Γεράσιμος (Μάκης) Μπαλαούρας

Του Μάκη Μπαλαούρα Πολύ γουστάρω να ρίξω ένα χαστούκι στον Μπους και μια σφαλιάρα στον Μπλερ. Χαίρομαι που Ιρακινοί ξεσηκώνονται, που οι Αφγανοί τους βάζουν τρικλοποδιές και οι Ισπανοί φωτιά στα μπατζάκια τους. Είμαι ιδεολογικά, πολιτικά και συναισθηματικά εναντίον του ιμπεριαλισμού και της νέας τάξης πραγμάτων, όπως άλλωστε είναι και όλοι οι αριστεροί. Γιατί πως αλλιώς θα είμαστε αριστεροί, αν δεν είμαστε αντιιμπεριαλιστές; Ας πάμε στο σχέδιο Ανάν για να μετρήσουμε τα γράδα του αντιιμπεριαλισμού μας. Λένε πολλοί αριστεροί στον χώρο του ΣΥΝ, το ΚΚΕ και αρκετές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ότι το σχέδιο ετοιμάστηκε στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο. Ότι ο Ανάν απλώς έβαλε την υπογραφή του. Ας πούμε ότι έχουν δίκιο ότι ο Ανάν είναι υπάλληλος τους, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικά στον πόλεμο του Ιράκ, δεν συμπεριφέρθηκε καθωσπρέπει τους εργοδότες του. Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται, είναι αν αφαιρούσαμε το αποτρόπαιο ιμπεριαλιστικό περιβάλλον και είχαμε τη θέληση να ...

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Μπαλαούρας Ποια είναι τα κεντρικά θετικά και τα αρνητικά του σχεδίου Ανάν, όσον αφορά και τους Ε/Κ και τους Τ/Κ, κατά την γνώμη σας; >>Εξαρτάται από ποια πλευρά το δει κανείς. Αν είσαι αισιόδοξος μπορείς να βρεις θετικά στοιχεία για κάθε πλευρά. Πιστεύω ότι το σχέδιο Ανάν έχει βρει κάποιες ισορροπίες, και χαρακτηρίζεται από δύο κυρίαρχα σημεία: την επιστροφή στους ελληνοκυπρίους εδαφών που απωλέσθηκαν το 1974, και την αποκατάσταση των συνταγματικών δικαιωμάτων των τουρκοκυπρίων που τους αφαιρέθηκαν το 1964. Έτσι διατηρείται μια σαφής ισορροπία μεταξύ του εδαφικού και του συνταγματικού ζητήματος, που είχαν μείνει εκκρεμή τις τελευταίες δεκαετίες. Φυσικά δεν μιλάμε για ένα ενιαίο κράτος ή μια συνομοσπονδία αλλά για μια ομοσπονδία όπου τα δύο μέρη θα αποκτήσουν πολιτική ισοτιμία. Αν και θα μπορούσαμε να συζητήσουμε τις θετικές και τις αρνητικές πτυχές του σχεδίου, πιστεύω πως δεν είναι η στιγμή να το κάνουμε, κι αυτό επειδή βρισκόμαστε μόλις μια βδομάδα πρ...

Με την Αννίτα και τον συνδικαλιστή Mehmet Seyis, των Τουρκοκυπριακών Αριστερών Συνδικάτων, στην Αθήνα το 2003. Για πρώτη φορά ήρθαν Τουρκοκύπριοι στην Αθήνα σε εκδήλωση της “Εποχής”. Ο Μεχμέτ έκανε ένα σχόλιο στα Τούρκικα περιγράφοντας την Αννίτα: “Σπίτι μείναμε για λίγο. Είναι σαν αδερφή μου, οικογένειά μου, ήμουν σε κάποιον αγαπημένο μου. Είναι δύσκολο να ξεχάσω εκείνες τις μέρες που περάσαμε μαζί με την Αννίτα και τον Μάκη. Όταν φύγαμε από εκεί, η Αννίτα μου χάρισε ένα μπλε μεταξωτό πουκάμισο. Της είπα ότι τα μάτια της είναι σαν να μαστε αδέρφια και συμφωνήσαμε να βρεθούμε ξανά. Εγώ δεν θα τη ξεχάσω ποτέ, Αννίτα, αδελφή, στα φώτα, πήγαινε για ύπνο.”

Του Μάκη Μπαλαούρα Τέτοιες μέρες, κάθε χρόνο που “γιορτάζουμε” την επέτειο της κορύφωσης του αντιδικτατορικού αγώνα, μπαίνουν “εφ’ όλης της ύλης” τα θέματα. Για τον ιμπεριαλισμό, για τον πόλεμο, για την παγκοσμιοποίηση, για τον αυταρχισμό. Φυσικά όλα αυτά είναι απαραίτητα και σωστά. Όμως θα πρότεινα κάθε φορά στις μία από τις τρεις ημέρες του γιορτασμού να αναδεικνύεται ένα συγκεκριμένο θέμα . Για παράδειγμα, οι μετανάστες, τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τα βασανιστήρια . Δυστυχώς δεν υπάρχει -επί της ουσίας- η ΕΦΕΕ και, επομένως, ίσως είναι δύσκολο να αναλάβει ένας τέτοιος κοινωνικός φορέας παρόμοια πρωτοβουλία. Πιθανόν η οργανωτική επιτροπή του γιορτασμού, εφόσον το επιτρέψουν οι παραλυτικές ισορροπίες, είτε ακόμη και η ΓΣΕΕ ή το Εργατικό Κέντρο της Αθήνας. Ας είναι. Θεματική για τα βασανιστήρια Εγώ θα πρότεινα θεματική για τα βασανιστήρια, ένας “κλάδος”, ο πιο σημαντικός βέβαια, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων . Γιατί τα βασανιστήρια; Είναι ένα εξαιρετ...

Του Μάκη Μπαλαούρα Το Λίτζι (Λουτρά Κυλλήνης) βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Πελοποννήσου, ανάμεσα στα Λεχαινά και το Βαρθολομιό, απέναντι ακριβώς από τη Ζάκυνθο. Βόρεια των Λουτρών, σε απόσταση 6 χιλιομέτρων, είναι το χωριό Κάστρο με το περίφημο ενετικό κάστρο Χλεμούτσι. Πιο πέρα, σ’ άλλη τόση απόσταση, είναι το λιμάνι της Κυλλήνης. Το Λίτζι είναι μια απείρου ομορφιάς περιοχή. Από το Κάστρο στα βόρεια, το Αρκούδι στα νότια και το Βρανά στα ανατολικά, η περιοχή είναι δασώδης που διακόπτεται από μεγάλα κομμάτια καλλιεργήσιμης γης. Όσο πλησιάζουμε όμως στο Λίτζι, το δάσος πυκνώνει φτάνοντας μέχρι την αμμουδιά. Εκεί έχουν επί δεκαετίες σχηματιστεί σπάνιες αμμοθήνες με πυκνή βλάστηση από μεγάλα αρμυρίκια, κέδρους και κρινάκια. Το Λίτζι είναι φημισμένο από την αρχαιότητα για τις ιαματικές του πηγές που τα νερά τους, οι αναθυμιάσεις και η λάσπη τους θεραπεύουν αρθριτικά, άσθμα και δερματικά. Υπάρχουν ερείπια από εγκαταστάσεις Ρωμαϊκών λουτρών. Μια ερμηνεία είναι ότι η λέξη Λίτζι ...

Του Μάκη ΜΠΑΛΑΟΥΡΑ Δεν ανέμενα ότι το άρθρο μου στις “Συναντήσεις” τις ημέρες της επετείου της αποκατάστασης της Δημοκρατίας (24 Ιουλίου) με τον τίτλο “29 χρόνια αρκετά για τη μεταπολίτευση της Αριστεράς” θα συζητιόταν τόσο εκτεταμένα. Ακόμα και στην ιστοσελίδα του Indymedia υπήρξε διάλογος. Ανεξάρτητα από τις θετικές ή τις επικριτικές παρατηρήσεις, το γεγονός αυτό καθαυτό του ενδιαφέροντος για το τι έφταιξε για τη μη επικράτηση των ιδεών της ανανεωτικής Αριστεράς δείχνει ότι το κεφάλαιο ΚΚΕ Εσωτερικού και Ρήγα Φεραίου δεν ενδιαφέρει μόνο ιστορικούς και ιστοριοδίφες, αλλά είναι μια ανοιχτή πολιτική πρόκληση, συνδεδεμένη με την ύπαρξη και δράση της σημερινής ανανεωτικής Αριστεράς. Ο φίλος -διακεκριμένο παράδειγμα δημοσιογραφίας- Σοφιανός Χρυσοστομίδης , στην κυριακάτικη στήλη του “Ελεύθερα και απροκατάληπτα” της “Αυγής”, σε δύο συνεχόμενες Κυριακές, σχολίασε τις σκέψεις μου . Τη δεύτερη (3 Αυγούστου) συμπεριέ...

Του Μάκη ΜΠΑΛΑΟΥΡΑ Αργά το μεσημέρι της 23ης Ιουλίου του ‘74, βλέποντας τις εξελίξεις από την κατάρρευση της δικτατορίας και της διαφαινόμενης ανάληψης της διακυβέρνησης από πολιτικούς, μια παρέα συντρόφων αποφασίσαμε να κατέβουμε από τις κρύπτες μας στην Κυψέλη στο Σύνταγμα για να έχουμε άμεση γνώση των πραγμάτων και να δούμε τι θα κάνουμε. Στα μπαλκόνια της καθόδου μας νοικοκυρές χαρούμενες φώναζαν στους γείτονες και στους περαστικούς σείοντας συνάμα τη γαλανόλευκη. Στην αρχή σε κανά δύο απ’ αυτές προσπαθήσαμε να τους τη σπάσουμε, επιχειρηματολογώντας για το είδος της επικείμενης αλλαγής, αλλά τελικά σπάσαμε εμείς τα μούτρα μας. Προφανώς, η αυθόρμητη αυτή συμπεριφορά μας προέκυπτε γιατί διαβλέπαμε έστω και διαισθητικά ότι ράγιζε η εικόνα μιας άλλης Ελλάδας που είχαμε οραματιστεί και το παιχνίδι πήγαινε στους (προδικτατορικούς) πολιτικούς και στα (προδικτατορικής εποχής) κόμματα. Τελικά, παρά τις αρχικές δυσκολίες, ε δραιώθηκε στην Ελλάδα ένα σταθερό καθεστώς αστικής δημοκρατίας ...