Μ.Μπαλαούρας: Αποφασισμένος να μην αφήσει «τίποτα κάτω»

Αποφασισμένος να μην αφήσει «τίποτα κάτω» που όπως τονίζει θα παραπληροφορεί ή θα κρύβει την αλήθεια για όσα έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Ηλεία, αλλά και για εκείνα που είχε δρομολογήσει, δείχνει να είναι ο πρώην βουλευτής και κορυφαίο στέλεχος στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Μάκης Μπαλαούρας.
Ο ίδιος το τελευταίο χρονικό διάστημα βρίσκεται στην Ηλεία, πραγματοποιεί επισκέψεις σε διάφορους χώρους, ενώ δεν παραλείπει να χαίρεται στιγμές και να μιλά με φίλους και απλούς πολίτες του τόπου. Όπως τουλάχιστον απλός και ανθρώπινος παραμένει πάντα ο Μάκης…
Από την εφημερίδα “Πατρίς” Πύργου

Διεθνείς αγωνιστικές δράσεις των αθλητών του Τιτάν Πύργου

Σκάνδαλο Novartis: Ποινική δίωξη στον αντεισαγγελέα του Α. Π. Αγγελή Σκάνδαλο 3 δισ. και όχι «σκευωρία»

Του Μάκη Μπαλαούρα
Ποινική δίωξη για «παράβαση καθήκοντος» σε βάρος του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Αγγελή, πάνω στον οποίο βασίσθηκε η καθαίρεση Τουλουπάκη και η δίωξη Παπαγγελόπουλου στο σκάνδαλο της Novartis, άσκησε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.
Η ποινική δίωξη ασκήθηκε μετά από μήνυση που είχε καταθέσει σε βάρος του η πρώην επικεφαλής της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς Ελένη Τουλουπάκη. Τον τελευταίο λόγο για την υπόθεση θα έχει η Εισαγγελία Εφετών της Αθήνας.
Καταρρέει η σκευωρία για Τουλουπάκη-Παπαγγελόπουλο
Το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος αφορά, στα όσα διαδραματίστηκαν στη Βιέννη τον Δεκέμβριο του 2018, από ομάδα εισαγγελέων κατά της Διαφθοράς στο πλαίσιο της συνεργασίας με τις αρχές των ΗΠΑ για τη διερεύνηση του σκανδάλου της Novartis.
Στη Βιέννη, ο κ. Αγγελής, σύμφωνα με τη μήνυση της κ. Τουλουπάκη, αρνήθηκε, ως επόπτης της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς, να παραλάβει από Εισαγγελείς των ΗΠΑ και το FBI στοιχεία ύποπτου λογαριασμό συγγενικού προσώπου πολιτικού, που είχε παραπεμφθεί από τη Βουλή, για την υπόθεση Novartis.
Ο κ. Μητσοτάκης και η σημερινή πλειοψηφία της Βουλής (ΝΔ-ΚΙΝΑΛ), βάσισαν όλη την επιχειρηματολογία τους περί σκευωρίας του ΣΥΡΙΖΑ και Παπαγγελόπουλου, στην κατάθεση του διωκόμενου σήμερα κ. Αγγελή. Σήμερα καταρρίπτεται το αφήγημα της ΝΔ περί σκευωρίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Πολλά κυκλοφορούν για το όνομα του πρώην υπουργού της ΝΔ που ενέχεται (και αυτός) στο πλιάτσικο δισεκατομμυρίων σε βάρος ασφαλισμένων και φορολογουμένων, που σύμφωνα με την ελληνική δικαιοσύνη ο κος Αγγελής προσπάθησε να προστατεύσει. Ας το κάνει η ΝΔ, γιατί έτσι και αλλιώς θα μαθευτεί…
Νοvartis: Σκάνδαλο 3 δισ. και όχι «σκευωρία»
Η δικαστική εξέλιξη στην υπόθεση Novartis, που ερευνούσε η εισαγγελία Διαφθοράς με επικεφαλής την εισαγγελέα Τουλουπάκη, αναδεικνύει εκκωφαντικά ότι αφενός υπάρχει ένα μεγάλο σκάνδαλο που έπληξε τα συμφέροντα του Δημοσίου και αφετέρου ότι δεν υπάρχει καμία σκευωρία, όπως υποστηρίζουν κυβέρνηση και εμπλεκόμενοι.
Ότι είναι σκάνδαλο και όχι «σκευωρία» πιστοποιήθηκε και με τη βούλα του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ), τον Δεκέμβριο 2020, με ομόφωνη γνωμοδότηση του. Το ΝΣΚ υπέδειξε ότι «το Ελληνικό Δημόσιο μπορεί και οφείλει να διεκδικήσει αποζημίωση από τη Νοvartis». Η ενεργοποίηση για την εισαγωγή της υπόθεσης στο ΝΣΚ ήταν το εξώδικο 21 έντονα κοινωνικά ενεργών πολιτών, που στείλαμε στη κυβέρνηση στις 31 Αυγούστου 2020…,
Εκεί επισημαίναμε ότι θα αναζητηθούν ευθύνες και παραλείψεις κυβερνητικών υπευθύνων, υπενθυμίζοντας ότι η ζημιά που προκλήθηκε από τη Novartis, σύμφωνα με το εισαγγελικό πόρισμα που εστάλη στην Βουλή (6. 2.2018), ξεπερνά τα 3 δισ. € (!) για την περίοδο 2000-2014.
Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι, όπως αναφέρει το πρακτικό του ΝΣΚ, πήρε στοιχεία και από την Εισαγγελία Εγκλημάτων Διαφθοράς, στην οποία προΐστατο μέχρι τον εξοβελισμό της, η Τουλουπάκη….
Θυμίζουμε, ότι μετά την παραδοχή της Novartis στις 26/06/2020 στις αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ, έλαβαν αποζημίωση 315 εκατομμύρια δολάρια, ενώ άνοιξε ο δρόμος για διεκδίκηση αποζημίωσης και για άλλα κράτη. Έτσι μια σειρά 12 κρατών, Ευρώπης και Αφρικής, ζήτησαν και πήραν αποζημίωση από τη Novartis.
Εναπόκειται πλέον και στην ελληνική κυβέρνηση να διεκδικήσει αποζημίωση από τη Novartis, για ένα μεγάλο υπαρκτό σκάνδαλο που ξεκίνησε στην Ελλάδα και επηρέασε πολλά κράτη..
Θα τα διεκδικήσει; Θέλει; Μπορεί;

“Ο κύκλος των κερδισμένων ποιητών” Προς τιμή του καθηγητή Αλέξανδρου Κοσμόπουλου (από την εφημερίδα «Εποχή», 12/11/2006) Του Μάκη Μπαλαούρα

Επαρχία δεκαετίας του ’60. Γ΄ Λυκείου Λεχαινών 1968. Συντηρητική κοινωνία έτσι κι αλλιώς. Ήρθε και η Δικτατορία και το πράγμα έδεσε.
Στο Λύκειο υποχρεωτική η κουκουβάγια, το καπέλο του μαθητή, η βαθιά μπλε ελληνοφανής ποδιά, τα μαλλιά 3 με 5 πόντους μήκος, απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 8.00 το βράδυ, ακόμα και αν ήσουν εργαζόμενος και το μπακάλικο κατέβαζε τα ρολά στις 8.30 ή στις 9.00.
Κινηματογράφος απαγορευόταν δια ροπάλου. Άντε να πήγαινες στο υπερώο δίπλα στην μπομπίνα ή σ’ άλλο κοντινό χωριό που δεν σε εντόπιζε του Α2 του Συλλόγου των καθηγητών.
Εμείς, παρέα φίλων, που παραμείναμε μέχρι σήμερα, παρά τις τραυματικές απώλειες της ζωής, ασφυκτιούσαμε. Ποια εκτόνωση; Πολιτική ή κοινωνική;
Το ρίξαμε στη μαγκιά. Μες στην τάξη και έξω απ’ αυτή. Οι αποβολές έπεφταν βροχή. Ο ευτελισμός μόνιμος. Πλάκες στους συμμαθητές και κυρίως στους εχθρούς, τους καθηγητές. Σε όλους. Αν και κάποια στιγμή υπήρξε εξαίρεση.
Ο “κουλοχέρης” που ήλθε από την Αίγυπτο και όλο το σχολείο τον σεβόταν. Σταγόνα στον ωκεανό της παιδαγωγικής του Λυκειάρχη και των ομοϊδεατών καθηγητών.
Κάποια στιγμή, μας πληροφόρησαν ότι ήλθε νέος καθηγητής θρησκευτικών. “Ωραία”, είπαμε, “θα ανανεωθεί το ρεπερτόριο της μαγκιάς”.
Από τα άμφια του Αρχιμανδρίτη στη κοινωνία
Δευτέρα μεσημέρι, να βράζει η ατίθαση νιότη μας. Μάθημα θρησκευτικών.
Καλημέρα, είπε. Εν χορώ όλοι γελώντας, καλημέρα. Λέγομαι τάδε, το μάθημα που θα κάνουμε μαζί είναι τα θρησκευτικά. “Χαρήκαμε”, είπαμε από μέσα μας.
«Εμείς όμως θα συζητάμε κοινωνικά θέματα. Σήμερα θα αναφερθούμε στην αυτοκτονία, για τις αιτίες που οδηγούν τον άνθρωπο σ’ αυτήν και πως την έχουν αντιμετωπίσει οι διανοητές”.
“Τι μας λέει τώρα;”, σιγομουρμουρήσαμε. “Αφού το κεφάλαιο που είχαμε σήμερα είναι για τα άμφια του Αρχιμανδρίτη”.
Μας είπε διάφορα, ακόμα επί του θέματος. Εμείς χάναμε το έδαφος. “Είναι περίεργος, θέλει να μας τη φέρει”, σιγομουρμουρήσαμε μεταξύ μας.
Ξαφνικά μας λέει, “ποιος ή ποια θέλουν να μελετήσουν και να παρουσιάσουν το θέμα αυτό;”. Μεγαλοπρεπής σιωπή που έκρυβε αμηχανία. “Τι θέλει πάλι ετούτος;”
“Ποιος είναι ο κύριος Μπαλαούρας;”, ρώτησε. “Α, τον μπαγάσα, βάζει και το κύριος μπροστά. Το πάει λάου – λάου να μου τη βγει”, σκέφτηκα. Το ίδιο και οι άλλοι. Έδωσα τα διαπιστευτήριά μου σηκώνοντας βαρύθυμα το χέρι μου.
«Έχω ακούσει πολλά για σας», συνεχίζει. Και κύριος και στον πληθυντικό. Μεγάλος λάκκος στη φάβα.
“Μήπως, κύριε Μπαλαούρα, μπορείτε να ασχοληθείτε με το θέμα;”, ρωτά.
Ξεφτίλα! Εκεί που περίμενα σκαιά αντιμετώπιση, με κτυπά στο φιλότιμο. Θα μου τη φέρει μ’ άλλο τρόπο από τους παραδοσιακούς, σκέφτηκα.
“Τι να κάνω;” απάντησα ράθυμα. “Θα δούμε. Ωραία”, είπε. “Αν θέλετε να σας πω πηγές, είμαι στη διάθεσή σας”. Μας δουλεύει χοντρά, σιγοψιθυρίσαμε.
Στο διάλειμμα με περίμενε, εγώ το έπαιζα καθυστέρηση, μαζεύοντας τα πράγματά μου. Όχι πολλά πολλά, μην εκτεθούμε παραπάνω.
Ημιπαράνομος στη Βιβλιοθήκη και μετά …στην έδρα
Το απόγευμα εξαφανίστηκα από την παρέα, ούτε μπάλα, ούτε βόλτα με τα μηχανάκια, ούτε καν στο μπακάλικο. Με προφυλάξεις χώθηκα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη που την είχα δει φευγαλέα όταν έκαιγαν τα «αντεθνικά» βιβλία. Σαν πρώτη παράνομη επίσκεψη σε γιάφκα, μου φάνηκε αργότερα.
Τρεις, τέσσερις μέρες κράτησε το μαρτύριο. Όσοι δεν με ειρωνεύονταν, νόμιζα ότι συνωμοτούσαν. Ακόμα και οι γονείς μου. Έπιανα τον πατέρα μου να σιγοψιθυρίζει στη μάνα μου κοιτάζοντάς με σαν να περνούσα ξαφνική και δύσκολη αρρώστια.
Ήλθε η ώρα της παρουσίασης της “εργασίας” μου περί αυτοκτονίας. Κάπου θα την έχω στοιβάξει μαζί με άλλα πολύτιμα χαρτιά, θυμάμαι όμως ότι αναφερόμουνα όχι μόνο σε κοινωνιολόγους και φιλοσόφους αλλά και σε ποιητές. Τότε γνώρισα τον Καρυωτάκη και τον Λαπαθιώτη…
Ο κ. Κοσμόπουλος σηκώθηκε από την έδρα ζητώντας να πάω εγώ να την παρουσιάσω. Ξεπέρασα την αμηχανία μου. Όλη η παρέα βίωνε ότι κάτι πρωτόγνωρο συνέβαινε. Νιώσαμε διαφορετική αντιμετώπιση, ως άνθρωποι με προσωπικότητα και δυνατότητες.
Ο μεγαλύτερος της παρέας, δυο χρόνια τον είχαν αφήσει στην ίδια τάξη για να σιτέψει, μου είπε “πρέπει να πάρεις δίπλωμα” και εγώ των ρώτησα αν είμαι ικανός, αυτός μου είπε, “εύκολο πράγμα, μερικά μαθήματα στην Αμαλιάδα, ένας φίλος έχει σχολή οδήγησης!”.
Νέοι προορισμοί
Το ίδιο, περίπου, με άλλο προορισμό όμως, μου είπε και ο κ. Κοσμόπουλος που πια κουβέντιαζα μαζί του χωρίς συμπλέγματα. Μου (μας) άνοιγε νέους ορίζοντες, νέους κόσμους, νέες προοπτικές. Για τον κόσμο, για τους ανθρώπους, για την αδικία, για μια δύσκολη διαδρομή, συναρπαστική όμως.
Εκ των υστέρων σκέφτομαι ότι στο βάθος των ώριμων απόψεών μου, προφανώς είχαμε διαφορές. Και λοιπόν; Λεπτομέρειες διαδρομής στον ίδιο στόχο. Για κοινωνία, για κόσμο δίκαιο και διαφορετικό.
Ήλθε ο Ιούλιος και βγήκαν τα αποτελέσματα της τάξης μου, της Γ’ Λυκείου. Απ’ όλη την παρέα ένα – δύο διασώθηκαν. Εγώ έμεινα μετεξεταστέος σε 5 μαθήματα, ακόμα και στην Κοσμογραφία !
Ο Κοσμόπουλος όμως κοντά μας, ακόμα και όταν σκορπιστήκαμε στην Αθήνα.
Στο τέλος του επόμενου καλοκαιριού, περιμέναμε τα αποτελέσματα των εισαγωγικών στα Πανεπιστήμια. Ένιωθα σίγουρος ότι θα μπω στη σχολή που ήθελα, την ΑΣΟΕΕ. Το βράδυ που εστάλησαν τα αποτελέσματα ο πατέρας μου έδειχνε ιδιαίτερα ανήσυχος και νευρικός. Πήρε μερικούς συγγενείς του στην Αθήνα να μάθουν από εφημερίδες τι έκανα.
Αργά το βράδυ ο μπάρμπα – Γιάννης του απέναντι ξενοδοχείου βγήκε στο δρόμο φωνάζοντας “τηλεφώνησε ο Άλκης από την Αθήνα. Ο Μάκης μπήκε και σε καλή σειρά”.
Μπουκάρουν στο σπίτι μου να δουν το …αποτέλεσμα
Με τα σημερινά δεδομένα ψιλοξενύχτησα. Το πρωί γύρω στις 9.00 το κουδούνι του σπιτιού χτυπά συνεχώς. Ανοίγει η πόρτα και μπουκάρουν μέσα 10 – 15 μαθητές της Γ’ Λυκείου και με συγχαίρουν ασπάζοντάς με. Την ομάδα των απρόσκλητων χαρούμενων επισκεπτών την έκλεινε ο Κοσμόπουλος.
Τους έφερε εκεί για να τους δείξει το τι καταφέρνει μια άλλη προσέγγιση των ανθρώπων, που τη γράφουν τα βιβλία αλλά την κάνουν πράξη άνθρωποι με μεράκι και πίστη.
Αν μπορούσαν οι Κοσμόπουλοι να πήγαιναν στις Αμάρυνθους δεν θα κατρακυλούσαμε στου κακού τη σκάλα.
Βρισκόμασταν πια όλο και πιο αραιά. Στις πρώτες συναντήσεις μου έδωσε και βιβλία του Πεσταλότσι, ενός από τους πρωτοπόρους της παιδαγωγικής. Αργότερα έμαθα ότι έγινε καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάτρας διδάσκοντας το μάθημα της “σχεσιοδυναμικής”.
Έψαξα από δω και από κει, βρήκα ότι η σχεσιοδυναμική αναφέρεται στη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων. Αυτό δίδαξε πρώτα στο Λύκειο Λεχαινών ή μάλλον έκανε την ουσιαστική διατριβή του.
Όταν είδα το φιλμ “Ο κύκλος των χαμένων ποιητών” οι ομοιότητες πάρα πολλές. Συντηρητικό σχολείο, παιδαγωγική δασκαλοκεντρική που θεωρεί τον μαθητή ως αντικείμενο άσκησης αυταρχισμού για να καταπνίξει τις φυσικές έλξεις του. Ο καθηγητής Κίτινγκ ενθάρρυνε τους μαθητές του να “αδράξουν τη μέρα” και να “ρουφήξουν το μεδούλι της ζωής”.
Και οι διαφορές όμως σημαντικές. Ο Κοσμόπουλος έβγαλε από τον μαθητή τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθηση. Η κατάληξη του φιλμ είχε τραγικό τέλος. Του Κοσμόπουλου το έργο της ζωής του έχει “χάπι έντ”.
Ας είναι καλά.
Υ.Γ. Οι μαθητές του πραγματοποιήσαν τιμητική εκδήλωση για τον Αλέξανδρο Κοσμόπουλο τον Νοέμβριο του 2006. Τα πρακτικά της εκδήλωσης εκδόθηκαν σε βιβλίο. Η δική μου, εξ αποστάσεως, παρέμβαση με τον τίτλο «Ο κύκλος των κερδισμένων ποιητών» δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα «Εποχή», την Κυριακή 12/11/2006.

Για τον καθηγητή Αλέξανδρο Κοσμόπουλο, απάντηση στον Δ. Αλικανιώτη

Του Μάκη Μπαλαούρα
Ο Λεχαινίτης Διονύσης Αλικανιώτης στο πρόσφατο βιβλίο του «Οι αναμνήσεις μου από τα Λεχαινά και από τη φοίτησή μου στο Γυμνάσιο (1963-1969)», αναφέρθηκε σε πολλά ιστορικά γεγονότα για τα Λεχαινά, καθώς και σε πρόσωπα που σημάδεψαν τη σχολική διαδρομή του.
Ο Δ. Αλικανιώτης αναφέρεται και σε καθηγητές του, που αρκετούς/τές παρουσιάζει με τα πραγματικά ονόματα τους. Δε θα ασχοληθώ με συνολική κριτική στο βιβλίο του. Θα επικεντρωθώ μόνο στον αξέχαστο δάσκαλο μας Αλέξανδρο Κοσμόπουλο, που γεννήθηκε στην Αμαλιάδα και πρωτο-δίδαξε στο Λύκειο Λεχαινών.
Ο Δ. Αλικανιώτης, αφού αναφέρει επιτροχάδην τις σπουδές του, προσθέτει: «Ο Κοσμόπουλος δεν ήταν καλός θεολόγος ούτε στη Ψυχολογία και Παιδαγωγική. Φέρνω ως παράδειγμα το μοναδικό βιβλίο που έγραψε με τίτλο ‘’Σχεσιοδυναμική Παιδαγωγική του Προσώπου’’…..Εδιάβασα ορισμένες σελίδες, γύρω στις 40 (!), και κατάλαβα και προκαλώ οποιονδήποτε να το διαβάσει και να μου πει αν το βιβλίο αυτό είναι επιστημονικό έργο ή έκθεση ιδεών μαθητού των πρώτων τάξεων του γυμνασίου…», προσθέτοντας ότι είδε σε βιβλιοπωλείο να «πετιόνται ως σκουπίδια αντίτυπα του έργου του Κοσμόπουλου». Καταλήγει, μάλιστα στο εμπαθές: «Πέθανε σχετικά νέος, αφού έχασε όλη την περιουσία του, εξοφλώντας χρέη προς τράπεζες». Τι να εννοεί, προκειμένου να τον αποτελειώσει, άραγε ο συγγραφέας; Ότι έφαγε τα λεφτά σε έκλυτη ζωή;;;
Αφού μας προκαλεί ο συγγραφέας, απαντώ με σεβασμό στο έργο και μνήμη του, με αντικειμενικά γεγονότα και τη προσωπική εμπειρία μου (μας).
1. Σπουδές: Θεολογία και Φιλοσοφία (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Διδακτορική διατριβή Σορβώνης
2. Το συγγραφικό του έργο:
• «Σχεσιοδυναμική Παιδαγωγική του Προσώπου», δεν έμεινε απούλητη, αλλά έκανε 5 εκδόσεις,
• «Ψυχολογία και Οδηγητική της Παιδικής και Νεανικής Ηλικίας», πάλι 5 εκδόσεις,
• «Το παιδαγωγικό ημερολόγιο του Πεσταλότσι», 2 εκδόσεις,
• Το «Σχολείο πέθανε. Ζήτω το Σχολείο του Προσώπου», 2 εκδόσεις
• Το «Ο Carl Rogers και η Προσωποκεντρική του Θεωρία για την Ψυχοθεραπεία και Εκπαίδευση», (Ελληνικά Γράμματα)
• Υπήρξε ο πρώτος συντονιστής Ελλάδας των Ψυχοθεραπευτικών Εργαστηρίων, ενσωματώνοντας τις «συναντήσεις ομάδων» στο εκπαιδευτικό του λειτούργημα στο Πανεπιστήμιο Πατρών, με φοιτητές και εκπαιδευτικούς. Συγγραφέας μελετών, άρθρων και βιβλίων, στην ελληνική, γαλλική και αγγλική.
3. Σταδιοδρομία: Καθηγητής Παιδαγωγικής της Φυσικομαθηματικής και Καθηγητής Παιδαγωγικής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Πανεπιστημίου Πατρών.
“Ο κύκλος των κερδισμένων ποιητών”
Λεχαινά 1968 Γ΄ Λυκείου. Επαρχία δεκαετίας του ’60. Συντηρητική κοινωνία. Ήρθε και η Δικτατορία και έδεσε. Καπέλο με κουκουβάγια, μπλε ποδιά, μαλλιά 3-5 πόντους, απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 8.00 το βράδυ, ακόμα και αν ήσουν εργαζόμενος και το μπακάλικο κατέβαζε τα ρολά στις 9.00. Κινηματογράφος απαγορευόταν, θα σε εντόπιζε το καθηγητικό Α2. Εμείς, παρέα φίλων, που παραμείναμε μέχρι σήμερα, παρά τις τραυματικές απώλειες της ζωής, ασφυκτιούσαμε. Οι αποβολές-κοσμίες διαγωγές έπεφταν βροχή.
Έβραζε η ατίθαση νιότη μας. Μάθημα θρησκευτικών: «Τα άμφια του Αρχιμανδρίτη»!
«Καλημέρα κυρίες και κύριοι», είπε ο νέος θεολόγος Κοσμόπουλος.
«Εμείς δε θα κάνουμε μάθημα όπως το ξέρατε. Θα ασχοληθούμε με κοινωνικά θέματα”. Συνεχίζει, “Ποιος/ποια θέλει να μελετήσει και παρουσιάσει την αυτοκτονία, για τις αιτίες και την αντιμετώπιση της από διανοητές;”. Σιωπή, αμηχανία.
“Ποιος είναι ο κύριος Μπαλαούρας;”, ρώτησε. Σήκωσα βαρύθυμα το χέρι μου.
«Έχω ακούσει πολλά για σας», συνεχίζει. Και κύριος και στον πληθυντικό…
“Μήπως, μπορείτε να ασχοληθείτε;”, ρωτά. Με κτύπησε στο φιλότιμο.
Εξαφανίστηκα από την παρέα, ούτε μπάλα, ούτε μοτοσυκλέτες, ούτε μπακάλικο. Χώθηκα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη που την είχα δει όταν έκαιγαν τα «αντεθνικά» βιβλία..
Ήλθε η ώρα της παρουσίασης της εργασίας μου. Θυμάμαι αναφορές σε κοινωνιολόγους-φιλοσόφους αλλά και σε ποιητές, Καρυωτάκη-Λαπαθιώτη…
Μου πρόσφερε (!) την έδρα για να την παρουσιάσω. Όλοι βιώναμε κάτι πρωτόγνωρο.
Συζητούσα πια μαζί του χωρίς συμπλέγματα. “Πρέπει να σπουδάσεις”… Μας άνοιγε νέους ορίζοντες, κόσμους, προοπτικές, μια συναρπαστική διαδρομή…
Νιώσαμε άνθρωποι με προσωπικότητα και δυνατότητες. Πετυχαίνω ΑΣΟΕΕ. Πρωί, το κουδούνι του σπιτιού χτυπά συνεχώς. Μπουκάρουν μέσα 15 μαθητές της Γ’ Λυκείου, με συγχαίρουν ασπάζοντάς με. Την ομάδα των χαρούμενων επισκεπτών έκλεινε ο Κοσμόπουλος.
Τους έφερε για να τους δείξει το πως τα παιδιά «που τους έλεγαν αλήτες» αποκτούν αυτοπεποίθηση, από διαφορετική προσέγγιση από ανθρώπους με επιστήμη και μεράκι…
Αυτά, αγαπητέ Διονύση, βίωσε η τότε τάξη που σώθηκε και κέρδισε αυτοσεβασμό και ορίζοντες… Από τη χαρισματική προσωπικότητα του Κοσμόπουλου!!!
Στο επιμύθιο δηλώνεις ευθαρσώς ότι «ουδέποτε αγάπησα τα Λεχαινά». Ίσως αυτή να είναι η αιτία που δε σεβάστηκες προσωπικότητες, όπως του Κοσμόπουλου!

Μπαλαούρας: «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί» Αν. Νικολακόπουλε- Μιχ. Κατρίνη

Οι δύο βουλευτές της Ηλείας Νικολακόπουλος (ΝΔ) και Κατρίνης (ΚΙΝΑΛ), αλλά και η ΝΔ, έβγαλαν ανακοινώσεις για να σχολιάσουν την επίσκεψη του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στην Ηλεία.
Όλοι τους αναμάσησαν τα ίδια γνωστά ψέματα, με τον δρόμο Πάτρα-Πύργος και τη κατάργηση των Πανεπιστημιακών σχολών. Ξέχασαν (;), βέβαια, τη τραγική κατάσταση των Νοσοκομείων του Νομού…
Αφού λοιπόν «ξύνονται στην γκλίτσα του τσοπάνη», ας τα ακούσουν για μια ακόμα φορά:
Αυτοκινητόδρομος Πάτρα-Πύργος
• Είχε απενταχθεί το 2013 το έργο «Ολυμπία» (;) Οδός Πάτρα-Πύργος-Τσακώνα, από την τότε κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι το 2015 η ΕΕ δεν ήθελε να γίνει σύγχρονος αυτοκινητόδρομος λόγω μειωμένου κυκλοφοριακού φόρτου και μεγάλου κόστους, αλλά απλώς να διαπλατυνθεί ο υφιστάμενος δρόμος; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι για να αποφύγουμε το παραπάνω γεγονός επιλέχτηκε η διαδικασία 8 εργολαβιών, που λόγω ανταγωνισμού να μειωθεί το κόστος, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση; ΝΑΙ
• Βάζει κανείς θέμα μη αντικειμενικού-φερέγγυου διαγωνισμού; ΟΧΙ
• Είχε κηρυχθεί έκπτωτη η εταιρία Τοξότης Καλογρίτσα, από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; ΝΑΙ
• Είχε προχωρήσει το έργο το 2019, επί ΣΥΡΙΖΑ; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι μόλις ανέλαβε η ΝΔ, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, σταμάτησε έργο σε εξέλιξη; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι σήμερα το έργο θα είχε προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό, αν δε το σταματούσαν, ενώ τώρα πήγε στις καλένδες; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι δίνουν το έργο με απευθείας ανάθεση και όχι με διαγωνισμό; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ κατά πάσα πιθανότητα, εξ αιτίας της ανάθεσης, να μη δώσει τελικά έγκριση; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι, αν γίνει ο δρόμος με ΝΔ, οι πολίτες θα πληρώνουν ακριβά διόδια και όχι να μετακινούνται δωρεάν, όπως θα γινόταν με ΣΥΡΙΖΑ; ΝΑΙ
Κατάργηση των Πανεπιστημιακών Σχολών (ΤΕΦΑΑ-Μουσειολογία-Γεωπονική)
• Είναι αλήθεια ότι το 2013 με το σχέδιο «Αθηνά», που ψήφισαν όλοι οι τότε βουλευτές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η Ηλεία έγινε ο μοναδικός Νομός σε Πελοπόννησο και Δυτική Ελλάδα χωρίς πανεπιστημιακά τμήματα; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε Νόμο τριών (3) Πανεπιστημιακών Σχολών, δύο στον Πύργο και ενός στην Αμαλιάδα; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «προικοδότησε» με 8 θέσεις καθηγητών για το ΤΕΦΑΑ και τη διάθεση 38 θέσεων μελών ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο Πατρών, με ρητή αναφορά την ενίσχυση της Μουσειολογίας και Γεωπονίας; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι η νέα Πρυτανεία Πανεπιστήμιου Πατρών, σε συνεννόηση με την κ. Κεραμέως, αγνόησε τις σχολές της Ηλείας μη κατανέμοντας θέσεις σε αυτές; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι ο Αν. Νικολακόπουλος και οι συνάδελφοί του της ΝΔ ψήφισαν την κατάργηση του ΤΕΦΑΑ, αν και η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Πατρών αποφάσισε (Ιούλιος 2019), τη λειτουργία του τμήματος; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι ο Αν. Νικολακόπουλος και οι συνάδελφοί του της ΝΔ ψήφισαν την καθιέρωση της βάσης εισαγωγής; ΝΑΙ
• Είναι αλήθεια ότι συνέπεια της ψήφου τους θα μειωθεί ο αριθμός εισακτέων φέτος κατά 24.000-30.000, με αποτέλεσμα ένας επιπλέον λόγος για τη κατάργηση τους; ΝΑΙ
Για όλα τα παραπάνω γεγονότα ισχύει για αυτούς το ρητό «Κρείττον του λαλείν το σιγάν»

Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ: ««…Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη …» (Κ. Καβάφης)

Το Εμπρός αφήνει πίσω του βαριά κληρονομιά σχεδόν 400 θεατρικών έργων, άλλων τόσων συναυλιών κι εκατοντάδων άλλων καλλιτεχνικών δρώμενων, που μας έκαναν καλύτερους ανθρώπους. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δε τα έχει καλά με Τέχνη και τον Πολιτισμό, θα αφήσει πίσω της τσιμέντο αρχαιολογικών χώρων και χτισμένες πόρτες συνοδεία κρατικής καταστολής.
Ιστορικό: Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια από την ελληνική πολιτεία, λειτουργεί ως καλλιτεχνικός αυτοδιαχειριζόμενος χώρος από το Νοέμβριο του 2011. Με πολιτιστική και κοινωνική δράση, σύνδεση με τους κατοίκους της γειτονιάς αλλά και με άλλους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, καθώς και με ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής και της διεθνούς καλλιτεχνικής και ακαδημαϊκής κοινότητας, λειτουργούσε ως πυρήνας καλλιτεχνικής δημιουργίας και πειραματισμού, αλλά και κοινωνικής αλληλεγγύης και πολιτικού ακτιβισμού, αντίθετος σε κάθε λογική εμπορευματοποίησης και αποκλεισμού, ως κοινό αγαθό για τη γειτονιά και την πόλη.
Μεταξύ 2012-2914 δέχθηκε πολλαπλές επιθέσεις. Επί ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα. Αντίθετα μέλη και στελέχη παρακολουθούσαν τις παραστάσεις του. Ανήκει στην ΕΤΑΔ, ενώ έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο από το 1989 Η υπουργός Πολιτισμού κ Μενδώνη σφυρίζει αδιάφορα στους χτίστες- ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη…

Μπαλαούρας: Μοιραίοι και άβουλοι (!) Λίγα λόγια και σταράτα για τη κατάσταση της Ηλείας

Το Σεπτέμβρη του 2020 είχα γράψει ένα άρθρο με τον παραπάνω τίτλο, βάζοντας όμως ένα ερωτηματικό. Τώρα όμως το ερωτηματικό έφυγε, έγινε περιπαιχτικό θαυμαστικό, δηλαδή τελεσίδικα καταφατικό…
Είμαστε άραγε, εμείς οι Ηλείοι άβουλοι, χωρίς συλλογική αίσθηση και δράση, «περιμένοντας τους βαρβάρους», αναμένοντας αδρανείς να συμβεί το μοιραίο;
Οι «βάρβαροι» όμως ήλθαν ή μάλλον τους φέραμε «ως να ήσαν μια κάποια λύσις»:
1. Πέταξαν πάλι (όπως το 2014) στα άχρηστα ή στη καλύτερη(;) στις καλένδες τον αυτοκινητόδρομο Πάτρα-Πύργος…
2. Διέλυσαν τη Νοσοκομειακή περίθαλψη στην Ηλεία και μάλιστα στη τραγική εποχή της πανδημίας…
3. Εξαφάνισαν από τον Ακαδημαϊκό Χάρτη, λειτουργούσες (και νομοθετημένες από κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΤΕΦΑΑ) σχολές, θέτοντας ΜΟΝΟ την Ηλεία στο περιθώριο.
4. Και άλλα πολλά «ων ουκ έστιν αριθμός»…
Εκτονωνόμαστε γκρινιάζοντας για έργα στη Μεσσηνία ή Αχαΐα (εδώ ταιριάζει το απόφθεγμα του Ισοκράτη «Μη φθονείτε τους πρωτεύουσιν αλλ’ αμιλλάσθαι») ή για τις τιμές και αποζημιώσεις στα αγροτικά προϊόντα μένοντας άπραγοι και μοιραίοι…
Δε θα έλεγα καλά να πάθουμε. Θα πω όμως, γιατί δεν είναι στο DNA μας ο ατομισμός, όπως μου έχουν πει, να αλλάξουμε ρότα…να μη «προσμένουμε, ίσως, κάποιο θαύμα».
«Τι να κάνουμε;»
Δε μου επιτρέπεται να υποδείξω το τι να κάνουμε. Μπορώ όμως να καταθέσω κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς.
Πανηλειακό Μέτωπο: Να διαμορφωθεί, εκ νέου, απομονώνοντας και με σθένος στηλιτεύοντας δημόσια (όχι ως παρεΐστικο κουτσομπολιό) τους ριψάσπιδες, τους τοπικιστές, τους κομματικά τυφλούς, όπως έγινε δυστυχώς, και μάλιστα «εν τη γενέσει» του, με τον δρόμο και τα πανεπιστημιακά τμήματα. Σε αυτό θα κληθούν όλοι («Αι γενεαί πάσαι»), οι δήμαρχοι και αυτοδιοικητικοί, οι Βουλευτές του Νομού, Επιμελητήρια, Εργατικά Κέντρα, εργατικοί-αγροτικοί, Επιστημονικοί (Δικηγόροι, Γιατροί, Μηχανικοί) Εκπαιδευτικοί, Εμπορικοί και Φοιτητικοί σύλλογοι, εξέχοντες Ηλείοι, που συχνά αρθρογραφούν για τα δρόμενα και τα προβλήματα του τόπου μας.
Πολιτικό-Κινηματικό σχέδιο δράσης: Ένα πολιτικό σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα κινηματικής και οργανωτικής δράσης είναι «φαΐ χωρίς αλάτι». Με συγκεκριμένα βήματα δράσης, ιεραρχήσεις, συμμαχίες με κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς και εκτός Ηλείας προκειμένου να δημιουργηθεί ένα μαζικό κίνημα που θα τραντάξει το αντιηλειακό πολιτικό κατεστημένο, όχι μόνο για αποτραπεί ο αφανισμός της Ηλείας, αλλά και για κερδίσει το χαμένο έδαφος και χρόνο…
Απαραίτητο στοιχείο είναι η δημόσια – συχνή ενημέρωση του Ηλειακού λαού…
Η ιστορία δε περιμένει και όλους μας καταγράφει…