Γεράσιμος (Μάκης) Μπαλαούρας

2004-05-22

ΧΤΥΠΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΑΜΑΡΙ΄ Ο Γ. Γιαννουλόπουλος, τα βάζει με τον μη σχηματισμένο, ακόμα, ΣΥΡΙΖΑ, όπως η αντίπαλη τάση του Συνασπισμού. *«Συναντήσεις Αυγής» 21/5/ 2004

Του Μάκη Μπαλαούρα

Με άρθρο του στην «Ελευθεροτυπία» (19.5. 2004) ο Γ. Γιαννουλόπουλος απάντησε σε άλλο του Θ. Δρίτσα το οποίο δημοσιεύτηκε στην «Αυγή της Κυριακής» με τίτλο «Ενότητα… ο πιο δύσκολος δρόμος…» ο Γ.Γ. καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ καταργούσε την πολιτική. Γιατί, όπως γράφει, «στο όνομα μιας αφηρημένης και πολιτικά εξαϋλωμένης Αριστεράς, κατασκεύασε την απολιτική και συνεπώς εύθραυστη ενότητα της, που κατέρρευσε με το πρώτο κλυδωνισμό».

Αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατεβαίνει στις εκλογές, τότε ο Γ.Γ. φαίνεται ότι δικαιώνεται. Όπως άλλωστε δικαιώνονται στελέχη και τάσεις, όπως η «Ανανεωτική Συσπείρωση» του ΣΥΝ, {Σ.Σ. με επικεφαλής τον Φώτη Κουβέλη} που επιχαίρει με την «κατάρρευση» του. {Σ.Σ. στις εκλογές της 7ης Μαρτίου 2004, έλαβε μέρος ο Συνασπισμός και έλαβε 3,26%, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ολοκληρώσει το σχηματισμό του}.

Όμως η εξήγηση των αιτιών που οδήγησαν σε αυτή δε μας βρίσκει σύμφωνους. Ο ΓΓ γράφει ότι το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχθηκε στην «αίγλη» της, δηλαδή «στην αφηρημένη έννοια της Αριστεράς (που) συγκινεί ακόμη», περιορίζοντας την πολιτική σε δύο μονό χώρους: «την ιστορική μνήμη και την καταδίκη του νεοφιλελευθερισμού σε συνδυασμό με τον αντιαμερικανισμό». Και σε αυτούς τους δύο χώρους η Αριστερά κατά τον ΓΓ, «είναι αφηρημένη και κατ’ επέκταση μεταφυσική».

Κατ΄ αρχήν η «αίγλη» της Αριστεράς δεν προέκυψε από το πουθενά, ούτε είναι ουδέτερη έννοια. Έχει αποκτηθεί σε μια ιστορική πορεία που σφράγισε τις πολιτικές εξελίξεις του τόπου. Έχει επομένως ιστορικό υπόβαθρο χρήσιμο και αξιοποιήσιμο, αλλά και ζηλευτό από άλλους πολιτικούς χώρους.

Η «καταδίκη του νεοφιλελευθερισμού» που γίνεται από την Αριστερά δεν είναι καθόλου «μεταφυσική» έννοια, αλλά υλική. Είτε διεθνώς είτε στην ΕΕ είτε στα καθ’ ημάς, η Αριστερά μίλησε και άσκησε εφαρμοσμένη, μάλιστα, κινηματική πολιτική για το κράτος πρόνοιας, για τους από κάτω, για την οικονομία, για το περιβάλλον, την Παιδεία, τον Πολιτισμό. Πόσα από τα ελληνικά κόμματα μιλούν και δρουν σε τέτοια κατεύθυνση; Ακόμη και με το ΚΚΕ υπάρχει διακριτή διαφορά και όσον αφορά πολιτική σε κεντρικά ζητήματα, όπως το θέμα της Ε.Ε. και όσον αφορά τον ρόλο και το περιεχόμενο των στόχων των κοινωνικών κινημάτων. Θα μπορούσε να παρουσιαστεί μια εξαιρετικά μακρά θεματολογία όπου παρουσιάστηκαν θέσεις της Αριστεράς, όπως αυτή εκφράστηκε από το ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς σε όλα αυτά τα θέματα δεν υπάρχουν πλήρεις απαντήσεις και δεν αποφεύγεται η γενικολογία ή ακόμη και η αμηχανία.

Ποιος, όμως φορέας της Αριστεράς διεθνώς -μόνος του ή με συμμάχους- έχει πλήρεις απαντήσεις; Η κρίση της Αριστεράς, δυστυχώς, δεν είναι μόνο εγχώρια.

Ο ΓΓ επιστρατεύει για το Κυπριακό προς επίρρωση της θέσης του «για αδυναμία άρθρωσης ενός συνεκτικού αριστερού λόγου».

Πράγματι, κατά τη γνώμη μου, για λόγους που συνδέονται με την ιστορική πορεία της Αριστεράς, δεν υπήρξε ενιαία θέση στο ζήτημα αυτό. Όμως το πρόβλημα αυτό εντοπίστηκε κυρίως στον ΣΥΝ. Αντίθετα, στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός του Μ. Γλέζου, οι υπόλοιπες συνιστώσες συνέκλιναν σε μια θέση που έμοιαζε με του ΑΚΕΛ. Δεν υπήρξαν οι διχαστικές, δημόσια κι εσωτερικά, ακρότητες που παρουσίασε ο ΣΥΝ.

Στα ευρωπαϊκά, επίσης, στον ΣΥΡΙΖΑ υπήρξαν συγκλίσεις σε βασικές στρατηγικές και συγκεκριμένες πολιτικές. Αντίθετα πρόβλημα υπήρξε και υπάρχει εντός του ΣΥΝ, αν πάρουμε υπόψη μας την τελείως διαφορετική στάση των ευρωβουλευτών του σε βασικά ζητήματα, όπως το Ευρωσύνταγμα ή ο ευρωστρατός, για να μην αναφερθώ σε θεμελιώδεις συνθήκες που καθόρισαν την μορφή και την κατεύθυνση της ΕΕ.

Προφανώς, ο ΓΓ αποφεύγοντας να χτυπήσει το γάιδαρο, χτυπάει το σαμάρι. Γιατί, όπως ανέφερα ήδη, τα προβλήματα ενυπάρχουν κυρίως εντός του ΣΥΝ και όχι τόσο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν, επομένως, η ενότητα είναι προβληματική, τότε ο αρθρογράφος υπονοεί το κόμμα του Συνασπισμού και την αριστερή στροφή του προς τα κινήματα, γεγονός που οδήγησε τον ΣΥΝ να εγκαταλείψει τις κεντροαριστερές ερωτοτροπίες.

Παρά τα προβλήματα παραγοντισμού του ΣΥΝ (όπως είχε καταγγείλει ο πρόεδρος του) και εσχάτως ηγεμονισμού του, καθώς και προβλήματα που ανακύπτουν από την συνύπαρξη συνιστωσών διαφορετικής ιστορικής μήτρας, όπως της «Ανανεωτικής Αριστεράς με τους Τροτσκιστές» -όπως ειρωνικά γράφει ο ΓΓ- δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτό άλλωστε δείχνουν και οι επιδιώξεις σύγκλησης κομμάτων, όπως της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης με την Ελιά ή το πιο πρόσφατο αποτέλεσμα, της δημιουργίας του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς.

Τα προβλήματα και οι τριβές, βεβαίως δεν έχουν ξεπεραστεί. Έχουν όμως λιπανθεί. Το λιπαντικό είναι τα κινήματα. Μήτρα άλλωστε και πνεύμονας της Αριστεράς. Άλλωστε με τέτοιου είδους επιχειρήματα σαν αυτά του ΓΓ ή της «Ανανεωτικής Συσπείρωσης» ούτε ο Συνασπισμός θα δημιουργείτο από δύο τελείως διαφορετικά κόμματα την ΕΑΡ και το ΚΚΕ.

Πράγματι υπάρχει πρόβλημα, όχι όμως στην δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στην κλειστή λειτουργία του και τη μη προσφυγή του στον κόσμο του, που στήριξε με πάθος και ανιδιοτέλεια το εγχείρημα αυτό. Υπάρχει πράγματι έλλειμμα κουλτούρας συμμαχιών και περίσσιος ηγεμονισμός.

Όμως πάρα αυτή την τραυματική εμπειρία, υπάρχει ένα κέρδος που μπορεί να κεφαλαιοποιηθεί. Ο λαός της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς που αναμένει…
Πηγή: «Συναντήσεις» της Αυγής 21/5/ 2004

2004-04-21

ΕΝΑ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΜΠΟΥΣ «Συναντήσεις» της Αυγής 21/4/2004

Του Μάκη Μπαλαούρα

Πολύ γουστάρω να ρίξω ένα χαστούκι στον Μπους και μια σφαλιάρα στον Μπλερ. Χαίρομαι που Ιρακινοί ξεσηκώνονται, που οι Αφγανοί τους βάζουν τρικλοποδιές και οι Ισπανοί φωτιά στα μπατζάκια τους.

Είμαι ιδεολογικά, πολιτικά και συναισθηματικά εναντίον του ιμπεριαλισμού και της νέας τάξης πραγμάτων, όπως άλλωστε είναι και όλοι οι αριστεροί. Γιατί πως αλλιώς θα είμαστε αριστεροί, αν δεν είμαστε αντιιμπεριαλιστές;

Ας πάμε στο σχέδιο Ανάν για να μετρήσουμε τα γράδα του αντιιμπεριαλισμού μας. Λένε πολλοί αριστεροί στον χώρο του ΣΥΝ, το ΚΚΕ και αρκετές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ότι το σχέδιο ετοιμάστηκε στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο. Ότι ο Ανάν απλώς έβαλε την υπογραφή του. Ας πούμε ότι έχουν δίκιο ότι ο Ανάν είναι υπάλληλος τους, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικά στον πόλεμο του Ιράκ, δεν συμπεριφέρθηκε καθωσπρέπει τους εργοδότες του.

Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται, είναι αν αφαιρούσαμε το αποτρόπαιο ιμπεριαλιστικό περιβάλλον και είχαμε τη θέληση να διαπραγματευθούμε εμείς, μόνο εμείς, τα εμπλεκόμενα μέρη, δηλαδή οι Ελληνοκύπριοι, οι Τουρκοκύπριοι, οι Ελλαδίτες και οι Τούρκοι, πόσο διαφορετική θα ήταν μια συμφωνία επίλυσης; Τα εμπλεκόμενα μέρη -εμείς δηλαδή- δεν θα έπαιρναν υπόψη τους τον συσχετισμό δυνάμεων στο νησί, με τους 45.000 στρατιώτες, με το 35% του εδάφους στα χέρια των Τούρκων στρατηγών και του φερέφωνού τους τον Ντενκτάς και με την ιστορικότητα και τους συμβολισμούς που ανάγονται στο 1963 και κορυφώνονται 1974;

Είναι προφανές ότι πολύ λίγες αλλαγές θα μπορούσαμε να επιφέρουμε. Άλλωστε και πριν από τη σημερινή εποχή της νέας τάξης πραγμάτων, τότε που υπήρχε η κραταιά Σοβιετική Ένωση, οι «σοσιαλιστικές» χώρες και οι Αδέσμευτοι, τότε έγινε το πραξικόπημα και η εισβολή και για μια ολόκληρη εικοσαετία η Κύπρος ήταν ντε φάκτο διχοτομημένη και με το όπλο παρά πόδα, με πράσινες και κόκκινες γραμμές.

Το δεύτερο ερώτημα είναι γιατί οι διαπρύσιοι κήρυκες του ΟΧΙ, σπανίως αναφέρονται στην ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων. Συνήθως μιλούν για Κύπριους και Τούρκους. Αφαιρούν δηλαδή από την συλλογιστική τους, ένα ολόκληρο λαό που έχει τάξεις και πολλούς (πάνω από 60%) αριστερούς που έδειξαν στον στρατό του Αττίλα και στο στρατοκρατικό καθεστώς του Ντενκτάς, τον πόθο και το πάθος τους να δοκιμάσουν να συμβιώσουν ξανά μαζί σε ένα νέο περιβάλλον, αυτό της ΕΕ που, αν και προβληματικό σε πολλά ζητήματα, τουλάχιστον ανεκτικό, που το επίδικο δε θα ‘ναι ο εθνικός ανταγωνισμός, αλλά η ταξική σύγκρουση.

Είναι προφανές ότι δεν θα μπορούμε παρά να υπάρξει συμβιβασμός. «Οδυνηρός συμβιβασμός», όπως είχε πει το ΑΚΕΛ από το πρώτο σχέδιο Ανάν.

Προχθές ο Δ. Χριστόφιας δήλωσε στην Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ: «Μέσα στις συνθήκες της νέας τάξης είναι αναπόφευκτο το σχέδιο να έχει στοιχεία συμβιβασμού με τον ιμπεριαλισμό. Βέβαια μπορούμε να επιλέξουμε την οδό του ασυμβίβαστου αγώνα, που φαινομενικά είναι η πλέον επαναστατική. Φαινομενικά, όμως, γιατί αυτός ο ασυμβίβαστος αγώνας θα έχει ως αποτέλεσμα να παγιώνεται η διχοτόμηση. Πρέπει να διερωτηθούμε πως θα είναι η Κύπρος αν περάσουν ακόμα μερικές δεκαετίες με άλυτο το Κυπριακό».

Είναι γνωστό ότι το ΑΚΕΛ έχει μεγάλη εμπειρία και προφανώς γνωρίζει ιστορία και την αξιολογεί. Τα στελέχη του μας θυμίζουν την συνθήκη έντονου συμβιβασμού του Μπρεστ-Λιτόφσκ που αναγκάστηκε τότε να υπογράψει ο Λένιν, προκειμένου να βρει χρόνο να διαμορφώσει τον ευνοϊκό συσχετισμό δυνάμεων. Και αυτός ο συσχετισμός, εν δυνάμει υπάρχει στην Κύπρο. Και είναι εξαιρετικά ισχυρός.

Η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή Αριστερά μπορούν να καθορίσουν την τύχη της Κύπρου, ως Κυπριακή Αριστερά πια.

Πηγή: «Συναντήσεις» της Αυγής 21/4/2004

2004-04-19

Η Τουρκοκυπριακή Αριστερά για το ΚΥΠΡΙΑΚΟ Το ΟΧΙ θα βλάψει όλους τους Κυπρίους Συνέντευξη του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί *

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Μπαλαούρας

Ποια είναι τα κεντρικά θετικά και τα αρνητικά του σχεδίου Ανάν, όσον αφορά και τους Ε/Κ και τους Τ/Κ, κατά την γνώμη σας;
>>Εξαρτάται από ποια πλευρά το δει κανείς. Αν είσαι αισιόδοξος μπορείς να βρεις θετικά στοιχεία για κάθε πλευρά. Πιστεύω ότι το σχέδιο Ανάν έχει βρει κάποιες ισορροπίες, και χαρακτηρίζεται από δύο κυρίαρχα σημεία: την επιστροφή στους ελληνοκυπρίους εδαφών που απωλέσθηκαν το 1974, και την αποκατάσταση των συνταγματικών δικαιωμάτων των τουρκοκυπρίων που τους αφαιρέθηκαν το 1964. Έτσι διατηρείται μια σαφής ισορροπία μεταξύ του εδαφικού και του συνταγματικού ζητήματος, που είχαν μείνει εκκρεμή τις τελευταίες δεκαετίες. Φυσικά δεν μιλάμε για ένα ενιαίο κράτος ή μια συνομοσπονδία αλλά για μια ομοσπονδία όπου τα δύο μέρη θα αποκτήσουν πολιτική ισοτιμία. Αν και θα μπορούσαμε να συζητήσουμε τις θετικές και τις αρνητικές πτυχές του σχεδίου, πιστεύω πως δεν είναι η στιγμή να το κάνουμε, κι αυτό επειδή βρισκόμαστε μόλις μια βδομάδα πριν από το δημοψήφισμα και θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις που τάσσονται υπέρ του σχεδίου. Αν ψηφιστεί το σχέδιο, μας περιμένει μια κοινή ευρωπαϊκή πορεία που θα απαλύνει πολλές από τις ιστορικές διαφορές μας.

Τι θα γίνει με τον τουρκικό Στρατό

Επιτρέψτε μου να επιμείνω στην προηγούμενη ερώτησή μου. Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι αρνητικές και οι θετικές πλευρές του σχεδίου;

>>Σας είπα ότι δεν πιστεύω ότι είναι η ώρα να μιλήσουμε για κάτι τέτοιο. Αν επιμένετε όμως, μπορούμε να μιλήσουμε για την λανθασμένη εντύπωση που έχουν αποκομίσει οι ελληνοκύπριοι για αυτά που προβλέπει το σχέδιο. Ο τουρκικός Στρατός, που αποτελείται από 40.000 στρατιώτες, δεν θα παραμείνει στην περιοχή, αφού το σχέδιο προβλέπει πως ύστερα από μερικά χρόνια θα έχουν απομείνει μόνο 650 στρατιώτες. Οι ελληνοκύπριοι μπορούν να λένε ότι δεν θέλουν ούτε τους 650, αλλά στην πραγματικότητα αν γυρίσουν στο 1960 θα δούνε ότι και τότε οι Τούρκοι στρατιώτες στην περιοχή ήταν 650 και οι Έλληνες 950. Οπότε έχει το δικαίωμα κανείς να είναι δυσαρεστημένος με τους 650, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό αποτελεί σοβαρό επιχείρημα κατά του σχεδίου. Το ίδιο ισχύει και για το ζήτημα των εποίκων. Μπορεί οι ελληνοκύπριοι να αντιτίθενται στην ιδέα ότι 45,000 έποικοι έχουν εγκατασταθεί στην Βόρειο Κύπρο, αλλά δεν αναλογίζονται ότι άμα απορρίψουν το σχέδιο Ανάν σε καμιά δεκαριά χρόνια ίσως να έχουν εγκατασταθεί ακόμα και 450,000 από την Ανατολία. Άμα τις εξετάσουμε προσεκτικά λοιπόν, και οι θέσεις που είναι κατά του σχεδίου απορρέουν από μια λογική που θα οδηγήσει στην περιχαράκωση των δυο λαών σε μια μαξιμαλιστική γραμμή και θα αποβεί μοιραία για την κοινή ευρωπαϊκή τους πορεία. Πρέπει να προτρέψουμε τους πολιτικούς μας να μην υιοθετήσουν ένα λαϊκίστικο λόγο, που θα τους αποφέρει μεν μικροπολιτικά οφέλη αλλά θα απομακρύνει το ζήτημα από τον στίβο της πολιτικής σύνεσης και της διαπραγματευτικής διπλωματίας.

Πιστεύετε ότι οι προσδοκίες των μελών της “Πλατφόρμας για μια Ενωμένη Πατρίδα”, που έχουν πραγματοποιήσει με επιτυχία μαζικές διαδηλώσεις στα κατεχόμενα, έφεραν αποτέλεσμα;

>>Οι μαζικές διαδηλώσεις υπήρξαν πολύ σημαντικές αφού κινητοποίησαν πολλούς τουρκοκύπριους υπέρ του σχεδίου και έδειξαν ότι η πλειοψηφία των πολιτών μας επιδιώκει την ένωση του νησιού και την κοινή ένταξη των δύο λαών στην Ε.Ε. Περιμέναμε τις ίδιες αντιδράσεις από την ελληνοκυπριακή πλευρά, αλλά μέχρι στιγμής δυστυχώς δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο.

Υπάρχουν πολιτικοί και από τις δύο πλευρές που ισχυρίζονται πως στην Λουκέρνη ο κ. Ταλάτ συμπεριφέρθηκε περισσότερο σαν εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών παρά σαν ένας εκπρόσωπος της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Εσείς συμμερίζεστε αυτή την εκτίμηση;

>>Κοιτάξτε, ο κ Ταλάτ έχει δηλώσει πως τάσσεται υπέρ του σχεδίου Ανάν και περιμένουνε από το ΑΚΕΛ να στρατευθεί δυναμικά υπέρ αυτής της γραμμής. Δεν είναι η ώρα τώρα να ερμηνεύουμε συμπεριφορές αλλά να πάρουμε μια απόφαση.

Δεν πιστεύετε δηλαδή ότι εάν ο κ. Ταλάτ πήγαινε στην Λουκέρνη με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα των τουρκοκυπρίων θα ασκούσε πιο αποτελεσματική διπλωματία;

>>Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είχαν προηγηθεί και πολλές διαπραγματεύσεις. Στη Νέα Υόρκη και οι δύο πλευρές αποδέχθηκαν την ιδέα ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να αναλάβει τον σχεδιασμό μιας βιώσιμης λύσης για το Κυπριακό. Δυστυχώς ούτε στην Κύπρο, αλλά ούτε στην Ελβετία πραγματοποιήθηκαν πολλές διαπραγματεύσεις. Η εντύπωσή μου είναι πως ο κ. Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που αρνήθηκε να καθίσει απέναντι από τον κ. Ταλάτ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα ο ΟΗΕ να πραγματοποιεί διμερείς συζητήσεις με την κάθε πλευρά.

Η στάση του Τ. Παπαδόπουλου

Ποιες θα είναι οι συνέπειες ενός “όχι” από την μία πλευρά; Ποιος θα είναι ο ρόλος του κ. Ντενκτάς ύστερα από μια τέτοια απόφαση;

>>Τολμώ να προβλέψω ότι οι συνέπειες δεν θα είναι και πολύ καλές. Αν και βραχυπρόθεσμα μια τέτοια εξέλιξη θα επιβαρύνει κατά κύριο λόγο την τουρκοκυπριακή πλευρά πιστεύω πως μακροπρόθεσμα δεν θα ωφελήσει ούτε την ελληνοκυπριακή πλευρά. Ο κυπριακός λαός στο σύνολό του θα βλαφτεί. Όσο για τον κ. Ντενκτάς, θα ωφεληθεί από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μια από τις συνέπειες της επανένωσης θα είναι η ανατροπή του καθεστώτος του και το ξεκίνημα μιας νέας εποχής. Με την μη-αποδοχή του σχεδίου όμως είναι πολύ πιθανό ο κ. Ντενκτάς να παραμείνει στην εξουσία.

Πώς θα χαρακτηρίζατε τη θέση που εξέφρασε ο κ. Παπαδόπουλος στο διάγγελμά του στον λαό;

>>Αρνητική και δυσοίωνη. Μην ξεχνάτε ότι στις περσινές συνομιλίες στην Κοπεγχάγη μεταξύ των δύο πλευρών ο κ. Παπαδόπουλος ήταν και τότε αρνητικός, κάτι που όμως επισκιάστηκε από την ακρότητα της αρνητικής θέσης του κ. Ντενκτάς. Τώρα πια είναι ξεκάθαρο ότι ούτε ο κ. Παπαδόπουλος δέχεται το σχέδιο Ανάν σαν βάση για διαπραγμάτευση. Αρκεί να διαβάσει κανείς την δήλωσή του για να καταλάβει ότι αντιτίθεται στη δημιουργία μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως δεν εξακολουθούμε να ασκούμε κριτική στον κ. Ντενκτάς που απορρίπτει το σχέδιο, αλλά είναι άξιο απορίας γιατί ο κ. Παπαδόπουλος υποκρίθηκε πως ήταν υπέρ του σχεδίου, σαν βάση, όταν στην πραγματικότητα είναι πασιφανές πια ότι δεν το δέχτηκε σαν βάση για διαπραγμάτευση.

Πώς ερμηνεύετε τα υψηλά ποσοστά ελληνοκυπρίων που θα ψηφίσουν υπέρ του “όχι”;

>>Ο κυρίαρχος λόγος κατά την γνώμη μου είναι η έλλειψη μιας αποτελεσματικής ηγεσίας. Αν και θα ήθελα να αποφύγω να εξισώσω όλες τις ομάδες που τάσσονται κατά του σχεδίου, αφού είναι σαφές ότι δεν υποκινούνται από τους ίδιους λόγους, πιστεύω ότι ο κ. Παπαδόπουλος και το ΑΚΕΛ, αντί να υποδεικνύουν στον λαό τις θετικές πτυχές του σχεδίου, δρουν με γνώμονα τα αρνητικά συναισθήματα του λαού. Ήταν καιρός πια να προετοιμαστεί ο ελληνοκυπριακός λαός για μια λύση συμβιβασμού. Η έως τώρα ανένδοτη στάση του κ. Ντενκτάς βόλευε τους ελληνοκύπριους πολιτικούς, που περίμεναν να συνεχισθεί. Οι υπολογισμοί τους (τους οποίους ομολογώ πως και εγώ ο ίδιος συμμεριζόμουν μέχρι τον Ιανουάριο) δεν επαληθεύτηκαν, οπότε βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια κατάσταση όπου έπρεπε ξαφνικά να προετοιμάσουν τον λαό για μια λύση συμβιβασμού με βάση το σχέδιο Ανάν.

Ο κ. Ερντογάν όμως πέτυχε στο να μεταβάλει αυτή την ατμόσφαιρα στην Τουρκία, διαδραματίζοντας τελικά ένα θετικό ρόλο. Είναι κρίμα που οι ελληνοκύπριοι μάλλον θα καταψηφίσουν το σχέδιο Ανάν, ύστερα από τόσες προσπάθειες που κατέβαλε ο τουρκοκυπριακός λαός και ύστερα από αυτή τη μεταστροφή της τουρκικής πολιτικής.

>>Πράγματι θα συμφωνήσω μαζί σας ότι η στάση του κ. Ερντογάν έχει μεταβάλει θετικά το κλίμα, αλλά παρόλα αυτά οι ελληνοκύπριοι δεν εμπιστεύονται την τουρκική πλευρά, η οποία πιστεύουν πως δεν θα τιμήσει τις δεσμεύσεις της.

Ισχυρίζονται ότι αν η Ε.Ε. τελικά δεν δώσει ημερομηνία ένταξης στην Τουρκία, η κυβέρνησή της δεν θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του σχεδίου Ανάν.

>>Σύμφωνοι, αλλά γιατί η Ε.Ε. να μην δώσει ημερομηνία ένταξης στην Τουρκία, αν η κυβέρνησή της καταβάλει προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού και αν τηρήσει τα κριτήρια της Κοπεγχάγης; Η ένταξη της Τουρκίας δεν εξαρτάται από εμάς ή τους ελληνοκυπρίους, αλλά από την Αναφορά της Κομισιόν το φθινόπωρο. Ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή θα επιτευχθούν μόνο αν η Τουρκία και μια ενωμένη Κύπρος γίνουν μέλη της Ε.Ε.

Ναι αλλά μην ξεχνάτε ότι δεν αρκεί μόνο η τήρηση των κριτηρίων της Κοπεγχάγης, από την στιγμή που χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία έχουν ταχθεί κατά της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.

>>Υπάρχει μια σοβαρή αντίφαση, για να το θέσω διπλωματικά, στην στάση της ελληνοκυπριακής ηγεσίας. Από την μία φοβάται ότι η Τουρκία δεν θα τηρήσει το σχέδιο Ανάν, και από την άλλη δεν το αποδέχεται σαν βάση για τις διαπραγματεύσεις.

Η πρόταση του ΑΚΕΛ

Πώς σχολιάζετε την πρόταση του ΑΚΕΛ να αναβληθεί, με απώτερο στόχο την υπερψήφιση του σχεδίου;

>>Κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, όπως όλοι γνωρίζουμε. Ακόμα και ο κ. Παπαδόπουλος δεν είναι υπέρ της αναβολής του δημοψηφίσματος, και καθώς η συναίνεσή του (και εκείνη του κ. Ντενκτάς) αποτελεί την ελάχιστη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο, η αναβολή είναι διπλά ανέφικτη. Το ΑΚΕΛ το γνωρίζει αυτό, και για αυτό αντί να πει ένα ξεκάθαρο “όχι” κατέφυγε σε αυτή τη θολή πρόταση.

Ναι αλλά το ΑΚΕΛ, εκτός τις επιφυλάξεις που έχει για την τήρηση των δεσμεύσεων από την Τουρκία, έχει θέσει επιπλέον προϋποθέσεις όπως π.χ. για την άμεση επιστροφή των προσφύγων στις περιοχές της Ε/Κ διοίκησης. Πιστεύει ότι μόνο αν υπάρξουν διεθνείς διασφαλίσεις για την τήρηση αυτών των δυο προϋποθέσεων μπορεί το ίδιο να δεχθεί να αναθεωρήσει την στάση του προς το σχέδιο Ανάν.

>>Αν και οι ανησυχίες που εκφράζει το ΑΚΕΛ μάλλον δεν είναι βάσιμες, αφού πιστεύω ότι η Τουρκία θα τηρήσει τη συμφωνία δεδομένης της επιθυμίας της να ενταχθεί στην Ένωση, είμαι σίγουρος ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ε.Ε. μπορούν να δώσουν διαβεβαιώσεις για την εφαρμογή του σχεδίου και την επιστροφή των προσφύγων. Παρενθετικά, οι ελληνοκύπριοι δεν χρειάζεται να περιμένουν πολύ καιρό να δουν εάν θα εφαρμοσθεί το σχέδιο. Όπως ξέρετε, το σχέδιο προβλέπει πως μετά από 104 μέρες, δηλαδή τρεις περίπου μήνες, ορισμένες περιοχές θα επιστραφούν στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Η απόφαση του ΑΚΕΛ πραγματικά με απογοήτευσε. Μας έμεινε μια βδομάδα, οπότε ελπίζω ότι το κλίμα θα αναστραφεί. Αν και για λόγους τακτικής ορισμένοι Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι θα χαρούν άμα η τουρκοκυπριακή πλευρά ψηφίσει υπέρ του σχεδίου και η ελληνοκυπριακή κατά, εγώ δεν πιστεύω σε τέτοιες στρατηγικές αφού μακροπρόθεσμα δεν θα ωφεληθεί καμία πλευρά.

Πώς σχολιάζεται την θέση της κυβέρνησης και των κομμάτων στην Ελλάδα;

>>Θέλω να συγχαρώ το ΠΑΣΟΚ για την σταθερή πολιτική του στο θέμα Και την ελληνική κυβέρνηση, φαντάζομαι, που τάχθηκε υπέρ του σχεδίου. Δεν είμαι σίγουρος αν η κυβέρνησή σας είπε ένα ξεκάθαρο “ναι” στο δημοψήφισμα, κάτι που έκανε ο κ. Ερντογάν. Σε αυτή την κρίσιμη φάση, μια τέτοια αμφιταλαντευόμενη στάση είναι ανεπίτρεπτη. Με βάση το σχέδιο Ανάν η αριστερές δυνάμεις στην Κύπρο θα μπορούσαν να συγκυβερνήσουν σε μια ενιαία Κύπρο. Αλλά όπως γνωρίζεται έχει ξεσπάσει μια κρίση μεταξύ του ΑΚΕΛ και της τουρκοκυπριακής Αριστεράς αλλά και μεταξύ των ίδιων των τουρκοκυπριακών αριστερών κομμάτων.

Πιστεύετε ότι τελικά το εθνικό συμφέρον θα υπερισχύσει του ταξικού συμφέροντος;

>>Δυστυχώς η απόφαση του ΑΚΕΛ απογοήτευσε όλες τις τουρκοκυπριακές δυνάμεις που αποζητούν μια βιώσιμη λύση, και όχι μόνο τις αριστερές δυνάμεις. Δεν νομίζω ότι το ζήτημα, όπως έχει διαμορφωθεί, υπόκειται σε ταξική ανάλυση αφού είναι διαταξικό.

Αν επικρατήσει όμως μια γραμμή που είναι ευαίσθητη προς τα αιτήματα της εργατικής τάξης δεν θα δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες για μια ειρηνική συμβίωση των δύο λαών;

>>Ναι, αλλά η απόφαση του ΑΚΕΛ δεν συνηγορεί σε κάτι τέτοιο. Εμείς περιμέναμε ότι το ΑΚΕΛ θα βοηθούσε την κατάσταση, και θα έδινε ένα πιο πειστικό μήνυμα στους τουρκοκύπριους. Αλλά αυτό που ακούσαμε ήταν το ΑΚΕΛ να ζητάει από τους τουρκοκύπριους να δείξουν κατανόηση για την στάση των ελληνοκυπρίων. Πιστεύω ότι η εν λόγω απόφαση ήταν ένα ιστορικό λάθος.

* Ο Μουσταφά Ακιντζί είναι Πρόεδρος του αριστερού κόμματος “Ειρήνη και Δημοκρατία” των Τουρκοκυπρίων, πρώην Δήμαρχος του τουρκοκυπριακού τομέα της Λευκωσίας. Από ηλικία 28 χρόνων υπηρέτησε Δήμαρχος της Κατεχόμενης Λευκωσίας την περίοδο 1976-1990. Κατά την διάρκεια της θητείας του συνεργάστηκε στενά με το φίλο του, τότε Δήμαρχο Λευκωσίας, Λέλλο Δημητριάδη για δημιουργία αποχετευτικού συστήματος στην Λευκωσία και σύστασης master plan για την πόλη. Οι δύο Δήμαρχοι κέρδισαν απο κοινού διεθνή βραβεία όπως το ‘Aga Khan Award for Architecture’, ‘World Habitat Award’ και το Ευρωπαϊκό Βραβείο ‘Europa Nostra’ για την προσφορά τους στην πόλη σε πολιτικά ασταθή περίοδο και για την προσπάθεια διατήρησης του ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα της εντός των τοιχών Λευκωσίας.

ΣΣ. Υπήρξε αργότερα πρόεδρος της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας (2015–2020) και προσπάθησε με ανοιχτό μυαλό να λυθεί το Κυπριακό.

«Η ΕΠΟΧΗ»

2003-12-05

Αννίτα-Μάκης με τον Τουρκοκύπριο συνδικαλιστή Mehmet Seyis

Με την Αννίτα και τον συνδικαλιστή Mehmet Seyis, των Τουρκοκυπριακών Αριστερών Συνδικάτων, στην Αθήνα το 2003. Για πρώτη φορά ήρθαν Τουρκοκύπριοι στην Αθήνα σε εκδήλωση της “Εποχής”.
Ο Μεχμέτ έκανε ένα σχόλιο στα Τούρκικα περιγράφοντας την Αννίτα: “Σπίτι μείναμε για λίγο. Είναι σαν αδερφή μου, οικογένειά μου, ήμουν σε κάποιον αγαπημένο μου. Είναι δύσκολο να ξεχάσω εκείνες τις μέρες που περάσαμε μαζί με την Αννίτα και τον Μάκη. Όταν φύγαμε από εκεί, η Αννίτα μου χάρισε ένα μπλε μεταξωτό πουκάμισο. Της είπα ότι τα μάτια της είναι σαν να μαστε αδέρφια και συμφωνήσαμε να βρεθούμε ξανά. Εγώ δεν θα τη ξεχάσω ποτέ, Αννίτα, αδελφή, στα φώτα, πήγαινε για ύπνο.”

2003-11-11

Τα δικαιώματα και η επέτειος του Πολυτεχνείου Να πραγματοποιούνται θεματικές εκδηλώσεις μετανάστες, ανθρώπινα δικαιώματα, βασανιστήρια

Του Μάκη Μπαλαούρα

Τέτοιες μέρες, κάθε χρόνο που “γιορτάζουμε” την επέτειο της κορύφωσης του αντιδικτατορικού αγώνα, μπαίνουν “εφ’ όλης της ύλης” τα θέματα. Για τον ιμπεριαλισμό, για τον πόλεμο, για την παγκοσμιοποίηση, για τον αυταρχισμό. Φυσικά όλα αυτά είναι απαραίτητα και σωστά. Όμως θα πρότεινα κάθε φορά στις μία από τις τρεις ημέρες του γιορτασμού να αναδεικνύεται ένα συγκεκριμένο θέμα.

Για παράδειγμα, οι μετανάστες, τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τα βασανιστήρια. Δυστυχώς δεν υπάρχει -επί της ουσίας- η ΕΦΕΕ και, επομένως, ίσως είναι δύσκολο να αναλάβει ένας τέτοιος κοινωνικός φορέας παρόμοια πρωτοβουλία. Πιθανόν η οργανωτική επιτροπή του γιορτασμού, εφόσον το επιτρέψουν οι παραλυτικές ισορροπίες, είτε ακόμη και η ΓΣΕΕ ή το Εργατικό Κέντρο της Αθήνας. Ας είναι.

Θεματική για τα βασανιστήρια

Εγώ θα πρότεινα θεματική για τα βασανιστήρια, ένας “κλάδος”, ο πιο σημαντικός βέβαια, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί τα βασανιστήρια; Είναι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα για τους Έλληνες που τα δοκίμασαν στο πετσί τους στις πιο ασύλληπτες μορφές τους σε όλη σχεδόν τη νεότερη ιστορία της χώρας, με κορυφώσεις στις δικτατορικές περιόδους και αμέσως μετά το πέρας του πολέμου και του εμφυλίου. Μιας ιστορίας βαρβαρότητας που δυστυχώς όχι μόνο δεν τελειώνει, αλλά αναβιώνει στον “πολιτισμένο” κόσμο.

Γιατί, αν παλαιότερα τα βασανιστήρια είχαν στόχο τον διανοητικό θρυμματισμό μέσω της σωματικής καταπόνησης, σήμερα, εκσυγχρονισμένα τα μέσα, απευθύνονται απευθείας στον εγκέφαλο. Στο παρελθόν σε μας και σε ισχύ ακόμη σε χώρες όπως Τουρκία, Σουδάν, Μπουρούντι, Πακιστάν, Αφγανιστάν και άλλες πάρα πολλές, οι κλασικές μορφές βασανιστηρίων ήταν (είναι) ο φάλαγγας, οι βιασμοί, το ηλεκτροσόκ, ο ανασκολοπισμός, το ανάποδο κρέμασμα… Στις περιπτώσεις αυτές η προσπάθεια της εξουσίας ήταν η απόκρυψη των σημαδιών των βασανιστηρίων πολέμου, αν και σημειώνονταν αρκετές περιπτώσεις εμφανούς κατάδειξης των βασανιστηρίων προς παραδειγματισμό και συμμόρφωση των ανυπάκουων.

Οι ΗΠΑ, με το Γκουαντανάμο

Σήμερα, με πρόσχημα την τρομοκρατία, οι Ηνωμένες Πολιτείες καταπατούν το κατακτημένο με αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες πολιτισμικό-δικαιϊκό πλαίσιο. Βλέπουμε εικόνες συλλαμβανομένων οικογενειακώς πισθάγκωνα δεμένων, με κουκούλες στο κεφάλι επί ώρες προκειμένου να χάσουν την επαφή με τον χώρο, για να πετύχουν την αισθητηριακή καταπόνησή τους. Γνωρίζουμε επίσης ότι άνοιξαν στρατόπεδο συγκέντρωσης εκτός της επικράτειας των ΗΠΑ, στο Γκουαντανάμο, για να αποφύγουν έτσι τις νομικές επιπλοκές, δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι είναι αιχμάλωτοι πολέμου, παραβιάζοντας όμως και αυτή τη Συνθήκη της Γενεύης περί αιχμαλώτων πολέμου. Χίλια διακόσια άτομα, μεταξύ των οποίων 15χρονα παιδιά, βρίσκονται σε συνθήκες πρωτοφανούς απομόνωσης και ανθρώπινου εξευτελισμού. Ένα από τα βασικά στοιχεία μείωσης των βασανιστηρίων θα ήταν η επίγνωση της τιμωρίας τους. Ο ΟΗΕ δημιούργησε προς τούτο το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, όπου οι ΗΠΑ όχι μόνο αυτοεξαιρέθηκαν, αλλά υποχρέωσαν πλήθος κρατών να συμφωνήσουν στην ατιμωρησία των οργάνων της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Προχώρησαν όμως και πιο πέρα. Ζήτησαν και έλαβαν (την περίοδο της ελληνικής προεδρίας) τη δυνατότητα έκδοσης πολιτών της Ε.Ε. στην Αμερική. Πολλά κράτη αρχίζουν και μιμούνται τις ΗΠΑ.

Στη Μ. Βρετανία στερούν τα στοιχειώδη δικαιώματα

Ήδη στη Μ. Βρετανία καταπατάται το δικαιϊκό σύστημα, περίπου όπως γίνεται μέσα στις ΗΠΑ με τους περίπου 2.000 συλληφθέντες που τους στέρησαν, με τη νομοθετική ρύθμιση “Ειδικά Διοικητικά Μέτρα”, τα στοιχειώδη δικαιώματα επαφής και επικοινωνίας με συνηγόρους και συγγενείς τους. Μήπως το ίδιο δεν συνέβη -έστω και σε μικρή κλίμακα, που όμως ανοίγει τον δρόμο για την κατά περίπτωση επέκτασή τους- με την υπόθεση των κατηγορουμένων για τη “17Ν” και κυρίως με τον Σάββα Ξηρό; Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι λάστιχο για να εφαρμόζονται κατά το δοκούν. Με όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι θα είχε, πράγματι, ενδιαφέρον μια τέτοια θεματική. Θα ήταν άλλωστε πιο διδάσκουσα τους νέους και τις νέες από τις γνωστές επετειακές εκδηλώσεις στα σχολεία.

από τις “Συναντήσεις” της ΑΥΓΗΣ

2003-10-12

ΔΥΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ, ΕΝΑ ΘΥΜΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΝΟΧΟΣ , To Λίτζι γίνεται «Ριβιέρα»

Του Μάκη Μπαλαούρα

Το Λίτζι (Λουτρά Κυλλήνης) βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Πελοποννήσου, ανάμεσα στα Λεχαινά και το Βαρθολομιό, απέναντι ακριβώς από τη Ζάκυνθο. Βόρεια των Λουτρών, σε απόσταση 6 χιλιομέτρων, είναι το χωριό Κάστρο με το περίφημο ενετικό κάστρο Χλεμούτσι. Πιο πέρα, σ’ άλλη τόση απόσταση, είναι το λιμάνι της Κυλλήνης.
Το Λίτζι είναι μια απείρου ομορφιάς περιοχή. Από το Κάστρο στα βόρεια, το Αρκούδι στα νότια και το Βρανά στα ανατολικά, η περιοχή είναι δασώδης που διακόπτεται από μεγάλα κομμάτια καλλιεργήσιμης γης. Όσο πλησιάζουμε όμως στο Λίτζι, το δάσος πυκνώνει φτάνοντας μέχρι την αμμουδιά. Εκεί έχουν επί δεκαετίες σχηματιστεί σπάνιες αμμοθήνες με πυκνή βλάστηση από μεγάλα αρμυρίκια, κέδρους και κρινάκια.

Το Λίτζι είναι φημισμένο από την αρχαιότητα για τις ιαματικές του πηγές που τα νερά τους, οι αναθυμιάσεις και η λάσπη τους θεραπεύουν αρθριτικά, άσθμα και δερματικά. Υπάρχουν ερείπια από εγκαταστάσεις Ρωμαϊκών λουτρών. Μια ερμηνεία είναι ότι η λέξη Λίτζι σήμαινε λουτρό στα Λατινικά. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι σημαίνει “το στόμα του Άδη”, απ’ όπου έβγαιναν οι λιτζέοι, τα δαιμόνια. Στους οθωμανικούς χρόνους υπήρξε και λήσταρχος με το όνομα Λίτζης που μάλλον πήρε το όνομά του από τους δαίμονες των πηγών.
Το 1880, επί Τρικούπη, τα Λουτρά παραχωρήθηκαν στον οργανισμό σιδηροδρόμων Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ), ο οποίος προχώρησε στα πρώτα έργα εκμετάλλευσης των ιαματικών πηγών φτιάχνοντας ξενοδοχείο και υδροθεραπευτήριο. Το 1951 παραχωρήθηκαν στον ΕΟΤ αφού πρώτα τα εκμεταλλεύονταν ιδιώτης, ο οποίος και τα είχε εγκαταλείψει. Μέχρι τη δικτατορία υπήρχε τραινάκι που συνέδεε το Λίτζι με τα Καβάσιλα και το Βαρθολομιό.

Το πρώτο έγκλημα στο δασικό σύστημα των Λουτρών έγινε στη Δικτατορία, όπου αποχαρακτηρίστηκαν μεγάλες δασικές εκτάσεις για να ανοιχθούν πλατιές λεωφόροι (!) εντός των Λουτρών, ενώ νέο υδροθεραπευτήριο που επρόκειτο να κατασκευαστεί έμεινε στα μπετά μέχρι το τέλος του 1997, οπότε και ολοκληρώθηκε ως ένα σύγχρονο υδροθεραπευτήριο 40.000 μ2 και το οποίο κόστισε 6,5 δισ. (με κονδύλια της ΕΕ), αλλά αν και πέρασαν 6 χρόνια δεν έχει δοθεί προς χρήση.
Το μοναδικό εν λειτουργία υδροθεραπευτήριο είναι αυτό του Τρικούπη (1890), το οποίο, τα τελευταία χρόνια, επισκέπτονται – με 4 ευρώ εισιτήριο – κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου 3.000 άτομα, ενώ το 1994 οι επισκέπτες ήταν διπλάσιοι. Η κατακόρυφη μείωση οφείλεται στην κακή ποιότητα των υποδομών του θεραπευτηρίου λόγω της ουσιαστικής εγκατάλειψής του.
Εμφανίζεται σωτήρας: η Grecotel
Τον Μάιο 1998 ο ΕΟΤ, εκπροσωπούμενος από τον Γ.Γ. του Νικ. Σκουλά και ο Νικ. Δασκαλαντωνάκης, ιδιοκτήτης της Grecotel εκπροσωπώντας την εταιρία “Λουτρά Κυλλήνης Α.Ε.”, η οποία ιδρύθηκε δύο μόλις μέρες πριν την υπογραφή της συμφωνίας, συμφώνησαν στην εκμίσθωση (εκτός του Νόμου περί εμπορικών μισθώσεων) της περιοχής για 44 χρόνια με 200 εκατ. δρχ ετησίως. Στην εταιρία “Λουτρά Κυλλήνης Α.Ε.” συμμετέχει κατά 50% ο γερμανικός τουριστικός κολοσσός TUI. Η σύμβαση προβλέπει την παραχώρηση 1.900 στρεμμάτων, από τα οποία 60 στρέμματα είναι αιγιαλός.
Τουριστικό θέρετρο – οικολογική καταστροφή
Η συμφωνία περιλαμβάνει την ιαματική πηγή, τα δύο υδροθεραπευτήρια, τα δύο ξενοδοχεία “ΞΕΝΙΑ” Α΄ και Γ΄ κατηγορίας, το κάμπινγκ και την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Η εταιρία “Λουτρά Κυλλήνης” Α.Ε. εισηγήθηκε, τελικά, και έγινε δεκτό, να φτιάξει τα παρακάτω έργα:
* Εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων ξενοδοχείων “ΞΕΝΙΑ” και κατασκευή 25 βιλών
*Κέντρο θαλασσοθεραπείας 200 ατόμων
* Αθλητικές εγκαταστάσεις με 24 γήπεδα
* Εστιατόρια – αναψυκτήρια
* Εκσυγχρονισμό της πλαζ
* Waterpark
* Συνεδριακό κέντρο 800 θέσεων
* Γήπεδο γκολφ 550 στρεμμάτων
Τέλος, η εταιρία, θέλοντας να απομονώσει τελείως την περιοχή, ζήτησε να καταργηθεί ο μοναδικός δρόμος που συνδέει το ψαροχώρι Αρκούδι με το Κάστρο και το Βαρθολομιό, και να κατασκευάσει με δικές της δαπάνες παρακαμπτήριο οδό.

Η Grecotel παγώνει τη σύμβαση

Επί δύο χρόνια η εταιρία δεν προχωρά σε καμιά ενέργεια ανάπλασης της περιοχής. Τι είχε συμβεί; Μήπως δεν ήταν συμφέρουσα η σύμβαση γι’ αυτή; Η πραγματικότητα, ήταν ότι η εταιρία δεν μπορούσε να προχωρήσει στα φιλόδοξα σχέδια “ανάπλασης” της περιοχής γιατί υπήρχαν πάμπολλα περιβαλλοντολογικά εμπόδια:
1) Υπάρχει ο Δασικός Κώδικας (άρθρα 3 και 51) που απαγορεύει τον αποχαρακτηρισμό δάσους πέραν του 10% για δασικές εκτάσεις προς εκμετάλλευση (αποκλειστικά) από τον ΕΟΤ. Η Grecotel ήθελε πολλαπλάσιο ποσοστό αποχαρακτηρισμού και με αποκλειστική εκμετάλλευση. Το δασαρχείο Αμαλιάδας αρνήθηκε στην πρώτη φάση να υπογράψει τον αποχαρακτηρισμό.
2) Ο Νόμος 4844/30 απαγορεύει τη δόμηση εντός 1.000 μέτρων από ιαματικές πηγές. Η κυβέρνηση αποδεχόμενη τον εκβιασμό της εταιρίας δια του ΕΟΤ, εκπροσωπούμενου από τον Ευαγ. Γιαννακόπουλο, νέο Γ.Γ. του ΕΟΤ, προχωρά τον Απρίλιο του 2000 σε νέα σύμβαση με την εταιρία “Λουτρά Κυλλήνης Α.Ε.”.

Τα έδωσαν όλα

Έτσι, με τη νέα σύμβαση, ο ΕΟΤ αναλαμβάνει την υποχρέωση να προβεί σε κάθε ενέργεια για “να καταστεί βιώσιμη η επένδυση”, δηλαδή να αρθούν τα εμπόδια των νόμων περί δασών και ιαματικών πηγών. Αναφέρονται μάλιστα, για να υπάρχει σαφής δέσμευση, από την πλευρά του ΕΟΤ, οι συγκεκριμένοι νόμοι περί δασών και ιαματικών πηγών. Πράγματι, Υπουργοί, Περιφερειάρχες, Νομάρχες, Επιτροπές από 21 (!) υπηρεσίες έπεσαν με τα μούτρα για να μη χαθεί το κελεπούρι των “Λουτρών Κυλλήνης”. Έτσι με ρυθμίσεις, γνωμοδοτήσεις, αποφάσεις, στη βάση προκλητικά ελαστικών ερμηνειών των υφιστάμενων νόμων, δόθηκαν οι σχετικές εγκρίσεις. Η εταιρία περιμένοντας άλλα δύο χρόνια πήρε τις εγκρίσεις και προχωρά πια με ραγδαίους ρυθμούς στην “ανάπλαση” του Λίτζι.
Σημειώνεται ότι στην ίδια σύμβαση ο ΕΟΤ αναλάμβανε επίσης την (όχι συνηθισμένη) υποχρέωση να βοηθήσει στο να υπαχθεί η επένδυση στον αναπτυξιακό νόμο 2601/98, καθώς επίσης να συνδράμει στο να δανειοδοτηθεί (τελικά ο ΕΟΤ και στη συνέχεια ο διάδοχός του, η ΕΤΑ έφεραν σε πέρας τις “υποχρεώσεις” τους). Επίσης, η εταιρία ζήτησε και πήρε επέκταση της διάρκειας της μίσθωσης κατά 2 χρόνια, δηλαδή συνολικά 46 χρόνια. Όμως η εταιρία δεν έμεινε πλήρως ευχαριστημένη γιατί δεν έγινε δεκτό το ακραίο αίτημά της για κατασκευή γηπέδου γκολφ για το οποίο θα χρειάζονταν να αποχαρακτηριστούν άλλα 800 στρέμματα δάσους. Αντ’ αυτού κέρδισε να μην κατασκευάσει την παρακαμπτήριο οδό προς Αρκούδι με δικές της δαπάνες, αλλά αυτή να κατασκευαστεί με έξοδα του κράτους! Πάντως, οι “υψηλοί” τουρίστες που θέλουν γκολφ θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν, την άλλη μεγάλη καταστροφή που ετοιμάζεται λίγο πιο κάτω, στο δάσος με αμμοθίνες του Βαρθολομιού, στο Ηλειακό χωριό που προβλέπει γήπεδο γκολφ 950 στρεμμάτων (!).

Η «Riviera» της Ελλάδας

“Olympia Riviera” θα λέγεται στο εξής το Λίτζι. Οι επισκέπτες – όπως με περηφάνια προβάλλουν τα στελέχη της εταιρίας – θα είναι υψηλότατου επιπέδου. Οι συνέπειες:
1) Οι ασθενείς του υδροθεραπευτηρίου δεν θα μπορούν πια να έχουν άνετη και φτηνή πρόσβαση (4 ευρώ), στις από την αρχαιότητα φημισμένες ιαματικές πηγές και στα ξενοδοχεία που σταμάτησαν να λειτουργούν το 1997. Γι’ αυτό άλλωστε δεν λειτουργεί το νέο υδροθεραπευτήριο που είναι έτοιμο και πλήρως εξοπλισμένο από το 1997 (ενδεικτικό το έτος 1997 προκειμένου να παραχωρηθεί άνετα το 1998). Θα το έφθειραν οι χαχόλοι για τους οποίους όμως έγινε και δεν θα το χαίρονταν εντελώς καινούργιο οι υψηλοί τουρίστες. Όμως, εμάς μπορεί να μας εξαπατούν οι ντόπιοι πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες, αλλά η ΕΕ, που με χρήματα του Β΄ ΚΠΣ που έφτασαν τα 6,5 δισ., κατασκευάστηκε το υδροθεραπευτήριο, ζήτησε ήδη εξηγήσεις από την ελληνική κυβέρνηση.
2) Κόπηκαν δεκάδες αιωνόβια δέντρα. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι – λόγω και της έλλειψης προσωπικού του Δασαρχείου – οι εγκρίσεις και ο έλεγχος των εργασιών γίνεται από στελέχη της εταιρίας. Ο Δασάρχης Αμαλιάδας – νομαρχιακός σύμβουλος με το ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές – μας δήλωσε ότι ενήργησε νομότυπα σύμφωνα με τις αποφάσεις της Περιφέρειας Δ. Ελλάδος.
3) Οι αιωνόβιοι “λόφοι πρανών”, δηλαδή οι αμμοθίνες με τη σπάνια, πλούσια και πυκνή βλάστηση δεν υπάρχουν πια. Σε έκταση 150 μέτρων παράλληλα της ακτής οι εκσκαφείς ανοίγουν τεράστιες τάφρους προκειμένου να κατασκευαστούν πισίνες, θαλασσοθεραπευτήρια και συνεδριακό κέντρο.
4) Η εταιρία έχει καταλάβει το χώρο μεταξύ αιγιαλού και παραλίας, ισοπεδώνοντας τις φυσικές πρανές, κτίζοντας κτίρια.
5) Η άμμος, εξαιρετικά ψιλή και ξανθιά, σηκώθηκε από την παραλία και μεταφέρθηκε σε απόσταση 2 χιλιομέτρων στους δρόμους προς Βαρθολομιό και Κάστρο σχηματίζοντας λόφους μέσα σε ελαιώνες. Η εκτίμηση ντόπιων που σχετίζονται με οικοδομές αναφέρουν ότι ο όγκος της μεταφερόμενης άμμου είναι 35.000 κυβικά μέτρα. Λέγεται ότι η άμμος – πολύτιμη για λεπτές κατασκευές εσωτερικών χώρων – θα πουληθεί στη Γαλλία. Άραγε να υπάρχει άδεια και για αμμοληψία και πώληση της άμμου; Πιθανόν, με μια υπουργική απόφαση η εταιρία να καλύψει πάλι την πλάτη της.

Οι μη αντιδράσεις των κατοίκων

Σύμφωνα με τους νόμους σε επεμβάσεις τέτοιου είδους δημόσιας κτήσης ζητείται υποχρεωτικά η γνώμη του Δήμου που ανήκει η περιοχή ή είναι όμορος σ’ αυτήν. Στην προκειμένη περίπτωση όπως μας δήλωσε ο Δήμαρχος Κάστρου Κυλλήνης δεν έγινε ούτε καν τυπική ενημέρωση. Οι τοπικοί άρχοντες, οι εκπρόσωποι δημοσίων αρχών όπως του Λιμενικού, βρίσκονται σε δίλημμα. Από τη μια μεριά βλέπουν την ολοκληρωτική καταστροφή της απείρου ομορφιάς περιοχής τους και από την άλλη προσδοκούν ότι θα απασχοληθούν (400 άτομα λέει η εταιρία) οι άνεργοι που έχουν πληθύνει στην περιοχή. Από την άλλη, βέβαια, προβληματίζονται γιατί δεν θα υπάρχει εύκολη πρόσβαση στη Riviera. Ήδη φοβούνται ότι δεν θα υπάρχει πρόσβαση και στα διπλανά χωράφια τους, λόγω της κατάργησης των δρόμων. Ούτε βέβαια τα κέρδη από τον υψηλό τουρισμό θα διατεθούν στην περιοχή. Είναι γνωστό πια ότι τα συγκροτήματα τέτοιου είδους παρέχουν εντός της “επικράτειάς” τους, τα πάντα. Το πολύ – πολύ ένας καφές της παρηγοριάς σε μια με ταχείς ρυθμούς υποβάθμιση της περιοχής με μεγαθυμία που βιάζουν το οικοσύστημα της περιοχής. Οι τοπικοί άρχοντες και οι κάτοικοι της περιοχής που γλίτωσαν από την περιβόητη Litton επί δικτατορίας δεν είναι δύσκολο να πληροφορηθούν πόσο καταστρεπτικές συνέπειες ήταν οι συνέπειες σ’ άλλες περιοχές της Ελλάδας, το ίδιο όμορφες, όπως το Λίτζι. Οι οικολογικές οργανώσεις των Λεχαινών, Αμαλιάδας, Πύργου φαίνεται ότι δεν αντέχουν άλλο τις εντονότατες επιθέσεις που τους γίνονται και γι’ αυτό το θέμα δεν έχουν αναπτύξει ακόμα κινηματικές πρωτοβουλίες, αν και παίρνουν σαφή θέση στο διαπραττόμενο έγκλημα.
Από την «ΕΠΟΧΗ» 12/10/2003
* “Ριρίκα”, λεγόταν ο σταθμός τρένου της διαδρομής Καβάσιλα-Κυλλήνη-Λουτρά

2003-09-29

Η ανολοκλήρωτη Άνοιξη της Ανανεωτικής Αριστεράς - Τα πρώτα χρόνια του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ - ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ

Του Μάκη ΜΠΑΛΑΟΥΡΑ

Δεν ανέμενα ότι το άρθρο μου στις “Συναντήσεις” τις ημέρες της επετείου της αποκατάστασης της Δημοκρατίας (24 Ιουλίου) με τον τίτλο “29 χρόνια αρκετά για τη μεταπολίτευση της Αριστεράς” θα συζητιόταν τόσο εκτεταμένα. Ακόμα και στην ιστοσελίδα του Indymedia υπήρξε διάλογος. Ανεξάρτητα από τις θετικές ή τις επικριτικές παρατηρήσεις, το γεγονός αυτό καθαυτό του ενδιαφέροντος για το τι έφταιξε για τη μη επικράτηση των ιδεών της ανανεωτικής Αριστεράς δείχνει ότι το κεφάλαιο ΚΚΕ Εσωτερικού και Ρήγα Φεραίου δεν ενδιαφέρει μόνο ιστορικούς και ιστοριοδίφες, αλλά είναι μια ανοιχτή πολιτική πρόκληση, συνδεδεμένη με την ύπαρξη και δράση της σημερινής ανανεωτικής Αριστεράς. Ο φίλος -διακεκριμένο παράδειγμα δημοσιογραφίας- Σοφιανός Χρυσοστομίδης, στην κυριακάτικη στήλη του “Ελεύθερα και απροκατάληπτα” της “Αυγής”, σε δύο συνεχόμενες Κυριακές, σχολίασε τις σκέψεις μου.

Τη δεύτερη (3 Αυγούστου) συμπεριέλαβε και αντιδράσεις του Λεωνίδα Κύρκου. Ο τελευταίος, αν και βρισκόμενος σε διακοπές, όπως όλοι οι μαχητές – πολιτικοί (ανεξάρτητα από τις απόψεις τους), δεν “αφήνει τίποτα να πέσει κάτω”. Ο Λ. Κύρκος, φυσικά, δεν συμφώνησε με την άποψή μου. Δήλωσε ότι, “αν υπήρχε κάποια ηγεσία που αναγνώριζε τον ρόλο των νέων ανθρώπων, αυτή ήταν η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού, στην οποία μετείχαν, άλλωστε, νέοι άνθρωποι”.

Η μεταπολίτευση βρίσκει το ΚΚΕ Εσωτ. σε σχετικά καλή θέση. Παρά τις αμφιταλαντεύσεις και αμφισημίες του στην περίοδο Μαρκεζίνη – Πολυτεχνείου, η μεγάλη πλειοψηφία της νέας γενιάς (κυρίως της σπουδάζουσας) ήταν θετικά διακείμενη προς το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ένα κόμμα που είχε τις πρωτοποριακές ιδέες του Ευρωκομουνισμού, αλλά είχε και ηγεσία και μηχανισμούς.

Η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτ. της μεταπολίτευσης ήταν σχεδόν απόλυτα η ίδια μ’ αυτήν της περιόδου της δικτατορίας. Ηγεσία όχι μόνο με αγωνιστικά φωτοστέφανα, αλλά και φωτοδότες των ιδεών της ανανέωσης. Σεβαστά πρόσωπα για όλους, ακόμα και για τους Λαμπράκηδες, που σαν Ρηγάδες βγήκαν και αυτοί από τις φυλακές με “πλούσιο βιογραφικό” βασανιστηρίων. Ποιος, ποιοι μπορούσαν να αμφισβητήσουν την καταξιωμένη ηγεσία; Ιδιαίτερα μάλιστα αυτοί που είχαν θητεύσει στην προδικτατορική ΕΔΑ και ΔΝΛ ήταν ήδη διαποτισμένοι από τη λενινιστική παράδοση της λειτουργίας του κόμματος.

Απουσιάζει η γενιά του αντιδικτατορικού κινήματος στα όργανα

Έτσι θα ήταν και φάνηκε ότι ήταν εξαιρετικά απίθανο η γενιά αυτή να διεκδικήσει να παίξει τον καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Βέβαια, αυτή είναι μια προσωπική μου άποψη, την οποία μπορούν να σχολιάσουν σύντροφοι όπως π.χ. οι Μπ. Θεοδωρίδης, Θαν. Αθανασίου, Π. Κλαυδιανός, Νικ. Σταματάκης, Δημ. Κωσταράκος, που ανεξάρτητα από πιθανές πολιτικές διαφορές τους, είχαν σημαντικές συμπτώσεις για την πορεία του κόμματος και της νεολαίας. Όμως, ανεξάρτητα από απόψεις, η πραγματικότητα μιλά από μόνη της. Στις τρεις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη των -καθοριστικής σημασίας για τη φυσιογνωμία και την πορεία του κόμματος- Κεντρικών Επιτροπών, τα μέλη που εξελέγησαν απ’ αυτή τη γενιά κυμαίνονταν στα 3 με 5. Μάλιστα στο Πολιτικό Γραφείο -το πραγματικό όργανο εξουσίας- η παρουσία τους ήταν απελπιστικά ασήμαντη. Ένα ερώτημα που επίσης ανακύπτει είναι γιατί ένα πλήθος Ρηγάδων βγαίνοντας από τη φυλακή έκοψε τους οργανωτικούς δεσμούς με το μεταπολιτευτικό ΚΚΕ Εσωτ., ενώ αρκετοί άλλοι αποχώρησαν τους πρώτους μήνες. Να υπογραμμίσω, ιδιαίτερα, ότι η επόμενη γενιά, αυτή που ξεπήδησε μέσα από το μαζικό αντιδικτατορικό κίνημα, η γενιά του Πολυτεχνείου όπως τη λένε, δεν είχε καμιά παρουσία στα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος.

Σε αντίθεση με το ΚΚΕ, που προφανώς επειδή είχε λύσει τα εσωτερικά του προβλήματα προώθησε σε καίρια πόστα τους λιγοστούς (συγκριτικά με τους Ρηγάδες) αγωνιστές των γενιών αυτών. Ένας από τους λόγους που το ΚΚΕ αντέστρεψε τους δυσμενέστατους γι’ αυτό συσχετισμούς ήταν κι ετούτος.

Η συντηρητική γραμμή της ΕΑΔΕ και η διάσπαση του Ρ.Φ

Δεδομένων, λοιπόν, όλων τούτων, δεν ήταν τυχαία ούτε η παραγωγή συντηρητικής γραμμής (ΕΑΔΕ) ούτε οι χειρισμοί που οδήγησαν στη διάσπαση του Ρ.Φ. και στη διαγραφή της μισής νεολαίας του (Πανελλαδική). Όχι μόνο με συναισθηματική φόρτιση ούτε φυσικά σαν βετεράνοι που αναπολούν τις ηρωικές μέρες της νιότης τους, ο Ρήγας και το ΚΚΕ Εσωτ. υπήρξαν ένα ανεπανάληπτο σχολείο πολιτικής σκέψης, αγωνιστικής δράσης και κουλτούρας. Αν χρειάζεται να αναφερθούμε στα πολλά αρνητικά του, είναι για να βγάλουμε συμπεράσματα για τη σημερινή κατάσταση της Ανανεωτικής Αριστεράς. Η οποία -παρά το γεγονός ότι φαίνεται ότι θα συνεργαστεί και στις εκλογές- βρίσκεται στα όρια της επιβίωσης. Όταν μάλιστα δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν γι’ αυτήν καλύτερες αντικειμενικές συνθήκες, όπως η φτώχεια, ο ιμπεριαλισμός, ο βιασμός του περιβάλλοντος, η παγκοσμιοποίηση.

από “Συναντήσεις” της ΑΥΓΗΣ

2004-05-22

2004-04-21

2004-04-19

2003-12-05

2003-11-11

2003-10-12

2003-09-29

Δημοφιλείς Αναρτήσεις