Η κυ­βέρ­νη­ση πα­ρα­βία­σε το Σύ­νταγ­μα και ε­πί­τα­ξε τη λο­γι­κή Επι­στρά­τευ­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Με­τρό

Του Μά­κη Μπα­λα­ού­ρα

Η α­περ­γία των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Με­τρό θα μπο­ρού­σε, θα μπο­ρέ­σει εν­δε­χο­μέ­νως, να α­πο­τε­λέ­σει τη θρυαλ­λί­δα που θα ξυ­πνή­σει το θε­ριό, το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα.

Μπο­ρεί οι ΓΣΕΕ-Α­ΔΕ­ΔΥ να προ­κή­ρυ­ξαν 29 πα­νελ­λα­δι­κές πα­νερ­γα­τι­κές α­περ­γίες –μια ι­στο­ρι­κή και πα­νευ­ρω­παϊκή πρω­το­πο­ρία– α­πό το 2010 μέ­χρι σή­με­ρα, ό­μως σε κα­μία πε­ρί­πτω­ση δεν δη­μιούρ­γη­σαν τους ό­ρους και τις συν­θή­κες α­να­τρο­πής των πιο βάρ­βα­ρων πο­λι­τι­κών σε πα­νευ­ρω­παϊκό ε­πί­πε­δο. Ού­τε δη­μιούρ­γη­σαν μια ε­λά­χι­στη α­σπί­δα προ­στα­σίας των ερ­γα­ζο­μέ­νων, που ο­δη­γού­νται στην α­νερ­γία με γεω­με­τρι­κή πρόο­δο, που δεν κα­λύ­πτο­νται πια α­πό τις στοι­χειώ­δεις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις.

Το ε­λά­χι­στο που θα μπο­ρού­σε να γί­νει θα ή­ταν να λη­φθούν πρω­το­βου­λίες συ­ντο­νι­σμού α­γώ­νων στη βά­ση ε­νός σχε­δίου δρά­σης ε­πι­μέ­ρους σω­μα­τείων και ο­μο­σπον­διών που α­ντι­με­τω­πί­ζουν τις ί­διες μι­σθο­λο­γι­κές, α­σφα­λι­στι­κές ή ερ­γα­τι­κές ε­πι­θέ­σεις. Η α­περ­γία στο Με­τρό, στο ε­πί­πε­δο των σω­μα­τείων στην ί­δια την ε­πι­χεί­ρη­ση και πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο των σω­μα­τείων στις συ­γκοι­νω­νίες, δεν εί­χε αυ­τή την αυ­το­νό­η­τη δρά­ση. Για πα­ρά­δειγ­μα α­πό τα τρία σω­μα­τεία της Με­τρό άλ­λη α­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα έ­δει­χνε το έ­να και άλ­λη τα άλ­λα δύο. Το ί­διο –σε με­γέ­θυν­ση– πα­ρα­τη­ρή­θη­κε και με τα υ­πό­λοι­πα σω­μα­τεία των συ­γκοι­νω­νιών.
Με αυ­τούς τους ό­ρους, μια με­γά­λη α­περ­γία- η πρώτη απεργία εναντίον του γ΄ Μνημονίου- που στα­μά­τη­σε τη λει­τουρ­γία του Με­τρό για πά­νω α­πό μια βδο­μά­δα, έ­δει­χνε ταυ­τό­χρο­να την έλ­λει­ψη συ­ντο­νι­σμού και σα­φούς πο­λι­τι­κής στή­ρι­ξης α­πό τις υ­περ­κεί­με­νες ορ­γα­νώ­σεις, ό­πως η ΓΣΕΕ, γε­γο­νός που θα μπο­ρού­σε να πυ­ρο­δο­τή­σει ε­ξε­λί­ξεις σε ο­λό­κλη­ρο το σ.κ. Αυ­τή την α­δυ­να­μία εκ­με­ταλ­λεύ­τη­καν κυ­βέρ­νη­ση και ΜΜΕ που κα­νο­ναρ­χού­σαν τους α­περ­γούς ως συ­ντε­χνί­τες, υ­ψη­λό­μι­σθους, βο­λε­μέ­νους, α­νάλ­γη­τους προς τον α­πλό ερ­γα­ζό­με­νο που θέ­λει να πά­ει στη δου­λειά του και δυ­να­μί­τι­ζαν την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή και αλ­λη­λεγ­γύη. Με άλ­λα λό­για, τρο­φο­δο­τού­σαν τον λε­γό­με­νο «κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό». Έτσι κυ­βέρ­νη­ση και τα υ­πη­ρε­τού­ντα αυ­τή ΜΜΕ έ­στρω­σαν το δρό­μο για την πο­λι­τι­κή ε­πί­τα­ξη ή σω­στό­τε­ρα ε­πι­στρά­τευ­ση.

Τα αι­τή­μα­τα των α­περ­γών

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στις συ­γκοι­νω­νίες, τον πε­ρα­σμέ­νο Απρί­λιο, υ­πέ­γρα­ψαν ΣΣΕ με μη­δε­νι­κές αυ­ξή­σεις για έ­να χρό­νο με τον τό­τε υ­πουρ­γό της κυ­βέρ­νη­σης Λ. Πα­πα­δή­μου, Μ. Βο­ρί­δη. Η ΣΣΕ θα πα­ρέ­μει­νε σε ι­σχύ μέ­χρι και τον Ιού­νιο λό­γω της με­τε­νέρ­γειας. Όμως, πα­ρά τη ΣΣΕ, η κυ­βέρ­νη­ση, με την ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νίου, α­πο­φά­σι­σε να ε­ντά­ξει α­πό 1.1.2013 τους ερ­γα­ζό­με­νους στις συ­γκοι­νω­νίες στο ε­νιαίο μι­σθο­λό­γιο του δη­μο­σίου. Με πρω­το­βου­λία των συν­δι­κά­των, υ­πήρ­ξαν νέες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με την κυ­βέρ­νη­ση ό­που συμ­φω­νή­θη­κε η πα­ρά­τα­ση της ι­σχύος της ΣΣΕ για τρεις μή­νες και στο διά­στη­μα αυ­τό να υ­πάρ­ξουν δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για νέα ΣΣΕ. Ξαφ­νι­κά, ό­μως, η κυ­βέρ­νη­ση α­να­κοί­νω­σε την έ­ντα­ξη των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο ε­νιαίο μι­σθο­λό­γιο. Συ­νέ­πεια αυ­τού εί­ναι η α­πο­δέ­σμευ­ση του μι­σθού τους α­πό την ει­δι­κό­τη­τα και την ευ­θύ­νη και η συ­νάρ­τη­σή του με το εκ­παι­δευ­τι­κό τους ε­πί­πε­δο. Το α­πο­τέ­λε­σμα εί­ναι νέα μείω­ση 10-30% των α­πο­δο­χών τους, που θα α­θροι­στεί στις μέ­χρι τώ­ρα μειώ­σεις που έ­χουν φτά­σει το 35%. Δη­λα­δή, συ­νο­λι­κά θα χά­σουν μέ­χρι και 60% του μι­σθού τους. Πα­ρεν­θε­τι­κά να ση­μειώ­σου­με ό­τι τα μι­σθο­λο­γι­κά στοι­χεία που διο­χέ­τευ­σε η κυ­βέρ­νη­ση στα ΜΜΕ α­φο­ρούν το κό­στος ερ­γα­σίας α­νά ερ­γα­ζό­με­νο, ό­που ε­κεί συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται ερ­γο­δο­τι­κές ει­σφο­ρές, υ­πο­χρεω­τι­κές υ­πε­ρω­ρίες λό­γω της μείω­σης του προ­σω­πι­κού και α­πο­ζη­μιώ­σεις για τη συ­ντα­ξιο­δό­τη­σή τους.

Επι­στρά­τευ­ση, μείζον βή­μα αυ­ταρ­χι­σμού

Η α­πό­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης έρ­χε­ται ως συ­νέ­χεια άλ­λων 10 ε­πι­στρα­τεύ­σεων που έ­χουν κά­νει ό­λες οι μέ­χρι τώ­ρα κυ­βερ­νή­σεις α­πό τον Κ. Κα­ρα­μαν­λή, Α. Πα­παν­δρέ­ου έως τον Κ. Ση­μί­τη, Γ. Πα­παν­δρέ­ου, Κώ­στα Κα­ρα­μαν­λή, και Αντ. Σα­μα­ρά.
Η ε­πι­στρά­τευ­ση, ό­πως συμ­φω­νούν ό­λοι οι συ­νταγ­μα­το­λό­γοι, εί­ναι α­ντι­συ­νταγ­μα­τι­κή. Το άρ­θρο 2 του Συ­ντάγ­μα­τος ο­ρί­ζει ό­τι ε­πι­στρά­τευ­ση ε­πι­βάλ­λε­ται μό­νο για να α­ντι­με­τω­πι­στεί θε­ο­μη­νία, για λό­γους δη­μό­σιας υ­γείας και σε κα­τά­στα­ση πο­λέ­μου. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση τί­πο­τα α­π’ αυ­τά δεν ι­σχύει. Εκτός αν πό­λε­μο εν­νοούν τον τα­ξι­κό πό­λε­μο.

Ενδια­φέ­ρον έ­χει να θυ­μη­θού­με έ­να άρ­θρο του ση­με­ρι­νού υ­πουρ­γού Δι­καιο­σύ­νης Αντ. Ρου­πα­κιώ­τη στην «Αυ­γή» (24.2.2006), με το ο­ποίο έ­κρι­νε α­ντι­συ­νταγ­μα­τι­κή την ε­πι­στρά­τευ­ση των ναυ­τερ­γα­τών α­πό την κυ­βέρ­νη­ση Κα­ρα­μαν­λή. Ο νυν υ­πουρ­γός έ­γρα­φε τό­τε ό­τι «δεν συ­ντρέ­χουν οι προϋπο­θέ­σεις ε­πι­βο­λής α­να­γκα­στι­κής ερ­γα­σίας, πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν εί­ναι ε­πι­τρε­πτή ως μέ­τρο διευ­θέ­τη­σης κοι­νω­νι­κών α­ντα­γω­νι­σμών». Ο Αντ. Ρου­πα­κιώ­της κα­τέ­λη­γε ό­τι «υ­πάρ­χουν θε­σμοί και κα­νό­νες για να γί­νο­νται σε­βα­στοί και να τη­ρού­νται ή να ευ­τε­λί­ζο­νται και να πα­ρα­βιά­ζο­νται»!

Τι να προ­σθέ­σου­με ε­μείς; Ότι η τω­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση εί­ναι ε­κτά­κτου α­νά­γκης και ε­πο­μέ­νως α­πο­φα­σί­ζει πα­ρα­βιά­ζο­ντας άρ­θρα του Συ­ντάγ­μα­τος; Θα μπο­ρού­σα­με να ε­πι­κα­λε­στού­με και τον συ­νταγ­μα­το­λό­γο Ευ. Βε­νι­ζέ­λο, που το 2006 κα­τά­θε­σε πρό­τα­ση νό­μου για κα­τάρ­γη­ση της ε­πι­στρά­τευ­σης… Σή­με­ρα δη­λώ­νει ό­τι «η ε­πι­στρά­τευ­ση εί­ναι η πιο ή­πια α­πό­φα­ση που θα μπο­ρού­σε να λη­φθεί»! Δη­λα­δή τι θα μπο­ρού­σε χει­ρό­τε­ρο να συμ­βεί, α­πο­λύ­σεις, συλ­λή­ψεις ή ε­πι­στρά­τευ­ση -ό­πως λέ­γε­ται ό­τι έ­θε­σε διλημ­μα­τι­κά ο Σα­μα­ράς προς Βε­νι­ζέ­λο – Κου­βέ­λη- ή κά­τι άλ­λο, ό­πως για πα­ρά­δειγ­μα να σκά­βουν σή­ραγ­γες για τις ε­θνι­κές ο­δούς α­πλή­ρω­τοι, ό­πως έ­χει προ­τεί­νει ο πρώην υ­πουρ­γός Π. Δού­κας;

Η κυ­βέρ­νη­ση προκειμένου να μη δημιουργηθεί εστία κοινωνικής ανάφλεξης δύο δρό­μους έ­χει: Του κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού και του συ­νο­λι­κού αυ­ταρ­χι­σμού. Στην κα­τεύ­θυν­ση αυ­τή η κυ­βέρ­νη­ση σκέ­πτε­ται να α­πα­γο­ρεύ­σει τις α­περ­γίες που προ­κη­ρύσ­σο­νται α­πό υ­περ­κεί­με­νες ορ­γα­νώ­σεις, ό­πως των Εργα­τι­κών Κέ­ντρων, Ομο­σπον­διών ή α­κό­μα και της ΓΣΕΕ για να κα­λύ­ψουν κι­νη­το­ποιή­σεις σω­μα­τείων που έ­χουν θεω­ρη­θεί «πα­ρά­νο­μες και κα­τα­χρη­στι­κές» δι­κα­στι­κά. Ταυ­τό­χρο­να, θα α­πα­γο­ρεύε­ται σε ερ­γα­ζό­με­νους να χρη­σι­μο­ποιούν τα ρε­πό ή την ά­δειά τους στις η­μέ­ρες α­περ­γιών, προ­κει­μέ­νου να α­να­γκά­σει αυ­τούς που, δυ­στυ­χώς, δη­λώ­νουν α­δειού­χοι ή και α­σθε­νείς για να μην τους α­φαι­ρε­θούν τα με­ρο­κά­μα­τα της α­περ­γίας. Με­τα­τρέ­πει έ­να ε­σω­τε­ρι­κό ζή­τη­μα των συν­δι­κά­των σε τα­κτι­κή χτυ­πή­μα­τος των α­περ­γιών.
Φο­βό­μα­στε, ό­μως, ό­τι, επίσης, στό­χος της κυ­βέρ­νη­σης εί­ναι η ι­διω­τι­κο­ποίη­ση των συ­γκοι­νω­νιών. Πα­λιός πό­θος της Δε­ξιάς, α­πό την ε­πο­χή Μη­τσο­τά­κη, που τώ­ρα δια­τυ­μπα­νί­ζε­ται α­πό στε­λέ­χη της ΝΔ, ό­πως ο Α. Γεωρ­γιά­δης. Από την άλ­λη με­ριά, οι ερ­γα­ζό­με­νοι προ­σέ­φυ­γαν στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας προ­κει­μέ­νου να πα­γώ­σουν την ε­πί­τα­ξή τους, θεω­ρώ­ντας ό­τι εί­ναι α­ντί­θε­τη με το Σύ­νταγ­μα και τις διε­θνείς συν­θή­κες –σε κα­μία ευ­ρω­παϊκή χώ­ρα δεν ι­σχύει η ε­πι­στρά­τευ­ση– κα­θώς και ό­τι πλήτ­τε­ται καί­ρια το δι­καίω­μα της α­περ­γίας και οι ΣΣΕ.

Μα­θή­μα­τα του Γε­νά­ρη

Σε πο­λι­τι­κό ε­πί­πε­δο, πέ­ραν της α­κραιφ­νούς στή­ρι­ξης του ΠΑ­ΣΟ­Κ, η ΔΗ­ΜΑ­Ρ, για μια α­κό­μα φο­ρά συ­νε­πής στη λο­γι­κή του ή­ξεις α­φή­ξεις, χα­ρα­κτή­ρι­σε το μέ­τρο «α­κραία ε­πι­λο­γή», αλ­λά, ό­πως ξε­κα­θά­ρι­σε ο πα­λιός συν­δι­κα­λι­στής της ΓΣΕΕ και σή­με­ρα υ­πεύ­θυ­νος του κόμ­μα­τος Δημ. Χατ­ζη­σω­κρά­της, «δεν προ­κύ­πτει πρό­βλη­μα για τη συμ­με­το­χή μας στο κυ­βερ­νη­τι­κό σχή­μα». Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με δη­λώ­σεις του Αλ. Τσί­πρα α­πό τις Η­ΠΑ, αλ­λά και με ε­ρώ­τη­ση προς την κυ­βέρ­νη­ση ό­λης της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ο­μά­δας του, χτυ­πά τον αυ­ταρ­χι­σμό της συ­γκυ­βέρ­νη­σης στη­ρί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να τον α­γώ­να των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Το ΚΚΕ ε­πί­σης στη­ρί­ζει τον α­γώ­να των ερ­γα­ζο­μέ­νων, κα­λώ­ντας τους ερ­γα­ζό­με­νους σε α­γώ­νες με σχέ­διο και προ­ε­τοι­μα­σία. Όμως α­κό­μα και μπρο­στά σε κομ­βι­κούς σταθ­μούς του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, το ΚΚΕ και το ΠΑ­ΜΕ συ­νε­χί­ζουν τον ξε­χω­ρι­στό τους δρό­μο, ό­πως η μη συμ­με­το­χή στο συλ­λα­λη­τή­ριο της Πα­ρα­σκευής, που α­πο­φά­σι­σαν τα σω­μα­τεία στις συ­γκοι­νω­νίες και η διορ­γά­νω­ση ξε­χω­ρι­στού το Σάβ­βα­το το πρωί!

Τα μα­θή­μα­τα α­πό τη με­γά­λη κι­νη­το­ποίη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις συ­γκοι­νω­νίες ο­φεί­λου­με να τα α­ξιο­ποιή­σου­με ό­λοι, ερ­γα­ζό­με­νοι, συν­δι­κά­τα, κόμ­μα­τα της
Αρι­στε­ράς. Να συ­ντεί­νουν ό­λες οι πρω­το­βου­λίες στη δη­μιουρ­γία ε­νός ευ­ρέ­ος κοι­νω­νι­κού με­τώ­που με σα­φές σχέ­διο, προϊόν συλ­λο­γι­κών δια­δι­κα­σιών, με συ­ντο­νι­σμό σω­μα­τείων και ο­μο­σπον­διών με αιχ­μές τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα, ό­πως υ­πε­ρά­σπι­ση και διεκ­δί­κη­ση ε­νο­ποιη­μέ­νων ΣΣΕ, α­ντί­στα­ση στις α­πο­λύ­σεις, την α­νερ­γία, τις ι­διω­τι­κο­ποιή­σεις.
Οι πρό­σφα­τες κι­νη­το­ποιή­σεις μπο­ρούν να α­ξιο­ποιη­θούν και για την προ­ε­τοι­μα­σία στους χώ­ρους δου­λειάς και στην κοι­νω­νία, της πα­νελ­λα­δι­κής πα­νερ­γα­τι­κής α­περ­γίας που έ­χουν α­πο­φα­σί­σει ΓΣΕΕ-Α­ΔΕ­ΔΥ μέ­χρι τα μέ­σα του Φε­βρουα­ρίου. Για να στεί­λει έ­να ζω­ντα­νό ερ­γα­τι­κό και πο­λι­τι­κό μή­νυ­μα α­να­τρο­πής των δε­ξιών και μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών.
Από την ΕΠΟΧΗ

ΣΥΡΙΖΑ: “Αχός πολύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν…”

Του Μάκη Μπαλαούρα, Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Όλα τα σφυριά στον ίδιο στόχο: τον ΣΥΡΙΖΑ. Μ’ ένα ντουφέκι, σαν τον κυνηγό που την στήνει για ώρες, προκειμένου να πυροβολήσει με τον παραμικρό τριγμό, την στήνουν για να αναδείξουν ως κύριο ζήτημα μια λάθος (ή σε μερικές περιπτώσεις, εσκεμμένη) τοποθέτηση στελέχους του κόμματος ή ακόμα χειρότερα, κατασκευάζουν την εικόνα που τους βολεύει, στην συνεχώς εντεινόμενη προπαγάνδα τους.
Ο κεντρικός καμβάς που στήνεται εδώ και καιρό, είναι η ταύτιση και η δήθεν προδιαγεγραμμένη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ. Με το κόμμα, δηλαδή, που προκαλεί ακόμα την οργή των πολιτών για το βίο και την πολιτεία του. Πολλά εύστοχα έχουν γραφτεί ως απάντηση στις αθλιότητες των στυλοβατών του συστήματος. Πολιτικής, ιδεολογικής, ιστορικής ή κοινωνιολογικής υφής.
Όλα αυτά όμως ενισχύονται αποφασιστικά από ένα μείζον πολιτικό και όχι μόνο κομματικό γεγονός που σημειώθηκε πριν λίγες μέρες. Η πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Που έφτασε ως εκεί αφού επί μήνες άνοιξαν τα γραφεία ή μάλλον άνοιξαν νέοι και μεγάλοι χώροι συνάντησης, συζήτησης, αντιπαράθεσης και σύνθεσης, πάνω σε ένα (εξαιρετικό) σχέδιο Διακήρυξης. Μια αριστερή αφήγηση για το παρόν, όπως το επηρέασε το παρελθόν όλων μας, από την ίδρυση του ΚΚΕ, τους λαϊκούς, ταξικούς και απελευθερωτικούς αγώνες, το ΕΑΜ, την ΕΔΑ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, την προσφορά, μέσα από παράλληλους δρόμους, των συνιστωσών, έως τον έντονο χρωματισμό του σοσιαλισμού του άμεσου μέλλοντός μας.
Προσομοίωση Αριστερής εξουσίας με πυρήνα την εσωκομματική Δημοκρατία
Η Συνδιάσκεψη, των τριών χιλιάδων αντιπροσώπων, επρόκειτο για μια προσομοίωση αριστερής εξουσίας, με ρέοντα πολιτικό και σαφή λόγο, μεροληπτικό στην ταξικότητά του, μια συλλογική περιγραφή της κοινωνικής δυναμικής για το σήμερα, με ανάταξη του αποσυντηθεμένου κοινωνικού ιστού. Ο πυρήνας όλων αυτών δεν μπορεί παρά να είναι η εσωκομματική Δημοκρατία. Η παλιά θέση του τι δημοκρατία θέλεις για την κοινωνία, είναι από το τι δημοκρατία θέλεις για το κόμμα, έγινε αξίωμα. Δημοκρατία, συνεχώς εξελισσόμενη, με πρόσφατες δομικές συνεισφορές από τις σχέσεις του με τα κινήματα, από την οργάνωση, τον πλουραλισμό, την αγωνιστικότητα και την αυτονομία του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ που βγήκε ελπιδοφόρα ανάμεσα στα χημικά και τον αυταρχισμό στους δρόμους της Γένοβα, της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας. Με την πρόσθεση των μαθημάτων της άμεσης δημοκρατίας που πήραμε στις πλατείες. Με τα μαθήματα που μαθαίνουμε στο σύστημα των αυτόνομων πρωτοβουλιών Αλληλεγγύης.
Σε τι λοιπόν μοιάζει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ με την πορεία του ΠΑΣΟΚ; Ακόμα και το πλήθος πολιτών που εντάσσεται στο ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο που λένε δημοσίως, είναι “προσοχή μην μοιάσουμε στο ΠΑΣΟΚ !”.
Η ιστορία καλεί αυτό το νέο, όσο και παλιό, κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να βαθύνει την δημοκρατία και να πορευτεί ορμητικά στις απαιτήσεις της για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Αι γενεαί πάσαι στρατεύονται οργανικά στο μέλλον.
Δημοσιεύτηκε στην “Ελευθεροτυπία”

Μήνυμα για κινηματικό ΣΥΡΙΖΑ Εκλογή ΚΕ από το 1ο (Ιδρυτικό) Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ 09/12/12

Του Βαγγέλη Καραγεώργου
Στα 301 μέλη που απαρτίζουν τη νέα Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στους 30 πρώτους ειδικότερα, δεν συμπεριλαμβάνονταν οι αναμενόμενοι. Απουσιάζουν τα βαριά ονόματα, «παραβιάστηκε» η κομματική επετηρίδα. Οι 3.308 σύνεδροι έστειλαν ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα.
Συνήθως, τα κόμματα που βρίσκονται στον προθάλαμο της εξουσίας, στρέφονται προς το κέντρο, λειαίνουν τις θέσεις τους και επιλέγουν πρόσωπα που να υπηρετούν αυτή τη στρατηγική. Στον ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, τα πρόσωπα που εξελέγησαν στην Κ.Ε. αποτυπώνουν με σαφήνεια τη θέληση της βάσης για έναν αριστερό, ριζοσπαστικό και κινηματικό ΣΥΡΙΖΑ.
Ενώ η Αριστερή Πλατφόρμα έβαλε τον στόχο της διατήρησης του αριστερού προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που τον πέτυχε ήταν το Ενιαίο Ψηφοδέλτιο. Μια ματιά στην ανθρωπογεωγραφία της νέας Κ.Ε. είναι απολύτως αποκαλυπτική. Κατ’ αρχήν, παρά τη φιλολογία περί επέλασης των πασοκογενών, είναι ελάχιστοι (περίπου 1%) αυτοί που εξελέγησαν.
Ακόμα πιο συγκεκριμένα, οι πασοκογενείς που εξελέγησαν (ο Αντ. Κοτσακάς υποδείχτηκε από τη Γραμματεία για τη νέα Κ.Ε.) δεν είχαν εμπλοκή στον πράσινο κρατικό μηχανισμό, ανήκαν ανέκαθεν στην πλέον αριστερή τάση του ΠΑΣΟΚ (Νέος Αγωνιστής) και δεν ανήκουν σ’ αυτό που ονομάζουμε πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. Τέτοια χαρακτηριστικά έχει ο Β. Ασημακόπουλος και η Ν. Κασιμάτη.
Η ΑΝΑΣΑ υπερεκπροσωπήθηκε και οι πασοκογενείς υποεκπροσωπήθηκαν. Αν και είχε το 5% των συνέδρων, εξέλεξε πάνω από το 10% των μελών της νέας Κεντρικής Επιτροπής, και μάλιστα σε πολύ ψηλές θέσεις.
Η ΑΝΑΣΑ είναι μια συμμαχία οργανώσεων και ανένταχτων με κινηματικά και ανασυνθετικά χαρακτηριστικά (πάλευε εδώ και χρόνια για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα), η οποία τοποθετείται στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος.
Η ΑΝΑΣΑ συγκροτήθηκε από τις εξής δυνάμεις:
α) την ΑΚΟΑ (πρώην ΚΚΕ εσ. Α.Α) του αείμνηστου Γιάννη Μπανιά, την πλειοψηφία δηλαδή του ΚΚΕ εσωτερικού, η οποία υπερασπιζόμενη το Κ (κομμουνισμός) δεν ακολούθησε τον Λεωνίδα Κύρκο στην ΕΑΡ. Ενδεικτικά να αναφέρουμε κάποια από τα στελέχη της που εξελέγησαν: Ελ. Πορτάλιου 7η, Θ. Φωτίου 8η, Π. Λάμπρου 12ος, Μ. Μπαλαούρας 16ος, Σ. Κοντονής 30ός
β) τη Ρόζα, η οποία είναι το «πολιτικό σκέλος» του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Με πολυετή δράση στον χώρο της άκρας Αριστεράς και με απόψεις που συνδυάζουν την αυτονομία, τον ελευθεριακό κομμουνισμό με ένα ελαφρύ άρωμα τροτσκισμού. Απ’ τη Ρόζα είναι ο Γ. Αλμπάνης (9ος) και η Μ. Μπαρσέφσκι (25η)
γ) το Κόκκινο, τροτσκιστική οργάνωση με πρόταγμα την ανασύνθεση (την ώσμωση διαφορετικών ρευμάτων της Αριστεράς σε ενιαίο πολιτικό φορέα), το οποίο, αν και ήταν ιδρυτικό μέλος της ΑΝΑΣΑ, στη συνδιάσκεψη η μισή οργάνωση κατέβηκε με την Αριστερή Πλατφόρμα
δ) μεγάλο τμήμα των ανένταχτων με καταγωγή από Β’ Πανελλαδική (Μ. Σπαθής), εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (Τ. Χριστοδουλοπούλου, Β. Μουλόπουλος, ο βουλευτής Θ. Δρίτσας κ.ά). Εκ των ανένταχτων της ΑΝΑΣΑ είναι και ο Α. Ρήγος (6ος).
Ο μεγαλύτερος όγκος της νέας Κ.Ε. προέρχεται από την πλειοψηφική τάση του Συνασπισμού, την Αριστερή Ενότητα, όμως εξελέγησαν τα πλέον αριστερά, νεαρά σε ηλικία και με κινηματικά χαρακτηριστικά στελέχη της τάσης.
Στελέχη τα οποία πρωταγωνίστησαν στις πλέον αριστερές και κινηματικές καταγραφές του κόμματος –τη Γένοβα, τη Θεσσαλονίκη το 2003, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα το 2006, το κίνημα ενάντια στο άρθρο 16, τον Δεκέμβρη του 2008, την Υπατία.
Πρόσωπα τα οποία και πολιτικά προέρχονται από τα πλέον αριστερά τμήματα του Συνασπισμού, όπως είναι το Κοκκινο-Πράσινο Δίκτυο [απ’ αυτό προέρχεται ο Ευκλ. Τσακαλώτος, που εξελέγη 2ος, και ο Π. Βωβός (38ος)], η Αριστερή Ανασύνθεση απ’ την οποία προέρχεται ο Κ. Μαρματάκης (10ος στη σειρά εκλογής), αλλά και η Νεολαία, η οποία κατά γενική ομολογία βρίσκεται στα αριστερά τού κόμματος.
Πολλά είναι τα πρώην και νυν στελέχη της Νεολαίας που εξελέγησαν, όπως η βουλευτής Η. Διώτη 3η, καθώς και οι Α. Καρύτζης 4ος, Π. Καλκανδής 13ος, Γ. Σακελλαρίδης 14ος, Ρ. Σβίγκου 17η, Η. Χρονόπουλος 19ος.
Το αριστερό τμήμα της ΑΡΕΝ πριμοδότησε, άλλωστε, και την εκλογή των στελεχών της ΑΝΑΣΑ θέτοντας τις βάσεις για μια συνεργασία των 2 τάσεων στο μέλλον, η οποία μπορεί να τους δώσει και την πλειοψηφία στην Κ.Ε. αλλά και να διαμορφώσει κοινά ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά που θα πιέζουν αριστερά τον όλο ΣΥΡΙΖΑ.
Σε κάθε περίπτωση όμως, το μήνυμα που έστειλε η βάση του κόμματος προς τον πρόεδρό του για αριστερή πορεία είναι δεδομένο, πολύ περισσότερο αν σε αυτούς που αναφέραμε παραπάνω αθροίσουμε και τα (αρκετά) στελέχη της (μαοϊκής καταγωγής) ΚΟΕ, αλλά και τα πολλά στελέχη τροτσκιστικής καταγωγής (ΔΕΑ, ΚΟΚΚΙΝΟ, ΑΠΟ) που εξελέγησαν με την Αριστερή Πλατφόρμα.
(Από την Εφ. Συντακτών)

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ "Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ αναλαμβάνει την ευθύνη της διακυβέρνησης και θα τα καταφέρει" Χτίζουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης Μ. Μπαλαούρας: Να διαχυθούμε στην κοινωνία

Χιλιάδες κόσμου, αντιπρόσωποι και μη, μέλη και φίλοι, νέοι και λιγότερο νέοι, ένα ψηφιδωτό από ανθρώπους που μέσα στις δύσκολες μνημονιακές εποχές βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ την ελπίδα πλημμύρισαν χθες το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, δίνοντας πανηγυρικό χαρακτήρα στην έναρξη των εργασιών της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης.

Ομιλία Μάκη Μπαλαούρα (απόσπασμα):

“Η καρδάρα με το γάλα του ΣΥΡΙΖΑ γέμισε στις προσυνδιασκεπτικές διαδικασίες και γέμισε μέχρι το χείλος στο χθεσινό, γεμάτο ζωντάνια, ιδέες και δυναμική αποφασιστικότητα τριήμερο. Ένα μικρό μέρος της καρδάρας μας χάθηκε με την απρόσμενη επιμονή τάσεων και συνιστωσών να υπάρξουν ξεχωριστές λίστες μέσα στην ενιαία λίστα. Απρόσμενη όχι απλώς διαδικαστικά, αλλά κυρίως πολιτικά, γιατί σ’ όλη αυτή τη ζωντανή και μαζική πορεία των τοπικών οργανώσεων προς τον ενιαίο νέο ΣΥΡΙΖΑ, δεν τέθηκε ούτε καν ως ενδεχόμενο η λίστα με τα κουτάκια των τάσεων.

Όμως, για να το ξεκαθαρίσουμε, είναι αναφαίρετο δικαίωμα όποιων επιλέγουν τον δρόμο αυτό. Η δημοκρατία το επιβάλλει, δεν το συζητά διά πλειοψηφιών και μειοψηφιών, κάποιου, έστω και δημοκρατικά, εκλεγμένου σώματος. Τα δικαιώματα των μειοψηφιών είναι ζητήματα αρχής. Δυστυχώς, η πλειοψηφία της Γραμματείας είδε το ξαφνικό αλλά μείζον αυτό θέμα, όχι πολιτικά, αλλά με κινήσεις τακτικισμού. Σαν να έλεγε ότι, αφού θέλετε λίστες, πάρτε ξεχωριστά ψηφοδέλτια για να μάθετε.

Δηλαδή, ένα ζήτημα που θα γινόταν εκμεταλλεύσιμη ύλη για τα συστημικά ΜΜΕ ως σύγκρουση μηχανισμών, έτεινε να εξελιχθεί ως σύγκρουση διαφορετικών πολιτικών σχεδίων και κατεύθυνσης. Με άλλα λόγια, θα εμφάνιζαν το μωρό στην καλύτερη περίπτωση ανάπηρο.
Ευτυχώς, η πίεση που ασκήθηκε από την παρέμβαση του Αλ. Τσίπρα, κυρίως όμως η ωριμότητα των συνέδρων, απέτρεψε το χειρότερο. Ας ελπίσουμε ότι φεύγοντας από τη συνδιάσκεψη οι αντιπρόσωποι και τα μέλη των οργανώσεών μας να διαχυθούν μέσα στη κοινωνία, παρουσιάζοντας τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης, παίρνοντας πολιτικές και κινηματικές πρωτοβουλίες, επαναφέροντας την πραγματικότητα που τόσο τρομοκρατικά το σύστημα και τα εξαρτώμενα απ’ αυτό ΜΜΕ διαστρέβλωσε”.

“Η ΑΥΓΗ”

Δύο από τους βασικούς πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής Βέρα Δαμόφλη-Μάκης Μπαλαούρας

«’Ανευ σημασίας»

Τὶ τράβηξα δὲ λέγεται, ἀδύνατον νὰ μπῶ στὸ δύσκολο κεφάλαιο τοῦ «ἄνευ σημασίας». Ὅ,τι γιὰ μένα εἶχε, ἤτανε ἄνευ γιὰ τοὺς ἄλλους.

• Πως μπορεί σήμερα να αισθάνεται κάποιος από τους πρωταγωνιστές του ’73, που πάλεψε πριν 38 χρόνια για ένα καλύτερο κόσμο, που πίστεψε ότι ο αγώνας του Πολυτεχνείου ήταν η απαρχή, γι’ αυτό το όραμα;

• Πως αισθάνεται κάποιος , όταν ακούει να αποδίδονται ευθύνες γι’ αυτή την κατρακύλα στην γενιά του Πολυτεχνείου;

• Πως αισθάνεται κάποιος, όταν μετά τόσα χρόνια, τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα όσο ποτέ;

• Που χάσαμε το νόημα, την ιδέα, το δρόμο που χάραξε εκείνος ο Νοέμβρης;

• Πως μπορούμε φέτος, να κοιτάξουμε , μήπως από την Πατησίων ή από τη Στουρνάρη εμφανιστεί εκείνο το άγριο πνεύμα του ’73 και μας μεταλαμπαδεύσει κάτι από την πυρκαγιά κι από το θάμπος του;

• Να αισθανθούμε πως «τίποτε δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή»;

Δύο από τους βασικούς πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών, η Βέρα Δαμόφλη και ο Μάκης Μπαλαούρας, απαντούν στα ερωτήματα, ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις σήμερα περισσότερο από ποτέ. Δύο από τους πολλούς που συνέχισαν να αγωνίζονται, αλλά διαλέγοντας έναν διαφορετικό δρόμο από εκείνον των λίγων που φάνηκε να εξαργυρώνουν που μετάλλαξαν τον αγώνα εκείνο σε πολιτική καριέρα και σε βόλεμα και που δυστυχώς ταυτίστηκε αλλά και στιγματίστηκε μια γενιά ολόκληρη μαζί τους. Δύο από τους πολλούς που συνέχισαν να είναι παρόντες, διαλέγοντας τον «σιωπηρό δρόμο» της πλειοψηφίας, μιλούν στη «δ» για τότε, για τώρα, για αύριο…

Βέρα Δαμόφλη

«Οι απελευθερωτικοί αγώνες είναι σαν τα έργα τέχνης. Ανήκουν στις κοινωνίες, στην ιστορία, σε όσους τους έχουν ανάγκη. Δεν πάνε χαμένοι. Εμπνέουν τις νέες γενιές. Εξάλλου, η «γενιά του Πολυτεχνείου» δεν σταμάτησε το 1973 ν’ αγωνίζεται για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και τυραννικά δεσμά. Συνέχισε. Οι περισσότεροι αγωνίζονται έως σήμερα για τις ίδιες ιδέες.

Στη μεταπολίτευση, το λάθος τους ήταν ότι δεν βάθυναν την ενότητα του αντιδικτατορικού κινήματος. Παρά τις προσπάθειες για ένα καινούργιο ενωτικό κίνημα, η Αριστερά – στην οποία η πλειοψηφία της «γενιάς» ανήκε και ανήκει – παραμένει διασπασμένη, άτολμη κι αμήχανη μπροστά στις νέες δικτατορίες που επιβάλλονται. Οι καταγγελίες, οι διαδηλώσεις, οι αποσπασματικές απεργίες δεν αρκούν. Ούτε για να ακυρωθούν τα χαράτσια δεν μπορεί να αγωνιστεί ενωμένη.

Γράφει ο Κώστας Βάρναλης στο ποίημα «Σταδιοδρομία»: Πήδα στη γκιόστρα νιόγαμπρος μ’ αριστερή παντιέρα,/ για να ‘χει αξία, σα «μετανοιώσεις», γιόκα, παραπέρα. Αυτό ισχύει για τους λίγους. Έχουν προσωπική ευθύνη επειδή υπηρετούν ένα άδικο, εκμεταλλευτικό, απάνθρωπο σύστημα. Όχι επειδή μετείχαν στον αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας. Η μετέπειτα πορεία τους δεν απαξιώνει ούτε τον αγώνα ούτε τη συμμετοχή τους.

Από βλακεία ή εκ του πονηρού, η στάση αυτών των ολίγων χρησιμοποιείται σήμερα ως πρόφαση. Αναζητούνται εξιλαστήρια θύματα για τα σημερινά αδιέξοδα μέσα στη διεθνή κρίση του καπιταλισμού, για την αυταπάτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τον οικονομικό πόλεμο, για τη διαφθορά κ.α. Υποβόσκει μία σκοταδιστική προπαγάνδα που μπορεί να μετατραπεί σε κυνήγι και κάψιμο μαγισσών.

Γιατί αυτό που πραγματικά ανησυχεί την άρχουσα τάξη και όσους έχουν ταυτιστεί με αυτήν είναι ότι η εξέγερση του Νοέμβρη, όπως και κάθε εξέγερση ενάντια σε τυράννους και κατακτητές, εμπνέει τους εφήβους και τους νέους. Ότι το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ακούστηκε πάλι στις πλατείες, στους δρόμους και είναι πολύ επίκαιρο.

Σήμερα, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο επικρατεί ξανά το γκρίζο χρώμα. Θυμίζει την ανατολή του ολοκληρωτισμού στον 20ο αιώνα. Φασισμός. Ναζισμός. Πόλεμος. Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται, αλλά όσοι λαοί την ξεχνούν θα ξαναπάθουν. Το «άγριο πνεύμα του ‘73», όπως το λέτε, αναδύθηκε μέσα από τις καρδιές και τα μυαλά ανθρώπων που ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Τόλμησαν. Αγωνίστηκαν ενωμένοι για να ζήσουν ελεύθεροι.

(ΒΕΡΑ ΔΑΜΟΦΛΗ Δημοσιογράφος, συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα μέσα από το φοιτητικό κίνημα ως Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, μέλος της επιτροπής αγώνα της Φιλοσοφικής Σχολής, μέλος της πρώτης συντονιστικής επιτροπής του Πολυτεχνείου, συμμετείχε στις καταλήψεις της Νομικής Σχολής και στην κατάληψη του Πολυτεχνείου.)

Μάκης Μπαλαούρας

«Ήταν ένας όμορφος αγώνας, με συντροφικότητα και αγάπη μεταξύ μας. Και όχι απλά θεωρητική, αλλά στην πράξη, απέναντι στους δικτάτορες και τους αδυσώπητους μηχανισμούς βίας τους. Επομένως, αισθάνομαι, ότι καλώς κάναμε και παλέψαμε τότε, παρά το γεγονός ότι τα οράματα δεν υλοποιήθηκαν. ΄Όμως, πιστεύω, ότι συμβάλαμε στο να βαθύνει η δημοκρατία, στο να ακούγεται η φωνή των δρώντων συλλογικοτήτων, το να διαδοθεί το μήνυμα ότι μόνο με αγώνες υπάρχουν κατακτήσεις και κανένας απ’ την εξουσία δεν χαρίζει τίποτε. Αυτό, μπορεί να το δει κάποιος, σε σύγκριση με την «δημοκρατία» που υπήρχε πριν την δικτατορία. Με ένα κράτος εμφυλιοπολεμικό, εχθρικό στον πολίτη και στις κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες.

Η γενιά του Πολυτεχνείου, όπως κάθε γενιά, δεν είναι ενιαία και αδιαίρετη.
Και η ΕΑΜική γενιά της μεγάλης αντίστασης στους κατακτητές, δεν ήταν ενιαία.
Επομένως στην ηλικιακή αυτή ομάδα, μπορεί να βρεθεί κάθε καρυδιάς καρύδι.
Ένα επιπλέον στοιχείο είναι, ότι η δικιά μας η γενιά, έστω και όπως παραπάνω την προσδιόρισα, δεν κυβέρνησε.

Παρέδωσε την όποια εξουσία, στους προηγούμενους πολιτικούς διαχειριστές της.
Αυτό ήταν το μεγάλο και συντριπτικό λάθος της. Και αυτό συνέβη σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Από την δεξιά, μέχρι την αριστερά. Ο Κ. Καραμανλής, ο Α. Παπανδρέου, ο Φλωράκης ή ο Κύρκος, ήταν αυτοί που συνέχισαν το πολιτικό παιχνίδι.

Απλώς η δικιά μας η γενιά, τους έθεσε για περίπου 15 χρόνια ένα πλαίσιο, ένα «κορσέ» που δεν μπορούσαν μέχρι τότε να το διαρρήξουν.

Μετά σιγά-σιγά τα κατάφεραν.
Πάρτε για παράδειγμα την ίδρυση, δημιουργία και τον τρόπο παρέμβασης στην πολιτική και κοινωνική ζωή από τα ΜΜΕ και κυρίως την τηλεόραση που αυθαίρετα φτιάχτηκαν, αυθαίρετα λειτουργούν, με σκοπιμότητα χαράζουν πολιτική.

Τα συνθήματα παραμένουν επίκαιρα, διότι ακριβώς δεν υλοποιήθηκαν οι ελπίδες της «γενιάς» μας.

Το κουβάρι το συνεχίζει από εκεί που το αφήσαμε εμείς, η νέα γενιά, με τους αγώνες της, την μαχητικότητα της, την ευρηματικότητά της και η οποία σφραγίζει το σημερινό γίγνεσθαι, ακόμα και αν δεν φαίνεται αυτή η σφραγίδα στο σήμερα.
Σε μια εποχή μάλιστα που ο αγώνας της είναι πολύ πιο δύσκολος από τον δικό μας.

Διότι εμείς είχαμε ορατούς εχθρούς και επομένως εύκολα αντιμετωπίσιμους ενώ αυτοί έχουν ύπουλους μηχανισμούς με εγχώρια και διεθνή πλοκάμια.

Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ.

” Η Δημοκρατική της Ρόδου” 17.11.2012
Πηγή: http://nemessismarilia.blogspot.com/p/blog-page_17.html

Ηλίας Νικολακόπουλος*: Όλοι περιμένουν να έρθει κυβέρνηση της Αριστεράς

Τη συ­νέ­ντευ­ξη για την ΕΠΟΧΗ πή­ρε ο Μά­κης Μπα­λα­ού­ρας

Η κυ­βερ­νη­τι­κή κρί­ση που ε­ξε­λίσ­σε­ται ε­νό­ψει της ψή­φι­σης στη βου­λή του νέ­ου σκλη­ρού πα­κέ­του μέ­τρων, α­φή­νει α­νοι­χτά ό­λα τα εν­δε­χό­με­να στην πο­λι­τι­κή σκη­νή και στην κοι­νω­νία. Ποιες διερ­γα­σίες συ­ντε­λού­νται και ποιες δια­γρά­φο­νται; Ποιες εί­ναι οι προο­πτι­κές της Αρι­στε­ράς σ’ αυ­τό το πε­ρι­βάλ­λο­ν;

*Η κυ­βέρ­νη­ση με­τρά­ει μό­λις 130 μέ­ρες και βλέ­που­με ό­τι βρί­σκε­ται σε ε­σω­τε­ρι­κή κρί­ση. Ταυτό­χρο­να η πο­λι­τι­κή της δεν γί­νε­ται α­πο­δε­κτή α­πό τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία της κοι­νω­νίας. Πώς ε­ξη­γεί­ται αυ­τό;

-Η κυ­βέρ­νη­ση έ­σερ­νε ε­πί μή­νες τη λή­ψη δη­μο­σιο­νο­μι­κών μέ­τρων, ε­νώ κου­βε­ντιά­ζο­νταν σε τη­λε­ο­πτι­κά πα­ρά­θυ­ρα που τρο­μο­κρα­τού­σαν τον κό­σμο. Από την άλ­λη, προ­φα­νώς κά­τω α­πό πιέ­σεις, παίρ­νει ό­χι μό­νο τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά μέ­τρα τα ο­ποία εί­ναι βέ­βαιο ό­τι θα προ­κα­λέ­σουν τε­ρά­στια ύ­φε­ση, αλ­λά βά­ζει μέ­σα στο ί­διο πα­κέ­το ερ­γα­σια­κά και ο­τι­δή­πο­τε άλ­λο προ­κύ­ψει. Θεω­ρώ ό­τι το ε­πι­κοι­νω­νια­κό παι­χνί­δι το έ­χουν ή­δη χά­σει. Από την άλ­λη με­ριά, στους υ­πό­λοι­πους το­μείς, δεν βλέ­πω να έ­χει υ­πάρ­ξει το ό­ποιο κυ­βερ­νη­τι­κό έρ­γο. Ού­τε οι υ­πουρ­γοί του ΠΑ­ΣΟΚ και της ΔΗ­ΜΑΡ φαί­νε­ται να έ­χουν πε­τύ­χει ση­μα­ντι­κά πράγ­μα­τα. Πι­θα­νό­τα­τα έ­χουν α­ντι­στα­θεί λί­γο στις α­πο­λύ­σεις δη­μο­σίων υ­παλ­λή­λων και έ­χουν προ­τεί­νει κά­τι ε­ναλ­λα­κτι­κό, αλ­λά ό­λα αυ­τά εί­ναι μι­κρής εμ­βέ­λειας. Εί­ναι μια κυ­βέρ­νη­ση η ο­ποία δυ­σκο­λεύε­ται να πα­ρου­σιά­σει το ο­ποιο­δή­πο­τε έρ­γο. Αντ’ αυ­τού, εμ­φα­νί­ζο­νται διά­φο­ρες πρα­κτι­κές που θυ­μί­ζουν την πιο πα­ρα­δο­σια­κή δε­ξιά, με πρό­σφα­τα τα πα­ρα­δείγ­μα­τα της στά­σης της έ­να­ντι των δη­μο­σιο­γρά­φων αλ­λά και μια σει­ρά άλ­λες ε­νέρ­γειες α­ντεκ­δί­κη­σης. Ακό­μα και το σχή­μα που εί­χε αρ­χι­κώς συμ­φω­νη­θεί στις το­πο­θε­τή­σεις στε­λε­χών, δη­λα­δή 5 η ΝΔ, 3 το ΠΑ­ΣΟ­Κ, 2 η ΔΗ­ΜΑ­Ρ, πραγ­μα­τι­κά θυ­μί­ζει το πιο πα­λαιάς κο­πής πε­λα­τεια­κό κρά­τος.

*Πα­ρό­λα αυ­τά, φαί­νε­ται ό­τι α­πό τους τρεις ε­ταί­ρους η ΝΔ κρα­τά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο.

-Εί­ναι κα­τά τη γνώ­μη μου μάλ­λον α­να­με­νό­με­νο να κρα­τά­ει α­κό­μη, του­λά­χι­στον μέ­χρι να αι­σθαν­θεί ο κό­σμος τα πραγ­μα­τι­κά α­πο­τε­λέ­σμα­τα των μέ­τρων. Όταν θα τα νοιώ­σει ο κό­σμος στην τσέ­πη του α­πό τις γιορ­τές και με­τά, δεν ξέ­ρω τι θα γί­νει. Μην ξε­χνάς ό­τι το πρώ­το μνη­μό­νιο τον Μάιο του 2010 το ΠΑ­ΣΟΚ άρ­χι­σε να το πλη­ρώ­νει α­πό την ά­νοι­ξη του 2011. Μέ­χρι τό­τε και δη­μο­σκο­πι­κά κρα­τού­σε και στις αυ­το­διοι­κη­τι­κές ε­κλο­γές ε­πι­κρά­τη­σε. Η κα­τη­φό­ρα, ε­ξαι­ρε­τι­κά α­πό­το­μη, αρ­χί­ζει 10 μή­νες με­τά το πρώ­το μνη­μό­νιο. Βέ­βαια, τώ­ρα δεν θα πε­ρι­μέ­νου­με 10 μή­νες, διό­τι ή­δη η χώ­ρα και ο κό­σμος βρί­σκε­ται σε α­πό­γνω­ση. Αλλά, πά­ντως, πρώ­τα θα ε­φαρ­μο­στούν τα μέ­τρα και με­τά θα δού­με τις πραγ­μα­τι­κές ε­πι­πτώ­σεις.

*Το ΠΑ­ΣΟ­Κ, ό­μως ή­δη κα­ταρ­ρέει…

-Οι άλ­λοι δύο ε­ταί­ροι της κυ­βέρ­νη­σης δεν πλη­ρώ­νουν τό­σο τα μέ­τρα, τα ο­ποία έ­τσι και αλ­λιώς ό­λοι τα πε­ρι­μέ­νουν. Το ΠΑ­ΣΟΚ πλη­ρώ­νει την ε­σω­τε­ρι­κή του κρί­ση. Εί­ναι έ­να κόμ­μα το ο­ποίο εί­χε μά­θει στην ήτ­τα του να συ­γκε­ντρώ­νει σχε­δόν το 40% της ψή­φου, 38% εί­ναι το μί­νι­μουμ. Πέ­φτο­ντας ξαφ­νι­κά στο 12%, ση­μαί­νει ό­τι δεν υ­πάρ­χει. Και μά­λι­στα έ­να γε­ρα­σμέ­νο 12%, το ο­ποίο α­πλώς πα­ρα­δο­σια­κά ψή­φι­σε μέ­χρι και τον Ιού­νιο ΠΑ­ΣΟΚ. Ση­μαί­νει ό­τι κομ­μα­τι­κός ορ­γα­νι­σμός δεν υ­πάρ­χει. Υπάρ­χει κά­ποιο στε­λε­χι­κό δυ­να­μι­κό, το ο­ποίο ό­μως αλ­λη­λοϋπο­νο­μεύε­ται. Εκεί­νο που μου έ­χει κά­νει ε­ντύ­πω­ση, κά­τι που δεν φαί­νε­ται, εί­ναι ό­τι υ­πάρ­χουν ο­ρι­ζό­ντιες δια­συν­δέ­σεις σε κά­ποιους συν­δι­κα­λι­στι­κούς ή άλ­λους χώ­ρους. Αλλά αυ­τό δεν εί­ναι το κομ­μα­τι­κό ΠΑ­ΣΟΚ. Εί­ναι οι χώ­ροι που δη­μιουρ­γή­θη­καν, οι σχέ­σεις που οι­κο­δο­μή­θη­καν, οι ο­ρι­ζό­ντιες δια­συν­δέ­σεις που στή­θη­καν, οι ο­ποίες αυ­τή τη στιγ­μή βρί­σκο­νται πε­ρί­που ορ­φα­νές. Δεν έ­χουν πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση, αλ­λά με­τα­ξύ τους έ­χουν αλ­λη­λεγ­γύη.

*Λό­γω πε­λα­τεια­κών δε­σμών…

-Ναι, αλ­λά αυ­τό δεν μπο­ρεί να το κρα­τή­σει το ΠΑ­ΣΟΚ. Ού­τε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπο­ρεί να το ε­γκολ­πω­θεί ό­λο, διό­τι πρώ­τον υ­πάρ­χει και υ­γιές κομ­μά­τι, υ­πάρ­χει και κα­θό­λου υ­γιές κομ­μά­τι. Άρα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και α­πέ­να­ντι σε αυ­τόν τον κό­σμο των μι­κρο­με­σαίων στε­λε­χών σε κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους, εί­ναι υ­πο­χρεω­μέ­νος να έ­χει μια πο­λύ αμ­φί­θυ­μη α­ντι­με­τώ­πι­ση. Αλλά, για να γυ­ρί­σω στο ΠΑ­ΣΟ­Κ, ως κόμ­μα σχε­δόν έ­χει κλεί­σει τον κύ­κλο του.

*Υπάρ­χει και ο Λο­βέρ­δος, ο ο­ποίος λέει να συ­γκρο­τή­σου­με τον σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό χώ­ρο και ο Χρυ­σο­χοϊδης που λέει πά­με να φτιά­ξου­με τη με­γά­λη πα­τριω­τι­κή ευ­ρω­παϊκή πα­ρά­τα­ξη.

-Στο ΠΑ­ΣΟ­Κ, ε­πει­δή εί­ναι σε τε­ρά­στια κρί­ση, υ­πάρ­χουν τρεις ε­πι­λο­γές. Η μια που προω­θεί ο Βε­νι­ζέ­λος, μάλ­λον α­νε­πι­τυ­χώς, εί­ναι να α­να­συ­γκρο­τη­θεί το ΠΑ­ΣΟ­Κ, δια­τη­ρού­με­νο στο 12%, και με­τά βλέ­που­με. Η δεύ­τε­ρη που ε­ξέ­φρα­σε κά­ποια στιγ­μή ο Λο­βέρ­δος, ή­ταν έ­να και­νούρ­γιο κόμ­μα, αλ­λά δεν περ­πα­τά­ει, δεν έ­χει χώ­ρο ύ­παρ­ξης. Η τρί­τη ε­πι­λο­γή εί­ναι η με­γά­λη πα­τριω­τι­κή ευ­ρω­παϊκή πα­ρά­τα­ξη με τη ΝΔ, ό­πως έ­κα­νε ο Πα­πά­γος το 1951-52. Έχω την αί­σθη­ση ό­τι ο­δη­γού­νται σε η­γε­τι­κή σύ­γκρου­ση με­τα­ξύ Βε­νι­ζέ­λου και Λο­βέρ­δου. Ακρι­βώς ε­πει­δή ο Χρυ­σο­χοϊδης δεν φαί­νε­ται να έ­χει ελ­πί­δα σε μια τέ­τοια σύ­γκρου­ση η­γε­τών, α­ντι­προ­τεί­νει την με­γά­λη πα­τριω­τι­κή ευ­ρω­παϊκή πα­ρά­τα­ξη.

Η ΔΗ­ΜΑΡ σε πο­λι­τι­κή δί­νη

*Η «υ­πεύ­θυ­νη α­ρι­στε­ρά», η ΔΗ­ΜΑ­Ρ, βρί­σκε­ται στο ε­πί­κε­ντρο της κρί­σης.

-Άλλη εί­ναι η ΔΗ­ΜΑΡ του Μαΐου του 2012, άλ­λη του Ιου­νίου και άλ­λη η ση­με­ρι­νή. Εννοώ σε ε­πί­πε­δο ψη­φο­φό­ρου. Του Μαΐου ή­ταν σα­φώς έ­να κόμ­μα προ­ερ­χό­με­νο α­πό τον ευ­ρύ­τε­ρο χώ­ρο της Αρι­στε­ράς. Τον Ιού­νιο έ­χα­σε πε­ρί­που μιά­μι­ση πο­σο­στιαία μο­νά­δα α­πό α­ρι­στε­ρά, που πή­γε στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και κέρ­δι­σε πε­ρί­που 1,5% α­πό τα δε­ξιά, που ε­ξε­τί­μη­σε τη στά­ση του Κου­βέ­λη. Το κέ­ντρο βά­ρους του ε­κλο­γι­κού σώ­μα­τος εί­χε πά­ει λί­γο δε­ξιό­τε­ρα και με αυ­τή την έν­νοια η συμ­με­το­χή στη συ­γκυ­βέρ­νη­ση δεν ερ­χό­ταν σε α­ντί­θε­ση με το ε­κλο­γι­κό του σώ­μα. Σή­με­ρα, έ­να κομ­μά­τι α­πό τους ψη­φο­φό­ρους του Ιου­νίου, πιο α­ρι­στε­ρό­στρο­φο, την έ­χουν ε­γκα­τα­λεί­ψει. Όμως δημοκοπικά ε­πι­βιώ­νει πε­ρί­που στο ί­διο ε­πί­πε­δο συλ­λέ­γο­ντας ναυα­γούς του ΠΑ­ΣΟΚ. Εάν το κυ­βερ­νη­τι­κό εγ­χεί­ρη­μα πε­τύ­χαι­νε, τό­τε η ΔΗ­ΜΑΡ ό­ντως θα ή­ταν αυ­τή η ο­ποία θα μπο­ρού­σε να καρ­πω­θεί τον κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό χώ­ρο της συ­γκυ­βέρ­νη­σης με πο­λύ κα­λύ­τε­ρες προο­πτι­κές α­πό το ΠΑ­ΣΟΚ. Δεν εί­μαι βέ­βαιος ού­τε ό­τι θα πε­τύ­χει το κυ­βερ­νη­τι­κό εγ­χεί­ρη­μα ού­τε ό­τι θα πε­τύ­χει η ΔΗ­ΜΑΡ να εκ­φρά­σει αυ­τό το χώ­ρο. Ού­τε το ΠΑ­ΣΟΚ μπο­ρεί, ό­πως εί­ναι αυ­τή τη στιγ­μή, να α­να­κάμ­ψει. Η κρί­ση θα εκ­φρα­στεί στον πιο α­δύ­να­μο κρί­κο και αυ­τή τη στιγ­μή ε­νώ ή­ταν το ΠΑ­ΣΟΚ ο πιο α­δύ­να­μος κρί­κος, φαί­νε­ται ό­τι και η ΔΗ­ΜΑΡ μπαί­νει σε αυ­τή τη δί­νη.

*Αυ­τά που εί­πες στην αρ­χή για κυ­βέρ­νη­ση πα­λαιάς δε­ξιάς δεν έ­χουν α­ντί­κτυ­πο στους φι­λε­λεύ­θε­ρους της ΔΗ­ΜΑ­Ρ;

-Προ­φα­νώς. Η δυ­σα­νε­ξία που δεί­χνει η ΔΗ­ΜΑΡ στην κυ­βερ­νη­τι­κή της συμ­με­το­χή την τε­λευ­ταία ε­βδο­μά­δα, έ­χει να κά­νει α­κρι­βώς ό­χι μό­νο με τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ρύθ­μι­ση, αλ­λά με το ό­τι αι­σθά­νε­ται ε­γκλω­βι­σμέ­νη σε μια δε­ξιά κυ­βέρ­νη­ση. Δεν ή­ταν μα­θη­μέ­νοι, ε­κτός ε­λα­χί­στων πε­ρι­πτώ­σεων, σε ό­λο αυ­τό το ε­ξου­σια­στι­κό α­λι­σβε­ρί­σι.

Η Χρυ­σή Αυ­γή διεκ­δι­κεί ρό­λο στη δε­ξιά

*Η Χρυ­σή Αυ­γή φαί­νε­ται ό­τι ε­κτι­νάσ­σε­ται …

-Έχει α­νο­δι­κή τά­ση. Το ε­πί­πε­δο του 10% δεί­χνει να το έ­χει αγ­γί­ξει ή να το έ­χει ξε­πε­ρά­σει. Δεν έ­χει βέ­βαια στα­θε­ρο­ποιη­μέ­νο α­κρο­α­τή­ριο. Τα κέρ­δη δεν εί­ναι α­κό­μη πα­γιω­μέ­να. Προέρ­χο­νται κα­τά το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος α­πό το χώ­ρο της ΝΔ. Η ΧΑ πλέ­ον έ­χει α­πό ό,τι φαί­νε­ται, τη στρα­τη­γι­κή να α­πο­κτή­σει και σα­φές ι­δε­ο­λο­γι­κό σή­μα ε­ντός του ευ­ρύ­τε­ρου χώ­ρου της δε­ξιάς. Δεν εί­ναι το α­πλώς α­ντι­συ­στη­μι­κό κόμ­μα να­ζι­στι­κής χροιάς. Εντάσ­σε­ται στο χώ­ρο της δε­ξιάς, της πιο πα­ρα­δο­σια­κής, δεν εί­ναι μό­νο στό­χος οι με­τα­νά­στες, εί­ναι και οι α­ρι­στε­ροί. Σα­φώς, το σύν­θη­μα “τι­μή στους χί­τες και τους ταγ­μα­τα­σφα­λί­τες” που φω­νά­ζα­νε στον Με­λι­γα­λά, δεί­χνει ό­τι το­πο­θε­τεί­ται στον α­ντί­πο­δα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και του ΚΚΕ, αλ­λά κυ­ρίως του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Εάν, ε­πο­μέ­νως, η κυ­βέρ­νη­ση αρ­χί­ζει να φυλ­λο­ρο­εί, αυ­τό θα τρο­φο­δο­τεί την ΧΑ. Η ΧΑ φαί­νε­ται ε­πι­πλέ­ον ό­τι έ­χει υιο­θε­τή­σει έ­ναν α­κτι­βι­σμό που εί­ναι στα ό­ρια της νο­μι­μό­τη­τας. Παί­ζει ε­ντυ­πω­σια­κά με την ο­ρια­κή πρό­κλη­ση. Και κερ­δί­ζει στον κό­σμο στον ο­ποίο α­πευ­θύ­νε­ται. Ένα φαι­νό­με­νο εκ­φα­σι­σμού δεν α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται διοι­κη­τι­κά. Πο­λι­τι­κά, ε­πί­σης, εί­ναι δύ­σκο­λο να α­ντι­με­τω­πι­στεί, για­τί ο κό­σμος στον ο­ποίο α­πευ­θύ­νε­ται η ΧΑ δεν α­κούει ε­σέ­να, δεν πρό­κει­ται να α­κού­σει κα­νέ­ναν α­ρι­στε­ρό ή φι­λε­λεύ­θε­ρο. Αυ­τή εί­ναι η με­γά­λη δυ­σκο­λία.

*Όμως, η ΧΑ έ­χει ει­σχω­ρή­σει στα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα ε­μπρά­κτως. Φτιά­χνει, π.χ., κοι­νω­νι­κό πα­ντο­πω­λείο, γρα­φεία ευ­ρέ­σεως ερ­γα­σίας…

-Σε αυ­τή τη φά­ση, τώ­ρα που έ­χει ι­σχυ­ρο­ποιη­θεί, διεκ­δι­κεί ση­μα­ντι­κό ρό­λο στην ευ­ρύ­τε­ρη οι­κο­γέ­νεια της δε­ξιάς. Η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δε­ξιά, η ΝΔ α­πό το 1974 και με­τά, ό­πως εί­χε συμ­βεί και με την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δε­ξιά την πε­ρίο­δο α­πό το 1950 έως το 1967 που εί­χε εν­σω­μα­τώ­σει ό­λο το βα­θύ χυ­λό της α­κρο­δε­ξιάς, αυ­τό εί­χε μέ­σα της τα α­κρο­δε­ξιά ι­δε­ο­λο­γή­μα­τα και α­πλώς δεν έ­βγαι­νε στον πο­λι­τι­κό λό­γο της. Τώ­ρα η ΧΑ προ­σπα­θεί να α­πο­σπά­σει έ­να κομ­μά­τι του κό­σμου, να α­πε­νο­χο­ποιή­σει αυ­τόν τον φα­σί­ζο­ντα πο­λι­τι­κό λό­γο και να μπο­ρεί ο άλ­λος, που τα έ­λε­γε αυ­τά στο κα­φε­νείο αλ­λά δεν τα έ­λε­γε πιο έ­ξω και ψή­φι­ζε κα­νο­νι­κά ΝΔ, να ψη­φί­σει ΧΑ, για­τί τα ί­δια λέει. Συμ­φω­νώ για την α­νά­γκη πα­ρου­σίας και α­ντι­πα­ρά­θε­σης στο κοι­νω­νι­κό ε­πί­πε­δο, στο πο­λι­τι­κό τη βρί­σκω πιο δύ­σκο­λο.

Ο τα­ξι­κός και η­λι­κια­κός δι­χα­σμός της κοι­νω­νίας

*Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στις δη­μο­σκο­πή­σεις ξε­περ­νά­ει τη ΝΔ, ε­νώ στην πα­ρά­στα­ση νί­κης έ­χει εμ­φα­νή κυ­ριαρ­χία. Οι κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χίες του ποιες εί­ναι;

-Με ό­ποιον και να κου­βε­ντιά­σεις, εί­τε ο­πα­δό εί­τε και α­ντί­πα­λο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ό­λοι πε­ρι­μέ­νουν ό­τι έρ­χε­ται η ώ­ρα του. Η πα­ρά­στα­ση νί­κης δεί­χνει μια ε­μπε­δω­μέ­νη ει­κό­να στην κοι­νω­νία, η ο­ποία βα­σί­ζε­ται, κα­τά τη γνώ­μη μου, και στις πο­λύ κα­λές εμ­φα­νί­σεις Τσί­πρα. Λέει ό­τι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι η δύ­να­μη του μέλ­λο­ντος. Η δυ­να­μι­κή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ό­πως εκ­φρά­στη­κε το Μάιο και α­κό­μα ε­ντο­νό­τε­ρα τον Ιού­νιο, ή­ταν έ­νας τα­ξι­κός και έ­νας η­λι­κια­κός δι­χα­σμός της κοι­νω­νίας. Οι ε­κλο­γές του Ιου­νίου ή­ταν οι πιο τα­ξι­κά πο­λω­μέ­νες ε­κλο­γές α­πό τη με­τα­πο­λί­τευ­ση και για πρώ­τη φο­ρά, τό­σο τον Μάιο ό­σο και τον Ιού­νιο, εί­χα­με έ­ναν η­λι­κια­κό δι­χα­σμό πρω­το­φα­νή για τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να. Εί­ναι σαν να εί­χα­με δύο Ελλά­δες, μια ά­νω των 50 και μια κά­τω των 50, οι ο­ποίες δεν ε­πι­κοι­νω­νού­σαν με­τα­ξύ τους. Αυ­τό το φαι­νό­με­νο νο­μί­ζω ό­τι ε­ξα­κο­λου­θεί να ι­σχύει. Πρό­κει­ται για έ­ναν ελ­πι­δο­φό­ρο για το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δι­χα­σμό, αλ­λά και ε­ξαι­ρε­τι­κά ε­πι­κίν­δυ­νο για την κοι­νω­νία. Στις ε­πό­με­νες ε­κλο­γές θα έ­χου­με α­κό­μη με­γα­λύ­τε­ρη με­γέ­θυν­ση. Αν α­κού­σει κα­νείς πώς μι­λά­νε οι πλού­σιοι, ας πού­με, για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ό­τι αν γί­νει κυ­βέρ­νη­ση ε­μείς θα φύ­γου­με α­πό την Ελλά­δα κλπ θα κα­τα­λά­βει. Αυ­τό το πά­θος δεν το έ­χω ξα­να­δεί πριν ού­τε για τον Α. Πα­παν­δρέ­ου το 1981 που εί­χε φτια­χτεί μια μυ­θο­λο­γία. Τέ­τοιο χά­σμα δεν έ­χω ξα­να­δεί.

*Από πού αν­τλεί δυ­νά­μεις ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και πώς μπο­ρεί να αν­τλή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρες;

-Με αυ­τό το σχή­μα και αν­τλεί δυ­νά­μεις α­πό ό­σους πλήτ­το­νται α­πό την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή. Όσοι δεν πά­νε στη ΧΑ στρέ­φο­νται προς τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Και προ­φα­νώς δεν υ­πάρ­χει σύ­γκρι­ση ποιος εί­ναι ελ­κυ­στι­κό­τε­ρος. Η ΧΑ εί­ναι ελ­κυ­στι­κή μό­νο για τα συ­γκε­κρι­μέ­να στρώ­μα­τα που εί­πα­με προ­η­γου­μέ­νως. Αυ­τό που πε­ρι­μέ­νει κα­νείς α­πό τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι μια πε­ρισ­σό­τε­ρο ε­νιαία εμ­φά­νι­ση, χω­ρίς τις κα­κο­φω­νίες τις ο­ποίες α­κό­μα έ­χει. Εί­ναι ση­μα­ντι­κό για τον κό­σμο. Άλλο πράγ­μα εί­ναι έ­να δη­μο­κρα­τι­κά ορ­γα­νω­μέ­νο κόμ­μα που έ­χει τις τά­σεις του αλ­λά έ­χει ε­νιαία γραμ­μή, και άλ­λο πράγ­μα εί­ναι να βγαί­νει ο κα­θέ­νας και να λέει άλ­λα πράγ­μα­τα α­πό αυ­τά που εί­πε ο προ­η­γού­με­νος. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πέ­τυ­χε τη με­γά­λη νί­κη τον Μάιο, διό­τι πή­ρε την α­πό­φα­ση να μι­λή­σει για κυ­βέρ­νη­ση της Αριστεράς και ε­πι­βρα­βεύ­τη­κε με 27%. Δεν θα έ­λε­γα ό­τι τον Ιού­νιο εί­χε κυ­βερ­νη­τι­κό πρό­γραμ­μα, αλ­λά για πρώ­τη φο­ρά εί­χε αρ­χί­σει να δια­τυ­πώ­νει κυ­βερ­νη­τι­κό πρό­γραμ­μα. Αυ­τό φαί­νε­ται να προ­χω­ρά­ει και να γί­νε­ται πιο σα­φές, πιο συ­γκε­κρι­μέ­νο. Εί­ναι ό­μως το α­πα­ραί­τη­το στοι­χείο για να πεί­σεις αυ­τόν που σή­με­ρα δεν εί­ναι α­κό­μη ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ό­τι μπο­ρεί να σε ε­μπι­στευ­τεί. Και πα­ρά την πρόο­δο που έ­χει γί­νει, δεν μπο­ρώ να πω ό­τι αυ­τό υ­πάρ­χει.

Η α­ντί­δρα­ση του συ­στή­μα­τος

*Τι γί­νε­ται με το σύ­στη­μα; Πώς θα α­ντι­με­τω­πί­σει την εν­δε­χό­με­νη κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ; Φο­βι­κά, αυ­ταρ­χι­κά; Θα προ­σπα­θή­σει να τον εν­σω­μα­τώ­σει;

-Για να τον εν­σω­μα­τώ­σει εί­ναι α­κό­μα πο­λύ νω­ρίς. Και δεν νο­μί­ζω ό­τι θα το προ­σπα­θή­σει. Πι­θα­νόν να προ­σπα­θή­σει λί­γο να α­πα­λύ­νει την α­ντι­πα­ρά­θε­ση. Μια εκ­δο­χή α­ντί­δρα­σης εί­ναι η με­γά­λη ευ­ρω­παϊκή πα­τριω­τι­κή πα­ρά­τα­ξη, την ο­ποία ευαγ­γε­λί­ζε­ται ο Χρυ­σο­χοί­δης, εν­δε­χο­μέ­νως και ο Σα­μα­ράς. Με την ελ­πί­δα ό­τι φο­βί­ζο­ντας θα κερ­δί­σεις. Αυ­τή η εκ­δο­χή έ­χει δύο μειο­νε­κτή­μα­τα. Το έ­να εί­ναι ό­τι δεν εί­ναι σί­γου­ρο πως εί­ναι νι­κη­φό­ρα συμ­μα­χία. Μπο­ρεί και να χά­σει. Κι αν χά­σει έ­τσι, κα­ταρ­ρέει. Και το ό­τι μπο­ρεί να χά­σει, έ­χει να κά­νει και με την αυ­το­νό­μη­ση της λαϊκής δε­ξιάς και την ά­νο­δο της ΧΑ. Εάν τους εί­χε και αυ­τούς εν­σω­μα­τώ­σει, θα εί­χε πο­λύ με­γα­λύ­τε­ρες πι­θα­νό­τη­τες. Επει­δή ό­μως αυ­τοί εύ­χο­νται την κα­τάρ­ρευ­ση της ΝΔ ή αυ­τής της «φι­λο­ευ­ρω­παϊκής» πα­ρά­τα­ξης για να την υ­πο­κα­τα­στή­σουν και να γί­νουν το με­γά­λο κόμ­μα, προ­φα­νώς δεν θα τους κά­νουν το χατίρι.

Ένα δεύ­τε­ρο μειο­νέ­κτη­μα εί­ναι ό­τι έ­χουν μπλο­κα­ρι­στεί α­πό τον ε­κλο­γι­κό νό­μο. Εκεί­νη η η­λί­θια διά­τα­ξη που α­πα­γο­ρεύει να δο­θεί το πριμ στους συ­να­σπι­σμούς κομ­μά­των, αυ­τή τη στιγ­μή λει­τουρ­γεί ε­να­ντίον μιας πο­λι­τι­κής σύ­μπρα­ξης ΝΔ και ΠΑ­ΣΟ­Κ, στην ο­ποία θα μπο­ρού­σε να μπει α­κό­μη και η ΔΗ­ΜΑΡ μέ­σα, αν ή­ταν έ­να μέ­τω­πο ό­που ο κα­θέ­νας εί­ναι αυ­τό­νο­μος και α­νε­ξάρ­τη­τος. Για να αλ­λά­ξει αυ­τή η ρύθ­μι­ση, θέ­λει 200 βου­λευ­τές. Δεν νο­μί­ζω ό­τι θα κά­τσει κα­νείς να τους κά­νει τη χά­ρη. Το να ε­νω­θούν σε έ­να κόμ­μα α­πο­κλείει τη ΔΗ­ΜΑ­Ρ, ά­ρα πε­ριο­ρι­ζό­μα­στε στη ΝΔ και στο ΠΑ­ΣΟΚ. Έχει πρό­βλη­μα η ε­νο­ποίη­ση, ό­σο υ­πο­βαθ­μι­σμέ­να και να εί­ναι τα brand name ΠΑ­ΣΟΚ και ΝΔ. Έτσι και αλ­λιώς υ­πάρ­χει θέ­μα ε­κλο­γι­κού νό­μου. Με το κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νο κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα που υ­πάρ­χει, το μό­νο ε­κλο­γι­κό σύ­στη­μα που θα μπο­ρού­σε να α­πο­φορ­τί­σει την κα­τά­στα­ση, εί­ναι μια α­να­λο­γι­κή.

*Η Ευ­ρώ­πη πώς θα α­ντι­δρά­σει;

-Η Ευ­ρω­πη έ­χει α­πο­δεί­ξει μέ­χρι στιγ­μής ό­τι εί­ναι α­νί­κα­νη να α­ντι­με­τω­πί­σει τις κρί­σεις με ο­ρα­μα­τι­κό τρό­πο. Μό­νο δια­χεί­ρι­ση μέ­ρα με τη μέ­ρα κά­νει. Και αυ­τό το ο­ρα­μα­τι­κά μη­δέν ση­μαί­νει διά­χυ­ση του ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμού στην Ευ­ρώ­πη συ­νο­λι­κά. Με αυ­τή την έν­νοια θεω­ρώ ό­τι εί­ναι υ­πο­χρεω­μέ­νη η η­γε­σία της Ευ­ρώ­πης να κά­νει κά­τι του­λά­χι­στον μέ­χρι το τέ­λος του 2013. Πι­στεύω ό­τι έ­χουν πά­ρει την α­πό­φα­ση ό­τι θα κρα­τή­σουν την Ελλά­δα ε­ντός του ευ­ρώ, ά­ρα ε­φαρ­μό­ζουν τις ι­δε­ο­λη­ψίες τους μέ­χρι ε­κεί που τους παίρ­νει. Το βα­σι­κό πρό­βλη­μα δεν εί­ναι η Ελλά­δα πλέ­ον. Το βα­σι­κό πρό­βλη­μα εί­ναι η Ευ­ρώ­πη. Η Ελλά­δα εί­ναι το μο­ντέ­λο του τι πε­ρι­μέ­νει τους υ­πό­λοι­πους σε μια Ευ­ρώ­πη ό­πως την ο­ρα­μα­τί­ζο­νται. Σί­γου­ρα ό­μως και σε αυ­τό το μο­ντέ­λο κά­ποιες εκ­πτώ­σεις θα κά­νουν. Νο­μί­ζω ό­τι το ο­ρό­ση­μο θα εί­ναι οι γερ­μα­νι­κές ε­κλο­γές.

Κυβέρνηση της Αριστεράς και ΣΥΡΙΖΑ

*Θα πρέπει να επιμείνει στη γραμμή του ο ΣΥΡΙΖΑ για κυβέρνηση της Αριστεράς;

-Δεν μπορείς να φτιάξεις τίποτε άλλο παρά μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Το θέμα είναι ότι για αυτή τη κυβέρνηση της αριστεράς δεν αρκεί ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Άρα, θα πρέπει σε αυτή την κυβέρνηση της Αριστεράς να υπάρχει χώρος και για τη σοσιαλδημοκρατία.

*Με πολιτική ηγεμονία της Αριστεράς

-Εκλογικά η ηγεμονία βρίσκεται. Ακόμα και αν αθροίζαμε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, πήραν 18,5%. Από εκεί και πέρα, αφού έχεις την αριθμητική ηγεμονία, έχεις και την πολιτική. Είναι δεδομένο ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα είναι υπό την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν γίνεται αλλιώς.

*Υπάρχουν φωνές που λένε, να ανοιχτούμε να βάλουμε νερό στο κρασί μας, μη φοβηθεί ο κόσμος

-Αισθάνομαι ότι υπάρχουν δύο αντιρρήσεις. Η μια να μη νοθεύσουμε το κρασί μας, να είμαστε πρώτα κινηματικοί αριστεροί και μετά κυβερνητικοί. Η άλλη, αφού θα έχουμε κυβέρνηση της Αριστεράς, ας νοθεύσουμε αρκετά το κρασί για να μπορέσουν να συμπράξουν και άλλες δυνάμεις. Θεωρώ εξαιρετικά πρόωρη αυτή τη κουβέντα. Πριν φτάσουμε στο σημείο που να μπορεί να υλοποιηθεί μια κυβέρνηση της Αριστεράς, το να θέλουμε να κατοχυρώσουμε την αριστερή ορθοδοξία είναι μια μάχη οπισθοφυλακής. Η βιασύνη να είμαστε όσο πιο κυβερνητικοί γίνεται σε μια φάση που δεν υπάρχουν άλλοι σύμμαχοι, είναι και αυτό άνευ σημασίας. Όταν θα υπάρξει ενδεχόμενο αριστερής κυβέρνησης, τότε προφανώς θα δεις τι συμμαχίες θα κάνεις. Αν υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν πρώτος τον Ιούνιο, δεν θα έπρεπε να συμμαχήσει με κάποιους για να κάνει κυβέρνηση; Άρα δεν θα έπρεπε να νερώσει το κρασί του τότε; Θα έπρεπε. Θα ήταν υποχρεωμένος. Κατά τη γνώμη μου τον Ιούνιο δεν ήταν ώριμος. Ο κόσμος ήταν ώριμος. Ο κόσμος το ήθελε αυτό το πράγμα και για αυτό και ανέβασε τον ΣΥΡΙΖΑ τόσο ψηλά. Οι συσχετισμοί δύναμης τον Ιούνιο δεν ήταν αυτοί που θα επέτρεπαν μια λειτουργική κυβέρνηση της Αριστεράς. Ας περιμένουμε.

Οι πολίτες τώρα δεν βγαίνουν, τουλάχιστον στο βαθμό που απαιτείται, στους δρόμους

-Βγαίνω στους δρόμους επειδή κάτι περιμένω. Εγώ περιμένω να βγούνε στους δρόμους, όταν τα μέτρα θα υλοποιούνται. Τότε περιμένω την κοινωνική δυναμική. Προς το παρόν, νομίζω ότι όλοι είναι σε αναμονή. Το ίδιο έγινε και στην προηγούμενη φάση. Ένας χρόνος πέρασε πολιτικά από τα μέτρα Παπανδρέου και μετά άρχισε ο κόσμος να κινείται.

* Ο Ηλίας Νι­κο­λα­κό­που­λος εί­ναι πο­λι­τι­κός ε­πι­στή­μο­νας, κα­θη­γη­τής στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Αθή­νας.

ΕΝΙΑΙΟ ΚΟΜΜΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ Μια απαίτηση από το μέλλον

Tου Μάκη Μπαλαούρα* 

Η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% των εκλογών του 2009 στο 26,88% στις τελευταίες, μια μεγέθυνση, περίπου, 6 φορές παραπάνω, είναι πρωτοφανής στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ενδεχομένως και στην ευρωπαϊκή ή την παγκόσμια.Δεν είναι περιττό να ξαναδιατυπώσουμε τη γνωστή φράση «νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα», συμπληρώνοντάς την με νέες ευθύνες, νέες ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες. Κυρίως νέες και μεγάλες πολιτικές απαιτήσεις από τους 1.650.000 πολίτες που με ευψυχία ψήφισαν και στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμπέσαμε με τις λαϊκές αγωνίες και τις κάναμε πρόγραμμα και δράση. Όλοι μας. Από τον πρόεδρο, τη γραμματεία, τα στελέχη και τα απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.Για να ανταποκριθούμε στο μέγιστο βαθμό στις απαιτήσεις των πολιτών και της κοινωνίας, μιας κοινωνίας στα πρόθυρα ανθρωπιστικής κρίσης, που μας παρακολουθεί ολοένα και περισσότερο με ενδιαφέρον, πρέπει να ανατρέψουμε τα δομικά χαρακτηριστικά μας, επιτυχημένα βέβαια για μια παράταξη του 4,6%, αλλά ανεπαρκή για τη νέα κατάσταση και τα νέα καθήκοντά μας ως κόμμα του 27%. 

Η πορεία προς τον ΣΥΡΙΖΑ 

Έχει ενδιαφέρον να εξηγηθεί πώς αυτός ο χώρος, που με χίλια ζόρια και αγωνίες κατάφερε στην πρώτη –μακρά– φάση του να επιζήσει, προβάλλει σήμερα σαν ο φορέας της ανατροπής του υφιστάμενου νεοφιλελεύθερου–διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Θυμίζω ότι παραμονές των εκλογών του 2000 οι δημοσκοπήσεις έφεραν τον Συνασπισμό μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με μεγαλύτερο ενδεχόμενο να μην εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Τότε, στη λογική ότι πρέπει να υπάρξει οπωσδήποτε εκπροσώπηση της –ατελούς για μας– Ανανεωτικής Αριστεράς, η ΑΚΟΑ πρωτοστάτησε στη στήριξη, μαζί με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς και προσωπικότητες της Aριστεράς, όπως ο Μ. Γλέζος, των ψηφοδελτίων του Συνασπισμού.

Τελικά τα καταφέραμε να περάσουμε τον πήχη με 3,2% με μόνο 13.839 ψήφους πάνω από το όριο του 3%. Θυμάμαι τον κύριο τίτλο της «Εποχής» τη μέρα των εκλογών της 9ης Απριλίου 2000: «Αριστερή ψήφος με προοπτική», ενώ ο υπέρτιτλος ήταν: «Με την Αριστερά, την Οικολογία και τα Κοινωνικά Κινήματα». Οι τίτλοι τα έλεγαν όλα.

Αποτιμώντας το αποτέλεσμα των τότε εκλογών, ο Γ. Μπανιάς έγραφε: «Η θετική εμπειρία της συνεργασίας έδειξε πόσο αναγκαία ήταν και πόσο χρήσιμο θα είναι να συνεχιστεί, να βαθύνει και να επιδιωχθεί να επεκταθεί και σε άλλους χώρους της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων».

Εκείνη την περίοδο η ΑΚΟΑ επεξεργάστηκε τη στρατηγική για την «Επανίδρυση της Αριστεράς», δημιούργησε το «Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς» και αργότερα κατέθεσε αναλυτική πρόταση για τη συσπείρωση και ανασύνθεση της Αριστεράς. Τελικά, φτιάχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, μια παράταξη συνεχώς εμπλουτιζόμενη με συνιστώσες, που πέρασε ξανά από 40 κύματα επιβίωσης και μεγάλων τριγμών με κορύφωση τις Ευρωεκλογές του 2009 και το μετέπειτα διάστημα.

Τότε υπήρξε μια νέα πρωτοβουλία (Νοέμβρης 2009) από την ΑΚΟΑ, το Κόκκινο, τη Ρόζα και μέλη του Συνασπισμού και κυρίως ανένταχτους. Σιγά σιγά και βασανιστικά μπήκε το νερό στο αυλάκι. Αφυδατώθηκαν, μέχρι σχετικά πρόσφατα, κινήσεις διαφορετικού και διακριτού βηματισμού, φέρνοντας στην ελληνική ζωή ένα πολιτικό υποκείμενο –τον ΣΥΡΙΖΑ– που έδειχνε να κολυμπά πια με άνεση στα κοινωνικά νερά και ρεύματα.
 

Σήμερα τι;  

Οι πολίτες που μας ψήφισαν, αλλά και εκείνοι που μας παρακολουθούν ευνοϊκά διακείμενοι (αρκετοί ήδη μετανιωμένοι για την επιλογή τους), ακόμα και αυτοί που κρατούν έντονες επιφυλάξεις, απαιτούν την αναβαθμισμένη συνέχεια και συνέπεια της πολιτικής μας. Κυρίως οι υποστηριχτές μας οι προερχόμενοι από ταξικές διαστρωματώσεις και λαϊκές δυνάμεις. Για να υπάρξει, όμως, συνέχεια, συνέπεια και εμβάθυνση της πολιτικής μας και της αγωνιστικής μας παρουσίας χρειάζεται μια δομική, θεωρητική, πολιτική και οργανωτική ριζική αναπροσαρμογή.

Ένα «νέο» κόμμα που θα οικοδομήσει σταθερές βαθιές σχέσεις με την κοινωνία, προκειμένου να προσλαμβάνει τις διεργασίες της. Το κόμμα που πρέπει να φτιάξουμε χρειάζεται να είναι βαθιά δημοκρατικό, χωρίς αυθεντίες και ιεραρχίες κομματικών δυνάμεων και παραγόντων, πλουραλιστικό και όχι αρχηγικό.
Το απαραίτητο και σημαντικότερο κύτταρό του θα είναι οι οργανώσεις βάσης, οργανώσεις που θα εμπλουτιστούν με τους νέους ψηφοφόρους μας που θέλουν να συνταξιδεύσουμε όλοι μαζί στο ενδιαφέρον και γοητευτικό ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι οργανώσεις βάσης θα συζητούν, θα κρίνουν και θα αποφασίζουν για κάθε κεντρικό, τοπικό ή εργατικό θέμα. Κεντρικό καθήκον τους θα είναι επίσης η στήριξη, η συμμετοχή και η προώθηση των κοινωνικών, κινηματικών αντιστάσεων και κινημάτων αλληλεγγύης με παράλληλες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία νέων κινηματικών μορφωμάτων, με απόλυτο όμως σεβασμό της αυτονομίας τους.

Ας αξιοποιήσουμε την μεγάλη εμπειρία του ΕΑΜ, που από τα κεντρικούς του στόχους ήταν «να σώσει το λαό από την πείνα», όπως λέει και ο ύμνος του.

Τα ενδιάμεσα όργανα θα έχουν να παίξουν τον ίδιο ρόλο με τις οργανώσεις βάσης. Επιπλέον καθήκον τους θα είναι να αφουγκράζονται και να μεταφέρουν τις θέσεις των παρακάτω οργάνων προς τα ανώτατα. Αμφίδρομη, αλλά και οριζόντια σχέση μεταξύ των οργανώσεων βάσης και των ενδιάμεσων οργάνων.

Το κόμμα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι μαζικό. Να ανοιχτεί στις δυνάμεις που μας στηρίζουν, εμπλουτίζοντας τις θέσεις του με προβληματισμούς που κυκλοφορούν στους τόπους εργασίας, στις τοπικές κοινωνίες και κινήματα.
Τα όποια προβλήματα από ενδεχόμενη εισροή καιροσκόπων και δακτυλοδεικτούμενων επιβητόρων του πελατειακού κράτους θα αντιμετωπιστούν δημοκρατικά και αποφασιστικά.

Το κόμμα αυτό ήδη έχει, ως κεκτημένο, ιδεολογικό πλαίσιο και αναφορές, που μας έχουν προσδώσει τα φυσιογνωμικά – ταυτοτικά χαρακτηριστικά μας, έστω και ως απότοκο της (συντριπτικής) πλειοψηφίας.
Τα αξιακά μας στοιχεία όπως η σοσιαλιστική μας ενόραση και η «μεροληπτική» προσέγγισή μας στα κοινωνικά ζητήματα είναι απαράγραπτα. Οι συνιστώσες δεν θα έχουν πια λόγο ύπαρξης ως τέτοιες. Προφανώς ο νέος ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει έστω και με συνύπαρξη κάποιων συνιστωσών και πέραν ενός βραχύβιου μεταβατικού διαστήματος, γιατί δεν είναι δυνατόν διοικητικά να διαλυθούν οι συνιστώσες που δεν το επιθυμούν. Είναι όμως προφανές ότι θα αφυδατωθούν όταν ο νέος δημοκρατικός, λαϊκός, συμμετοχικός ΣΥΡΙΖΑ υπάρξει.Αντίθετα, θα υπάρξουν τάσεις και ανοιχτά ρεύματα ιδεών. Είναι και δημοκρατικό και αναγκαίο. Όχι όμως με τη μορφή που είχαν πάρει στο Συνασπισμό μέχρι την οικειοθελή έξοδο των στελεχών της σημερινής ΔΗΜΑΡ, τάση που αποσκοπούσε στην αποδιάρθρωση του κόμματος και στην κατάκτησή του, με εσωτερική πειθαρχία και εξωτερικές διασυνδέσεις. 

Αριστερό κόμμα του 21ου αιώνα 

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει το μοντέλο διάρθρωσης κόμματος της αριστεράς, σύμφωνα με τις ανάγκες των κοινωνιών του 21ου αιώνα. Βεβαίως υπάρχουν μοντέλα όπως το Μπλόκο Πορτογαλίας και το Die Linke στη Γερμανία, όπου έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρουσιαστούν σε βάθος οι προωθήσεις και τα φρεναρίσματά τους, όμως ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, αν πετύχει το στοίχημά του, για όλους τους παραπάνω λόγους που οφείλονται στην εκτίναξή του και την κοινωνική γείωσή του, προφανώς θα αποτελέσει το πιο νέο, το πιο προχωρημένο μοντέλο οργάνωσης αριστερού κόμματος.

Στο κάτω – κάτω, όπως έλεγαν και οι σύγχρονοι διανοητές του μαρξισμού, το κόμμα που δημιουργείς είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας που θέλεις να φτιάξεις.

Το στοίχημα είναι μεγάλο. Για να επιταχύνουμε τις εξελίξεις χρειάζονται μερικά στοιχεία που θα έχουν έντονο συμβολικό και πολιτικό μήνυμα. Για παράδειγμα, το φθινόπωρο μπορεί και πρέπει να οργανωθεί φεστιβάλ της νεολαίας του όλου ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα είναι και το σημείο καμπής για τη δημιουργία ενιαίας οργάνωσης νεολαίας, πριν το ενιαίο κόμμα.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλει και η δημιουργία ενιαίων – αυτόνομων συνδικαλιστικών παρατάξεων με πυρήνα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα επίπεδα συνδικαλιστικής δράσης και παρουσίας. Το ίδιο ισχύει και για τις δημοτικές παρατάξεις όπου τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δρουν ξεχωριστά.

Ο δρόμος μας θα είναι επίπονος και δύσκολος. Μαζί με την οργανωτική μας ανασυγκρότηση θα συμβαδίζει η εντεινόμενη παρουσία μας στις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις, τις οποίες δεν πρέπει απλώς να αναμένουμε, αλλά και να τις προκαλέσουμε. 

Οι όποιες φοβίες ή αγκυλώσεις, όχι μόνο συνιστωσών αλλά και άλλων οργανώσεων της Αριστεράς, θα ξεπεραστούν από έναν ανοιχτό σε συμμαχίες ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από το λαϊκό κίνημα που φύσηξε για να προχωρήσει το καράβι μας αγέρωχα και δυνατά, κόντρα σε θεούς και δαίμονες ελληνικούς και ευρωπαϊκούς.
Ένα ταξίδι αν μη τι άλλο και γοητευτικό… 

* Ο Μάκης Μπαλαούρας είναι μέλος της Γραμματείας της ΑΚΟΑ και μέλος της ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ. δημοσιεύτηκε στη “Εποχή” και αποτέλεσε το περίγραμμα της ομιλίας του στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ (30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου 2012) (ΠΣΕ)