαλέσουμε. 

Οι όποιες φοβίες ή αγκυλώσεις, όχι μόνο συνιστωσών αλλά και άλλων οργανώσεων της Αριστεράς, θα ξεπεραστούν από έναν ανοιχτό σε συμμαχίες ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από το λαϊκό κίνημα που φύσηξε για να προχωρήσει το καράβι μας αγέρωχα και δυνατά, κόντρα σε θεούς και δαίμονες ελληνικούς και ευρωπαϊκούς.
Ένα ταξίδι αν μη τι άλλο και γοητευτικό… 

* Ο Μάκης Μπαλαούρας είναι μέλος της Γραμματείας της ΑΚΟΑ και μέλος της ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ. δημοσιεύτηκε στη “Εποχή” και αποτέλεσε το περίγραμμα της ομιλίας του στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ (30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου 2012) (ΠΣΕ)

Και …μολότοφ ρίχνει η γενιά του Πολυτεχνείου

Του Μάκη Μπαλαούρα*

Εξέχοντες τηλεπαρουσιαστές, νεοπαγείς διανοούμενοι, πολιτικοί αναλυτές, περιζήτητοι τεχνοκράτες και αναγνωρισμένα πρωτοκλασάτα στελέχη των Ν.Δ. -ΠΑΣΟΚ, εξηγώντας την αφερεγγυότητα του πολιτικού συστήματος, δηλαδή την οικονομική κρίση-που έχει πάρει διαστάσεις ανθρωπιστικής- και τον πολιτισμικό εκφυλισμό του κυρίαρχου μοντέλου, αποφάνθηκαν: “Για όλα φταίει η Γενιά του Πολυτεχνείου”.

Πώς να απαντήσει κανείς σ’ αυτούς τους …ευρυνθείς διανοητές; Τίποτα δεν έχεις να πεις. Υποκλίνεσαι στο παραπάνω βαθυστόχαστο πνευματικό τους απόφθεγμα, συγκλονισμένος, ηττημένος, παραδομένος.
Αχ, αυτά τα (πρώην) παιδιά τα ατίθασα, που κατάντησαν έτσι τη χώρα!

Εκεί, λοιπόν, που μας είχε κατακλύσει η κατάθλιψη, να ‘σου και το βάλιουμ που μας μετακινεί σε τόπους χλοερούς, όπου «ουκ έστι θλίψη και στεναγμός» ή έστω στο καθαρτήριο, ως τελευταία ευκαιρία μετάνοιας.

Η ΟΝΝΕΔ, οι φερέλπιδες …που θα στελεχώσουν αξιοκρατικά – σύμφωνα με τις παραδόσεις του κομματικού τους φορέα – τον κρατικό μηχανισμό, αν η ΝΔ κυβερνήσει πάλι, επιτέθηκαν στις 11 Ιουνίου στη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτοντας, αυτά που συγκάλυπταν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας και της Μέρκελ:

“Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ έκαιγε με κράνη και μολότοφ, ξεκινώντας το αντάρτικο πόλεων. Έχουν ως καθοδηγητές “εξέχοντα” μέλη της Γενιάς του Πολυτεχνείου που χρεοκόπησε τη χώρα”.

Με άλλα λόγια θέτουν θέμα πολιτικής, αστυνομικής και δικαστικής κάθαρσης από καθοδηγητές της κολασμένης γενιάς. Ας αρχίσουμε λοιπόν την κάθαρση από την οδό Συγγρού, τα γραφεία της ΝΔ, όπου θα συναντήσουμε τον Χρύσανθο Λαζαρίδη, σύμβουλο του Αντ. Σαμαρά και υποψήφιο Επικρατείας, στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου.

Ο Χρύσανθος, εξέχον στέλεχος του αντιδικτατορικού κινήματος και της πιο αριστερής τάσης του “Ρήγα Φεραίου”, «Β’ Πανελλαδικής», ουδέποτε – απ’ ότι ξέρω – αποκήρυξε το παρελθόν του, ούτε έγραψε για την «καταραμένη γενιά» στην οποία – αναγκαστικά – ανήκει. Προφανώς, η ΟΝΝΕΔ τον αποκαλύπτει, «τον δίνει» με άλλα λόγια στις μυστικές υπηρεσίες. Με τους ισχυρισμούς των νεολαίων της ΟΝΝΕΔ ο Χρύσανθος θα μπορούσε να πιαστεί στα πράσα να κατασκευάζει μολότοφ στα υπόγεια της Συγγρού! (Ενδεχομένως, δεν προχώρησαν τις ΄έρευνες τους …φοβούμενοι ότι η μπάλα «θα πάρει» και τον Αντώνη, που κι αυτός – φημολογείται – στις παρυφές του “Ρήγα”…κινούνταν εκείνο τον καιρό!!!)

Στο δια ταύτα της υπόθεσης αποκαλύπτω κι εγώ, συμβάλλοντας ….στο θεάρεστο έργο της ΟΝΝΕΔ, ότι στην τελευταία συγκέντρωση των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, όταν τα ΜΑΤ ανάγκαζαν διαδηλωτές να τρέχουν αλλόφρονες, είδα τον Χρύσανθο ατάραχο μπροστά στη Σοφοκλέους, με ένα γουόκι τόκι συνεχώς στο στόμα του!
Ας αφήσουμε όμως τα ΟΝΝΕΔίτικα καλαμπούρια….

Απεργιακό φύλλο της Ελευθεροτυπίας “

ΤΟΥΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Διαπραγματευτικό μας όπλο η πολιτική απαξίωση και η οικονομική κατάρρευση της ευρωζώνης

Του Μάκη Μπαλαούρα

Ο πανικός των κυριάρχων ελίτ της Ευρώπης στο ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει πρώτο κόμμα και να σχηματίσει κυβέρνηση της Αριστεράς, τους μετατρέπει σε προαπαγανδιστές τρόμου. Από τον ανεκδιήγητο βαστάζο της Μέρκελ Μπαρόζο, τον δογματικά νεοφιλελεύθερο Σόιμπλε, τους τραπεζίτες της ΕΚΤ, έως τα εγχώρια φερέφωνά τους όπως το Μέγκα και τα «Νέα».
Οι πιο νουνεχείς πολιτικοί και οικονομολόγοι, ακόμα και αυτοί που υποστηρίζουν με φανατισμό τη νεοφιλελεύθερη δημοσιονομική πειθαρχία και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης –κατακρήμνιση μισθών και κοινωνικών παροχών, διάλυση εργασιακών σχέσεων– δεν κρύβουν τον μεγάλο φόβο τους στην περίπτωση που η Ελλάδα εξαναγκαστεί ή αποφασίσει να βγει από τη ζώνη του ευρώ, προβαίνοντας σε εκτιμήσεις για το τεράστιο οικονομικό κόστος, μεταξύ ενός τρισ. και 1,5 τρισ. ευρώ, ποσά ασύλληπτα, που μπορούν να συγκριθούν με τα ποσά που έδωσε ο Ομπάμα στην αμερικάνικη οικονομία για να τη βγάλει από την ύφεση. Χαρακτηριστική είναι βέβαια η περίπτωση της χρεοκοπίας της Lehman Brothers, μιας μεσαίας τράπεζας των ΗΠΑ, που τράνταξε όλη την παγκόσμια οικονομία.
Πόσο μάλλον ενός κράτους, που έστω και μικρού, που τα ομόλογά του κατέχουν, ακόμα, τράπεζες της Γερμανίας, Γαλλίας, Αγγλίας, ΗΠΑ, ενώ οι δανειστές ΕΚΤ, και κράτη της ευρωζώνης με συνολικά δάνεια πάνω από 470 δισ. ευρώ, θα τρανταχθούν. Θα αρχίσει ένα αλυσιδωτό ντόμινο κατάρρευσης ή τουλάχιστον βαθιάς κρίσης που θα συμπαρασύρει όλη την παγκόσμια οικονομία.
Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου ήδη οδήγησε στο να απολέσει σημαντικά την ισχύ του το ευρώ, έναντι όλων των νομισμάτων. Από την άλλη οι περίφημοι οίκοι αξιολόγησης απείλησαν ότι θα υποβαθμίσουν την πιστοληπτική ικανότητα όλης της ευρωζώνης! Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η σύνοδος των G 8 θα ασχοληθεί κυρίως με την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή κρίση.
Οι πέραν του Ατλαντικού πολιτικοί όπως η κ. Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι «η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν ιδιαίτερα δαπανηρή και κακή εξέλιξη όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για όλες τις οικονομίες». Ο υπουργός Οικονομίας των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ προχώρησε ένα βήμα παραπέρα λέγοντας ότι «οι προκλήσεις της (αμερικάνικης) οικονομίας δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με μια οικονομική ατζέντα σκληρής ρευστότητας, που συνδυάζονται με βαθιές περικοπές στην εκπαίδευση και το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας». Από την άλλη ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας Πιερ Μοσχοβισί σε δήλωσή του που αναπαρήγαγαν όλες οι εφημερίδες κύρους της Ευρώπης, δήλωσε ότι «επιθυμούμε την παραμονή της Ελλάδας με όλες μας τις δυνάμεις. Η ευρωζώνη θα πρέπει να μείνει ενωμένη και δεν μπορεί να διαλυθεί». Η γαλλική «Μοντ», προχθές, έγραψε «το οποιοδήποτε διαζύγιο, ακόμη και συναινετικό, έχει άγνωστες συνέπειες, πρώτα απ’ όλα στην ίδια την ευρωζώνη. Εκτός από τον κίνδυνο να μεταδοθεί η κρίση σ’ άλλες χώρες, η αποχώρηση ενός μέλους θα σήμαινε μια τρομερή αποτυχία. Μια νομισματική ένωση θα αποδεικνυόταν ανίκανη να στηρίξει ένα μέλος της, το οποίο αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ».
Όμως το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι (κυρίως) πολιτικό. Η έξοδος μιας χώρας από το ευρώ, θα αποδείξει την αδυναμία και εν πολλοίς την αφερεγγυότητα των πολιτικών αποφάσεων των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ και θα σηματοδοτήσει το ξήλωμα της κάλτσας της ευρωζώνης. Η ΕΕ και όχι μόνο η ευρωζώνη θα απωλέσει την ελκτική της δυναμική και τελεσίδικα οι λαοί της Ευρώπης, αλλά και όλου του κόσμου θα την κατατάσσουν πια όχι ως Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής προστασίας, όπως ισχυρίζονταν, αλλά ως Ευρώπη δέσμια των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Προς επίρρωση των επιχειρημάτων μας για τις δυνατότητες πίεσης της Ελλάδας για την ανατροπή της πολιτικής των Μνημονίων παραθέτουμε πρόσφατα άρθρα ευρωπαϊκών εφημερίδων και πολιτικών – οικονομικών διεθνών παραγόντων.

Guardian: «Ενα τρισ. δολάρια το κόστος εξόδου της Ελλάδας»

Η βρετανική εφημερίδα Guardian.αναφέρει τη δήλωση του επικεφαλής της Τράπεζας της Αγγλίας, Σερ Μέρβιν Κινγκ, ότι η Ευρώπη «κατασπαράζει τον εαυτό της».Η εφημερίδα υπολογίζει το κόστος της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη στο ένα τρισεκατομμύριο δολάρια.

Die Welt: «Μια ασταθής ήπειρος – Φόβος για τη δύση του ευρώ» είναι ο τίτλος της γερμανικής εφημερίδας. «Τι έρχεται μετά την Ελλάδα; Οι πολίτες κάνουν επιδρομές στους λογαριασμούς τους, η Ιταλία προτίθεται να χρησιμοποιήσει στρατό κατά των πολιτών και οι επενδυτές φοβούνται για τα χρήματά τους. Στην Ευρώπη, κυριαρχεί η αβεβαιότητα» γράφει.

Financial Times: Ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα στοιχίσει στην ευρωζώνη περίπου 395 δισ. ευρώ.

Σε περίπτωση πτώχευσης της Ελλάδας, οι επίσημοι πιστωτές της θα χάσουν τα χρήματα που της έχουν δανείσει. Στον απόηχο μίας τέτοιας απώλειας, κανείς δεν είναι βέβαιος εάν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έχουν τη δυνατότητα, ή τη βούληση, να σταθούν στο πλευρό μεγάλων ασθενών της ευρωζώνης, όπως η Ιταλία και η Ισπανία.
Μεταξύ των εναλλακτικών επιλογών που εξετάζονται περιλαμβάνονται τόσο η απαρέγκλιτη συνέχιση του προγράμματος της τρόικας όσο και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ που καταγράφεται στο άρθρο ως εξής: Η Ελλάδα να ακυρώσει άμεσα το πρόγραμμα, να πάρει πίσω κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται σε αυτό και να εξετάσει την αθέτηση πληρωμών [default] στο εναπομείναν εξωτερικό χρέος, πράξεις που ισχυρίζονται ότι δεν θα οδηγούσαν στην έξοδο από την Ευρωζώνη. Η άποψη του αρθρογράφου της εφημερίδας Μουντσάο είναι: «Η χειρότερη επιλογή είναι η συνέχιση του προγράμματος της τρόικας. Η Ελλάδα αν ακολουθήσει το πρόγραμμα αυτό θα οδηγηθεί σε 10 χρόνια ύφεσης, σε αναπόφευκτη έξοδο από την Ευρωζώνη κι ενδεχομένως σε κατάρρευση της δημοκρατίας. Θεωρώ ότι η προσέγγιση του Τσίπρα ενέχει κινδύνους. Ωστόσο κατανοώ το γιατί οι Έλληνες πολίτες θα ψήφιζαν υπέρ του. Η θέση του είναι σίγουρα περισσότερο ορθολογική από την καθεστωτική της λιτότητας, η οποία δεν μπορεί να προσφέρει καμία προοπτική οικονομικής ανάκαμψης. Πρόκειται για επανάληψη της ίδιας κατάστασης με εκείνη στη Γερμανία στις αρχές του 30».

Παγκόσμια Τράπεζα: «Επικίνδυνη για την Ευρωζώνη η έξοδος»

Ενδεχόμενη απόφαση της Ελλάδας για αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ θα μπορούσε να εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον αντίκτυπο στην Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης που υλοποιούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, τόνισε ο επικεφαλής της τράπεζας Ζέλικ. «Το βασικό ερώτημα δεν θα είναι η Ελλάδα, αλλά η Ισπανία και η Ιταλία», ανέφερε.

Τσαρλς Νταλάρα, επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου – IIF: «Αρμαγεδδών» μετά την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ

Ο αντίκτυπος από μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ήταν τεράστιος για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, προειδοποίησε ο επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF), λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά πως θα ακολουθούσε «ένας Αρμαγεδδών. «Οι πιέσεις στην Ισπανία, την Πορτογαλία ακόμα και στην Ιταλία και πιθανόν στην Ιρλανδία θα ήταν τεράστιες».
«Μια έξοδος της Ελλάδας είναι δυνατή, αλλά όχι πιθανή ή αναπόφευκτη, εξαιτίας του «τέραστιου κόστους» για την ίδια την Ελλάδα, την Ευρώπη αλλά και για την παγκόσμια οικονομία..Δεν θέλω καν να εκτιμήσω το κόστος που θα έχει στην Ευρώπη η προσπάθεια σταθεροποίησης σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδα, αλλά θα ήταν πολύ μεγάλο» τόνισε.
Και συνέχισε αναφερόμενος στη Γερμανία, τονίζοντας ότι «μπορεί να χρειαστεί περισσότερη χρηματοδότηση για τα επόμενα χρόνια, αλλά θα είναι κατά πολύ μικρότερη από το να αφεθεί η κατάσταση να επιδεινωθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία η Ισπανία και η Ιταλία».

Πρόντι: ”Αν φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, θα καταρρεύσουν και άλλοι”

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρόεδρος της ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι φάνηκε έντονα ανήσυχος για το μέλλον της Ευρωζώνης, σε περίπτωση που αποχωρήσει η Ελλάδα από το κοινό νόμισμα. Προέβλεψε ότι: ”Αν η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ, κι άλλες χώρες θα αρχίσουν να καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος από τα χτυπήματα της κερδοσκοπίας”. ”Η Ευρώπη γεννήθηκε με βάση την αλληλεγγύη, για να λαμβάνονται υπόψη τα προβλήματα όλων. Το να εγκαταλειφθεί είναι μια τεράστια οπισθοχώρηση”, συμπλήρωσε. Υπογράμμισε ακόμα, ότι ”Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2% του ΑΕΠ της ζώνης του ευρώ, αν όμως εξέλθει του κοινού νομίσματος, η κερδοσκοπία, αφού καταβροχθίσει την Αθήνα, θα συνεχίσει να χτυπάει φτάνοντας έως την Πορτογαλία, την Ισπανία και στη συνέχεια την Ιταλία και τη Γαλλία”.

Κάμερον, Πρωθυπουργός Ηνωμένου Βασιλείου : “Ή βοηθάμε την Ελλάδα ή καταστρέφεται το ευρώ”

“Η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού” σύμφωνα με τον Βρετανό πρωθυπουργό, που προειδοποίησε εκ νέου τους Ευρωπαίους ηγέτες για το μέλλον της Ευρωζώνης, καλώντας τους “να συνεννοηθούν” καθώς η Ελλάδα βρίσκεται “σε κρίσιμο σημείο και “διακυβεύεται” η επιβίωση του ευρώ. “Οι ηγέτες πρέπει να συνεννοηθούν ή να αντιμετωπίσουν μια πιθανή κατάρρευση” της Ευρωζώνης, είπε ο Κάμερον. Διακυβεύεται η επιβίωση του ευρώ” πρόσθεσε ο Βρετανός πρωθυπουργός. Κατά τη γνώμη του, ένας δρόμος ανάπτυξης στην Ευρώπη είναι η επιλογή των “αναπτυξιακών ομολόγων” του νέου προέδρου της Γαλλίας Ολάντ. Η μόνη λύση είναι η ανάπτυξη και όχι το να χτίσουν οι Ευρωπαίοι ένα “τείχος” γύρω από την ελληνική οικονομία προσπαθώντας να μη διαδοθεί η οικονομική κρίση πέραν της Μεσογείου.

Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του EFSF: Κοστίζει ακριβά μια έξοδος της Ελλάδας

“Για αυτό το λόγο οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης κάνουν ότι μπορούν για να κρατήσουν την Ελλάδα” σημείωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του EFSF….
Η έξοδος της Ελλάδας από την Eυρωζώνη αποτελεί την πιο επιζήμια οικονομικά λύση, δήλωσε ο επικεφαλής του EFSF, κ. Κλάους Ρέγκλινγκ, σε συνέντευξη του στην αυστριακή εφημερίδα Die Presse.
To “χειρότερο δυνατό σενάριο, αυτό της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, θα αποτελούσε την πιο ακριβή λύση για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Για αυτό το λόγο οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης κάνουν ότι μπορούν για να κρατήσουν την Ελλάδα” σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Ρέγκλινγκ .
Μάλιστα, ο επικεφαλής του EFSF παρέπεμψε σε έρευνα της UBS, η οποία υπολογίζει το κόστος μιας ελληνικής εξόδου στα 100 δισ. ευρώ τον πρώτο χρόνο, προειδοποιώντας πως: “Πιθανότατα το κόστος θα μπορούσε να είναι σημαντικά υψηλότερο, καθώς δεν μπορεί κανείς να προβλέψει τις συνέπειες” προειδοποίησε ο κ. Ρέγκλινγκ.

Strategy Economics: «Ξεχάστε το “Grexit”, να δούμε ένα “Grashall Plan” για την Ελλάδα»

O Matthew Lynn, ιδρυτής του Strategy Economics του Λονδίνου, είπε ότι: «η Γερμανία θα συνειδητοποιήσει τα ρίσκα που εμπεριέχονται, θα φαει τις λέξεις και θα εμφανιστεί με ένα τεράστιο πακέτο χρηματοδότησης. Αντί για το “Grexit”, θα δούμε το “Grashall Plan” –ως ένα σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα– για να σηκώσει την οικονομία και να κρατήσει το τρέκλισμα του ευρώ για τα επόμενα δυο χρόνια τουλάχιστον». Η γερμανική κυβέρνηση δεν θα αφήσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ, σύμφωνα με τον Lynn. «Ένα Grexit είναι μακριά από το να είναι σίγουρο. Οι Γερμανοί μιλάνε σκληρά. Όταν όμως [η Ελλάδα] έρθει στην κατάρρευση, θα πεταρίσουν και θα δώσουν μια βοήθεια τύπου Marshall για να κρατήσουν την Ελλάδα στο ευρώ […] Την Τρίτη μάθαμε ότι η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 6,2. Αυτό δεν μπορεί να είναι αποδεκτό».

Economist: “The Greek Run” (ο ελληνικός αγώνας δρόμου).

Η εφημερίδα γράφει πως δεν υπάρχει επίσημος μηχανισμός για να απομακρυνθεί μια χώρα από την Ευρωζώνη. Και σημειώνει πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να ενδυναμώσει τις ελληνικές τράπεζες και από την άλλη οι Γερμανοί πολιτικοί να ταχθούν ανοιχτά υπέρ της παραμονής της χώρας στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ακολουθήσει η έξοδος και άλλων χωρών (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία).

Bloomberg: Διαπραγματευτικό χαρτί αξίας μισού τρις δολαρίων κρατά στο χέρι της η Αθήνα

Με την Ελλάδα να χρωστά ποσά αντίστοιχα του μεγέθους της οικονομίας της Ελβετίας, οι επιπτώσεις για τους φορολογουμένους στα υπόλοιπα κράτη-μέλη θα είναι καταστροφικές, εάν η χώρα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη. H αλήθεια είναι πως η Ελλάδα έχει ισχυρά χαρτιά διαπραγμάτευσης για να πείσει τους δανειστές της να χαλαρώσει η λιτότητα, καθώς όλοι φοβούνται ότι η έξοδός της από την Ευρωζώνη θα τους στοιχίσει σε χρήματα και πολιτικό κεφάλαιο».Το πρακτορείο εκτιμά στα 400 δις ευρώ τα δάνεια που οφείλει το ελληνικό δημόσιο προς ΔΝΤ, ΕΚΤ, κράτη της Ευρωζώνης και ιδιώτες. Ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ, Τζον Γουιτάκερ, υποστηρίζει ότι «η Ελλάδα έχει ισχυρά χαρτιά διαπραγμάτευσης για να πείσει τους δανειστές της να χαλαρώσει η λιτότητα, καθώς όλοι φοβούνται ότι η έξοδός της από την Ευρωζώνη θα τους στοιχίσει σε χρήματα και πολιτικό κεφάλαιο».

* Από την ΕΠΟΧΗ

Η ΔΥΣΜΕΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ

Του Μάκη Μπαλαούρα
Υποψήφιου Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην ΗΛΕΙΑ

Είναι σε όλους πλέον κατανοητό ότι τα μέτρα που πάρθηκαν έως σήμερα στα πλαίσια του Μνημονίου είχαν αποκλειστική προτεραιότητα την δημοσιονομική προσαρμογή και την διασφάλιση των δανειστών μας. Έτσι αγνοήθηκε παντελώς η κοινωνική επίπτωση των μέτρων αυτών, τα οποία ήρθαν να προστεθούν σε μία ιδιαίτερα επιβαρυμένη κατάσταση από πλευράς διαστάσεων ανεργίας και φτώχειας στην χώρα και ιδιαίτερα στο Νομό της Ηλείας.
Ο κοινωνικός ιστός φαίνεται ότι έχει διαταραχθεί τόσο στη χώρα, όσο και κυρίως στην περιοχή της Ηλείας, για τους εξής κυρίως λόγους:
1) η ανάπτυξη νέων «κοινωνικών κινδύνων» με την πρόσφατη χρηματοοικονομική κρίση οι οποίοι, σε συνδυασμό με τη μερική αποδυνάμωση του θεσμού της οικογένειας αλλά και την έλλειψη αποτελεσματικού συστήματος κοινωνικής προστασίας, φαίνεται να οδηγούν σε κατάσταση ανασφάλειας νέα στρώματα του πληθυσμού που παραδοσιακά δεν βρίσκονταν στο κάτω μέρος της εισοδηματικής κατανομής (π.χ. νέοι πτυχιούχοι, άνεργοι νέοι αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας).
2) τα ελληνικά νοικοκυριά, διατήρησαν, τα τελευταία χρόνια, μέσω του δανεισμού από το τραπεζικό σύστημα ένα υψηλό επίπεδο κατανάλωσης, που τους επέτρεψε να αποφύγουν καταστάσεις φτώχειας πολύ περισσότερο από ό,τι θα τους το επέτρεπε το εισόδημά τους. Η πρόσφατη όμως κρίση έχει στερήσει πλέον από τα νοικοκυριά την δυνατότητα χρηματοδότησης των αναγκών τους και συνάμα τους έχει οδηγήσει σε αδυναμία εκπλήρωσης των δανειακών τους υποχρεώσεων.
3) ο κλονισμός της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος και τους θεσμούς έχουν συμβάλει ακόμα περισσότερο στη δοκιμασία της κοινωνικής συνοχής.

Ηλεία: από τους πρώτους νομούς στη φτώχεια

Με βάση τα επίσημα στοιχεία του 2010, το 20% του πληθυσμού της Ελλάδας ή δύο και πλέον εκατομμύρια άτομα βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Σε κάθε περίπτωση, οι διαστάσεις της εισοδηματικής φτώχειας στην περιφέρεια της Δυτικής Ελλάδας είναι πολύ μεγαλύτερες και φθάνουν στο 28,2% και στο 33,6% για το Νομό της Ηλείας (Διάγραμμα 1). Με άλλα λόγια το ένα στα τρία νοικοκυριά του νομού Ηλείας χαρακτηρίζεται ως φτωχό με βάση τον επίσημο ορισμό της Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) και της Eurostat. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τις πιο έντονες διαστάσεις της ανεργίας και κυρίως της υποαπασχόλησης στο Νομό Ηλείας σε σχέση με την περιφέρεια και το σύνολο της χώρας.

Διάγραμμα 1. Ποσοστά φτώχειας στις διάφορες περιφέρειες της χώρας

ΠΗΓΗ: Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών, ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Επιπλέον, τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. για το κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) που αποτελεί τον πιο συνηθισμένο δείκτη οικονομικής ευρωστίας και ευμάρειας μιας περιοχής, καταγράφουν με τον πιο παραστατικό τρόπο την σημαντική υστέρηση του Νομού Ηλείας έναντι όλων σχεδόν των άλλων νομών και περιφερειών της χώρας (Πίνακας 1). Πράγματι, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του νομού έφθασε τα 11,174 ευρώ το 2009, έναντι 14,332 ευρώ για την περιφέρεια της Δυτικής Ελλάδας και 20,531 ευρώ για το σύνολο της χώρας. Με άλλα λόγια, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του νομού Ηλείας ανήλθε μόλις στο 54,4% του αντίστοιχου μεγέθους του συνόλου της χώρας.

ΠΗΓΗ: Εθνικοί Λογαρισμοί, ΕΛ.ΣΤΑΤ. * Προσωρινά στοιχεία

Η κατάσταση αυτή γίνεται όλο και πιο δυσχερής για την περιοχή στη διάρκεια της τρέχουσας κρίσης. Οι αλλαγές τα τελευταία χρόνια δεν ήταν προς την κατεύθυνση μείωσης των περιφερειακών ανισοτήτων και της φτώχειας. Πράγματι, η ανεργία έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις, η φορολογία εισοδήματος έγινε λιγότερο προοδευτική, η έμμεση φορολογία αυξήθηκε δραματικά (ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης) αλλά και η φορολογία στα ακίνητα. Όλα αυτά είναι βέβαιο ότι οδήγησαν στο να μειωθεί δυσανάλογα η πραγματική αγοραστική δύναμη των φτωχότερων νοικοκυριών, ενώ οι μεγάλες αυξήσεις τιμών στα τρόφιμα και στα καύσιμα επηρέασαν τους φτωχούς πολύ περισσότερο από τα πιο πλούσια νοικοκυριά.
Αύξηση παιδικής και νεανικής φτώχειας
Ορισμένες ακόμα πρόσφατες εξελίξεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Ειδικότερα, τα τελευταία χρόνια η φτώχεια φαίνεται να μετατοπίζεται από την ομάδα των ηλικιωμένων προς την ομάδα των νεώτερων ζευγαριών με παιδιά αλλά και προς τους νέους εργαζομένους. Επιπλέον, η παιδική φτώχεια φαίνεται να βρίσκεται σε μια διαδικασία διεύρυνσης στην περιοχή, καθώς, με βάση τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ., το ποσοστό των παιδιών μέχρι 15 ετών που ζουν κάτω από το όριο της σχετικής φτώχειας στην Ηλεία αυξήθηκε κατά 4 εκατοστιαίες μονάδες μετά το 2006 φθάνοντας στο 39,5% το 2010.
Οι προηγούμενες εξελίξεις κατά την γνώμη μου πρέπει να βρεθούν στο επίκεντρο του πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου. Ο περιορισμός του κινδύνου της φτώχειας και η μείωση της σχολικής διαρροής θα πρέπει πλέον να αποτελέσουν τις βασικές προτεραιότητες της κοινωνικής πολιτικής για την περιοχή μας, καθώς έχει ήδη δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό μείγμα διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής.

Η δυναμική ανάπτυξη της περιοχής μέσα από τις δημόσιες επενδύσεις και τα έργα υποδομής αποτελεί την μόνη ελπίδα για την μείωση του αναπτυξιακού χάσματος που την διακρίνει σε σχέση με τις άλλες περιοχές της χώρας.
Από την ΕΠΟΧΗ

ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡ-ΤΑΞΙΚΗ ΣΕ ΜΙΣΘΩΤΟΥΣ-ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ Το μακρύ χέρι του κράτους δεν αγγίζει τον πλούτο

Tου Μάκη Μπαλαούρα

• υποψήφιου Βουλευτή στο Νομό Ηλείας με τον ΣΥΡΙΖΑ

Επί μια δεκαετία, μέχρι το 2008, κάθε χρόνο υπήρχε εκτίναξη της ανάπτυξης, φέρνοντας την Ελλάδα πρώτη σε ρυθμούς ανάπτυξης σ’ όλη την ΕΕ. Συνολικά τη δεκαετία αυτή το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 40%. Με άλλα λόγια η Ελλάδα, ως σύνολο, έγινε πιο πλούσια και φυσικά, όχι λόγω των νόμων της φύσης αλλά της πολιτικής, η κατανομή όμως του πλούτου έγινε με έντονα ταξικά κριτήρια. Να σημειώσουμε ότι όλη αυτή την περίοδο η κερδοφορία του κεφαλαίου ήταν η μεγαλύτερη σ’ όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Παρά ταύτα, οι προϋπολογισμοί του κράτους εξακολουθούσαν να είναι ελλειμματικοί, δηλαδή αν και αύξανε ο πλούτος αυτός πήγαινε κυρίως στα πιο πλούσια στρώματα και τάξεις, οι δαπάνες του κράτους αυξάνονταν προς αντιπαραγωγικές κατευθύνσεις, ενώ τα έσοδα του από τη φορολογία παρέμειναν πολύ πιο κάτω από την αναλογική αύξηση του ΑΕΠ.

Μ’ άλλα λόγια, ακόμα και στην εποχή των παχιών αγελάδων οι φοροαπαλλαγές, η φοροδιαφυγή, η φοροκλοπή και η εισφοροδιαφυγή όχι μόνο δεν παρέμειναν σταθερές ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά, αντίθετα αυξήθηκαν.
Επιπλέον, αυτή τη μεγάλη περίοδο τεράστιας κερδοφορίας δεν λήφθηκαν μέτρα θωράκισης των επιχειρήσεων, από τους ίδιους τους επιχειρηματίες, όπως επενδύσεις και εξαγωγικός προσανατολισμός, ούτε καν μέτρα επιβίωσης τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τράπεζες, όπου επί μια δεκαετία η πρωτοφανής παγκοσμίως κερδοφορία τους τις οδηγούσε να μοιράζουν τα κέρδη στους μετόχους, που τότε μάλιστα τα μερίσματά τους δεν φορολογούντο, ενώ σήμερα φορολογούνται αυτοτελώς με 25%, ενώ έπρεπε να ενταχθούν στη φορολογική κλίμακα. Αντίθετα έπρεπε να λάβουν την ελάχιστη πρόνοια ενίσχυσης της κεφαλαιακής τους βάσης για να αντιμετωπίσουν τους ενδεχόμενους κινδύνους, που δεν άργησαν να έρθουν. Εδώ πέραν της ευθύνης των διοικήσεων των τραπεζών, υπάρχει σοβαρή ευθύνη στις κυβερνήσεις και στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Σημειώνουμε ότι ενώ τα κέρδη των τραπεζών, όπως και όλων των επιχειρήσεων, φορολογούντο με 25% (σήμερα βρίσκεται στο 20%), με διάφορα νομοθετικά τρικ που τους υποδείκνυαν οι κυβερνήσεις, η φορολογία επί των κερδών τους έφτανε το πολύ στο 17%.

Παραοικονομία, εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή

Σύμφωνα με παλαιότερες εκτιμήσεις, το μέγεθος της παραοικονομίας (εισοδήματα νόμιμα που δεν δηλώνονται, παράνομες δραστηριότητες) στην Ελλάδα βρίσκεται στο 30% του ΑΕΠ ή στα 69 δισ. ετησίως, γεγονός που την κατατάσσει πρώτη με διαφορά όχι μόνο στην ΕΕ, αλλά και σε σύγκριση με άλλα κράτη όπως ΗΠΑ, Ελβετία, Αυστραλία (μελέτη καθηγητή F. Scheider). Η παραοικονομία αυξήθηκε το 2010 κατά 0,4 μονάδες, λογική συνέπεια της αύξησης της φορολογίας.

Η μεγαλύτερη συνέπεια της παραοικονομίας είναι η αδήλωτη εργασία, η οποία υπολογίζεται στο προκλητικό ποσοστό του 25%, δηλαδή για έναν στους 4 εργαζόμενους δεν καταβάλλονται, πέραν των φόρων, εισφορές κοινωνικής ασφάλισης , με αποτέλεσμα η εισφοροδιαφυγή να υπολογίζεται στα 8 δισ. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Η φοροδιαφυγή, η οποία αποτελεί μέρος της παραοικονομίας, δηλαδή δεν ταυτίζεται μ’ αυτήν, σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς ανέρχεται στο 4,8% του ΑΕΠ, δηλαδή στα 12 δισ. ευρώ, που είναι το μεγαλύτερο ποσοστό στην ΕΕ.
Το ζήτημα της φοροδιαφυγής πρέπει να συσχετιστεί με τη φοροαποφυγή, τις φοροαπαλλαγές και τις φοροκλοπές και με την εισφοροδιαφυγή, εισφοροκλοπή. Μ’ άλλα λόγια, στην Ελλάδα, σε μεγάλη απόσταση από τα άλλα κράτη της ΕΕ, υπάρχει φοροασυδοσία και φοροασυλία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι το 30% περίπου των ευκατάστατων στρωμάτων που κατέχουν το 50% του ΑΕΠ, δεν πληρώνουν φόρους.

Ποιοι πληρώνουν φόρους ή «λεφτά υπάρχουν»

Ο φόρος εισοδήματος, η βασική πηγή είσπραξης φόρων για ένα ευνομούμενο κράτος, στην Ελλάδα ανέρχεται μόλις στο 7,3% του ΑΕΠ έναντι 12,2% του ΑΕΠ σ’ όλη την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Έτσι, τα έσοδα πριν την κρίση κατά μέσο όρο ανέρχονταν στο 6,9% του ΑΕΠ έναντι 27,3% του ΑΕΠ στην ΕΕ των 15.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που αφορούν το οικονομικό έτος 2008, στο δηλωθέν εισόδημα φυσικών προσώπων η συμμετοχή των μισθωτών και συνταξιούχων ανήλθε στο 76%, ενώ οι εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις κάλυψαν το 9%, οι οικοδομές 9%, τα ελεύθερα επαγγέλματα 4%, ενώ το υπόλοιπο 2% προερχόταν από γεωργικές επιχειρήσεις και κινητές αξίες.
Πώς να μην είναι έτσι, όταν το μέσο ετήσιο δηλωθέν εισόδημα των μισθωτών-συνταξιούχων ανήλθε στα 14.913 ευρώ, υπερδιπλάσιο των άλλων κατηγοριών. Συγκεκριμένα: Από τα 3 εκατομμύρια μη μισθωτών-συνταξιούχων το 83% (2,5 εκατομμύρια) δήλωσε ατομικό εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ (τότε το αφορολόγητο γι’ αυτήν την κατηγορία ήταν 10.500 ευρώ) εκ των οποίων οι μισοί περίπου (το 47%) δήλωσαν μηδενικό εισόδημα. Με άλλα λόγια, το 80% των μη μισθωτών-συνταξιούχων δεν πλήρωσαν φόρο, γιατί ήταν κάτω από το αφορολόγητο όριο των 10.500 ευρώ. (Ας κρατήσουμε αυτό το στοιχείο, για να αξιολογήσουμε πιο κάτω την προκρούστεια λογική της κυβέρνησης που κατεβάζει το αφορολόγητο όριο στα 5.000 ευρώ).

Στο φόρο των νομικών προσώπων οι 202.500 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (κατά μέσο όρο απασχολούν 5 υπαλλήλους) πληρώνουν ετησίως φόρο 6.100 ευρώ, όσο δηλαδή ένας μισθωτός μικτών αποδοχών (πριν την κρίση) 3.000 ευρώ το μήνα. Από μια άλλη πλευρά της εικόνας βλέπουμε ότι στο σύνολο των νομικών προσώπων το 44% των επιχειρήσεων δήλωσαν μηδενικά κέρδη.

Η είσπραξη του ΦΠΑ –δηλαδή ενός φόρου που καταβάλλουν τελικά οι καταναλωτές και δεν αποδίδεται από τις επιχειρήσεις– είναι επίσης προβληματική. Ενώ το βεβαιωμένο ΦΠΑ (και από περαιώσεις ανέλεγκτων φορολογικών υποθέσεων) ανήλθε το 2009 στα 7 δισ. ευρώ, εισπράχθηκαν μόνο 588 εκατ. ευρώ, δηλαδή μόλις το 8%.
Με όλα τούτα δεν είναι τυχαίο ότι η φορολογία του κεφαλαίου στην Ελλάδα βρίσκεται στο 15,9%, ενώ στην ΕΕ είναι υπερδιπλάσια, φτάνοντας το 33%. Αντίθετα, η επιβάρυνση της εργασίας είναι ίδια με την ΕΕ.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν ανέρχονταν στο 1 δισ. ευρώ, αλλά εισπράχτηκαν μόνο 26 εκατ., δηλαδή το 3%. Στην κατηγορία της μεγάλης ακίνητης περιουσίας σημειώνεται επίσης μεγάλη φοροδιαφυγή. Συγκεκριμένα, από τις δηλωθείσες πράξεις (κληρονομιές, δωρεές κ.τ.λ.) που ανήλθαν σε 606 εκατ. ευρώ εισπράχτηκε το 45%. Αυτά στα επίσημα καταγραφόμενα στοιχεία. Στους –όποιους– ελέγχους έγιναν, εντοπίστηκαν 8.500 ακίνητα με αξία πάνω από 1 εκατ. ευρώ που δεν είχαν δηλωθεί. Οι φορολογικές αρχές ζητούν διευκρινίσεις, αλλά ανταποκρίθηκε μόνο το 1/6 των ιδιοκτητών.

Έμμεση φορολογία που χτυπά τους ασθενέστερους

Η εσκεμμένη –λόγω πολιτικής πελατείας– αλλά και η λόγω ανεπάρκειας ασκούμενη φορολογική πολιτική, προκειμένου να ανταποκριθεί στη συλλογή εσόδων εκτίναξε την έμμεση φορολογία. Έτσι, πριν από τα τελευταία μέτρα οριζόντιας κατεύθυνσης, που θίγουν με πρωτοφανή τρόπο τους μισθωτούς και συνταξιούχους, η αναλογία έμμεσων-άμεσων φόρων για το 2010 ήταν 59% προς 41%. Αυτή εκτινάχτηκε – πριν τις τελευταίες αυξήσεις στο ΦΠΑ– στο 62,2% προς 37,8%. Με άλλα λόγια, οι έμμεσοι φόροι που επιβαρύνουν συγκριτικά τους φτωχότερους, συνέχισαν την ανοδική τους πορεία. Έτσι, ενώ οι κάτοικοι της ευρωζώνης για κάθε 1 ευρώ άμεσων φόρων καταβάλλουν αντίστοιχο ποσό για έμμεσους φόρους, στην Ελλάδα για κάθε 1 ευρώ άμεσων φόρων πληρώνουν 1,58 ευρώ έμμεσους φόρους. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα είναι πρώτη στην ΕΕ στους έμμεσους φόρους.

Στις μεγάλες επιχειρήσεις –ιδιαίτερα στις πολυεθνικές– η φοροδιαφυγή διευκολύνεται μέσω της πρακτικής υπερτιμολογήσεων-υποτιμολογήσεων, με τις τριγωνικές συναλλαγές καθώς και με τα αυξημένα ποσοστά δικαιωμάτων (royalties). Διαδεδομένη για την φοροαποφυγή είναι και η καταβολή εισοδήματος σε είδος ή μπόνους.

Τέλος, μεγάλη φοροδιαφυγή εντοπίζεται μέσω της ίδρυσης offshore εταιριών, προκειμένου να αποκρύβουν έσοδα και κέρδη από φοροδιαφυγή ή από παράνομες δραστηριότητες (μαύρο χρήμα, λαθρεμπόριο καυσίμων και καπνού που ανθεί κ.τ.λ.), ή από τη διαφθορά κρατικών και κυβερνητικών στελεχών.

Η πλοιοκτησία ελληνικών συμφερόντων, με το μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο, ευνοείται από το κράτος με 44 φοροαπαλλαγές και καταβάλλει μόνο 12 εκατ. το χρόνο (2011). Ως μέτρο σύγκρισης αξίζει να αναφέρουμε ότι από τα παράβολα των μεταναστών για την άδεια παραμονής εισπράχτηκαν 50 εκατ. Το επιχείρημα της αστικής τάξης από παλιά είναι υποστηρίζει ότι δεν μπορεί το κράτος να επιβάλει μεγαλύτερους φόρους, γιατί οι εφοπλιστές θα πάρουν τα πλοία τους σε άλλες σημαίες. Δεν είναι όμως έτσι. Η αξιόπιστη ελληνική σημαία από τις ΗΠΑ έως την Κίνα έχει ιδιαίτερα ευνοϊκή μεταχείριση και διευκολύνσεις, όπως λιγότερους ελέγχους και επιθεωρήσεις ή μη επιβολή φορολογίας στους πλοιοκτήτες τέτοιων σημαιών, όπως η ελληνική (πρακτική στις ΗΠΑ).

Η διαφθορά

Σημειώνουμε ότι η διαφθορά στην Ελλάδα ανέρχεται στο 8% του ΑΕΠ (βλέπε «Εποχή» 13/6/10 http://www.epohi.gr/portal/politiki/7181-2010-06-13-18-53-17 ), δηλαδή στα 20 δισ. περίπου, κερδίζοντας έτσι την πρώτη θέση στη ζώνη του ευρώ, ενώ στην Ισπανία, που βρίσκεται υψηλά στην κατάταξη, η διαφθορά υπολογίζεται στο 4% του ΑΕΠ. Η Ελλάδα καταγράφεται ως η πιο διεφθαρμένη ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, πιο διεφθαρμένη ακόμα και από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Τουρκία. Έχει ενδιαφέρον να πούμε ότι σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας, αν η διαφθορά της Ελλάδας μειωνόταν κατά 50%, τότε το δημόσιο έλλειμμα θα ήταν κατά 4% του ΑΕΠ μικρότερο τα τελευταία χρόνια.

Γιατί δεν χτυπούν τη φοροδιαφυγή

Δεδομένων όλων τούτων, δεν είναι μη ανερμήνευτο ότι οι βεβαιωμένες οφειλές –δηλαδή οφειλές που προέκυψαν από εντοπισμό μόνο ενός μέρους της φοροδιαφυγής– ανέρχονται σήμερα στα 42 δισ. Απ’ αυτά, τα 10 δισ. είναι εισπράξιμα. Το ερώτημα λοιπόν που ανακύπτει, είναι γιατί η Ελλάδα είναι πρώτη απ’ όλα τα κράτη της ΕΕ στη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή. Πολλές εισηγητικές εκθέσεις του Προϋπολογισμού του κράτους σημειώνουν το φαινόμενο αυτό και ορκίζονται ότι επί των ημερών της (κάθε) κυβέρνησης θα πάρουν μέτρα για την πάταξή του.

Αναγκαίες μεταρρυθμίσεις

Προφανώς, μερικά μέτρα που ακούγονται ή παρουσιάζονται στις εφημερίδες έχουν ενδιαφέρον και είναι εξαιρετικά χρήσιμα, όπως η αναδιοργάνωση των φορολογικών αρχών και η χρησιμοποίηση ηλεκτρονικών συστημάτων για διασταύρωση στοιχείων και διαχρονική παρακολούθηση των εισοδηματικών δυνατοτήτων των φορολογουμένων, η δημιουργία μητρώου ακινήτων, που σήμερα δεν υπάρχει (!), η σύνδεση αρχών και υπηρεσιών μεταξύ τους (Κτηματολόγιο, υπουργείο Μεταφορών, ασφαλιστικές εταιρίες), η απόδοση του ΦΠΑ σε πραγματικό χρόνο και επιβολή αυστηρών ποινών.

Τέτοιες μεταρρυθμίσεις μπορούν να προγραμματιστούν μέσα σ’ ένα χρονικό εύρος δύο περίπου χρόνων, αξιοποιώντας και την τεχνογνωσία άλλων κρατών. Όμως, στα δύο χρόνια της κυβέρνησης Παπανδρέου κανένας τέτοιος προγραμματισμός δεν βρίσκεται ούτε καν σε προκαταρτικό επίπεδο. Άλλωστε, έστω και με ημιτελείς μηχανισμούς, υπάρχουν σήμερα οι δυνατότητες ελάχιστης διασταύρωσης στοιχείων. Για παράδειγμα, κάτοχος κατοικίας, με τζιπ καγιέν, με εξοχικό και, ενδεχομένως, με δηλωμένη πισίνα, μπορεί να βρεθεί και να κληθεί να δικαιολογήσει την προέλευση του εισοδήματός του, με άνοιγμα και των τραπεζικών λογαριασμών του.

Το ερώτημα επομένως είναι πολιτικό. Ήθελαν όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, και κυρίως η τελευταία του ΠΑΣΟΚ, εν μέσω σοβαρότατης δημοσιονομικής κρίσης να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή; Προφανώς και δεν ήθελαν. Θα πρέπει να κονταροχτυπηθεί με φίλιες δυνάμεις που τη στηρίζουν οικονομικά ή πολιτικά (ΜΜΕ), ή αποτελούν πλατιά βάση του πελατειακού τους κράτους. Εκεί εντάσσεται και η απροθυμία της για τη φορολόγηση των καταθέσεων στην Ελβετία, όπως έκαναν Γερμανία, Αγγλία… Έτσι, η εκτίμηση οικονομολόγων και κέντρων μελετών (πρόσφατα το Οικονομικό Δελτίο της Alpha Bank), αλλά και η εκτίμηση της τρόικας καταλήγουν ότι τα φορολογικά έσοδα θα καταρρεύσουν λόγω της εκτίναξης της φοροδιαφυγής. Η κυβέρνηση, αντί να εντατικοποιήσει τους ελέγχους, τις διασταυρώσεις στοιχείων και να απαιτήσει τις ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις, προτίμησε την οριζόντια είσπραξη έκτακτων φόρων που πλήττουν πάλι, αυτή τη φορά θανάσιμα, μισθωτούς και συνταξιούχους.

Αφορολόγητο κάτω από το όριο φτώχειας

Οι έκτακτες εισφορές και η μείωση του αφορολόγητου ορίου στα 5.000 ευρώ για να πλήξουν ξανά τους μισθωτούς-συνταξιούχους, αλλά νομοθετήθηκαν για να πλήξουν–θεωρητικά– και ορισμένους φοροφυγάδες που δήλωναν εισοδήματα κάτω από το προηγούμενο όριο του 12.000 ευρώ. Προφανώς, οι φοροφυγάδες αυτή τη χρονιά θα δηλώσουν εισοδήματα κάτω του νέου ορίου ή δε θα δηλώσουν καθόλου, για να φυλάξουν τα νώτα τους στην επόμενη φορολογική επιδρομή, δεδομένου ότι τα πρόσθετα μέτρα θα ξεπεράσουν το 2011 τα 9 δισ., ενώ τα πρόσθετα μέτρα για 2010-2014 υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσουν τα 40 δισ. Άλλωστε, και επιστημονικά αναγνωρίζεται ότι μετά από κάποιο σημείο αύξησης της φορολογίας, τα φορολογικά έσοδα μειώνονται (καμπύλη Laffer).
Αξίζει να σημειώσουμε ότι το αφορολόγητο των 5.000 € είναι πολύ πιο κάτω από το αποδεκτό επίπεδο φτώχειας, το επίπεδο δηλαδή που καλύπτει αποκλειστικά τις βασικές ανάγκες διαβίωσης ενός ατόμου, που στην Ελλάδα ανέρχεται το 2010 στα 7.095 €. Με άλλα λόγια –ενδεχομένως παγκόσμια πρωτοτυπία– θα κληθούν να πληρώσουν φόρο και άτομα που είναι κάτω από το όριο της φτώχειας.

Προτάσεις άμεσης φορολόγησης

Προτάσεις για μια άλλη φορολογική πολιτική, που θα καλύπτει τουλάχιστον τα τρέχοντα δημοσιονομικά ανοίγματα, έχουν κατατεθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, από συνδικαλιστικές ανανεωτικές και ριζοσπαστικές δυνάμεις. Έτσι μπορούν να βρεθούν εναλλακτικές πηγές, όπως:
• Έκτατη εισφορά στα ακίνητα αξίας π.χ. άνω των 500.000 το άτομο, από τις μετοχές και άλλα χρεόγραφα, από καταθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό πάνω από ένα ποσό, για πισίνες, σκάφη κ.λπ.
• Εισφορά εφοπλιστών.
• Φόρος στις χρηματιστικές συναλλαγές.
• Αύξηση ΦΠΑ στα είδη πολυτελείας, όπως ακριβά αυτοκίνητα, σκάφη, κοσμήματα.
• Αύξηση φορολογικών συντελεστών, π.χ. 50% για πάνω από 200.000 ευρώ και 70% πάνω από 500.000 ευρώ εισόδημα.

Προφανώς, πέραν των μέτρων αυτών πρέπει άμεσα να ληφθούν μέτρα πάταξης της φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής, είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών, φορολόγησης όλων των εισοδημάτων στην κλίμακα, θέσπισης πόθεν έσχες για όλους.

Η νέα φοροκαταιγίδα: Φόροι αλληλεγγύης στους… φοροφυγάδες

Στο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης που θα ψηφιστεί αυτή τη βδομάδα, μέχρι την τελευταία στιγμή αφήνει ανοιχτό το έδαφος για νέες επιβαρύνσεις σε μισθωτούς-συνταξιούχους. Ήδη πέραν του κεφαλικού φόρου για τα εισοδήματα του 2010 που καλούμαστε τώρα να πληρώσουμε, στο πολυνομοσχέδιο κατατέθηκαν δύο τροπολογίες. Η πρώτη, αφορά τα χαράτσια που θα πληρώσουμε το 2012 και θα αφορούν αφενός τα εισοδήματα του 2011 και αφετέρου τα εισοδήματα του 2012. Για το χαράτσι του 2011 θα εκδοθεί εκκαθαριστικό μετά την κατάθεση της φορολογικής δήλωσης. Για τον κεφαλικό φόρο των εισοδημάτων του 2012 η παρακράτηση θα γίνεται κάθε μήνα από με τον μισθό ή τη σύνταξη.
Η δεύτερη, αφορά αυτούς που θα είχαν το αυξημένο αφορολόγητο των 9.000 ευρώ (νέοι κάτω των 30 ετών και συνταξιούχοι άνω των 65, καθώς και άτομα με ειδικές ανάγκες) που ουσιαστικά καταργείται. Θα ισχύει μόνον εφόσον τα εισοδήματά τους δεν ξεπερνούν τις 9.000 ευρώ (πραγματικό και τεκμαρτό). Δηλαδή φορολογούμενος με 7.000 ευρώ εισόδημα από εργασία, που έχει όμως δικό του σπίτι ή αυτοκίνητο που το σύνολό τους ξεπερνά τα 9.000 ευρώ, θα πέφτει στο αφορολόγητο των 5.000 ευρώ.

Τσεκούρι και με τη νέα φορολογική κλίμακα

1. Το αφορολόγητο από τις 12.000 πάει στα 5.000 ευρώ, που όπως γράψαμε πιο πάνω είναι αρκετά κάτω από το επίπεδο φτώχειας που βρίσκεται στις 7.095 ευρώ. Έτσι, κάποιος με εισόδημα 7.000 ευρώ θα πληρώσει για το 2012 συνολικά 200 ευρώ.
2. Η νέα κλίμακα γίνεται εν πολλοίς αντιστρόφως προοδευτική, γιατί χτυπά κυρίως τους φτωχούς και τους μεσαίους. Η μέγιστη επιβάρυνση αφορά εισοδήματα μέχρι 32.000 ευρώ (900 ευρώ επιπλέον φόρος). Πάνω απ’ αυτό το εισόδημα η επιβάρυνση είναι μικρότερη (820 ευρώ).
3. Σε φορολογούμενους με παιδιά η επιβάρυνση εκτινάσσεται. Πέρσι φορολογούμενος με 3 παιδιά είχε αφορολόγητο 20.500, τώρα 12.000 ευρώ.
4.Όλες οι εκπτώσεις δαπανών από το εισόδημα θα υπολογίζονται από το φόρο με βάση το 10% και όχι με 20% που ίσχυε πέρσι. Αν, για παράδειγμα, φορολογούμενος δηλώνει ιατρικές δαπάνες 2.000 ευρώ, θα πληρώσει το 2012 επιπλέον φόρο, μόνο από την αλλαγή αυτή, 340 ευρώ. Οι δαπάνες αυτές είναι: ιατρικές, ενοίκια κύριας κατοικίας και παιδιών που σπουδάζουν (όμως μέχρι 1.000 ευρώ από τα 1.200), δίδακτρα σε φροντιστήρια, τόκοι στεγαστικών δανείων (η έκπτωση για τόκους 4.800 ευρώ το χρόνο το 2012 θα είναι μόλις 480 ευρώ από 1.728 ευρώ πέρσι), ασφάλιστρα ζωής, διατροφής, εισφορές σε ταμεία ασφάλισης επαγγελματιών.
Από την «ΕΠΟΧΗ»

«Ανεξάρτητοι Έλληνες», ένα πρόγραμμα από τα παλιά

Του Μάκη Μπαλαούρα*
Ο κ. Καμμένος κατέθεσε προχθές, εκ μέρους των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», το πρόγραμμά τους προς δημόσια διαβούλευση.

Πρόγραμμα έντονα ενθοκεντρικό, λαϊκίστικο, χωρίς αλλαγές στο υπάρχον οικονομικό μοντέλο, άκρως συντηρητικό στα κοινωνικά προβλήματα, ενώ δεν παίρνει θέση για τις μνημονιακές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις.

Συγκεκριμένα:

Στη λογική της «υπερκομματικής αξιοκρατίας» αναβαθμίζει ως πολιτικούς καθοδηγητές τους αρχηγούς του Στρατού, της Αστυνομίας και τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου τοποθετώντας τους, αντιστοίχως, ως θεσμικούς εκπροσώπους, στα υπουργεία Άμυνας, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης. Στο στρατοκρατικό προσανατολισμό του βρίσκονται οι εν ενεργεία και οι απόστρατοι υπάλληλοι των Ενόπλων Δυνάμεων και των σωμάτων Ασφαλείας για τους οποίους ζητά –μόνο γι’ αυτούς– αναπλήρωση μισθών και συντάξεων.

Για την οικονομία ζητά ρύθμιση του χρέους μόνο όσον αφορά το επιτόκιο, το οποίο πρέπει να επαναπροσδιοριστεί βάσει των Ευρωπαϊκών Συνθηκών(;). Κατά τα άλλα το χρέος να πληρωθεί στο ακέραιο.

Στη φορολογία προτείνει ανώτατο φορολογικό συντελεστή, ακόμα και για τα υψηλά εισοδήματα, μόνο 25%. Στο εφοπλιστικό κεφάλαιο ρίχνει δίχτυ προστασίας, προτείνοντας να μη θιγεί το υπάρχον ευνοϊκό (μη φορολογούμενο) καθεστώς.

Δεν αναφέρει λέξη για τα μέχρι τώρα μέτρα εναντίον των μισθωτών και συνταξιούχων, ούτε γι’ αυτά που επίκεινται τον Ιούνιο. Αντίθετα, μιλά για μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Ύψιστη στρατηγική για τους Α.Ε. είναι η επιχειρηματικότητα και η ανταγωνιστικότητα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση υποστηρίζει θερμά τη δημιουργία των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που, όπως είναι γνωστό, εκεί δεν ισχύουν οι όποιες εργασιακές σχέσεις και συμβάσεις.

Ως εκ τούτου, δεν αναφέρει λέξη για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και τη, με νομοθετική παρέμβαση, μείωση των κατώτατων μισθών. Ζητά, επίσης, την κατάργηση της μονιμότητας των Δημόσιων Υπαλλήλων.

Προτείνει επενδυτική κρατική τράπεζα –το έχει προτείνει και ο ΣΥΡΙΖΑ– που ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου της θα σχηματιστεί από τις γερμανικές αποζημιώσεις, που θα πάρουμε…

Στα κοινωνικά ζητήματα προτείνει:
α) Πλήρη ιδιωτικοποίηση της Παιδείας με αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Επίσης, «επαναδιατύπωση» των σχολικών βιβλίων και συγγραμμάτων, προκειμένου να «τονωθεί το φρόνημα των μαθητών-σπουδαστών». Στη λογική αυτή ζητά την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
β) Στο μεταναστευτικό αντιγράφει τον πρώιμο Καρατζαφέρη προτείνοντας «ολική απέλαση των λαθρομεταναστών», ενώ οι μετανάστες δεν θα υπερβαίνουν το 2,5% του πληθυσμού της χώρας. Τέλος, προτείνει την ανέγερση φυλακών υψίστης ασφαλείας σε απομακρυσμένες περιοχές και ξερονήσια!

Είναι προφανές ότι το πρόγραμμα των Α.Ε. δεν έχει καμία σχέση ούτε καν με τα προγράμματα της μεταπολιτευτικής δεξιάς.

Περισσότερο ταιριάζει στα πρώτα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια, αν και η κοινωνική προστασία τότε ήταν πιο αποτελεσματική.

Είναι προφανές ότι δεν φτάνει η καταψήφιση των μνημονίων για να τοποθετηθούν κάποιοι στη χωρία των φίλων του κόσμου της εργασίας στο ρεύμα μιας τελείως διαφορετικής οικονομικής και κοινωνικής πορείας της χώρας. Οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με νεοφιλελεύθερες δυνάμεις σαν τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Τοποθετούνται στο δεξιό άκρο της πολιτικής κατάταξης.
πηγή:

Εφημερίδα ” Η Εποχή “

Εκδήλωση για την «εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ» στην Τριανδρία

Εκδήλωση – συζήτηση με θέμα: «Η εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ» οργανώνει την Πέμπτη στις 7.30 μ.μ. το σχήμα στο Πολιτιστικό Κέντρο Τριανδρίας Θεσσαλονίκης (Μάνου Κατράκη 4, Τριανδρία).

Συντονιστής της συζήτησης ο Αλέξης Μπένος, πανεπιστημιακός, μέλος της ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ

ομιλητές οι:

• Γ. Δραγασάκης, οικονομολόγος, πρ. βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ,

• Μάκης Μπαλαούρας, οικονομολόγος, μέλος ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ.