ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ-ΧΟΥΛΙΓΚΑΝ Να δημιουργήσουμε τον εναλλακτικό "χουλιγκανισμό"

Του Μάκη ΜΠΑΛΑΟΥΡΑ

Είναι γνωστά τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην Κωνσταντινούπολη στον αγώνα Φενέρμπαχτσε και Παναθηναϊκού. Οι υπουργοί Εξωτερικών Τουρκίας – Ελλάδας θεώρησαν καλό να κάνουν τον γύρο του γηπέδου προκειμένου να προωθήσουν την ελληνοτουρκική φιλία σε έναν φλεγόμενο χώρο, όπως άλλωστε γίνεται σε ματς ελληνικών ομάδων, όπου είχαν αρχίσει οι “συνήθεις” αντεγκλήσεις. Όταν πέρασαν μπροστά από τους Έλληνες χούλιγκαν δέχτηκαν βροχή γιαουρτιών, αναπτήρων και καθισμάτων. Τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους τσιτώθηκαν παίρνοντας χρώμα ανθρώπου που έπαθε αποπληξία. Αμέσως μόλις άρχισαν να συνέρχονται, το έβαλαν στα πόδια. Την ίδια περίπου στιγμή οι Τούρκοι χούλιγκαν σήκωσαν με μηχανισμό (!) ένα μεγάλο πανό που απεικόνιζε τον Μωάμεθ τον Πολιορκητή να εισβάλλει στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη παρατήρηση βέβαια αφορά τους υπουργούς, που με απερισκεψία θέλησαν να κάνουν εξωτερική πολιτική μέσω του ποδοσφαίρου. Στο παρελθόν, βέβαια, έχει χρησιμοποιηθεί ο αθλητισμός για την προώθηση των διεθνών σχέσεων, όπως έγινε στον περίφημο αγώνα πινγκ – πονγκ Κίνας – ΗΠΑ επί Νίξον.

Όμως το ποδόσφαιρο (και σ’ ένα βαθμό το μπάσκετ) είναι διεθνώς διαφορετικό “άθλημα”, το οποίο έχει εμπορευματοποιηθεί και χρησιμοποιείται από παράγοντες προκειμένου να προωθήσουν, με την ισχύ που τους παρέχει ο όγκος των “φιλάθλων”, τα συμφέροντά τους, ενώ οι οργανωμένοι στους συνδέσμους, οι λεγόμενοι συνδεσμίτες, είναι απολίτικη μάζα που μπορεί να χειραγωγηθεί οδηγούμενη σε ακροδεξιές θέσεις.

Έτσι δεν είναι, τελικά, περίεργο που -όπως γράφτηκε- εν όψει της ρεβάνς στη Λεωφόρο οι πιο φανατικοί χούλιγκαν όπως του ΠΑΟΚ, του Άρη και του… Ολυμπιακού ανέστειλαν προσωρινά το αβυσσαλέο και αιώνιο μίσος τους στέλνοντας μηνύματα έμπρακτης συμπαράστασης διά της συμμετοχής τους στο μπλοκ της “εθνικής” κερκίδας, προσφερόμενοι μάλιστα να στήσουν ενέδρες στους Τούρκους στα λιμάνια, στα αεροδρόμια και στα διόδια…
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να γραφτούν στις περιορισμένες αθλητικές σελίδες της “Αυγής” και φυσικά δεν θέτω υποψηφιότητα για να πάρω θέση αθλητικού της συντάκτη.

Απλώς παρακινήθηκα από τις επανειλημμένες εκκλήσεις του “Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς” για συνεργασία όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στο μαζικό κίνημα. Με αφορμή την παρέμβαση ενός άγνωστου φίλου, μου δημιουργήθηκε η ιδέα ότι στο μεθαυριανό ματς θα μπορούσαμε εμείς οι αριστεροί να πάρουμε τον αγώνα της κερκίδας στα χέρια μας.

Να σηκώσουμε πανό που θα αναφέρονται στη φιλία των λαών, στις κοινές αγωνίες και προβλήματα.

Να φωνάξουμε συνθήματα για τη δημοκρατία, την ελευθερία, τον πόλεμο, τα δικαιώματα, την εκμετάλλευση και τον ρατσισμό…

Άλλωστε υπάρχει μια σχετική εμπειρία την περίοδο της δικτατορίας, όπου ο “Ρήγας Φεραίος” πέταξε προκηρύξεις στους Πανευρωπαϊκούς της Αθήνας το 1969 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, ενώ στο Γουέμπλεϊ Έλληνες και Εγγλέζοι σήκωναν αντιχουντικά πανό. Θυμίζουμε επίσης ότι στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και ιδίως σ’ αυτές με δικτατορικά καθεστώτα είναι σύνηθες γεγονός η ανάρτηση πανό και η διανομή προκηρύξεων. Ίσως να μην είναι ώριμα ακόμη τα πράγματα για να αναλάβουν όλες οι συνιστώσες της Αριστεράς την πρωτοβουλία αυτή. Έξω από το γήπεδο όμως μπορούμε να πάμε και να μοιράσουμε προκηρύξεις τουλάχιστον καμιά διακοσαριά άτομα για να αποφύγουμε το πολύ ξύλο είτε από τα ΜΑΤ είτε από τον ετερόκλητο συνασπισμό από τα χουλιγκανοεθνίκια.

Δεδομένου ότι πολλοί από μας είναι (ή ήταν και απομακρύνθηκαν) φίλαθλοι, έχει ενδιαφέρον να εξεταστεί η δυνατότητα συγκρότησης δικτύου φιλάθλων που οργανωμένα και μαζικά να δημιουργούν καταστάσεις σύγκρουσης με τους παράγοντες και με τους χούλιγκανς.

Ένας τέτοιος φορέας μπορεί να φτιάξει ερασιτεχνικές πολιτικοποιημένες ομάδες όπως έγινε στο Μπρίστολ της Αγγλίας με τους “Easton Cowboys”. Ο σύλλογος αυτός έχει ως έμβλημά του το σύνθημα “Ελευθερία μέσω του ποδοσφαίρου” και τις ημέρες του Μουντιάλ πραγματοποίησε το “Πρώτο Εναλλακτικό Παγκόσμιο Κύπελλο”, διοργανώνοντας ποδοσφαιρικούς αγώνες με τους Ινδιάνους στη χώρα των Τσιάπας, με τους μαύρους στο Σοβέτο της Ν. Αφρικής και σε μια σειρά από άλλες χώρες. Οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις συνδυάζονται με μουσικές και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις (περισσότερα στο: hemalimodha.co.uk/eastoncowboys).

Ιδού, λοιπόν, στην κυριολεξία στάδιο λαμπρό για (πρώην και νυν) κνήτες, ρηγάδες και εξωκοινοβουλευτικούς για να δημιουργήσουμε τον εναλλακτικό “χουλιγκανισμό”, ενώ οι πιο πιτσιρικάδες ας φτιάξουν τις αθλητικές εναλλακτικές ομάδες

” Η Αυγή”

"Να υπερασπίσουμε το Δίκτυο, να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα" ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Αρκούσε μόνο μια ανοιχτή εκδήλωση υπεράσπισης του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα που το τελευταίο διάστημα συκοφαντείται με χυδαίο τρόπο, για να ξεσηκωθούν οι απανταχού “τρομολάγνοι” εναντίον όσων εκφράζουν διαφορετικές σκέψεις, υπερασπίζουν τις αρχές της Αριστεράς και συνεχίζουν να αντιστέκονται. Ιδού ορισμένα δείγματα:

Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου η εφημερίδα “Χώρα” του κ. Τράγκα κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο “Πολιτικό μέτωπο στο πλευρό της 17Ν” και υπότιτλο “Σημαντικό γεγονός για τις εξελίξεις η συνέντευξη Τύπου που έδωσε το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα”.

Την ίδια ημέρα, πάλι στην πρώτη σελίδα η “Απογευματινή” έχει φωτογραφία από τη συγκέντρωση και τίτλους: “Προκαλούν οι σύντροφοι του Λεσπέρογλου. “Πολιτικοί κρατούμενοι τα μέλη της 17Ν”. Να απαντήσουν τώρα τα στελέχη του Συνασπισμού που “άκουσαν” τη θεωρία”.

Οι συγκεκριμένες εφημερίδες αλλά και άλλες, σημειώνουν με έμφαση ότι στη συγκέντρωση του Δικτύου ήταν όλοι οι συνήθεις ύποπτοι- τώρα τελευταία λέμε εμείς και συνήθεις αθώοι-ενώ επιχειρούν να προσδώσουν στο “χώρο” την ταυτότητα του πολιτικού τμήματος της 17Ν. Χαρακτηριστικός ο τίτλος της Απογευματινής «Εγεννήθη κόμμα για τη 17 Νοέμβρη».

Βεβαίως, δεν ήταν η πρώτη φορά – το τελευταίο δίμηνο – που το “Δίκτυο” βάλλεται για τη δραστηριότητα και τις απόψεις του. Είχαν προηγηθεί μια σειρά από δημοσιεύματα που ο βασικός τους στόχος, προφανώς, ήταν να βάλουν φρένο σε κάθε προσπάθεια κοινωνικής αντίστασης και αλληλεγγύης. Πλήθος κόσμου Κατάμεστη η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ από κόσμο που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Δικτύου.

Ήταν εκεί στελέχη του Συνασπισμού (Αλ. Φλαμπουράρης, Π. Λαφαζάνης, Χρ. Παπαδόπουλος κ. ά.) – παρουσία η οποία προφανώς ενόχλησε κάποιους –

Γ. Μπανιάς και αρκετά στελέχη της ΑΚΟΑ.

Η Γ. Κούρτοβικ, ο Σπ. Φυτράκης, η Τ. Χριστοδουλοπούλου. Οι συνήθεις αθώοι, Μ. Μπουκουβάλας, Γ. Μπαλάφας, Β. Βογιατζή, Κ. Μαζοκόπος. Ο Θ. Δρίτσας και ο Μ. Καστρινάκης. Ο Αντ. Νταβανέλος από την ΔΕΑ, η Χρ. Ζιάκα από το Ξεκίνημα, η Μ. Ζευγώλη από την Κομμουνιστική Ανανέωση, ο Γ. Φελέκης από την ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, μέλη της κίνησης “η άλλη Αθήνα” και μέλη της Συμπαράταξης.
Οι δημοσιογράφοι Γ. Βότσης, Ι. Σωτήρχου, Στ. Κούλογλου και οι “Ιοί της Κυριακής”.

Οι συνδικαλιστές Μ. Μπαλαούρας, Αλ. Καλύβης, Σ. Σιώκος, ο δικηγόρος Δ. Μπελαντής, ο Ν. Μανιός, η Α. Βρυχέα, ο Α. Ρήγος και φυσικά ο Αβραάμ Λεσπέρογλου που μόλις βγήκε από τη φυλακή ήρθε στην ΕΣΗΕΑ. Η εκδήλωση είχε ήδη αρχίσει όταν μπήκε στην αίθουσα ο Α. Λεσπέρογλου. Βαθιά ανθρώπινο το παρατεταμένο χειροκρότημα. Αγκαλιές, φιλιά, ευχές…

Tα στελέχη του Δικτύου, Ν. Γιαννόπουλος και Μ. Μπερσέφσκι εξηγούσαν τους λόγους αυτής της συνέντευξης Τύπου, που είχε πάρει τη μορφή δημόσιας εκδήλωσης.

“Είμαστε σήμερα εδώ, μαζί με συντρόφους και συντρόφισσες, φίλους και φίλες, που όλα αυτά τα χρόνια δώσαμε από κοινού πολλούς και δύσκολους αγώνες κατά του εθνικισμού και του ρατσισμού, των ιμπεριαλιστικών σταυροφοριών όπου γης και της κρατικής καταστολής, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και τη καταδίκης δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε εξαθλίωση.

“Για να υπερασπιστούμε την οργάνωσή μας που τους τελευταίους μήνες συκοφαντείται με χυδαίο τρόπο. Για να υπερασπιστούμε το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικά κρατούμενους, που αναπτύχθηκε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, κατορθώνοντας να αποκαλύψει πολιτικές σκοπιμότητες, να ακυρώσει αστυνομικές σκευωρίες και να απελευθερώσει αγωνιστές και αγωνίστριες που κρατούνταν άδικα. Για να υπερασπιστούμε τις αρχές και την ιστορία, τις αξίες και τη στάση αλληλεγγύης της Αριστεράς, που βάλλονται σχεδιασμένα και συστηματικά όχι μόνο από τους ακροδεξιούς νοσταλγούς της χούντας, αλλά και από όλους εκείνους που με πρόσχημα την πάταξη της τρομοκρατίας θέλουν να κάνουν τον τρόμο νόμο, την άγνοια πολιτικό αξίωμα και το χαφιεδισμό κοινωνική αρετή.

Για να υπερασπιστούμε δικηγόρους που συκοφαντούνται επειδή ασκούν το επάγγελμά τους σεβόμενοι τις αρχές του κράτους δικαίου και τα προτάγματα του νομικού πολιτισμού, δημοσιογράφους που συκοφαντούνται (και ίσως αύριο διώκονται σύμφωνα με τα κελεύσματα του κ. Μίλερ) επειδή δεν ευθυγραμμίζονται με την “ενιαία σκέψη” της Νέας Τάξης πραγμάτων και δεν σπεύδουν να διαδώσουν τις “αλήθειες” των αρχόντων, αλλά και κάθε πολίτη που γίνεται βορά της κρατικής και τηλεοπτικής ασυδοσίας…”

Όσον αφορά τη στάση του Δικτύου απέναντι στη 17Ν, οι ομιλητές τόνισαν “Είμαστε εδώ για να διευκρινίσουμε ότι παρόλο το ιδεολογικό, πολιτικό και αξιακό χάος που μας χωρίζει από το μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και την αιματηρή προπαγάνδα της “17Νοέμβρη”, παρόλη την πεποίθησή μας ότι η απελευθέρωση της κοινωνίας δεν μπορεί να προωθηθεί με τη δράση κανενός αυτόκλητου σωτήρα ή τιμωρού που απονέμει δικαιοσύνη μέσω θανατικών καταδικών, δεν είμαστε στο ελάχιστο διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε από την άποψή μας περί του πολιτικού χαρακτήρα της δράσης αυτών των οργανώσεων, συνεπώς και όσων συλλαμβάνονται κατηγορούμενοι ως μέλη τους ως πολιτικών κρατουμένων. Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε από αυτή την άποψη, όχι τόσο για λόγους δεοντολογίας ή επιστημονικής ακρίβειας, αλλά κυρίως επειδή είμαστε βέβαιοι ότι η αποπολιτικοποίηση και η αποϊδεολογικοποίηση της δράσης των εγχώριων οργανώσεων ατομικής τρομοκρατίας προλογίζει την ποινικοποίηση της δράσης, π. χ., τουρκικών επαναστατικών οργανώσεων και την άρνηση χορήγησης πολιτικού ασύλου σε μέλη τους, την απαξίωση μαζικών επαναστατικών κινημάτων όπως οι κολομβιανές FARC, αλλά ακόμα και παλαιστινιακές οργανώσεις, την ομηρία μαχητικών κινημάτων που θα αναπτυχθούν στη χώρα μας ενόψει της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Είμαστε εδώ για να δηλώσουμε την απόφαση μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας κατά της τρομολαγνείας, των αστυνομικών σκευωριών, της κρατικής καταστολής με όποιο πρόσχημα κι αν ασκείται όποιο μανδύα κι αν ενδύεται…”

Γ. Μπανιάς: Κεντρικός στόχος της επίθεσης το κίνημα αλληλεγγύης Στην παρέμβασή του ο εκπρόσωπος της ΑΚΟΑ Γιάννης Μπανιάς, ξεκίνησε με μια διαπίστωση. “Όπου εμπλέκεται, όπου συμμετέχει ενεργά η κοινωνία με τις συλλογικότητες της, με τα κινήματα, τα αποτελέσματα είναι θετικά. Όπου αυτά τα κινήματα παλεύουν για οράματα, αξίες, για αρχές, για δικαιώματα τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά. Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να πάρουμε από την υπόθεση του Αβραάμ Λεσπέρογλου. Όπου, όμως, οι πράξεις γίνονται μετά από αποφάσεις που παίρνονται εκτός κοινωνίας, με συνωμοτικό τρόπο, και έχουν χαρακτήρα τυφλής βίας, τα αποτελέσματα είναι αρνητικά και τελικά στρέφονται εναντίον της κοινωνίας. Αυτό μας δείχνει η υπόθεση της 17Ν”. Στη συνέχεια ο Γιάννης Μπανιάς αναφέρθηκε στην αξία της ανθρώπινης ζωής, αλλά και στην επιβολή του αυταρχισμού, σε θεσμικό και όχι μόνο επίπεδο. “Δεν έχουμε να απολογηθούμε σε κανέναν”, τόνισε ο Γ. Μπανιάς, για να προσθέσει. “Τα κινήματα αλληλεγγύης, όπως και το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, γίνονται κεντρικός στόχος αυτής της επίθεσης”.

Αλ. Φλαμπουράρης: Να αντισταθούμε στη ζοφερή πραγματικότητα Ήταν η στιγμή που ο Α. Λεσπέρογλου έμπαινε στην αίθουσα της εκδήλωσης. Ο ομιλητής Αλ. Φλαμπουράρης από τον Συνασπισμό σταμάτησε αγκάλιασε τον Α. Λεσπέρογλου ενώ οι συγκεντρωμένοι χειροκρόταγαν. Φανερά συγκινημένος ο ομιλητής αναφέρθηκε στο κλίμα που τείνει να διαμορφωθεί λέγοντας “Πρέπει να αντισταθούμε σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Ο Λαφαζάνης, ο Κουβέλης και εγώ ήμασταν μάρτυρες στον Λεσπέρογλου. Όταν ο πρόεδρος με ρώτησε γιατί ήρθατε αφού δεν ήσασταν παρών, είπα δύο πράγματα. Πρώτον, γιατί πιστεύω ότι είναι αθώος και δεύτερον γιατί θέλω έμπρακτα να αντισταθώ σε αυτό το κλίμα το οποίο επιδιώκεται να επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία. Ένα κλίμα τρόμου, φοβίας, χαφιεδισμού…” Το λόγο αμέσως μετά πήρε η Μαρία Ζευγώλη από την Κομμουνιστική Ανανέωση, η οποία είπε ότι με πρόσχημα την τρομοκρατία διώκεται η αριστερά, σε όλες της τις εκφάνσεις. Διώκονται οι αγώνες υπέρ των πολιτικών, κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων. Τέλος, η εκδήλωση έκλεισε με σύντομη παρέμβαση του Γ. Κοσμά από την Πρωτοβουλία Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία. Πάνος Λάμπρου

“Η EPOXH”

«Η πολλή γονυκλισία έριξε το παιδί στην τρομοκρατία»

• Σύμφωνα με τον κύριο Τσακαλία οι αδελφοί Ξηροί έγιναν τρομοκράτες γιατί δεν άντεχαν την σεξουαλική στέρηση και την 40 γονυκλισίες που επέβαλε ο παπά Τριαντάφυλλος κάθε βράδυ στα παιδιά του.

• Αϊ σιχτίρ είπαν, πιο εύκολο είναι να σκοτώνεις Περατικούς παρά να καταπιέζουν τις σεξουαλικές ορμές σου και να σταυροκοπιέσαι κάνοντας 40 πους-απς κάθε βράδυ, εκτός τις επιπλέον τιμωρίες που τους επέβαλε όταν ήσαν κακά παιδιά.

"Κίνηση Πολιτών για Ανοιχτό Πολυτεχνείο"

Αλιέας 3, Σεπτεμβρίου 2002

Με αφορμή τη εξάρθρωση της 17Ν: Αμερικανοί και λοιπά κέντρα επιχειρούν την ηθική απαξίωση της Αριστεράς Θα πάρουν τη ρεβάνς; Πηγή: Η Εποχή 1/9/2002

Του Μάκη Μπαλαούρα

Ούτε στην πτώση της δικτατορίας ούτε στην δίκη των πραξικοπηματιών και των βασανιστών της χούντας ούτε στους σεισμούς της Αθήνας καταναλώθηκε τόσο μελάνι και ηχητικός χρόνος (αφαιρώντας τον τηλεοπτικό χρόνο γιατί τότε δεν υπήρχε «ελεύθερη» τηλεόραση), όπως έγινε με το μοιραίο χτύπημα των διωκτικών αρχών προς την 17Ν. Είναι άραγε τόσο σημαντικό θέμα που ξεπερνά κατά πολύ όλα τ’ άλλα, η 17Ν;

Πόσο απασχόλησε την κοινωνία και πόσο διαμόρφωσε την πολιτική ζωή της χώρας η δράση της στην περίοδο των 27 χρονών της ύπαρξης της; Με εξαίρεση το πρώτο διάστημα που κέντριζε το ένστικτο περί δικαίου των πολιτών, καμιά άλλη σημαντική επιρροή δεν είχε στα μαζικά και κοινωνικά κινήματα.

Το αντίθετο· έδινε με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου τα προσχήματα για περιστολή των πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Ας τελειώνουμε με την 17Ν λοιπόν. Άλλωστε έχουν γραφτεί τόσα. Μονάχα μία παρατήρηση. Οι αβίαστες ομολογίες και κυρίως το αλληλοκάρφωμα των μελών της δεν οφείλεται στο ότι είναι κιοτήδες ή κότες (όπως τους κράζουν οι ποινικοί κρατούμενοι). Σε τελική ανάλυση τέτοιοι τύποι παρά τη σιγουριά τους που τους έδινε το 45τάρι ή το θράσος τους ή η ανικανότητά της αστυνομίας δε φοβήθηκαν τους ανακριτές, οι οποίοι μάλιστα δε τους άσκησαν καμιά βία για να ομολογήσουν τα όσα έκαναν (και όσα πιθανόν δεν έκαναν, προκειμένου η αστυνομία να συμπληρώσει ή να καλύψει τα κενά του παζλ), ούτε καν τους αμερικανούς με το διακοσμημένο με φωτογραφίες του Γκουαντανάμο, διπλανό γραφείο.

Η συμπεριφορά τους οφείλεται στο γεγονός ότι αντιλήφθηκαν το απόλυτο αδιέξοδο των πράξεων τους, την απόλυτη πολιτική και κοινωνική μοναξιά τους, την ιδεολογική και πολιτική κενότητα τους.

Δεν έμοιαζαν ούτε στο ελάχιστο με τους παλιούς κομμουνιστές και αριστερούς που πήγαιναν στο απόσπασμα ή πέθαιναν από τα βασανιστήρια με ψηλά το κεφάλι, γιατί ήξεραν ότι υπηρετούν το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας, γιατί πίστευαν ακράδαντα ότι το παράδειγμά τους θα πυρπολήσει χιλιάδες άλλους ανθρώπους! Αυτοί λογοδοτούσαν στην κοινωνία και στην ιστορία.

Γιατί υπήρξε η 17 Ν;

Λέγεται, και είναι καταρχήν σωστό, ότι τέτοια φαινόμενα θα γεννιούνται στην χώρα μας και διεθνώς όσο δεν επιλύονται τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Η θέση αυτή απάντα μερικώς στο ερώτημα. Σ’ αυτόν τον ισχυρισμό όμως πρέπει να προστεθεί και η ταυτόχρονη απουσία (επί της ουσίας) της Αριστεράς στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, η Φράξια Κόκκινος Στρατός, η GRAPO που γεννήθηκαν και ισχυροποιήθηκαν εξαιτίας και των δύο αυτών παραγόντων.

Στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση -παρά το φωτοστέφανο της αντιδικτατορικής πάλης- τα κόμματα της Αριστεράς φάνηκαν ανίκανα να απαντήσουν στα προβλήματα και να κινητοποιήσουν τους εργαζόμενους. Το ΚΚΕ Εξωτερικού, παρά τις νέες ρηξικέλευθες θέσεις του, χαρακτηρίστηκε κυρίως από την δεξιά και συμβατική γραμμή του (ΕΑΔΕ). Το ΚΚΕ βρισκόταν μόνιμα σε αναχωρητισμό με τα μάτια στραμμένα στον Στάλιν και στην ΕΣΣΔ. Αν προσθέσει κανείς και την μεταξύ τους αντιπαλότητα, καθώς και τον λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά έδειξε πως είναι ανήμπορη να απαντήσει στα κοινωνικά προβλήματα.
Το κενό αυτό προσπάθησαν να το «καλύψουν» η17Ν και ο ΕΛΑ, έστω κι αν τα μηνύματα τους αφορούσαν μόνο τους αμερικανούς και τους χουντικούς.

Ο «αυτόνομος» λόγος των ΜΜΕ

Αν μέχρι την έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού είχε ασκηθεί με έντονη κριτική για το ρόλο το ΜΜΕ και ιδιαίτερα της τηλεόρασης, μετά το γεγονός αυτό τα ΜΜΕ δείχνουν αυτονομούνται πλήρως από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις και να καθοδηγούνται ιδεολογικά από ένα πλέγμα φανερών και μυστικών υπηρεσιών, στον οποίο κεντρικό ρόλο προφανώς παίζουν οι ξένες.

Οι υπηρεσίες αυτές διαμορφώνουν μια στρατηγική που αποσκοπεί στον ευτελισμό της αντιδικτατορικής πάλης και της Αριστεράς. Σ’ αυτό το στημένο παιχνίδι συμμετέχουν πράκτορες της ΚΥΠ, φασίστες, εθνικιστές, ακόμα και στρατοδίκες της χούντας, αλλά δυστυχώς και μία μικρή ομάδα δήθεν «υπευθύνων» αριστερών.

Που αποσκοπούν;

Μετά τον εμφύλιο για την πολιτική και οργανωτική της ήττα η Αριστερά χρειάστηκε λιγότερο από επτά χρόνια για να ορθοποδήσει, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να γίνει διά της ΕΔΑ, ακόμα και αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Αριστερά δεν είχε ηττηθεί ηθικά. Το ίδιο συνέβη και μετά την δικτατορία. Τα κόμματα της Αριστεράς δεν μπήκαν ποτέ στο περιθώριο, παρά την «δεξιά» πολιτική τους ακόμα και όταν τα εκλογικά ποσοστά της ήταν χαμηλά, το ειδικό βάρος της Αριστεράς στην κοινωνία ήταν μεγάλο. Το βάρος αυτό της έδινε και της δίνει τη δυνατότητα να ακούγεται η φωνή της στα συνδικάτα, στα κινήματα, σε όλη την κοινωνία. Η Αριστερά είναι η τελευταία ασπίδα για την υπεράσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων -που θίγονται αυτή την περίοδο βάναυσα- για την αντιπαράθεση στα γεράκια των πολέμων και των σφαγών, για όλα όσα υπερηφανευόμαστε ότι έχουμε κατακτήσει σε μια, γενικώς, δημοκρατική κοινωνία, όσο κοινωνικά ανάπηρη κι αν είναι αυτή.

Αυτό το ηθικό-ιστορικό ειδικό βάρος της Αριστεράς πολλοί και πολλές θέλουν να το συντρίψουν. «Να τελειώσει η ασυλία της», βροντοφωνάζει, ο άλλοτε «φίλος» ορισμένων αριστερών Ανδριανόπουλος. Να γιατί ανοίγουν τους φακέλους της αντίστασης και ιδιαίτερα σε αυτή τη φάση, αυτούς που συνδέονται με δυναμικές εκδηλώσεις. Ενοχοποιώντας την Αριστερά, επιδιώκουν δηλώσεις νομιμοφροσύνης εκ μέρους της, της ζητούν να αποκηρύξει την επαναστατική της αντίληψη, προκειμένου να γίνει δεκτή ως «ανανήψασα» στο στρατόπεδο της νέας τάξης του προέδρου Μπους, όπως γινόταν παλιά στη Μακρόνησο. Να γιατί η ορχήστρα των ΜΜΕ, των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων και των μυστικών υπηρεσιών, δεν πρέπει να φαλτσάρει. Ο μαέστρος-πρέσβης κ. Μύλερ είναι ξεκάθαρος μιλώντας στον πρώτο πληθυντικό. Όταν λέει «Εμείς αποσκοπούμε…» εννοεί όλη την ορχήστρα.

Στη φάση που διανύουμε η τακτική επιδίωξη όλων των παραπάνω παραγόντων, είναι να κραδαίνουν απειλητικά απέναντι σε όποιον τολμά να αντιστέκεται τη δαμόκλεια σπάθη του κοινωνικού περιθωρίου και της τιμωρίας, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο ομήρους πολλούς αγωνιστές που δρουν στα κοινωνικά κινήματα.

Η στάση των πολιτικών δυνάμεων

Το ΠΑΣΟΚ αρχικά φάνηκε ότι ενισχύεται από τις εξελίξεις του αντιτρομοκρατικού χτυπήματος, γιατί έδειχνε την ικανότητα του να πατάξει την τρομοκρατία, αφαιρώντας ταυτόχρονα και τις υποψίες ότι σχετίζεται με αυτήν. Επιπλέον, αφήνοντας τα πράγματα να κυλούν -μέσω των ΜΜΕ- προσδοκούσε ότι θα εμφανιζόταν ως η εγγυήτρια δύναμη των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων καθώς και της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, με τα κόμματα της Αριστεράς να λειτουργούν απερίσπαστα στο εσωτερικό όμως, αυτού του πλαισίου. Έτσι νόμιζε ότι θα μπορεί να μας κλείνει πονηρά το μάτι, υπενθυμίζοντάς μας ότι αν η Δεξιά νικήσει στις εκλογές θα δώσει γη και ύδωρ στους Αμερικανούς με ότι αυτό συνεπάγεται για τις δημοκρατικές ελευθερίες. Γι’ αυτό άλλωστε ο υπουργός εξωτερικών «μάλωσε» τον κ. Μύλερ για τον πληθυντικό του.
Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται έτσι. Αποκτούν την δική τους αυτόνομη δυναμική, που όπως γράψαμε στοχεύει στην ηθική απαξίωση της Αριστεράς. Σε λίγο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Αδύναμο και αυτό, απλώς θα μας μοιράζει το ίδιο τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης…

Το βάρος επομένως πέφτει εξολοκλήρου στην ίδια την Αριστερά, που πρέπει να εγκαταλείψει την απολογητική και παθητική στάση της και να βγει στην επίθεση. Εύφορο έδαφος υπάρχει και για τα λαϊκά προβλήματα, που οξύνονται ραγδαία, αλλά και για τα διεθνή, όπως η επικείμενη επίθεση στο Ιράκ, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η φτώχεια, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.
Πηγή: Η Εποχή 1/9/2002

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ, από τις επιφυλλίδες «Συναντήσεις» της «ΑΥΓΗΣ»

ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΜΠΑΛΑΟΥΡΑ
ΩΣ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΟΣ, και μάλιστα της Κεντρικής Τράπεζας, λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων αλλά και των πολιτικών αποφάσεων, όπως η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εδρεύει στη Φρανκφούρτη, ανησυχώ σφόδρα για το εργασιακό μου μέλλον.

Έτσι άρχισα να ψάχνομαι για το πού μπορώ να εργαστώ. Η ιδέα του έμμισθου δημοσιογράφου απορρίφθηκε αμέσως. Η «Αυγή» είναι πλήρης, ενώ στην «Εποχή» συνήθως πληρώνεις. Σε άλλα ΜΜΕ είναι εξαιρετικά δύσκολο με την κρίση στον κλάδο, αλλά και την πτώση της ποιότητάς τους.
Κάποιος φίλος μού σφύριξε ότι εν όψει των αυριανών δημοτικών και μεθαυριανών βουλευτικών εκλογών εταιρείες image makers, όπως τις λέμε στα καφενεία, ζητούν στελέχη προσφέροντας ενδιαφέρουσες αποδοχές.

Ο φίλος, γνωρίζοντας την πείρα μου, η οποία άλλωστε φαίνεται και με τα ένσημα από τις επιφυλλίδες «Συναντήσεις» της «ΑΥΓΗΣ» υποψηφίου βουλευτή ή δημοτικού συμβούλου που έχω συγκεντρώσει από την πρώτη κοινοβουλευτική εμφάνιση του ΚΚΕ Εσωτερικού έως σήμερα, που θα έκαναν ακόμα και τον Γιαννίτση να αναθεωρήσει τις θέσεις του για τα συνταξιοδοτικά, με πρότεινε σε μια από τις πρώτες εταιρείες τέτοιας ενασχόλησης.

Φυσικά με συμβούλευσε να εγκαταλείψω τα παλαιοκομμουνιστικά μου και να συμβαδίσω με την εποχή μου. Ακολουθώντας τη συμβουλή του, ανέτρεξα σε σχετική βιβλιογραφία, αλλά και στο Ίντερνετ. Αισθανόμουν έτοιμος να τους καταπλήξω και τελικά μετά από μακρά συζήτηση τα συγχαρητήρια που εισέπραξα με έκαναν να αντιληφθώ ότι έσκισα.

Ο διευθυντής της εταιρείας, αναφερόμενος στα αποτελέσματα των εκλογών που έχουν διεξαχθεί στην Ιταλία, την Πορτογαλία, τη Δανία, την Αυστρία και τη Γαλλία, αλλά και στις δημοσκοπήσεις για τη Γερμανία με ρώτησε τι θα πρότεινα -έστω και εκ των υστέρων-στους κεντροαριστερούς που σε όλες τις παραπάνω χώρες έχασαν, προκειμένου να αποφύγουν τη βαριά τους ήττα. Γινόταν προφανές ότι η εταιρεία θα αναλάμβανε το προς κατάρρευση ΠΑΣΟΚ.

Ήμουν σε απόλυτα πλεονεκτική θέση. Με σεβασμό αλλά και σιγουριά ανάλυσα στον κ. διευθυντή τις απόψεις μου. «Κοιτάξτε, τα κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά κόμματα εξουσίας έχουν συγκλίνει σχεδόν σε απόλυτο βαθμό. Νεοφιλελευθερισμός το ένα, νεοφιλελευθερισμός και το άλλο. Για την ανεργία και τη φτώχεια φταίνε οι μετανάστες. Τα ΜΜΕ αναδεικνύουν ως μείζον πρόβλημα την ανασφάλεια των πολιτών, τα κόμματα σύρονται και βρίσκουν τα αίτια και το φάρμακο: Μετανάστες και αστυνομοκρατία. Μη διαθέτοντας προσωπικότητες όπως ο Κ. Καραμανλής ή ο Α. Παπανδρέου που μπορούσαν να κερδίσουν το κρίσιμο ποσοστό που θα τους έδινε τη νίκη, πρέπει να χαράξουν άλλη στρατηγική»…

Ο κ. διευθυντής με άκουγε με έντονο ενδιαφέρον. Κατάλαβα ότι είχα κερδίσει τις πρώτες εντυπώσεις, όμως δεν έφταναν για να πετύχω την πρόσληψή μου με προνομιακούς όρους.

«Επομένως, εφόσον οι διαπιστώσεις και οι συνταγές θεραπείας είναι οι ίδιες, τότε πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους promotion». Όπως είπα, πήγα διαβασμένος και στις διεθνείς αλλά στις ελληνικές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Είχα υπόψη μου τις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές, αλλά και το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες όπως στη Γερμανία.

«Έτσι, δεδομένης της σύγκλισης των κομμάτων εξουσίας, πρέπει να αναζητηθούν άλλοι τρόποι προσέγγισης ψηφοφόρων. Πρώτον, τα μεσαία στελέχη πρέπει να νιώσουν συναισθηματικά δεμένα με το κόμμα, έτσι ώστε δημιουργώντας ακατάλυτους δεσμούς μεταξύ τους αλλά και με την ηγεσία να θεωρήσουν ότι η μάχη αφορά πρωτίστως αυτούς και να τα δώσουν όλα στην εκλογική μάχη. Θα τους προσφέρουμε ένα ανεπανάληπτο τριήμερο του Αγ. Πνεύματος στη Μύκονο. Μεταξύ Piero’s και Caprice θα επιστρατευτούν για την περίπτωση (αν και μάλλον δεν είναι αναγκαίο, γιατί υπάρχει πληθώρα) Ρωσίδες, Καυκάσιες και Ρουμάνες, θα τους κάνουμε να αντιληφθούν τις δυνατότητες που θα τους προσφέρουμε στην επόμενη νίκη μας αλλά και τον απολεσθέντα παράδεισο σε ενδεχόμενη και απευκταία ήττα μας.

Κάτι ανάλογο, άλλωστε, δοκιμασμένο με επιτυχία στις φοιτητικές εκλογές, είναι οι βραδιές σε στριπτιζάδικα. Τα εκλογικά μέτρα επιπλέον, αν όχι κυρίως, σε περίοδο έντονης κοινωνικής απομόνωσης, μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες κοινωνικών γνωριμιών, κάτι ανάλογο αλλά βέβαια κοινωνικά αναβαθμισμένο, όπως τα γραφεία συνοικεσίων. Μπορούν επιπλέον να προσφέρουν προφυλακτικά σε ποικίλες εμφανίσεις και γεύσεις, όπως έγινε πρόσφατα στο 8ΡD στη Γερμανία. Η προσφορά αυτή μπορεί να συνοδευτεί με κάποια χρηματική καταβολή για την οικονομική ενίσχυση του κόμματος.

Σκεφτείτε, κ. διευθυντά, τα προφυλακτικά να έχουν τα πρασινογάλαζα μάτια του κόμματος και γεύση ξινισμένου μήλου α λα Σημίτη, τι θραύση θα κάνουν».

Ο κ. διευθυντής, εμφανέστατα ήταν εντυπωσιασμένος και, παρά τις προσπάθειές του να συγκαλύψει τον ενθουσιασμό του, ρώτησε, δήθεν αδιάφορα: «Και αν ένα υποψήφιο στέλεχος φοβάται πως δεν θα έχει ακροατήριο τις συγκεντρώσεις, τι θα κάνει προκειμένου να προσελκύσει πλήθος;».

Εγώ, ατάραχος, γνωρίζοντας πια ότι συμβαδίζω με την εποχή μας, αναφώνησα: «Θα βάλει βίντεο με ταινίες σοφτ πορνό, θα μαζευτεί κόσμος και μετά ο υποψήφιος θα εκτονωθεί μιλώντας για τα προβλήματα του πολίτη».

Είναι περιττό να πω ότι προσελήφθην αμέσως με αποδοχές τέτοιες που, αν τις αναφέρω, θα δημιουργήσω κοινωνική πρόκληση.

Επιφυλλίδα Μάκη Μπαλαούρα στις «Συναντήσεις» της «ΑΥΓΗΣ», στις 20/6/2002, όπου είναι υπεύθυνος ο Άγγελος Ελεφάντης