Γεράσιμος (Μάκης) Μπαλαούρας

Του Μάκη Μπαλα­ούρα Αυτές τις μέρες μας πνίγει η μπόχα. Τα βρομόνερα μας πνίγουν. Και ο Θέμος Αναστασιάδης κάθε τόσο προκαλεί. Τώρα έχει ένα υπερόπλο, την ιδιοκτησία μιας μεγάλης εφημερίδας. Ενα μέσο που το χρησιμοποιεί, τόσο όσο για να καθαγιάσει στο έπακρο τη δολοφονική συμμορία της Χρυσής Αυγής , όπως με την κακομοίρα γιαγιά που την πήγαιναν χρυσαυγίτες στα ΑΤΜ προστατευόμενη από τους κακούργους μετανάστες, έως τις διακοπές του Κασιδιάρη. Χωρίς αιδώ τώρα το έπαιξε ανάποδα. Στην ίδια σελίδα εκεί που έχουν φιγουράρει χρυσαυγίτες, «πεταλούδες της νύχτας» και νταβατζήδες, πρόβαλε το άψυχο κορμί του Παύλου Φύσσα γερμένο στην αγκαλιά της κοπέλας του. Μια φωτογραφία που μοιάζει με τη φωτογραφία της δολοφονίας του εργάτη το 1936, φωτογραφία που ενέπνευσε τον Γ. Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο». Πουλάει το θέμα, ιδιαίτερα στο «Πρώτο Θέμα». Ο Θ. Αναστασιάδης ήταν ένας φιλόδοξος, αδίστακτος δημοσιογράφος που, επειδή στη δεκαετία του ’90 πούλαγε το στιλάκι του, η «Ελευθεροτυπία» τού έδωσε περίοπ...

  Άρθρο στο «Πριν» 27.11.1993.    Το σ.κ να φύγει από το παραδοσιακό-αμυντικό μοντέλο, απαιτούνται στρατηγικές που να υπερβαίνουν τα όρια του εθνικού χώρου     Οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα και ένα φόβο. Το πρόβλημα είναι η μικρή ανταγωνιστικότητα των προϊόντων τους σε σχέση με τους οικονομικούς αντιπάλους τους, ΗΠΑ, Ιαπωνία και των νέων βιομηχανικών χωρών της Ανατολής. Ο φόβος τους είναι πως η ολοένα αυξανόμενη σε τρομακτική κλίμακα ανεργία μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες κοινωνικές συγκρούσεις και σε ανεπιθύμητες πολιτικές εξελίξεις (άνοδος της Αριστεράς ή και των νεοφασιστών). Βρήκαν λοιπόν, πως με την μείωση των αποδοχών, των κοινωνικών παροχών και την ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας μπορούν να αντιμετωπίσουν και τα δύο. Θα ανέβει έτσι η ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών προϊόντων και η κερδοφορία του κεφαλαίου, ενώ παράλληλα θα αυξηθεί η απασχόληση. Το κοινωνικό αποτέλεσμα όμως είναι πως θα μειωθεί το βιοτικό επί...

Του Μάκη Μπαλαούρα Και στην Ελλάδα, των σαραντάρηδων η γενιά αρχίζει να κυβερνά. Βιολογικά ήρθε η ώρα της δικής της εξουσίας.. Εκτελεστικοί και υπουργοί, έμποροι, επιχειρηματίες, γιατροί και τραπεζικοί. Δημοσιογράφοι, λογιστές και σουλατσαδόροι, επαγγελματικά κομματικά στελέχη, άνεργοι και ανεπάγγελτοι, καθηγητές και εργολάβοι κατοικιών. Είναι γενιά μας. Παντού μέσα! Μόνο μπασκετμπολίστες και ποδοσφαιριστές δε βγάλαμε. Το πρώτο άθλημα δεν ήταν της μόδας τότε, το δεύτερο το αγαπούσαμε, αλλά μας την έσπαγε ο Ασλανίδης και δεν προκόψαμε. Αυτή είναι γενιά των «σαραντάρηδων», όπως και οι άλλες που ήρθαν έρχονται και παρέρχονται. Αυτή όμως η γενιά -όπως και η αντίστοιχη της αντίστασης- είναι διακριτή και με επώνυμο: «Η γενιά του Πολυτεχνείου» Πιο πολιτικοποιημένη και περισσότερο αντιεξουσιαστική. Συγκινείται ακόμα με τον Τσε και τον Μάο, καρφιτσώνοντας στις κονκάρδες τους στα δωμάτια των παιδιών τους. Είναι με τον Κάστρο και όχι με το Γιέλτσιν. Της αρέσει το ροκ αλλά και τα ριζίτικα. Ρομ...

Του Μάκη Μπαλαούρα Η Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά ( ΑΚΟΑ ), που προέκυψε από μετασχηματισμό του ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά. Είναι ένας πολιτικός οργανισμός και όχι κόμμα, με την κλασική έννοια, όπως ήταν οι μήτρες από τις οποίες προήλθε. Αυτό αφετηριακά σημαίνει πως οι απαιτήσεις και οι αναγκαιότητες ύπαρξης και δράσεις της ΑΚΟΑ είναι διαφορετικές από αυτές των κομμάτων, όπως του ΚΚΕ Εσωτερικού. Επομένως δεν είναι ακρογωνιαίο στοιχείο της ύπαρξης της η συμμετοχή σε εκλογές, είτε αυτόνομα είτε συνεργαζόμενη μ’ άλλες δυνάμεις. Τα αίτια της σύγκρουσης στο ΚΚΕ Εσωτερικού Βέβαια, δεν πρέπει να αγνοηθεί πως υπάρχει μία πολιτική κληρονομιά και ψυχολογική φόρτιση του ενιαίου ΚΚΕ Εσωτερικού από τις εκλογικές διαδικασίες και τα αποτελέσματα τους. Θυμίζω την μεγάλη εσωτερική σύγκρουση στις εκλογές του 1981. Η μια τάση είδε τότε το τέλος του εγχειρήματος μας και εναγωνίως αναζητούσε, πάση θυσία, άλλα κομματικά στέγαστρα. Η άλλη κ...

ΕΝΑ από τα βασικά επιχειρήματα αυτών που παρέχουν κριτική υποστήριξη στη συνθήκη του Μάαστριχτ είναι πως αυτή, σαν προϊόν συμβιβασμού, δημιουργεί τους όρους εκκίνησης από πιο προχωρημένη αφετηρία. Φυσικά και υπήρξε συμβιβασμός από τον οποίο απουσίασε όμως ο λαϊκός παράγοντας, επρόκειτο για συμβιβασμό μεταξύ των συντηρητικών κυβερνήσεων που κυριαρχούν ιδεολογικά και πολιτικά στην Ευρώπη. Οι απόψεις αυτές σφράγισαν με την πιο ακραία εκδοχή τους τη συνθήκη, πράγμα που έκανε ακόμα και τον «μετριοπαθή» Ντελόρ να εκραγεί λέγοντας πως «η εφαρμογή του κοινωνικού χάρτη δεν είναι ζήτημα κόστους, αλλά πρέπει να τίθεται σαν θέμα ιδεολογικό». Στο οικονομικό σκέλος της υιοθετείται πλήρως η νεοφιλελεύθερη πολιτική της νομισματικής και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Οι χώρες της Κοινότητας θα πρέπει να συγκλίνουν προς κάποιους ονομαστικούς δείκτες της οικονομίας και όχι τους πραγματικούς, πράγμα που συνεπάγεται πως η Συνθήκη απαιτεί πειθαρχημένη διαβίωση όλων των εργαζομένω...

Άρθρο του Μάκη Μπαλαούρα στην «ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ»  για τις βουλευτικές εκλογές 2 Ιουνίου 1985 Η αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος είναι ένα σύνθημα που συχνά συναντάμε στα στόματα των εργαζομένων, στις συζητήσεις και στις μύχιες σκέψεις τους, αλλά που σπάνια μέχρι τώρα έχει μετατραπεί σε αποτελεσματική δράση, σε κυρίαρχη αντίληψη για την οικοδόμηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Σήμερα γίνεται φανερή η ολοένα εντεινόμενη κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος (βλέπε ανικανότητα παρέμβασης των άλλοτε ισχυρών Ομοσπονδιών της Κοινής Ωφέλειας και της ΟΤΟΕ). Πέρα από τα μόνιμα ασφυκτικά πλαίσια που χαράζει η κυβέρνηση με τη βοήθεια του κυβερνητικού συνδικαλισμού (παλιού και νέου), η ανικανότητα του συνδικάτου, η διάσπαση της ενότητας και η πόλωση των εργαζομένων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη κομματικοποίηση του σ.κ. που παίρνει την πιο ακραία τού μορφή, του κυβερνητι­κού συνδικαλισμού στις καπιταλιστικές χώρες ή τη μορφή του κρατικού συνδικαλισμού στις ανατολικές. ...

Σ ε πείσμα της νοημοσύνης μας, των οραμάτων μας αλλά και των υπο­σχέσεων που άλλοι μας έδω­σαν, οδηγούμαστε και πάλι στις εκλογές με βάση το σκη­νικό του 1981, του ’82, του ’83 και του ’84. Θά ’λεγε κανείς ότι τριάμιση χρόνια «σοσιαλιστικής» ^ διακυβέρνησης θα είχαν δη­μιουργήσει μιάν άλλη ατμόσφαιρα. Πως η Δεξιέ στερημένη από τις προσβάσεις της... στον κρατικό μηχανισμό και στα άλλα κέντρα λήψης αποφάσεων θα είχε ήδη ύπερκερασθεί μέσα από ένα νέο πλαίσιο δημοκρατικών κατακτήσεων και θα είχε χάσει κάθε δυνατότητα να απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα. Πως ένα νέος άνεμος δημιουργίας και πρωτο­βουλίας θα συνέπαιρνε τους θεσμούς λαϊκής συμμετοχής. Πως τα συνδικάτα και οι δήμοι, μαζί με τα διάφορα κινήμα­τα προστασίας του περιβάλλοντος, απελευθέρωσης των γυναικών και αναπτυξιακού πολιτιστικού κινήματος θα έ­χτιζαν σιγά - σιγά αλλά σταθερά νέες πραγματικότητες ανοίγοντας πλατιούς ορίζοντες στο μέλλον. Πως η τηλεόρα­ση θα γινόταν πομπός δημοκρατικού διαλόγου, πηγή έγκυ­ρης και ζω...