Γεράσιμος (Μάκης) Μπαλαούρας

Και εγένετο κίνημα. Η μήτρα της ιστορίας αυτή τη φορά γονιμοποιημένη από τους Ζαπατίστας γεννοβολά συνεχώς. Το Σιάτλ μετρά σαν έναρξη. Ακολουθεί η Νίκαια γιατί εκεί μπήκαν στο παιχνίδι τα συνδικάτα. Το Πόρτο Αλέγκρε επόμενος μεγάλος σταθμός, σαν καταλύτης για την οργανική (επανα) σύνταξη κινήματος και διανοούμενων. Τότε γιατί τόσος ντόρος για την Γένοβα; Τι το νέο έφερε το κίνημα; Η Γένοβα σταθεροποίησε και καταξίωσε το κίνημα. Με λίγα λόγια το «νομιμοποίησε», όχι με την θεσμική έννοια, όσο με την ιδεολογική και πολιτική διάσταση του όρου. Το κίνημα έγινε αποδεκτό σαν κοινωνική έκφραση και σε ένα βαθμό σαν η πολιτική εκπροσώπηση των εργαζομένων και των νέων απέναντι στο διεθνικό κεφάλαιο και στις πολιτικές του εκπροσωπήσεις, τις εθνικές κυβερνήσεις και τα διεθνή τους όργανα (G8, Διεθνές Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Οργανισμός Διεθνούς Εμπορίου, ακόμα* -αν και είναι διαφορετικής τάξεως- και προς το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Η Γένοβα της νίκης: ...

Του Μάκη Μπαλαούρα Η γιαγιά μου η Μόσχα (πραγματικό όνομα της), που της άρεσαν οι (διδακτικές) ιστορίες, όταν αρχίσαμε να μεγαλώνουμε, μας είπε μια, που μου αποτυπώθηκε έντονα στη μνήμη: {Κάποτε πάνε πολλά, μα πολλά χρόνια από τότε, κάποιοι άνθρωποι οι καλοί, κυνηγημένοι από τα άγρια θηρία, κυνηγημένοι από τα στοιχεία της φύσης και από άλλους ανθρώπους, τους κακούς, άκουγαν ένα γέρο με μακριά γενειάδα να τους λέει «πρέπει εμείς που υποφέρουμε, να μαζευτούμε όλοι μαζί να φτιάξουμε τον τόπο μας και μαζί με άλλους να αλλάξουμε, όλο μα όλο, τον κόσμο γύρω μας.» Πέρασαν μερικά χρόνια, έγιναν βήματα σημαντικά, όμως δεν ήσαν ευχαριστημένοι. Τότε ήρθε κάποιος άλλος πάλι με γένια. Όχι όμως τόσο μεγάλα, σαν του προηγούμενου και άρχισε κι αυτός να τους λέει ωραία πράγματα και όχι μόνο αυτό: να τους μαζεύει και να τους συνεγείρει. Τότε οι καλοί βγήκαν όλοι μαζί στην στέπες, στα δάση και στα χωριά και έφτιαξαν μια καλή κοινότητα. Προβλήματα βέβαια πολλά. Ήταν όμως ο δικός τους χώρος, μπορούσαν να ...

Του Μάκη Μπαλαούρα.  Δέκα χρόνια από την κατάρρευση του υπαρκτού «σοσιαλισμού », δέκα χρόνια που η ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού ήταν πλήρης και αδιαφιλονίκητη. Βέβαια δεν επρόκειτο περί κατάρρευσης, γιατί στις καταρρεύσεις κάτι μένει, έστω και λίγες πέτρες. Μάλλον περί εξαέρωσης πρόκειται, αφού εκεί δεν έμεινε τίποτε, μόνο λίγες σταγόνες υγρασίας. Πολύ περισσότερο δεν επρόκειτο περί ανατροπής, όπως λένε οι νοσταλγοί των καθεστώτων αυτών, αφού ούτε μία διαδήλωση έγινε, ούτε καν μια υποτυπώδης αντίδραση υπήρξε. Ο νεοφιλελευθερισμός κυρίως μέσω της παγκοσμιοποίησης συμπαρασύρει τα πάντα. Αφανίζει το κοινωνικό κράτος, διαλύει τους εναπομείναντες κοινωνικούς ιστούς, μεταλλάσσει την αγροτική παραγωγή, εγκαταλείπει στο «έλεος» της αγοράς τον εργαζόμενο και τον αδύναμο, καταβαραθρώνει οικονομίες κρατών ανά πάσα στιγμή. Το κέρδος έγινε ο μεγάλος θεός της ύπαρξής μας. Η κατάρρευση του «υπαρκτού» οδήγησε στην ήττα, στην "κατ...

«Η ΕΠΟΧΗ» Επιφυλλίδες Μπαλαούρα «Βαθύ κόκκινο, κόκκινο ροζ» 20.2. 2000

Καλοκαίρι 1974. Μόλις είχε πέσει η δικτατορία και είχαν επιστρέψει όλοι καταδιωκόμενοι αριστεροί στην γενέτειρα τους. Γνωρίζαμε πως τρεις-τέσσερις δεν ήθελαν για διάφορους λόγους να γυρίσουν. Ένας όμως, ο πιο ψηλά ιστάμενος Λεχαινίτης στην ιεραρχία του ΕΑΜ, ο καπετάνιος στην περίφημη μάχη στο Πούσι, ο εκπρόσωπος του ΕΛΑΣ στην συμμαχική αποστολή μετά την κατάληψη της Πάτρας, ο Γιάννης Πονήρης είχε εξαφανιστεί. Διάφορες φήμες τον έφερναν στην Ιταλία, άλλες στην Λατινική Αμερική κι άλλες πεθαμένο. Κυριακή πρωί μαζί με το καφεδάκι στην πλατεία με τις κουκουναριές διαβάζω ανοιχτά την Αυγή. Παρά την πτώση της δικτατορίας θεωρείτο τότε προκλητική πράξη η δημόσια ανάγνωση της Αυγής και του Ριζοσπάστη. «Τι λέει το όργανο γερό μου;» Σήκωσα το κεφάλι μου• κατάλαβα πως χρησιμοποιώντας την λέξη «όργανο» που Έβαζε η Αυγή στο λογότυπο της έδινε ένα σήμα αναγνώρισης. Είδα ένα καλοστεκούμενο τύπο, με επιμελημένο ντύσιμο, με ανοιχτό πρόσωπο και γελαστά μάτια. Πήρε μόνος του την καρέκλα και κάθισε. «Ο...

Του Μάκη Μπαλαούρα Μετά από μια μακρά κυοφορία που άρχισε με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και συνεχίστηκε με αυτές του ΠΑΣΟΚ, κατατέθηκε προς ψήφιση το νομοσχέδιο για την ανεξαρτησία της Τράπεζας Ελλάδος. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (ΣτΜ) το αργότερο μέχρι τα μέσα του 1998 και αφού πρώτα αποφασιστεί η δημιουργία της ΟΝΕ, με τα κράτη που συγκεντρώνουν τα κριτήρια της συνθήκης, θα συσταθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και θα δημιουργηθεί το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ) που θα αποτελείται από την ΕΚΤ και τις Κεντρικές Τράπεζες των κρατών μελών της Ένωσης. Σύμφωνα με το άρθρο 107 της ΣτΜ «Η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες δεν επιζητούν ούτε δέχονται οδηγίες από τα όργανα της κοινότητας ούτε τις κυβερνήσεις των κρατών μελών. Οι κυβερνήσεις και τα όργανα της κοινότητας δεν επιδιώκουν να επηρεάζουν τα όργανα της ΕΚΤ και των εθνικών κεντρικών τραπεζών». Στο άρθρο 105 δηλώνεται πως « ο πρωταρχικός στόχος του ΕΣΚΤ είναι η διασφάλιση της σταθερότητας των...

Με γερμένο το δεξί ώμο και με κοφτό βήμα, μαγκιά περασμένων εποχών, στρογγυλοκάθησε, βγάζοντας από την τσέπη του ένα κόκκινο πακέτο τσιγάρα ΣΑΝΤΕ άφιλτρο. - «Τα ξέρεις αυτά;» μου είπε. - Ναι, φυσικά, ακόμα αυτά καπνίζεις; - «Άλλο σ’ ρώτησα. Θυμάσαι που στα έστειλα όταν σ’ έπιασαν»; Ένας στρόβιλος μνήμης με πλημμύρισε. «Τι τσιγάρα καπνίζεις;» με ρώτησε ο φρουρός. - «Βασικά Άσσο σκέτο, αλλά καμιά φορά και ΣΑΝΤΕ» είπα ψέματα, έτσι αυθόρμητα. - «Πάρτα, σ’ τα έστειλε η αδελφή σου» μου είπε. Ήταν το σήμα, πως οι άλλοι είναι καλά και είναι κοντά μου... Ο καπνιστής των ΣΑΝΤΕ ήλθε από το χωριό του να σπουδάσει. Φυσικά τον περίμενε ο Βλάσης ο ασφαλίτης. «Άκου φίλε, η οικογένεια σου είναι σταμπαρισμένη, εσύ όμως, μαθαίνω, πως είσαι καλό παιδί, γι’ αυτό δε θα σε διώξουμε από τη Σχολή, να έρχεσαι όμως να μου λες τι ακούς, γιατί υπάρχουν εδώ μέσα αρκετοί που δεν βάζουν μυαλό και δημιουργούν προβλήματα»... Τον έβλεπα να με παρατηρεί επίμονα και αυτό άρχιζε να ν’ εκνευρίζει....