Γεράσιμος (Μάκης) Μπαλαούρας

Του Μάκη Μπαλαούρα * Βιώνουμε μια πλατιά και βαθιά κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική κρίση. Ιστορικά έχει αποδειχθεί πως δεν υπάρχει αυτοματισμός πως η κρίση του κεφαλαίου θα υλοποιηθεί με πρόοδο του εργατικού κινήματος και των κοινωνικών σχέσεων. Για να υπάρξουν αυτά χρειάζεται μια πρωτοπορία που να δίνει πνοή στην ταξική πάλη. Μια πρωτοπορία που να μας παρέχει: μια ανταγωνιστική γνώση για να κατανοήσουμε τους παγκόσμιους σεισμούς «Δεν μας επιτρέπεται ο επαρχιωτισμός» (Ινγκράο) Οι παλιοί κομμουνιστές έλεγαν ότι το ένα πόδι μας να πατάει στην καθημερινότητα, στην ταξική πάλη, στις πολιτικές πρωτοβουλίες, στη δράση μας σε γειτονιές και χωριά. Το άλλο πόδι, η παγκόσμια διάσταση του κινήματος, που άλλωστε αποτελούμε τμήμα της Σήμερα βρίσκονται σε κρίση και οι δύο σχέσεις (Ινγκράο). Χρειάζεται ένα πολιτικό υποκείμενο, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που να σκέφτεται και να βλέπει τον εαυτό του σε διαφορετικά πεδία, με σύνδεση ενός συνόλου ανοιχτού, πλουραλιστικού και ανταγωνιστικού. Τι σημαίνε...

Έμπαινε το Φθινόπωρο του ’72, στο εστιατόριο της ΑΣΟΕΕ. Ένας τύπος που έγερνε ο ένας ώμος του, με μάγκικο ύφος, περισσότερο σαν να μου ανακοίνωνε, ρώτησε “μπορώ να καθίσω;”. Κάθισε μόνος του: “σε έχω καιρό τώρα εντοπίσει και σε γουστάρω…”, δήλωσε. Βρε μπελά που βρήκα, σκέφτηκα. Η εποχή δύσκολη. Μόλις τον Μάη του ’72 είχαμε μαζί με τον Δημήτρη Παπαχρήστο κάνει την “αποκοτιά” να μαζέψουμε – με χίλιες προφυλάξεις και κινδύνους – 100 υπογραφές φοιτητών που διεκδικούσαν, μες στη δικτατορία, ελεύθερες εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους. Δύσκολες συνθήκες, συλλήψεις και βασανισμοί και επομένως καμιά εμπιστοσύνη σε αγνώστους. Ο Κώστας Σμυρνής μου ζήτησε να βρεθούμε στο Πεδίο του Άρεως, ένα απόγευμα. Εκεί μου είπε τι συμβαίνει. Τον είχε πιάσει ο περιβόητος βασανιστής Βλάσσης Καραθανάσης και απειλώντας τον ότι αν δεν τον πληροφορεί για κάθε τι που έπεφτε στην αντίληψή του, τότε θα τον έδιωχνε από τη σχολή και θα τον έστελνε εξορία, ακολουθώντας τη μοίρα του πατέρα του. Τον Γενάρη της ιστορικής...

του Μάκη Μπαλαούρα (δημοσιέυτηκε στην “ΕΠΟΧΗ”) Την περασμένη βδομάδα οι εφημερίδες παρουσίαζαν με τον τίτλο “Ο μακελάρης νηπίων” μια ανατριχιαστική είδηση. Ένας τύπος όρμησε σε παιδικό σταθμό στο Βέλγιο και έσφαξε δύο παιδιά και μια εργαζόμενη, ενώ τραυμάτισε σοβαρά 11 παιδιά και δύο ακόμα γυναίκες. Το Ισραήλ επί 22 μέρες ορμούσε στη Γάζα, σκοτώνοντας 1.300 άτομα, εκ των οποίων 410 παιδιά, ενώ υπήρξαν 5.300 σοβαρά τραυματίες, εκ των οποίων 1.500 παιδιά. Σημειώνουμε ότι από το 2000 μέχρι την πρόσφατη σφαγή, οι νεκροί άμαχοι ανήλθαν σε 5.817, εκ των οποίων 1.750 παιδιά. Δηλαδή, από το 2000 μέχρι σήμερα έχουν δολοφονηθεί 3.250 παιδιά. Ο μακελάρης του Βελγίου συνελήφθη. Ήταν σχιζοφρενής. Οι μακελάρηδες της Γάζας, η Λίβνι και ο εξ αριστερών τού Γ. Παπανδρέου παρακαθήμενος στη Σοσιαλιστική Διεθνή, Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Εχούντ Μπάρακ, αντίθετα, τυγχάνουν επίσημης αναγνώρισης και θωπειών. Αν ο πόλεμος είναι κάκιστο πράγμα, η σφαγή τι είναι; Στη Γάζα δεν έγινε πόλεμος. Τα F16 ...

Του Μάκη Μπαλαούρα Οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι απασχολήσιμοι (όρος που καθιερώθηκε από τον Σημίτη), δηλαδή οι άνθρωποι που δουλεύουν με το μπλοκάκι, με καθεστώς stage –απόκτηση εμπειρίας– του ΟΑΕΔ για λιγότερο από 1 χρόνο και χωρίς ασφάλιση, οι μερικώς απασχολούμενοι και οι ενοικιαζόμενοι, με άλλα λόγια οι εργαζόμενοι με ελαστικές σχέσεις εργασίας, συμπεριλαμβάνονται στο πρεκαριάτο. Τις προάλλες ανακοινώθηκαν από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία τα αποτελεσματα της τριμηνιαίας έρευνας Εργατικού Δυναμικού που έγινε στα νοικοκυριά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2008. Είναι γνωστά τα μεθοδολογικά προβλήματα της έρευνας, που έχουν μεγάλη πολιτική και κοινωνική σημασία. Αναφέρουμε ενδεικτικά δύο από αυτά. Πρώτον, δεν υπολογίζονται στους άνεργους τα άτομα που εργάστηκαν εντελώς περιστασιακά έστω και μια ώρα κατά την εβδομάδα που έγινε η έρευνα. Δεύτερον, δεν περιλαμβάνονται στους άνεργους τα άτομα που λόγω πιθανής απογοήτευσης δεν προέβησαν σε πολύ συγκεκριμένες ενέργειες εξεύρεσης εργασίας κατά τ...

Του Γρηγόρη Νικολόπουλου στο «ΤΟ ΒΗΜΑ» Στα είκοσι χρόνια που ασχολούμαι με το οικονομικό ρεπορτάζ οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδος ήταν πάντα «υπεράνω υποψίας». Ακόμη και στην αλλαγή του νομίσματος από τη δραχμή στο ευρώ οι υπάλληλοι αυτοί έβγαλαν τη χώρα ασπροπρόσωπη. Τι τους έπιασε ξαφνικά και κατέλαβαν το μηχανογραφικό κέντρο της τράπεζας διακόπτοντας τις τραπεζικές συναλλαγές και τη λειτουργία του Χρηματιστηρίου επί τρεις ημέρες, προκαλώντας σημαντικό πρόβλημα στην οικονομία και πλήττοντας την εικόνα της χώρας στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους; Προσπαθούσα να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα όταν συνειδητοποίησα τον τίτλο του τραγουδιού που άκουγα εκείνη τη στιγμή: «Α Simple Twist of Fate» του Ντίλαν. Και συνειδητοποίησα ότι αυτό ακριβώς συνέβη και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ένα απλό καπρίτσιο της μοίρας. Η μοίρα κανόνισε ένα ραντεβού του αλαζόνα πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή με τον ισχυρό συνδικαλιστή της Τράπεζας της Ελλάδος Μάκη Μπαλαούρα και τον άβουλο διοικητή Ν. Γκαργκάνα. {...

Της Παναγιώτα Μπίτσικα: «Σήμερα στο «Βήμα» οι δύο γενιές συναντώνται και μιλούν για το τότε, το τώρα και το αύριο. Εξι άνθρωποι. Τρεις τότε νεαροί εξεγερμένοι και σημερινοί 50άρηδες απέναντι σε τρεις νέους του 2003, φυσικά γεννήματά τους: Αλκης Παπαδήμας – Μάκης Μπαλαούρας – Τάκης Κοντογιάννης απέναντι στα παιδιά τους Μαρίνα Παπαδήμα – Ολγα Μπαλαούρα – Δημήτρη Κοντογιάννη.» Όλγα Μπαλαούρα και Μάκης Μπαλαούρας ΟΛΓΑ ΜΠΑΛΑΟΥΡΑ » N’ αλλάξουμε τον κόσμο γυρίζοντάς τον ανάποδα» Μια τούφα μαλλιών μέσα σ’ ένα κιτρινισμένο από τον καιρό φάκελο ήταν για την, 22χρονη σήμερα, η αρχή για να ξεδιαλύνει όσα καταλάβαινε στο περίπου από τις παρέες του μπαμπά και της μαμάς, όταν συζητούσαν για τις μέρες της χούντας. Μαζί και ένα εξώφυλλο του περιοδικού «Επίκαιρα», το 1973, που έπεσε τυχαία στα χέρια της. Έτσι ξεκαθάρισε «ζουμάροντας» το πρόσωπο του πατέρα της, του Μάκη Μπαλαούρα, ότι κατείχε κεντρική θέση στο τοπίο της αντίστασης κατά της δικτατορίας. «Ήμουν στο Δημοτικό. Τον ρώτησα με τα μαλλιά σ...

Ήταν μια συγκλονιστική μάχη. Ήταν ένας αγώνας μέσα και έξω από τις φυλακές. Ήταν ένα μάθημα αγώνα και αξιοπρέπειας. Χιλιάδες άνθρωποι μέσα στις φυλακές όρθωσαν το ανάστημά τους και διεκδίκησαν τα αυτονόητα: σεβασμό, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, εξανθρωπισμό ενός συστήματος που βασίζεται στη βία, το φόβο, την καταστολή. Και οι κρατούμενοι κέρδισαν την κοινωνία, έστειλαν μήνυμα ότι ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν γίνεται. Δώσαμε όλοι και όλες μαζί μια μεγάλη μάχη. Οι κρατούμενοι\ες, το κίνημα αλληλεγγύης, οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες. Ήταν ένας όμορφος αγώνας. Και αυτός ο αγώνας δημιούργησε ρωγμές. Τα ψηλά τους τείχη, τα συρματοπλέγματα, οι βαρειές σιδερένιες πόρτες, δεν μπόρεσαν να κρύψουν τις φωνές των χωρίς φωνή, δεν μπόρεσαν να φυλακίσουν την οργή και την απελπισία. Το υπουργείο Δικαιοσύνης, κάτω από την πίεση του κινήματος, αναγκάστηκε να κάνει υποχωρήσεις. Ωστόσο, οι κρατούμενοι/ες δεν σταματούν. Το κίνημα αλληλεγγύης δεν σταματά. Θα συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, με...