ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Να μετατρέψει η Αριστερά την εθνική σε κοινωνική σύγκρουση 

Τον Δεκέμβριο του 2003 γράφαμε ότι «η “Εποχή” από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας της εδώ και 13 χρόνια έχει ασχοληθεί σε βάθος με το Κυπριακό παρουσιάζοντας τις θέσεις και των δύο κοινοτήτων. Δείξαμε ότι στην Κύπρο ζουν και Τουρκοκύπριοι. Η εφημερίδα μας έχει πάρει συνεντεύξεις και φιλοξενήσει άρθρα από κεντρικά πολιτικά πρόσωπα( Βασιλείου, Παπαδόπουλου, Χριστόφια,Ταλάτ, Ιζκάν, Λεβέντ και από τους επικεφαλής των μεγαλύτερων εργατικών συνομοσπονδιών και από τις δύο κοινότητες. Το 1999 στο Φεστιβάλ της Εποχής και αργότερα, το 2003, σε ειδική εκδήλωση συζητήθηκε το Κυπριακό με ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους. Υπερηφανευόμαστε λοιπόν γιατί ασχοληθήκαμε με το σημαντικό αυτό ζήτημα, όταν τα άλλα ΜΜΕ αγνοούσαν τι γίνεται στο νησί και κυρίως στην τουρκοκυπριακή πλευρά».

Λίγο αργότερα γράφαμε: «Σήμερα υπάρχουν τρεις λύσεις.

• Η πρώτη να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, δηλαδή η de facto διχοτόμηση, αναμένοντας καλύτερες μέρες, οι οποίες δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα έρθουν, όπως δεν ήρθαν τα προηγούμενα 28 χρόνια, που οι συνθήκες ήσαν καλύτερες.
• Η δεύτερη, να επιβληθεί και de jure διχοτόμηση. Αυτή η λύση θα ‘ταν ίσως ενδιαφέρουσα, αν πίσω από τη γκριζοπράσινη διαχωριστική γραμμή δεν υπήρχαν 45.000 ετοιμοπόλεμοι στρατιώτες με προηγμένο οπλισμό, που θα δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας στους κατοίκους του νησιού και ιδίως στους Ελληνοκύπριους…
• Είμαστε υπέρ της επίλυσης και για έναν επιπλέον – σημαντικότατο – λόγο. Το ότι όλοι οι Τουρκοκύπριοι, αψηφώντας τα τανκ και τον αυταρχισμό, βγήκαν στους δρόμους ζητώντας την επανένωση του νησιού. Και εμείς, ως αριστεροί, δεν πρέπει να μην πάρουμε σοβαρά υπ’ όψιν το γεγονός αυτό, όταν μάλιστα ενισχύεται και από παρόμοιες πρωτοβουλίες των Ελληνοκυπρίων».

Δυσμενέστερη η κατάσταση σήμερα

Μετά από 10 χρόνια το σκηνικό έχει διαφοροποιηθεί αισθητά:

1. Το τότε κίνημα των Τουρκοκυπρίων, εναντίον του καθεστώτος και των τουρκικών στρατευμάτων, δεν υπάρχει πια. Ένα κίνημα με πολλές πλευρές. Κοινωνικές, συνδικαλιστικές, πολιτιστικές, πολιτικές, όπως εκφραζόταν με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, αρθρογραφία. Τα φυσικά πρόσωπα και οι φορείς τους συνάντησαν την ωμή βία του τουρκικού στρατού και των φασιστών εγκληματιών, που έφτασαν τότε και σε απόπειρες δολοφονίας.
2. Σήμερα, επίσης, έχουν ατονήσει οι κοινές συνδικαλιστικές, πολιτικές και πολιτισμικές επαφές των δύο κοινοτήτων. Αντίθετα, έχει κυριαρχήσει η καχυποψία, κυρίως στους απλούς Τουρκοκύπριους.
3. Τότε, η κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου στηριζόταν στο ΑΚΕΛ, το οποίο, ενώ είχε θετική άποψη για το σχέδιο Ανάν, για αδιευκρίνιστους λόγους υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή. Σήμερα, η κυβέρνηση Αναστασιάδη στηρίζεται στο ακραιφνές κόμμα της Δεξιάς, το ΔΗΣΥ.
4. Το 2004, η Δημοκρατία της Κύπρου βρισκόταν σε πλεονεκτικότερη θέση, δεδομένου ότι έμπαινε στο κλαμπ των ισχυρών της ΕΕ, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο Τ. Παπαδόπουλος για να πει το «πατριωτικό» όχι, αφού πρώτα είχε συμφωνήσει, μαζί με όλη την πολιτική ηγεσία, με το σχέδιο Ανάν.
5. Τότε, η ευημερούσα ανώτερη και μεσαία αστική τάξη της ελληνοκυπριακής πλευράς του νησιού, έβλεπε με απέχθεια τη συνύπαρξη με τους φτωχούς Τουρκοκύπριους. «Δε θα δώσουμε τα ριάλια μας σ’ αυτούς», έλεγαν και έγραφαν περιφρονητικά. Σήμερα και οι δύο κοινότητες, με πρώτη την ελληνοκυπριακή, ζουν μια πρωτοφανή, μετά την εισβολή, οικονομική κρίση, που μόνο την εκτίναξη του δείκτη της ανεργίας να δει κανείς (από το 6% πριν τη κρίση στο 19%και στο 38,8% στους νέους), τότε θα αντιληφθεί την παράλληλη πορεία φτωχοποίησης της Δημοκρατίας της Κύπρου και της Ελλάδας.
6. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων που ξεκίνησε επί Ντενκτάς, προκειμένου να προβληθεί ένα διαφορετικό πρόσωπο, επεκτάθηκε σε πολλά σημεία. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι, παρά τις διχαστικές κραυγές και από τις δύο πλευρές, δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο, ούτε κατά την είσοδο ούτε κατά τη διαμονή.
7. Η κυβέρνηση Ερντογάν βρίσκεται στη δίνη μεγάλης πολιτικής κρίσης, σε αντίθεση με τότε, που ήταν ισχυρή και πολλά υποσχόμενη ηγεσία του πολιτικού ισλαμισμού. Μια από τις κορυφαίες κινήσεις της ήταν να θέσει εκτός παιχνιδιού τον άνθρωπο που έχαιρε τεράστιας εκτίμησης στο στρατιωτικό κατεστημένο, αυτόν που βαρυνόταν με άπειρες εθνικιστικές- διχαστικές κινήσεις για μισό αιώνα, τον Ντενκτάς, προωθώντας τον Ταλάτ, έναν αριστερό πολιτικό. Σήμερα, εξαιτίας του στριμώγματός του, δεν γνωρίζουμε πώς θα κινηθεί: προς τη διευκόλυνση μιας λύσης ή , το αντίθετο, για να πουλήσει πατριωτισμό;
8. Τέλος, και ίσως πιο σημαντικό για τη διεθνή σκακιέρα, όπως τη βλέπουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, είναι τα μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου που υπάρχουν στην κυπριακή ΑΟΖ. Το κόστος της μεταφοράς του, μαζί με το ισραηλινό, μέσω της Τουρκίας προς την Ευρώπη, μειώνεται κατά 60%-70% σε σχέση με το κόστος μέσω Αιγαίου και Ελλάδας. Αυτή η ανάγκη δημιουργεί αντιθετικές εκτιμήσεις. Από τη μια οι ΗΠΑ θα πιέσουν, στη γνωστή λογική τους, «λύση να υπάρξει και ό,τι νά ‘ναι, αρκεί να περάσει το αέριο άνετα και φθηνά». Από την άλλη όμως, αυτή την ανάγκη τους μπορεί να την εκμεταλλευτεί η πολιτική ηγεσία της Δημοκρατίας επισείοντας τον κίνδυνο τοπικής αναταραχής και αστάθειας.

Με ευχές δεν βάφονται (και τα τούρκικα) αυγά

Δεδομένων τούτων, η σημερινή πραγματικότητα φέρνει σε δυσμενέστερη θέση την ελληνοκυπριακή πλευρά απ’ ό,τι το 2004. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Στο Κυπριακό η επόμενη φορά ήταν συνήθως χειρότερη από την προηγούμενη.
Το ερώτημα επομένως είναι απλό στη διατύπωσή του, δυσκολότατο βέβαια στην πρακτική απάντησή του: συμφέρει τους Κύπριους, Έλληνες και Τούρκους η επίλυσή του μέσω ενός έντιμου και προωθητικού συμβιβασμού για την εργατική τάξη του νησιού και για τις λαϊκές τάξεις;
Το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Ερόγλου για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, παρά το γεγονός ότι είναι ένα κλικ πιο πίσω από το αντίστοιχο Χριστόφια-Ταλάτ, προσιδιάζει στις γενικές αρχές που είχαν συμφωνηθεί από την εποχή Κληρίδη-Ντενκτάς. Δηλαδή για διζωνική, διακοινοτική ομοσπονδία, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα.
Εμείς, η Αριστερά της Ελλάδας μπορούμε να πούμε τη γνώμη μας, να θέσουμε προβληματισμούς. Σε κάθε περίπτωση όμως μακριά από τον άμβωνα του καθοδηγητή προς τους αριστερούς της Κύπρου σείοντας το ηρωικό φωτοστέφανο της πολλαπλής, μακρόχρονης αντίστασης.
Δεδομένης αυτής της αρχής, ας προβληματιστούμε χωρίς αναθέματα, αφορισμούς ή αντεστραμμένες εικόνες, όπως αυτές που ήδη παρουσιάστηκαν και από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Με πατριωτικό οίστρο γράφουν ότι πρέπει να αποτραπεί ο εποικισμός, ο οποίος όμως με τη σημερινή κατάσταση ολοένα αυξάνεται και νομιμοποιείται με τους συγγενικούς δεσμούς που δημιουργούνται με τους γηγενείς.
Πώς θα φύγει ο ολοένα ενισχυόμενος τούρκικος στρατός, που εκμεταλλεύεται τη σημερινή de facto διχοτόμηση. Με πόλεμο ή ευχέλαιο;
Ή μήπως να περιμένουμε καλύτερες μέρες, που οι ιμπεριαλιστές θα ηττηθούν και η Τουρκία θα κλονιστεί συθέμελα, αφήνοντας τους δικούς της «αδελφούς» στη μοίρα τους;

Η διαιώνιση της διχοτόμησης

Η σημερινή de facto διχοτόμηση θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, με τη θέληση πια και των Τουρκοκύπριων,σε de jure. Το θέλουμε ως αριστεροί; Θέλουμε νομιμοποίηση της κατοχής εδαφών και περιουσιών; Θέλουμε μια διαχωριστική συνοριακή γραμμή 180 χιλιομέτρων; Αντέχουν οι Κύπριοι και στην από δω και στην από κει πλευρά αυτό;Αντέχουν τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, που γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι τις πληρώνουν; Να υιοθετήσουμε και εμείς μια νέα «μεγάλη ιδέα»;
Όσες φορές, όχι μόνο στην Ελλάδα, η Αριστερά υποβάθμιζε το ταξικό στοιχείο, έβγαινε βαθιά και για μακρύ διάστημα ηττημένη. Γράφαμε πριν 10 χρόνια ότι καθήκον μας είναι να μετατρέψουμε τη σύγκρουση στην Κύπρο από εθνική σε ταξική. Στο κάτω κάτω της γραφής, οι Τουρκοκύπριοι αισθάνονται πολύ πιο κοντά με τους Ελληνοκύπριους, απ’ ό,τι με τους έποικους και τους τούρκους στρατιωτικούς.
Η οικονομική κρίση που βιώνουν και οι δύο πλευρές του νησιού, μπορεί να τις φέρει πάλι κοντά για μια νέα αρχή συνύπαρξης, συντροφικότητας, δημιουργίας, κοινωνικών κατακτήσεων, που με αμοιβαίους συμβιβασμούς θα πετάξει στο καλάθι της ιστορίας το μίσος, τον πόνο, το αίμα, που καλλιέργησαν οι ακραίες δυνάμεις του νησιού.

Του Μάκη Μπαλαούρα

…Αγαπούσε το σούσι

Το tweet της για τον 19χρονο Θανάση που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιχείρησε να αιτιολογήσει με άρθρο της στο protagon.gr η συγγραφέας Λένα Διβάνη.
«Η είδηση μόλις έχει κυκλοφορήσει. “Ενα παιδί χωρίς εισιτήριο πήδηξε έξω από το τρόλεϊ για να αποφύγει τον ελεγκτή και τραυματίστηκε”. Τίποτα άλλο. […] Και τότε σταματάω στην άκρη του δρόμου και γράφω τη φράση που αν ήξερα ότι το παιδί ήταν ήδη νεκρό, αν μπορούσα να υποψιαστώ τον αρρωστημένο οχετό που θα εξαπέλυε, ποτέ δεν θα έγραφα.[…] Πού την είδαν την ασέβεια στον νεκρό; Ούτε που ξέραμε τότε ότι ήταν νεκρός. Και κανείς δεν ρώτησε τίποτα. Ανοιξαν απλώς τα σαγόνια και κατασπάραζαν» αναφέρει η συγγραφέας.

 

Του Μάκη Μπαλαούρα

Ο Δ. Σαββόπουλος στην παράσταση του «Πλούτου» στην Επίδαυρο, όπως έγραψαν οι εφημερίδες, «τα είπε έξω από τα δόντια». «Παίρναμε διακοποδάνεια για να πάμε στο Μπαλί, αγοράζαμε τζιπάρες, καπνίζαμε πούρα, τρώγαμε σούσι…», μάλωσε τους θεατές και κατ’ επέκταση όλους μας.

Ποιος, ο Νιόνιος, που ήλθε με οτοστόπ από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, με ένα φορτηγό που το φόρτωσαν εργάτες «χαμάληδες», με αγαθά που μόχθησαν άνθρωποι να τα παράξουν, με έναν οδηγό να λαγοκοιμάται στο τιμόνι από την κούραση…

Από το 1963 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, που καταγράφηκε η ιδεολογική μετάλλαξη του Σαββόπουλου, υπήρχαν κοινωνικές τάξεις, πλούσιοι και φτωχοί, χαμάληδες και εισοδηματίες. Προφανώς, από τότε με τον τόσο πλούτο, που άγνωστο πώς συσσωρεύτηκε, δεν υπάρχουν πια κοινωνικές διακρίσεις. Οι χαμάληδες του τότε πηγαίνανε, μέχρι που ξέσπασε η κρίση, με το Καγιέν τους παρκαρισμένο στην τράπεζα, για να πάρουν το διακοποδάνειο και μετά στο γκουρμέ εστιατόριο απολάμβαναν το σούσι τους τη συνοδεία κουβανέζικου πούρου…

Σε αυτή την παραμυθένια ατμόσφαιρα, πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετική η οικογένεια του πιτσιρικά που έχασε τη ζωή του στο τρόλεϊ. Κατάντησε εθισμένος στο σούσι. Το όποιο χαρτζιλίκι, αν υπήρχε, των άνεργων γονιών του το έσπρωχνε στο σούσι, γενόμενος τζαμπατζής, έτσι ακριβώς όπως τον ξεμπρόστιασε η συγγραφέας και πανεπιστημιακός κ. Λ. Διβάνη.

Τι συμβαίνει άραγε σε πολλούς από τους λεγόμενους πνευματικούς μας ανθρώπους; Ηλίθιους δεν μπορείς να τους πεις. Οτι ζουν σε έναν γυάλινο κόσμο που έφτιαξαν για να κρατιούνται μακριά από τα βιοποριστικά προβλήματα της πλέμπας, ισχύει εν μέρει. Σε κάθε περίπτωση όμως, στην εποχή και της ηλεκτρονικής ενημέρωσης, δεν είναι απομονωμένοι ως άλλες Μαρίες Αντουανέτες.

Γιατί, άραγε, δεν σιωπούν στις κοινωνικές οξύνσεις περιμένοντας τη νηνεμία, ενώ αντίθετα πετάγονται κάθε τόσο επιλεκτικά εναντίον αυτών που βρίσκονται κάτω και όχι για τους πάνω, για να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους;

Μα, σέβονται την ιδεολογία τους και το κοινωνικό στάτους τους. Εχουν συνείδηση της οργανικής σύνδεσής τους με το σύστημα. Και επιπλέον τους εξυπηρέτησε και οφείλουν να το υπηρετούν.

Για παράδειγμα, ο Σαββόπουλος, στον οποίο αναφερόμαστε με περίσσια πίκρα, γιατί ονειρευτήκαμε και μεγαλώσαμε με τα τραγούδια του, επί Μητσοτάκη περιδιάβαινε επ’ αμοιβή τα ανά την επικράτεια στρατόπεδα, επί Σημίτη – Καραμανλή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, εκπομπή στην κρατική τηλεόραση, για να μην πούμε για τις αρπαχτές που κάνουν στους -κατ’ αυτούς υπανάπτυκτους- χαχόλους της επαρχίας.

Τέλος, σε συνδυασμό με τα παραπάνω, πετάγονται ως αρνητική διαφήμιση του εαυτού τους μόνο και μόνο για να μην ξεχαστεί το όνομά τους, ιδιαίτερα σε περιόδους απουσίας έμπνευσης και παραγωγής «πνευματικών» αγαθών.

Η κ. Διβάνη, φίλε Πέτρο, δεν «χρησιμοποίησε μια λάθος λέξη τη λάθος στιγμή». Το αντίθετο. Και τη σωστή λέξη -τζαμπατζής- και τη σωστή στιγμή, όταν το σύστημα την είχε ανάγκη.

Δεν έχουν νόημα άλλα επιχειρήματα. Μόνο η απλούστερη της αριθμητικής. Υπάρχουν 1.382.000 επίσημα καταγεγραμμένοι άνεργοι, εκ των οποίων 800.000 είναι νέοι 15- 24 ετών, στην ηλικία δηλαδή του «τζαμπατζή» νέου, ενώ 600.000 απ’ αυτούς βρίσκονται στην απόλυτη φτώχεια. Τι θα κάνουν λοιπόν για να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές σας προδιαγραφές. Να μην τρώνε, να μην ντύνονται, να μην κυκλοφορούν, κυρίως να μη μιλούν…

Τους παραδέχομαι, πάντως, αυτούς τους τύπους. Εχουν βαθιά επίγνωση ότι διεξάγεται ένας αμείλικτος πόλεμος. Υπηρετούν με συνέπεια το στρατόπεδό τους.

Εμείς;

Πηγή: http://archive.efsyn.gr/?p=94358

Δημοσιεύτηκε στην “Ελευθεροτυπία”

ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΔΕΘ Στους δρόμους για την αποτροπή της οριστικής κατεδάφισης

Tου Μάκη Μπαλαούρα

Το 2012 κλείνει με ύφεση 7,4%, (έναντι πρόβλεψης του Ά Μνημονίου για ανάπτυξη 1,1% και πρόβλεψης του φετεινού Προϋπολογισμούγια ύφεση μόλις 2,8% ).Το εκφωφαντικό αυτό ποσοστό είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό παγκοσμίως. Πρώτο κράτος στη λίστα είναι το Σουδάν, που αντιμετωπίζει προβλήματα μετά την απόσχιση του νότιου τμήματός του. Και η Ελλάδα αντιμετωπίζει προβλήματα απόσχισης. Η οικονομική και πολιτική της ελίτ οδηγούν σε κοινωνική απόσχιση τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, οδηγώντάς την σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης.
Δυστυχώς, η Ελλάδα κατέχει και ένα άλλο ρεκόρ. Για πέμπτη χρονιά ύφεση! Οι προβλέψεις, μάλιστα, των ιθυνόντων(ΔΝΤ) προβλέπουν ύφεση μέχρι και το 2015, δηλαδή, για μια ολόκληρη οκταετία!
Η χώρα καταστρέφεται ολοσχερώς: οι άνθρωποι, οι περιουσίες τους, οι ελάχιστες παραγωγικές της υποδομές. Κυρίως καταστρέφεται το ανθρώπινο «κεφάλαιο», ιδίως οι νέοι άνθρωποι, οι επιστήμονες, που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν ή να χάσουν κάθε ελπίδα ζωντανής και δημιουργικής παρουσίας τους στην κοινωνία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πενταετούς ύφεσης(2008-2012 αθροιστικά 21,2% τουΑΕΠ), που αποτελεί πρωτοφανές γεγονός ακόμα και για κράτη ολοσχερώς κατεστραμμένα από πολέμους.
Η επίσημη ανεργία καλπάζει κλείνοντας στο 24% (1.200.000 άτομα) το 2012, ενώ οι τάσεις της είναι ανοδικές, τόσο που μάλλον θα ξεπεράσει το υψηλότερο ποσοστό που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα, το 1961, με 26%. Η Ελλάδα, επίσης, εμφανίζει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ στους νέους με 53,8%, ξεπερνώντας την μέχρι πρότινος «πρωτοπόρα» Ισπανία!

Το δόγμα της κοινωνικής υποτίμησης

Οι νεοφιλελεύθεροι ιθύνοντες της ΕΕ απαιτούν το δόγμα της εσωτερικής υποτίμησης και οι ντόπιοι εκφραστές τους το εφαρμόζουν με συνέπεια. Το μέσο επίπεδο ζωής των Ελλήνων έχει μειωθεί κατά 50% σε σχέση με το 2008, ενώ η αγοραστική δύναμη των κατώτατων μισθών κατέρρευσε στα επίπεδα του 1978!
Η συνταγή είναι γνωστή. Τα μονεταριστικά νεοφιλελεύθερα δόγματα εφαρμόστηκαν αρχικά στη Χιλή και στη συνέχεια με παραλλαγές σε αρκετά κράτη. Όχι όμως στην Ευρώπη με το ζηλευτό, από τους πέραν του Ατλαντικού, κοινωνικό κράτος, τους αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, το αξιόλογο αν και συμπορευόμενο συνδικαλιστικό κίνημα. Τα προβλήματα της οικονομίας που δημιούργησαν τα κόμματα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που κυβέρνησαν, ήταν η καλύτερη ευκαιρία(λειτούργησε και ως παράδειγμα) που τους δόθηκε για την εφαρμογή του οικονομικού, κοινωνικού τους δόγματος: η χώρα θα ερημωθεί και πάνω στα συντρίμμια θα αρχίσει σιγά σιγά να αναπτύσσεται η οικονομία (!).
Με το βιοτικό επίπεδο να επιστρέφει στη δεκαετία του ’60, με ασήμαντη κοινωνική προστασία, με γλίσχρες συντάξεις, χωρίς δημόσια περιουσία και παραγωγικό ιστό.
Τα νέα μέτρα των 11,88 δισ. που επεξεργάζονται οι τρεις αρχηγοί ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και το οικονομικό κυβερνητικό επιτελείο είναι συνεπή με το παραπάνω δόγμα. Ήδη οι μέσες αποδοχές από 25.470 ευρώ που ήταν το 2011 (στα επίπεδα Πορτογαλίας-Μάλτας), το 2013, σύμφωνα με το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, θα φτάσουν τα 15.000-17.000 ευρώ (στα επίπεδα της Εσθονίας, Κροατίας).

Τα νέα μέτρα αποτελειώνουν

Με τα τελευταία μέτρα λιτότητας οι νέες περικοπές των συντάξεων, εφάπαξ και κοινωνικών επιδομάτων αντιστοιχούν στο μισό περίπου του πακέτου (43%), δηλαδή 5,5 δισ. Σ’ αυτά πρέπει να προστεθούν και οι μέχρι τώρα περικοπές σε μισθούς και συντάξεις την περίοδο 2010-2011 ύψους 16,2% (8% του ΑΕΠ). Η Υγεία επίσης έχει την τιμητική της. Οι μειώσεις γι’ αυτήν φτάνουν τα 1,39 δισ. με τη φαρμακευτική να έχει την πρωτοκαθεδρία με 800 εκατ. Οι δαπάνες προς ΟΤΑ μειώνονται κατά 750 εκατ. Οι δαπάνες για την Παιδεία περικόπτονται κατά 400 εκατ. Τα προνοιακά επιδόματα κόβονται κατά 1 δισ., ενώ οι μισθοί κατά 1,33 δισ. Το πακέτο επίσης προβλέπει νέα φορολογική αφαίμαξη (κυρίως σε κοινωνικά ευάλωτες ομάδες και αγρότες) ύψους 500 εκατ.
Με το νέο ισχυρό φάρμακο δεν επιθυμούν το θάνατο του ασθενή. Επιδιώκουν να τον καταστήσουν παραδομένο εργάτη, μοιρολατρικό συνταξιούχο με σκυμμένο κεφάλι. Χωρίς δικαιώματα, όπως οι είλωτες. Παράδειγμα προς εφαρμογή για όλους τους Ευρωπαίους. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν έδωσαν ούτε μια στιγμή ανάσας στον Σαμαρά.

Ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ

Η κοινωνία όμως έχει ήδη δημιουργήσει αγωνιστικό κεφάλαιο. Οι πρωτοφανείς διαδηλώσεις, οι συγκλονιστικές μέρες στις πλατείες, οι μαζικές και δυναμικές απεργίες αποτελούν παρακαταθήκη νέων αγώνων. Γι’ αυτό το λόγο οι πιο πολλοί προσβλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ και έχουν απαιτήσεις απ’ αυτόν. Για να συμβάλει στη σύνθεση της πολιτικής και κινηματικής δράσης, να συμβάλει στην οργάνωση των αγώνων. Να ηγηθεί. Μετά την ανάπαυλα του Αυγούστου, ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται σε ολική επαναφορά των ριζοσπαστικών του θέσεων για την οικονομία και την κοινωνία. Άλλωστε, όχι μόνο διανοητές και οικονομολόγοι, αλλά και πολιτικοί απ’ όλο τον κόσμο δηλώνουν με έμφαση ότι το χρέος δεν βγαίνει, χρειάζεται μια βαθιά αναδιάρθρωσή του. Διαφορετικά έρχεται πολύ σύντομα η χρεοκοπία. Με τους όρους και τις προϋποθέσεις των ιθυνόντων κύκλων, που θα οδηγήσουν σε κοινωνική καταστροφή. Με την πολιτική Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, του «υποδειγματικού κρατούμενου», ούτε καν επανεξέταση ποινής δεν δέχονται.
Τα κόμματα της συγκυβέρνησης από την επαναδιαπραγμάτευση πήγαν στην επιμήκυνση. Ούτε καν αυτή όμως τόλμησαν να προβάλουν στους ευρωπαίους συνομιλητές τους. Άλλωστε, μόλις πέντε μήνες πριν οι Βενιζέλος-Σαμαράς στην κυβέρνηση Παπαδήμου είχαν απορρίψει πρόταση της τρόικας (βλέπε δημοσιεύματα της «Εποχής» 24 Μαρτίου και 15 Ιουλίου 2012, καθώς και την ετήσια εαρινή Έκθεση του ΔΝΤ), με το επιχείρημα ότι θα αντιδράσουν αρνητικά οι αγορές, όταν είναι γνωστό ότι είμαστε έξω απ’ αυτές!

Μια άλλη ΔΕΘ

Τα διαπραγματευτικά όπλα μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν ακόμα πολύ ισχυρά. Η απειλή κατάργησης των Μνημονίων είναι όχι απλώς ένα μπαζούκας, αλλά ένα πυρηνικό όπλο. Η άρνηση ικανοποίησης των ελληνικών ριζοσπαστικών αιτημάτων θα οδηγήσει σε παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τσουνάμι. Υπερβολές; Αν αναγνώσουμε τις θέσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ ή της Κίνας, αναδεικνύεται ανάγλυφα ο κίνδυνος αυτός. Μόλις προχθές η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO), ένας οργανισμός όπως ο ΟΗΕ για τα εργασιακά, προειδοποίησε για τις δραματικές συνέπειες της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η ανεργία θα ανέβαινε 3 μονάδες στις 17 χώρες, ενώ στη Γερμανία από το σημερινό 6,4% θα εκτιναζόταν στο 11,3%. Ταυτόχρονα η ILO υπογραμμίζει τις συνέπειες στις υπερχρεωμένες όπως η Ισπανία, που η ανεργία θα φτάσει στο 37% !
Προφανώς η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η δραχμή. Έχει όμως ταυτόχρονα προειδοποιήσει ότι δεν θα ανεχθεί καταστροφή της κοινωνίας για το ευρώ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά ξαναζεστάνει την ελπίδα του λαού. Η πολιτική και ιδίως η κινηματική σύγκρουση ξεκινά σε αναβαθμισμένο επίπεδο. Η διαδήλωση του ερχόμενου Σαββάτου αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η παρουσία των τομεαρχών και πλήθους βουλευτών και η συνάντησή τους με κοινωνικούς φορείς και εργασιακούς χώρους και η διαφορετική-ριζοσπαστική επίσκεψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του Αλ. Τσίπρα και στη διαδήλωση και στην ομιλία του το Σάββατο 15 Σεπτέμβρη, σε τελείως διαφορετικό πλαίσιο από τα μέχρι πρότινος καθιερωμένα, θα ανοίξουν δυναμικά το νέο αγωνιστικό κεφάλαιο.

«Οι ιδέες και οι αγώνες για να ζήσουν θέλουν οργάνωση»*

Χρειάζεται κυβερνητικό πρόγραμμα που θα είναι η συμπύκνωση των ιδεών μας για την άμεση δράση, αλλά και των στρατηγιών μας στοχεύσεων, για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Ο πολιτικός χρόνος, σχεδόν πάντα, φαίνεται και είναι ατελείωτος, ιδίως για τους αριστερούς/ές. Τούτη τη φορά όμως χρειάστηκε, μόνο, κάτι παραπάνω από μια δεκαετία. Υπάρχει ακόμα η ταμπέλα «Χώρος Διαλόγου για την Ενότητα και Κοινή Δράση της Αριστεράς», κρεμασμένη έξω από την πόρτα της «Εποχής». Είχε προηγηθεί, ήδη από το 1999, η «Πρωτοβουλία για την Επανίδρυση της Αριστεράς».

Ένα σημαντικό βήμα έγινε, από διάφορες μικρές οργανώσεις, όπως η ΑΚΟΑ, με τη ολόθερμη υποστήριξη και συνεργασία στα ψηφοδέλτια του Συνασπισμού στις εκλογές του 2000, με το σκεπτικό ότι «παρά τις διαφορές με τον Συνασπισμό, χρειάζεται η παρουσία του στη Βουλή, προκειμένου να υπάρξει ένας βατήρας της Ανανεωτικής Αριστεράς, για να προχωρήσουμε την υπόθεση της ανασύνθεσης και επανίδρυσης της Αριστεράς». Και έτσι έγινε. Για μερικές χιλιάδες ψήφους ο Συνασπισμός εισήλθε στη Βουλή και έτσι μπήκε το νερό στο αυλάκι για την ανασύνθεση της Αριστεράς.

Τελικά φτάσαμε ως εδώ. Ως πολιτικό υποκείμενο, συλλογικό βαφτιστήρι των κινημάτων από τις Ευρωπορείες, το Κοινωνικό Φόρουμ, έως τις πλατείες και τα αλληλέγγυα μορφώματα. Το πρωτοφανές εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, ενός συμμαχικού σχήματος, από διαφορετικές μήτρες, με αντιπαλότητες πολλές φορές εχθρικές, φαίνεται ότι θα γίνει σύντομα κυβέρνηση. Έγινε, πια, με τη γκραμσιανή έννοια, ηγεμονική πολιτική δύναμη. Για να νικήσουμε πλήρως όμως, χρειάζεται καθημερινός αγώνας στο πεδίο των ιδεών, των αξιών, των ιδανικών που συμπυκνώνουν το ήθος και την αξιοπρέπεια.

Χρειάζεται κυβερνητικό πρόγραμμα που θα είναι η συμπύκνωση των ιδεών μας για την άμεση δράση, αλλά και των στρατηγιών μας στοχεύσεων, για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Δύσκολα πράγματα. Δεν υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα για να μας διδάξουν. Εμείς πρέπει να γίνουμε το παράδειγμα. Προφανώς, το αντιμνημόνιο δεν φτάνει. Χρειάζεται η σαφής αντίθεσή μας με τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού από ξεκάθαρη ταξική πλευρά, απόλυτα μονοδιάστατη. Το κόμμα μας, με το νέο ποιοτικό άλμα, θα είναι πια των μελών του. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν μας αρκεί να συζητούνται δημοκρατικά οι ιδέες και οι πολιτικές επιλογές των κεντρικών οργάνων του. Σημαίνει, κυρίως, ότι τα μέλη του, κολυμπώντας απαραιτήτως σε όλους τους αρμούς της κοινωνίας, θα διαμορφώνουν τις θέσεις του κόμματος.

Το πρόγραμμα ενός τέτοιου κόμματος που θέλουμε δεν μπορεί να παραμένει ζήτημα ειδικών, είναι των μελών του, είναι εν τέλει όλης της κοινωνίας.

Ρεύματα Ιδεών, όχι μηχανισμοί εντός του κόμματος

Για να γίνουν αυτά, δεν μπορεί παρά να σχηματιστούν εντός του κόμματος, ρεύματα ιδεών ανοιχτά, χωρίς μοναδικότητες, όχι σαν μηχανισμοί εντός του κόμματος. Η ΑΝΑΣΑ φιλοδοξεί να γίνει υπόδειγμα ενός τέτοιου ρεύματος που θα δίνει φωνή στους μη έχοντες φωνή, να υπηρετήσει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, την αλληλεγγύη, την κομμουνιστική προοπτική και προφανώς να συμβάλει στην προώθηση και τη σύνθεση. Για παράδειγμα, η τρέχουσα σύνθεση απαιτεί τη διευκόλυνση, για κάποιο μεταβατικό διάστημα, όσων συνιστωσών δεν αισθάνονται έτοιμες για άμεση αυτοδιάλυση.

Η ιστορία προσκαλεί, αλλά δεν παρακαλεί. Όλοι μας να προσπαθήσουμε να καταστεί ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα ενιαίο, ταξικό, μαζικό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό, με λειτουργούσες πολιτικά οργανώσεις, που θα χτιστούν παντού.
Στο κάτω – κάτω, το μοντέλο του κόμματος φωτογραφίζει το μοντέλο της κοινωνίας που θέλεις να φτιάξεις…

*«Σύνθημα και αφίσα της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος»
**Απόσπασμα ομιλίας Μ. Μπαλαούρα στο 1o Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ 10-14 Ιουλίου 2013

*Η ΑΥΓΗ» “

Η "Εποχή" απεργεί. Βγήκε η απεργιακή «Αδέσμευτη Γνώμη»

Η ΕΣΗΕΑ εκδίδει την Κυριακή την απεργιακή «Αδέσμευτη Γνώμη» μετά από 38 χρόνια (Είχε εκδοθεί πρώτη φορά το 1975 ως απάντηση των εργαζόμενων στην πεισματική άρνηση των εκδοτών να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις, παρά την απεργία που κράτησε πάνω από ένα μήνα).

Με στόχο να αναδείξει ότι η σύγκρουση με την κυβέρνηση δεν αφορά μόνο εργασιακά θέματα αλλά την ίδια τη Δημοκρατία, η ΕΣΗΕΑ εκδίδει την Κυριακή το απεργιακό φύλλο της Αδέσμευτης Γνώμης, αναβιώνοντας την έκδοση του φύλου του 1975, σε μια ιστορική απεργία της Ένωσης Συντακτών.

Όπως αναφέρει η Ντίνα Δασκαλοπούλου της Εφημερίδας των Συντακτών, η «Αδέσμευτη Γνώμη» που θα κυκλοφορήσει αύριο είναι ένας θρύλος για τους Έλληνες δημοσιογράφους.
Tο 1975 εκδόθηκε και ήταν η απάντηση των εργαζόμενων στην πεισματική άρνηση των εκδοτών να τους υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις, παρά την απεργία που κρατούσε πάνω από ένα μήνα.

Μπροστάρηδες σ΄ αυτόν τον αγώνα ήταν προσωπικότητες της δημοσιογραφίας όπως ο Κώστας Νίτσος, ο Δημήτρης Ψαθάς, ο Παύλος Παλαιολόγος, ο Σπύρος Μελάς, ο Μάριος Πλωρίτης, ο Χρήστος Πασαλάρης, ο Απόστολος Μαγγανάρης, ο Νίκος Καραντηνός. Το απεργιακό φύλλο εκδόθηκε από την ΕΣΗΕΑ, την Ένωση Τυπογράφων και τους Εφημεριδοπώλες της Αθήνας με διευθυντή τον Κώστα Νίτσο, αρχισυντάκτη τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, υπεύθυνους τομέων ρεπορτάζ τους Σεραφείμ Φυντανίδη, Λυκούργο Κομίνη, Τόλη Γαρουφαλή, με συντάκτες και τυπογράφους όλους όσους δούλευαν τότε σε εφημερίδες και περιοδικά.

«Δεν αγοράζουμε τα απεργοσπαστικά φύλλα, στηρίζουμε το απεργιακό φύλλο»

Τον Ιούνιο 2013 μέσα σε 30 ώρες δημιουργήθηκε, γράφτηκε, στήθηκε σε σελίδες, τυπώθηκε και ξεκίνησε να διακινείται το περασμένο Σάββατο το βράδυ η «Αδέσμευτη Γνώμη», η απεργιακή εφημερίδα που εξέδωσαν οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια της απεργιακής κινητοποίησης την περασμένη εβδομάδα

Μέσα σε 30 ώρες δημιουργήθηκε, γράφτηκε, στήθηκε σε σελίδες, τυπώθηκε και ξεκίνησε να διακινείται το περασμένο Σάββατο το βράδυ η «Αδέσμευτη Γνώμη», η απεργιακή εφημερίδα που εξέδωσαν οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια της απεργιακής κινητοποίησης την περασμένη εβδομάδα.

Στην Αθήνα διοχετεύθηκαν με ανεξάρτητο δίκτυο διανομής 57.500 φύλλα της απεργιακής εφημερίδας «Αδέσμευτη Γνώμη», εκ των οποίων τα 23.500 στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, το οποίο λειτούργησε και ως κέντρο διακίνησης. Άλλα 42.500 φύλλα διοχετεύθηκαν στην περιφέρεια, με αεροπλάνα, ΚΤΕΛ και ιδιωτικά μέσα, από την Κυριακή το πρωί ώς τη Δευτέρα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, υπεύθυνοι για την παραλαβή ήταν άνθρωποι των κατά τόπους ΕΡΑ.

Η παραγωγή της απεργιακής εφημερίδας, 16 σελίδων, έγινε με τις υποδομές της “Εφημερίδας των Συντακτών”, στο τυπογραφείο Χέλιος Πρες στην Ιερά Οδό και υπεύθυνο έκδοσης τον πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ Γ. Σαββίδη. Η έκδοση προβλήθηκε από την ΕΡΤ, sites (όπως το left.gr και alterthess.gr), από social media, με συνέντευξη Τύπου, μέσω βίντεο της διαδικασίας, παραγωγής του Άγγελου Καλοδούκα. Το συνολικό κόστος της ήταν 9.184 ευρώ, ενώ τα έσοδα από την οικονομική ενίσχυση δεν έχουν ακόμα καταμετρηθεί.

Πόσο δεξιοί είναι οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» Εθνικό Συμβούλιο των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (9/6/13)

Του Μάκη Μπαλαούρα

Με την εκλογή του Εθνικού Συμβουλίου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» έληξε το βράδυ της Κυριακής 28 Απριλίου το διήμερο συνέδριο του κόμματος. Την πρώτη μέρα, το Σάββατο το απόγευμα, εξελέγη δια βοής από τους 1.700 συνέδρους ο Π. Καμμένος πρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ.

Από τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου παρόντα ήταν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, με αντιπροσωπεία που συμπεριλάμβανε τον Γραμματέα της Κ.Ε., Δ. Βίτσα. Το έτερο κόμμα που κλήθηκε, το ΚΚΕ, δεν παρέστη τελικά, ούτε καν έστειλε χαιρετισμό.

Στην ομιλία του ο Π. Καμμένος, χαρακτήρισε το κόμμα του ως «δημοκρατικό, λαϊκό, πατριωτικό κίνημα» με αναφορές στους πολίτες που πίστεψαν στον Κ. Καραμανλή, τον πολιτικό που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη των κρατών – μελών και όχι στην Ευρώπη-ομοσπονδία, σ’ αυτούς που ανήκουν στο πατριωτικό κέντρο, ακόμα και στο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και όχι σ’ εκείνους που είπαν «αφήστε τη σημαία στα Ίμια να την πάρει ο αέρας», τόνισε με σαφή αιχμή για τον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη και το σημερινό ΠΑΣΟΚ.
Παρά το θρησκευτικό περίγραμμα («η Ελλάδα έχει την “Υπερμάχω Στρατηγώ” μαζί της», ανέφερε ο Π. Καμμένος), και το πατριωτικό πλαίσιο φρόντισε, ωστόσο, να αποστασιοποιηθεί από τη Χρυσή Αυγή, λέγοντας ότι δεν θα επιτρέψουμε «σβάστικες να υψωθούν ξανά είτε των γερμανών κατακτητών είτε των νεοναζιστών».

Στα όπλα ξανά Ζέρβας- Βελουχιώτης

Στην προσπάθεια να αναδειχτεί η ιδεολογική ταυτότητα των ΑΝ.ΕΛ. ο Π. Καμμένος δεν ξέχασε και την «πατριωτική Αριστερά». Όμως ο κύριος στόχος δεν ήταν ψηφοφόροι της Αριστεράς. Σκοπό είχε να περάσει ανώδυνα –λόγω και της πρόσφατης διάσπασης του κόμματός του τον περασμένο Δεκέμβρη– το μήνυμα της δυνατότητας συνεργασίας μαζί της, τονίζοντας ότι «τη γέφυρα του Γοργοπόταμου τίναξαν στον αέρα ο Ζέρβας μαζί με τον Βελουχιώτη». Δηλαδή, ΑΝΕΛ – Αριστερά μαζί για την ανατίναξη του μνημονίου…

Το κύριο μοτίβο της ομιλίας Καμμένου, καθώς και των άλλων στελεχών, ήταν ο πατριωτικός οίστρος ενάντια στο μνημόνιο και την τρόικα, που παρουσιάστηκαν ως ξένη κατοχή των Γερμανών, των τραπεζιτών και των ντόπιων δωσίλογων.

Ο Δ. Βίτσας στο χαιρετισμό του μίλησε «για κοινή μάχη κατά της πολιτικής του μνημονίου, παρά τις ιδεολογικές και προγραμματικές διαφορές των δύο κομμάτων», ευχόμενος στους ΑΝ.ΕΛ. «το επόμενο συνέδριό σας να βρει τη χώρα απελευθερωμένη από το μνημόνιο, ανεξάρτητη και υπερήφανη».

Ενδιαφέρον έχει ότι τα μέλη του κόμματος αντέδρασαν στη μεταγραφή των ορφανών του ΛΑΟΣ στους ΑΝ.ΕΛ, με προεξάρχουσες τις οργανώσεις Λάρισας, απ’ όπου εκλεγόταν ο προξενητής του γάμου Αστέριος Ροντούλης και της Αχαΐας, απ’ όπου κατάγεται ο Αλ. Χρυσανθακόπουλος. Το επιχείρημα που προβλήθηκε είναι ότι ήταν μνημονιακοί, αλλά ξέχασαν να πουν ότι είναι και ακροδεξιοί.

Φαστ τρακ συνέδριο

Το συνέδριο των ΑΝ.ΕΛ. θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως μια διαδικασία φαστ – τρακ. Ακόμα και η ομιλία του Π. Καμμένου, σε αντίθεση με τα όσα μας είχε συνηθίσει, ήταν εξαιρετικά σύντομη. Φαστ τρακ εκλογή προέδρου, φαστ τρακ ομιλίες και μόνο στη μισή δεύτερη ημέρα, ενώ δεν τέθηκαν σε ψηφοφορία στο σώμα οι ιδεολογικές και προγραμματικές θέσεις. Σε αντίθεση με το καταστατικό που ψηφίστηκε στο συνέδριο, για τις θέσεις επιλέχθηκε μια πρωτόγνωρη διαδικασία, χωρίς διάλογο και αντιπαραθέσεις. Ο κάθε τομέας κοινοβουλευτικής ευθύνης κατέθεσε εγγράφως τις θέσεις του, συνοδευόμενες μ’ ένα πλαίσιο που είχε τρία κουτάκια με Ναι, Όχι και κενό προς επιλογή των συνέδρων. Οι θέσεις, όμως, που παρουσιάζονταν ήταν τέτοιες, που δεν άφηναν περιθώρια για διαφοροποιήσεις, μέσα στο διαμορφωμένο ιδεολογικο-πολιτικό πλαίσιο.

Για να αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται παρουσιάζουμε ορισμένες:
• «Η ανακήρυξη μονομερώς και εκτός μνημονίων της ΑΟΖ με δεδομένο ότι αυτό είναι ελληνική και όχι «ευρωπαϊκή υπόθεση».
• «Ο σεβασμός στις Διεθνείς Συνθήκες και ιδιαίτερα σε σχέση με την Τουρκία, της συνθήκης της Λωζάννης, καθώς το Προξενείο της στην Κομοτηνή έχει υπερβεί σε ανθελληνικές δράσεις πολλές κόκκινες γραμμές».
• «Επαναφορά της πρόνοιας στους Κανονισμούς και στο Νόμο, ότι υποψήφιοι προς φοίτηση στις Παραγωγικές Σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας θα πρέπει να είναι Έλληνες Πολίτες το γένος».
• «Εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας άμεσα από το λαό. Να έχει δικαίωμα εκλογής μόνο για δύο θητείες. Να έχει αυξημένες ρυθμιστικές εξουσίες, όπως αυτές ίσχυαν πριν την Αναθεώρηση του 1986»
• «Παιδεία με τις αρχές του Ελληνισμού, της Ορθοδοξίας και της Δημοκρατίας»

Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι ο τομέας Οικονομικών παρουσίασε εξαιρετικά ελλειπτική εισήγηση. Ούτε για τις αποκρατικοποιήσεις, ούτε για τη φορολογική θέση τους. Μόνο ο Π. Καμμένος αναφέρθηκε σε συνέντευξή του σε μείωση του φόρου επιχειρήσεων στο 8%, προκειμένου να γίνουμε ανταγωνιστικοί με τις βαλκανικές χώρες, όπως δήλωσε.

Συνέχεια της δεξιάς πορείας

Το συνέδριο επαναβεβαίωσε το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα των ΑΝ.ΕΛ., αν και νερωμένο από τις μέχρι τώρα ακραίες δεξιές θέσεις και πρωτοβουλίες του. Ενδεχομένως σ’ αυτή τη λείανση να συνέβαλε η αποχώρηση στελεχών με τη διάσπαση αλλά και ένας σχεδιασμός των ΑΝ.ΕΛ. για να κρατά ανοιχτή την πόρτα συμμαχιών.

Επομένως, έχει ενδιαφέρον να παρουσιαστούν τα κεντρικά σημεία αυτής της φυσιογνωμίας των ΑΝ.ΕΛ., όπως παρουσιάζονται από τον πρόεδρό του, μετά τη διάσπαση του κόμματος στις αρχές Δεκεμβρίου, που «αποκαθάρθηκε» από τους «πράκτορες του συστήματος», οι οποίοι απέρριπταν κάθε προσέγγιση με την αριστερά, όπως άφηναν να εννοηθεί.

Στις αρχές Ιανουαρίου ο Π. Καμμένος παρ’ όλα αυτά, με αφορμή το ενδεχόμενο της σύστασης προανακριτής επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ, κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ για προσπάθεια «να βγάλει από το κάδρο της λίστας τον Γ. Παπανδρέου». Έτσι συνεργάστηκε με τη Χρυσή Αυγή, προκειμένου να αθροιστούν οι ψήφοι τους για στήσιμο κάλπης και για τον Γ. Παπανδρέου. Στη σύγκρουση για τη βίλα Αμαλίας και την ΑΣΟΕΕ, ο Π. Καμμένος είχε δηλώσει «αυτοί που ξέρουν από τσεκούρια, ξέρουν και από λοστούς θα τα βρουν μεταξύ τους…». Πάλι καλά που δεν μίλησε για «κονσερβοκούτια».

Στις αρχές Μαρτίου ο Π. Καμμένος κάλεσε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ «για τη δημιουργία ενός ενιαίου μεγάλου αντιπολιτευτικού μετώπου για να αντιμετωπίσουμε την ξένη κατοχή». Παράλληλα, όμως, άφησε αιχμές για τον πρώτο ότι μαλακώνει την «αντιπολιτευτική του στάση», ενώ τόνισε ότι «με τον ΣΥΡΙΖΑ μας χωρίζει πολύ σοβαρό χάος, όσον αφορά τα εθνικά θέματα. Δηλαδή, το θέμα της Θράκης και αυτά τα τρελά τα οποία έχουν πει διάφορες συνιστώσες ή το θέμα του ονόματος της Μακεδονίας ή τα ελληνοτουρκικά. Είναι θέματα, που είναι χάος. Αλλά βλέπω ότι και σε αυτά τα σημεία ο κ. Τσίπρας έχει αρχίσει και μαζεύει τους διάφορους περίεργους τύπους οι οποίοι βγαίνουν και λένε. Βέβαια, υπάρχει ακόμα απόσταση. Με όλους είναι ανοικτό, από τη στιγμή που θα διώξουμε τα μνημόνια, τις δυνάμεις κατοχής και θα κάνουμε εθνική κυβέρνηση, η οποία θα είναι η εθνική πρόταση εξόδου από τη χώρα. Εάν έχουν καλυφθεί οι κόκκινες γραμμές, οι οποίες βάζουμε και στο θέμα των λαθρομεταναστών και στα εθνικά θέματα, αλλά και στην οικονομία».

Μια πολιτική δύναμη, λαϊκιστική της δεξιάς με έντονο τον κοινωνικό συντηρητισμό

Για παράδειγμα στη δειλή κυβερνητική πρωτοβουλία του Αντ. Ρουπακιώτη για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών, οι ΑΝ.ΕΛ κατήγγειλαν με σφοδρότητα το νομοσχέδιο. Δεν έκρυψε, επίσης, τις τότε σεξιστικές συμπεριφορές του, που με αφορμή δηλώσεις σουηδού υπουργού για την κυπριακή κρίση, έγραψε στο τουίτερ ότι «οι Σουηδοί έχουν αυτοκίνητα Saab και όμορφες γυναίκες. Τα καλοκαίρια έχουν μόνο Saab, οι γυναίκες είναι με τους κύπριους εραστές στην παραλία».

Οι ΑΝ.ΕΛ μπορεί να είναι ένα αντιμνημονιακό κόμμα, όπως άλλωστε ήταν και η ΝΔ του Αντ. Σαμαρά πριν κληθεί να «σώσει» τη χώρα, αλλά προφανώς δεν αρκούν μόνο οι αντιμνημονιακές θέσεις για να την ανακόψουν από την κοινωνική, συντηρητική και «πατριωτική» δεξιά. Κοινωνικά και πολιτικά οι ΑΝ.ΕΛ. κατατάσσονται στη δεξιά.
Από την ΕΠΟΧΗ
https://www.youtube.com/watch?v=ojEvsJ8gWeE

Το πρότυπο του Αλέκου Παναγούλη ο Αρμόδιος και Αριστογείτονας Συνέντευξη με τον Γιώργο Μωράκη, που βοήθησε στην απόδραση του

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Μπαλαούρας

«Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ»
Ένα σπιρτόξυλο για πέννα
αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι
το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί
Μα τι να γράψω;
Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω
παράξενο και πήζει το μελάνι
Μέσ’ από φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα»

(Από «ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» του Αλέκου Παναγούλη)

*Γιώργο εσύ ήσουν ένας έφεδρος Δεκανέας. Ήρθες ξαφνικά στις αρχές του 1969 σε επαφή με έναν δολοφόνο, όπως σου έλεγαν, που ήταν κρατούμενος στις φυλακές, στο Μπογιάτι. Περιέγραψε τη σκηνή μόλις τον είδες, τι ένοιωσες;

-Οι συνάδελφοι για να με αγριέψουνε, μου είπανε ότι θα σε πάμε να γνωρίσεις ένα βαρύ εγκληματία. Δεν μου είπαν ότι ήταν ο Αλέκος Παναγούλης. Πράγματι πήγα στο κελί το οποίο το χώριζε ένας μικρός θάλαμος και ενδιάμεσα μια σκληρή σιδερένια πόρτα η οποία είχε μια τρύπα, για να βλέπεις μέσα. Την ώρα λοιπόν που μου είπανε δες ποιος είναι μέσα, ο Αλέκος για να μου κάνει πλάκα μου έβγαλε το δάχτυλο για …υποτίθεται, για να μου βγάλει το μάτι. Εκεί μου αποκάλυψαν ότι είναι ο Αλέκος Παναγούλης τον οποίο δεν ήξερα, αν και είχα ακούσει για αυτόν στην προπαγάνδα. Συνάντησα λοιπόν έναν άνθρωπο ο οποίος από την πρώτη στιγμή με το διαπεραστικό του βλέμμα με άγγιξε. Ήταν σε άθλια κατάσταση, μόλις είχε γυρίσει από τις φυλακές της Αίγινας, που τον είχαν πάει για να τον εκτελέσουν, φοβερά ταλαιπωρημένος από τα βασανιστήρια, σε μια άθλια σωματική, όχι όμως ψυχική κατάσταση. Ήταν δυνατός, ακμαίος και έτοιμος να ξανακάνει αυτό που έκανε τον Αύγουστο του 1968. Έζησα έξι μήνες με τον Αλέκο, σε καθημερινή βάση, από τις 7 Ιανουαρίου μέχρι και τις 5 Ιουνίου του 1969 που αποδράσαμε μαζί.

*Προφανώς με την καθημερινή επαφή σου, σαν φύλακας του Παναγούλη, έγινε μια μετάλλαξη μέσα σου. Είδες έναν άνθρωπο βασανισμένο…

-Ζούσε σε ένα βρωμερό κελί, βόθρος, χωρίς τουαλέτα, χωρίς παράθυρα, χωρίς κρεβάτι μόνο με ένα παλιό στρώμα και μόνιμα δεμένος με χειροπέδες. Το κλειδί από τις χειροπέδες το είχαμε εμείς και όποτε μας δινόταν η ευκαιρία του τις λύναμε. Για να ξεκουραστούνε τα χέρια του. Αλλά ήμαστε υποχρεωμένοι να τις ξαναβάλουμε γιατί βρισκόμασταν σε κατάσταση πολιορκίας, πήγαινες έκτακτο στρατοδικείο και πήγαινες και για εκτέλεση. Δεν το ήθελε και ο ίδιος ο Αλέκος. Μας προστάτευε παρόλο ότι ήθελε την ελευθερία του μας προστάτευε. Δηλαδή ο Αλέκος όσο σκληρός επαναστάτης και να ήταν δεν θα μας έφευγε ποτέ από τα χέρια μας ούτως ώστε να μας δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στρατοδικείου, μόνο και μόνο για να απελευθερωθεί. Ήθελε να απελευθερωθεί, ήθελε να αποδράσει με τη δική μας βοήθεια, με τη δική μας συναίνεση. Και προσωπικά με τη δική μου. Γιατί μόνο σε μένα είχε εμπιστοσύνη.

*Οι άλλοι δύο επηρεάστηκαν;

-Καλά συμπεριφέρονταν, δεν επηρεάστηκαν όμως τόσο όσο εγώ ώστε να του ανοίξουν την αμπάρα του κελιού και τις χειροπέδες και να τον βγάλουν έξω και να αποδράσει. Δεν θα το έκαναν ποτέ.

*Έμπαινες μέσα στο κελί και έκανες κουβέντες μαζί του ;

-Συνέχεια η συζήτηση ήταν συνεχόμενη για τα πάντα. Από πολιτική, κοινωνική, στρατιωτική, μέχρι οικογενειακή ότι συζήτηση μπορούσες να φανταστείς γινόταν μεταξύ εμού και του Αλέκου.

*Σου παρουσίασαν τον Αλέκο ως δολοφόνο;

-Ναι. Όμως ήξερα ότι ο άνθρωπος αυτός αποπειράθηκε να εκτελέσει τον δικτάτορα. Άρα μου ανέβηκε πάρα πολύ στη συνείδησή μου. Δεν είχα να κάνω με έναν εγκληματία κοινού ποινικού δικαίου. Είχα να κάνω με έναν άνθρωπο ο οποίος τα ‘ ‘βαλε με έναν ολόκληρο στρατό. Και αυτό με συγκινούσε ιδιαίτερα.

*Συζητήσεις για τους τυραννοκτόνους της Αρχαίας Αθήνας κάνατε;

-Είχε σαν πρότυπο τον Αρμόδιο και Αριστογείτονα, οι οποίοι όχι μόνο δεν εκτελέστηκαν, αλλά τιμήθηκαν από τη δημοκρατία της Αθήνας και μάλιστα τους κηδεύσαν με τιμές στον Κεραμεικό.

*Επομένως συζητούσατε και τέτοιου είδους ζητήματα.

-Βεβαίως. Άρα μέρα με την ημέρα δενόμουν με αυτόν τον άνθρωπο. Μέρα με την ημέρα. Και ο άνθρωπος δεν θέλει και πολύ να βοηθήσει έναν άνθρωπο ο οποίος δεινοπαθεί.

*Εσύ τώρα πως ένοιωθες από τη στιγμή που κατάλαβες ότι αυτός είναι ένας αγωνιστής ένας άδολος άνθρωπος που έχει πίστη που έχει το θάρρος..

-Και το όραμα να βοηθήσει για την επαναφορά της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Η απόδραση

*Όταν αποφάσισε, σου μίλησε ότι θα πρέπει να αποδράσει;

-Μου το είπε το πρωί της ίδιας μέρας. Εγώ εκείνη την ημέρα έπρεπε να βγω έξοδο και για να καθίσω μέσα έδωσα την έξοδό μου σε κάποιο λοχία. Λοιπόν επειδή είχα τα κλειδιά της φυλακής και τα κλειδιά από τις χειροπέδες το βράδυ αφού μπήκανε μέσα οι ποινικοί κρατούμενοι ντυθήκαμε με τις στολές μας. Εγώ με τη δική μου στολή και ο Αλέκος με τη δεύτερη δική μου στολή. Φτιάξαμε το στρώμα έτσι ούτως ώστε να φαίνεται ότι κοιμάται κάποιος κλειδώσαμε το κελί πήραμε τα κλειδιά και κατεβήκαμε στη πύλη της εσωτερικής μάνδρας της φυλακής. Εκεί υπήρχε μια σκοπιά. Κάθε βράδυ ερχόταν από το ΚΕΒΟΠ νεοσύλλεκτοι και φυλούσαν τις φυλακές. Αυτό εκμεταλλευτήκαμε. Οι οποίοι εμένα με βλέπανε σαν δεκανέα της φρουράς αλλά τον Αλέκο δεν τον είχαν δει ποτέ. Δεν τον βγάζαμε ποτέ έξω. Κατεβαίνοντας λοιπόν στην πύλη του πετάξαμε τα κλειδιά στον νεοσύλλεκτο, μας άνοιξε την πόρτα από έξω, ανέβηκε στη σκοπιά του, κλειδώσαμε την πόρτα έτσι απλά, αλλά με φοβερή αγωνία βέβαια και περάσαμε πίσω από το διοικητήριο, γιατί μπροστά ήταν αξιωματικοί της φρουράς. Πηδήξαμε τη μάντρα, η οποία εσωτερικά ήταν γύρω στα δύο μέτρα, ανέβηκε ο ένας πάνω στο άλλο, αλλά από έξω ήταν πάνω από πέντε έξι μέτρα. Πηδήξαμε τη μάντρα, αλλά για κακή μας τύχη μας περίμεναν τσοπανόσκυλα και κόντεψαν να μας φάνε. Το ξεπεράσαμε όμως και έτσι ξεκίνησε πλέον το οδοιπορικό μας να κατέβουμε στην Αθήνα για να βρούμε κάποιο καταφύγιο.

*Τελείως μόνοι σας, δηλαδή.

-Δεν υπήρχε καμία συνεννόηση με κανέναν εσωτερικά και με κανέναν εξωτερικά. Άρα ενεργήσαμε από μόνοι μας. Δεν ήξερε κανένας τι πρόκειται να κάνουμε. Και δεν μας περίμενε έξω κανένας. Γιατί αν είχαν ειδοποιηθεί κάποιοι θα μας περίμεναν έξω στον εθνικό δρόμο θα μας έπαιρναν και θα εξαφανιζόμασταν. Δεν είχε γίνει αυτό, άρα έπρεπε να πάρουμε την κατιούσα για την Αθήνα για να βρούμε κάποιο κρησφύγετο. Τα κρησφύγετα όμως δεν ανοίγανε εύκολα όταν στις δύο, τρεις η ώρα τη νύχτα χτύπαγες σε κάποιο φίλο, δε σου άνοιγε γιατί σου λέει κάτι συμβαίνει. Είτε κανένας χουντικός είναι, είτε κάποιος κυνηγημένος είναι και δεν άνοιγαν τις πόρτες παρόλο ότι βγήκανε μετά πολλοί σε σπίτια που πήγαμε και είπανε γιατί δεν ήρθατε σε μας. Μα ήρθαμε κύριοι, αλλά δεν μας ανοίξατε την πόρτα. Λοιπόν μετά από πολλές εναλλαγές σπιτιών που δεν μπορούσαν να μας φιλοξενήσουν γιατί ήταν όλοι σταμπαρισμένοι από τη χούντα, καταλήξαμε στον ξάδερφο του Αλέκου, παλιό χωροφύλακα Πατίτσα και τον Περδικάρη και νομίζαμε ότι εκεί βρήκαμε καταφύγιο, όμως αυτοί οι άνθρωποι για τα πεντακόσια χιλιάρικα και για θέσεις στο δημόσιο, παραδώσανε τα κλειδιά του διαμερίσματος στην ασφάλεια της Νέας Ιωνίας και μας κάνανε τσιμπητούς στις 9 Ιουνίου. Τέσσερις μέρες μετά από την απόδραση. Μέχρι τότε περιπλανιόμασταν από το ένα σπίτι στο άλλο, μας έδιωχνε ο ένας, μας καλούσε ο άλλος και ούτω κάθε εξής. Κανένας δεν είχε όμως τη δυνατότητα και το σθένος να μας φιλοξενήσει περισσότερο πλην της Τασίας της ξαδέρφης του Αλέκου, η οποία θέλησε να μας βοηθήσει, μας έδωσε λεφτά αλλά δεν μπορούσε να μας φιλοξενήσει γιατί ήταν το πρώτο σπίτι που θα ψάχνανε μετά την απόδραση, όπως και πράγματι συνέβη την επόμενη μέρα το πρωί, μόλις είχαμε φύγει. Φαντάσου αν ήταν δηλαδή φτιαγμένη η κατάσταση έτσι θα ήμαστε στην Ιταλία και ακόμα δεν θα ήξεραν τίποτα εδώ.

*Ο στόχος σας ήταν η Ιταλία;

-Εκεί προσπαθούσε ο Αλέκος, προσπαθούσαμε να βρούμε το Στάθη, δεν ήταν δυνατή η επαφή με το Στάθη και έτσι το πρώτο βράδυ μείναμε στον Πατίτσα και στον Περδικάρη, μας έδιωξαν την άλλη μέρα και έτσι την τελευταία βραδιά επειδή δεν είχαμε που να πάμε πλέον καταλήξαμε πάλι στους ίδιους. Οι ίδιοι μας κατέδωσαν και τελείωσε η υπόθεση. Ο μεν Αλέκος ξανά οδηγήθηκε στο Μπογιάτι για να εκτίσει την δις εις θάνατον καταδίκη του και εγώ σε άλλες φυλακές με 37 χρόνια στη πλάτη.

*Πότε τον ξαναείδες τον Παναγούλη ;

-Όταν βγήκα από τη φυλακή τον Ιούλιο του 1974 που έπεσε η Χούντα.

*Ποια ήταν η επαφή σας ; Πως μπορείς να την περιγράψεις ;

-«Που είσαι παπαδοπουλάκι;» μου είπε ο Αλέκος. Ήταν καυστικός στα σχόλιά και στις εκδηλώσεις του. Όμως είχαμε δεθεί στενά τόσο στενά που η φιλία μας ήταν ανεξάντλητη μέχρι και την ημέρα που έφυγε από τη ζωή. Η μάνα του η Αθηνά με λάτρευε αλλά και η υπόλοιπη οικογένεια η σημερινή που είναι εν ζωή. Ο Στάθης, η γυναίκα του η πρώτη, η γυναίκα του η δεύτερη, τα παιδιά του, έχω βαφτίσει ένα από τα δύο παιδιά, ένα εγώ και ένα ο Σπύρος ο Μουστακλής . Δημιουργήθηκε μια σχέση μεταξύ εμού και της οικογένειας του Παναγούλη η οποία είναι ανεξίτηλης αγάπης. Είναι δεσμοί που ο ένας πέφτει στη φωτιά για τον άλλο. Όλα αυτά τα συναισθήματα δεν γεννιούνται πλέον μεταξύ των ανθρώπων.
Όποτε βρισκόμασταν ήταν χαράς ευαγγέλιο. Ήταν άνθρωπος ο οποίος εκτίμησε πάρα πολύ, βαθύτατα, όπως και όλη η οικογένεια εκτίμησε και αυτή τη μικρή πράξη που έκανα για τον Αλέκο.

Αν ζούσε ο Αλέκος σήμερα

*Δεν ήταν μικρή πράξη.

-Εγώ θα το έλεγα μικρή πράξη. Θα μπορούσε να το κάνει ο οποιοσδήποτε, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είχε λίγα ανθρώπινα αισθήματα.

*Εσύ δεν είχες μόνο ανθρώπινα αισθήματα. Είχες μια αντίληψη για την κοινωνία, για την ελευθερία για τη δημοκρατία.

-Ναι είχα γαλουχηθεί από τους γονείς μου έτσι οι οποίοι ήταν βενιζελικοί, αλλά εγώ προχώρησα ακόμα περισσότερο όπως και τα αδέλφια μου και γι αυτό και γράφτηκα στη Νεολαία Λαμπράκη και για αυτό έκανα παρέα με κομμουνιστές. Οι ιδεολογικές μου καταβολές μου επέτρεπαν να είμαι όσο το δυνατόν πιο παρορμητικός απέναντι στον Αλέκο.

*Είπες ότι λείπει ο Αλέκος στη σημερινή εποχή. Γιατί;

-Λείπει ο Αλέκος γιατί πιστεύω χωρίς να είναι εγωιστικό και χωρίς να είναι υπερβολή επειδή τον έζησα έντονα ότι ο άνθρωπος αυτός σήμερα εάν ήταν εν ζωή πιστεύω ότι θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πολιτικά πράγματα στη χώρα. Πιστεύω ότι αν ήταν εν ζωή πολύ δύσκολα να κυβερνούσε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Όμως αλλοίμονο, όπως έλεγε ο Μπρεχτ, αν μια χώρα χρειάζεται ήρωες για να προχωρεί. Χρειάζεται δυστυχώς ήρωες. Πιστεύω ότι ο Αλέκος, χωρίς να θέλω, σε καμία περίπτωση, να υποτιμήσω τον αγώνα των άλλων συναγωνιστών και συντρόφων, ήταν ο άνθρωπος που θα μπορούσε να ανατρέψει πολλές πολιτικές ανωμαλίες στον τόπο.

*Σε βασάνισαν όταν σε πιάσανε;

-Κοίταξε, δεν θα έλεγα ότι τα βασανιστήρια που πέρασα ήταν σκληρά, αλλά το ξύλο που έφαγα ήταν πάρα πολύ. Δηλαδή δεν είχα τα βασανιστήρια που είχε ο Στάθης, ο Αλέκος, ο Μιχάλης ο Βαρδάνης. Δεν είχα καυτή βελόνα να μου περνάνε στην ουρήθρα. Αλλά είχα αρκετό ξυλοκόπημα. Και ψυχολογικά βασανιστήρια.