Πολυτεχνείο 20 χρόνια μετά, άρθρο στα ΝΕΑ

Του Μάκη Μπαλαούρα

Και στην Ελλάδα, των σαραντάρηδων η γενιά αρχίζει να κυβερνά. Βιολογικά ήρθε η ώρα της δικής της εξουσίας..

Εκτελεστικοί και υπουργοί, έμποροι, επιχειρηματίες, γιατροί και τραπεζικοί. Δημοσιογράφοι, λογιστές και σουλατσαδόροι, επαγγελματικά κομματικά στελέχη, άνεργοι και ανεπάγγελτοι, καθηγητές και εργολάβοι κατοικιών. Είναι γενιά μας. Παντού μέσα!

Μόνο μπασκετμπολίστες και ποδοσφαιριστές δε βγάλαμε. Το πρώτο άθλημα δεν ήταν της μόδας τότε, το δεύτερο το αγαπούσαμε, αλλά μας την έσπαγε ο Ασλανίδης και δεν προκόψαμε.
Αυτή είναι γενιά των «σαραντάρηδων», όπως και οι άλλες που ήρθαν έρχονται και παρέρχονται. Αυτή όμως η γενιά -όπως και η αντίστοιχη της αντίστασης- είναι διακριτή και με επώνυμο:

«Η γενιά του Πολυτεχνείου»

Πιο πολιτικοποιημένη και περισσότερο αντιεξουσιαστική. Συγκινείται ακόμα με τον Τσε και τον Μάο, καρφιτσώνοντας στις κονκάρδες τους στα δωμάτια των παιδιών τους. Είναι με τον Κάστρο και όχι με το Γιέλτσιν. Της αρέσει το ροκ αλλά και τα ριζίτικα. Ρομαντική, ακόμα αναπολεί το Μάη του ‘68 που τον έζησε με πάθος, πέντε χρόνια μετά. Σνομπάρει τις επετειακές εκδηλώσεις αλλά πηγαίνει στην πορεία της 17η Νοέμβρη.
Νιώθει τον κόσμο σαν τη γειτονιά της γι’ αυτό και είναι ευαίσθητη στα οικολογικά προβλήματα.

Η επαφή της με το Μαρξ, οι συζητήσεις και ιδεολογικές συγκρούσεις την έκανε να βλέπει τα πράγματα λιγότερο επιφανειακά. Τα τότε οράματα την έκαναν ευαίσθητη για την φτώχεια στον πλανήτη, για την ανεργία, για τον τρίτο κόσμο. Το σύνδρομο του Βιετνάμ είναι και δικό της, για τον όποιο πόλεμο.

Της την σπάνε τα κόμματα, αλλά ψηφίζει ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κυρίως Αριστερά. Έχει ανθρώπους της «αγοράς» και της δράσης, συμμετοχής στα κινήματα, περισσότερο από τις άλλες γενιές.

Πηγαίνει σε ταβερνόβιες επετειακές συνάξεις, ενθυμούμενη ιστορίες που της διηγείται -τώρα πια- με χιούμορ. Μελαγχολεί για έρωτες και κομπορρημονεί για κατακτήσεις, ξεχνώντας τις κοιλίτσες και τα γκρίζα αραιά μαλλιά.

Καβαλά την πεντακοσάρα Νόρτον, επιστρέφοντας στη χαμένη αθωότητα της τότε συντροφικότητας που υπήρξε πολύ έντονη. Τελικά δεν μπορεί να ξεφύγει οι δεσμοί αυτή είναι γεροί.
Και όχι μόνο συναισθηματικοί….
Πηγή: TA NEA 14/11/1993

H πολιτική συγκυρία και το Τρίτο Ρεύμα

Του Μάκη Μπαλαούρα

Η Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ), που προέκυψε από μετασχηματισμό του ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά. Είναι ένας πολιτικός οργανισμός και όχι κόμμα, με την κλασική έννοια, όπως ήταν οι μήτρες από τις οποίες προήλθε. Αυτό αφετηριακά σημαίνει πως οι απαιτήσεις και οι αναγκαιότητες ύπαρξης και δράσεις της ΑΚΟΑ είναι διαφορετικές από αυτές των κομμάτων, όπως του ΚΚΕ Εσωτερικού. Επομένως δεν είναι ακρογωνιαίο στοιχείο της ύπαρξης της η συμμετοχή σε εκλογές, είτε αυτόνομα είτε συνεργαζόμενη μ’ άλλες δυνάμεις.

Τα αίτια της σύγκρουσης στο ΚΚΕ Εσωτερικού

Βέβαια, δεν πρέπει να αγνοηθεί πως υπάρχει μία πολιτική κληρονομιά και ψυχολογική φόρτιση του ενιαίου ΚΚΕ Εσωτερικού από τις εκλογικές διαδικασίες και τα αποτελέσματα τους. Θυμίζω την μεγάλη εσωτερική σύγκρουση στις εκλογές του 1981. Η μια τάση είδε τότε το τέλος του εγχειρήματος μας και εναγωνίως αναζητούσε, πάση θυσία, άλλα κομματικά στέγαστρα.

Η άλλη κατανόησε την εκλογική αποτυχία σαν απουσία δεσμών με την κοινωνία, πείθοντας για μία άλλη πορεία διαμόρφωσης όρων παρέμβασης στους καθημερινούς αγώνες, απορρίπτοντας την λογική της πολιτικής ρητορείας του εθνικού ακροατηρίου. Η τάση αυτή κέρδισε τη μάχη της ανασυγκρότησης του κόμματος, δημιουργώντας μαζικές προσβάσεις, αυτόνομο πολιτικό λόγο και εκπροσωπήσεις σε όλα τα επίπεδα πολιτικού και κοινωνικού ανταγωνισμού.

Το ΚΚΕ Εσωτερικού είχε αρχίσει να κερδίζει το στοίχημα της ανανεωτικής κομμουνιστικής Αριστεράς, η οποία θα κατίσχυε πλήρως και τελεσίδικα του ΚΚΕ, μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Δυστυχώς όμως μεσολάβησε η «μετεξέλιξη» του ΚΚΕ Εσωτερικού, η διάσπαση και το άλμα στο κενό.

Η ΑΚΟΑ και για δημιουργία του «τρίτου ρεύματος»

Η ΑΚΟΑ δημιουργήθηκε φιλοδοξώντας να συμβάλλει στην προώθηση της δημιουργίας του «τρίτου ρεύματος» αριστερής και οικολογικής αναφοράς. Φυσικά δεν χρειάζονται σε αυτό το άρθρο επιχειρήματα και αναλύσεις για την ανταγωνιστική μας στάση απέναντι στην σοσιαλδημοκρατία, ώστε να απορριφθεί αμέσως οποιαδήποτε ιδέα για εκλογική συνεργασία με το εγχώριο φορέα της, το ΠΑΣΟΚ (πολύ περισσότερο λόγω της οκταετούς εμπειρίας διακυβέρνησης του). Άλλωστε, κανείς δε θέτει τέτοιο ζήτημα.

Η αναπαλαίωση του πολιτικού λόγου του ΚΚΕ στο γνωστά τριτοδιεθνιστικά πρότυπα, η στρατηγική του και ο ιδιότυπος σεκταρισμός δεν αφήνει περιθώρια για εκλογική συνεργασία ακόμα κι αν σε πρώτη ανάγνωση παρουσιάζονται κάποιες πολιτικές συμπτώσεις. Αυτές είναι επιφανειακές.

Ο Συνασπισμός βιώνοντας την ήττα, βρίσκεται σε βαθιά κρίση, δέσμιος των απαιτήσεων των ΜΜΕ και των κυριάρχων απόψεων, απομακρύνεται από τις απαιτήσεις των εργαζομένων. Οι τάσεις στους κόλπους του διαμορφώνονται αλληλοσπαρασσόμενες. Η σοσιαλδημοκρατική με τις δύο μορφές της, αυτή του Φόρουμ κι αυτή του Μίμη Ανδρουλάκη. Σε αιωρούμενη πολιτική θέση- η οποία παίζει με τις βασικές τάσεις- είναι ηγετική ομάδα του Συνασπισμού, με πρόεδρο τη Μ. Δαμανάκη..

Η Αριστερή τάση του ΣΥΝ

Η Αριστερά του κόμματος αυτού βρίσκεται συνεχώς υπό διαμόρφωση. Με διαφορετικές κομματικές προελεύσεις, στήριζε μέχρι πρότινος την ηγετική ομάδα. Την τελευταία περίοδο προσπαθεί να διαμορφωθεί οργανωτικά και να αποσαφηνίσει άξονες πολιτικού λόγου. Σημειώνουμε βέβαια, πως οι πρώτες αναφορές της κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας.

Η στρατηγική του Συνασπισμού, οι αναφορές και η εκπομπή του λόγου του σε βασικά ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας και της ευρωπαϊκής ενοποίησης (οικονομική ανάπτυξη, Μάαστριχτ) βρίσκονται μακριά από τις δικές μας αντιλήψεις και αναζητήσεις.

Ο Συνασπισμός βιώνοντας την ήττα πέφτει στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ

Στο κοινωνικό και κυρίως το συνδικαλιστικό– μια πλευρά που μας ενδιαφέρει σημαντικά, επειδή συζητούμε σαν αριστεροί- αντανακλάται πλήρως το πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Ο Συνασπισμός στο κοινωνικό μετά την απόρριψη παλιών αυταπατών, αμήχανος από την ήττα, αδυνατεί να αρθρώσει ένα ριζοσπαστικό λόγο και σπρώχνεται σε συντηρητικές θέσεις, καταλήγοντας στη σιγουριά της αγκαλιάς της ΠΑΣΚΕ. Αισθάνονται πως δεν αντέχουν οι ώμοι τους την αυτονόμηση τους από τις αντιλήψεις περί «δημοκρατικών δυνάμεων» και του μορατόριουμ. Η αρχή της αυτονομίας του συνδικαλιστικού κινήματος από τα κόμματα έχει εκληφθεί σαν εγκατάλειψη των ιδεολογικών αναφορών με συνέπεια την διάλυση του συνεκτικού ιστού και το διαζύγιο με την ταξική πολιτική, με αποτέλεσμα την αυτονόμηση στελεχών του σε παραγοντική βάση, μακριά από τις ανάγκες του κινήματος…

Δε μπορεί, επομένως, να μας ενδιαφέρει εκλογικά ο σημερινός Συνασπισμός εν συνόλω. Αντίθετα, μας ενδιαφέρει η ενίσχυση και συνεργασία με τις αριστερές δυνάμεις του. Παρά τις ταλαντεύσεις, τις εσκεμμένες μη αποσαφηνίσεις, τις μεταξύ τους διαφορές και τα οργανωτικά λάθη τους που τους κατέστησαν εύκολη λεία στους μετρ των φραξιονισμών, τον διαπλοκών και του τακτικισμού.

Διάλογος – Δράση – Λίστα

Η στρατηγική της ΑΚΟΑ, επομένως, πρέπει να εκπορευθεί με ψυχραιμία, χωρίς ψυχολογικούς πειθαναγκασμός και αγωνίες επιβίωσης. Αντίθετα, οφείλουμε να υπηρετήσουμε με συνέπεια, δημιουργώντας τους απαραίτητους όρους.
Έτσι με τους σημερινούς συσχετισμούς και υπαρκτές πολιτικές δεν υπάρχουν προϋποθέσεις εκλογικής συνεργασίας στις βουλευτικές εκλογές. Για τις ευρωεκλογές τα στοιχεία διαφοροποιούνται καταρχάς. Οφείλουμε, όμως, από τώρα να επιδράσουμε αποφασιστικά στις εξελίξεις, ώστε να δημιουργηθούν οι όροι για το σχηματισμό μιας λίστας ριζοσπαστικής οικολογικής Αριστεράς. Οι πρωτοβουλίες και οι κινητικότητες που αναπτύσσονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορούν να γίνουν προνομιακός χώρος παρέμβασης για δυνάμεις σαν την ΑΚΟΑ.
Παράλληλα, όμως, με αυτές τις εξελίξεις πρέπει να κινηθούμε αναζητώντας διαδικασίες και κανάλια μόνιμου διαλόγου και δράσης στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα σε όλη τη χώρα. Δε μας επιτρέπεται, όμως, να μείνουμε στις προθέσεις. Η «Κίνηση πολιτών ενάντια στο Μάαστριχτ» αποτελεί ένα αξιόλογο παράδειγμα συμπύκνωσης απόψεων και πρωτοβουλιών. Μια νέα κίνηση, η οποία θα δημιουργηθεί από πολίτες ευρύτερων αριστερών προελεύσεων που θα συσπειρώνονται, όχι μόνο εναντίον του Μάαστριχτ, αλλά που θα διεκδικούν ένα άλλο Μάαστριχτ, αυτό των εργαζομένων, των ευρωπαίων πολιτών, της οικολογίας, του αντιρατσισμού. Από εκεί μπορεί να προκύψει η εναλλακτική λίστα. Χωρίς βιασύνες, χωρίς ψυχαναγκασμούς και άγχος. Άλλωστε, στα επόμενα τρία χρόνια, θα γίνουν πολλές εκλογικές αναμετρήσεις, θα αλλάξουν οι συσχετισμοί και οι απολυτότητες.
Αριστεροί (ζαλισμένοι, βέβαια) υπάρχουν. Αριστερές υπάρχουν.

Η Αριστερά είναι το ζητούμενο…

Πηγή: Η Εποχή 18/7/1993

Για μια νέα Συνθήκη - Η απόρριψη του Μάαστριχτ («ΤΑ ΝΕΑ»)

ΕΝΑ από τα βασικά επιχειρήματα αυτών που παρέχουν κριτική υποστήριξη στη συνθήκη του Μάαστριχτ είναι πως αυτή, σαν προϊόν συμβιβασμού, δημιουργεί τους όρους εκκίνησης από πιο προχωρημένη αφετηρία.

Φυσικά και υπήρξε συμβιβασμός από τον οποίο απουσίασε όμως ο λαϊκός παράγοντας, επρόκειτο για συμβιβασμό μεταξύ των συντηρητικών κυβερνήσεων που κυριαρχούν ιδεολογικά και πολιτικά στην Ευρώπη. Οι απόψεις αυτές σφράγισαν με την πιο ακραία εκδοχή τους τη συνθήκη, πράγμα που έκανε ακόμα και τον «μετριοπαθή» Ντελόρ να εκραγεί λέγοντας πως «η εφαρμογή του κοινωνικού χάρτη δεν είναι ζήτημα κόστους, αλλά πρέπει να τίθεται σαν θέμα ιδεολογικό».

Στο οικονομικό σκέλος της υιοθετείται πλήρως η νεοφιλελεύθερη πολιτική της νομισματικής και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Οι χώρες της Κοινότητας θα πρέπει να συγκλίνουν προς κάποιους ονομαστικούς δείκτες της οικονομίας και όχι τους πραγματικούς, πράγμα που συνεπάγεται πως η Συνθήκη απαιτεί πειθαρχημένη διαβίωση όλων των εργαζομένων με συνθήκες βαθιάς ύφεσης, με τεράστια ανεργία και κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου. Κράτη όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία είναι παραδείγματα επιτυχούς ονομαστικής σύγκλισης με τεράστιο όμως κοινωνικό κόστος (π.χ. η ανεργία ξεπερνά το 17%!). Για να εξασφαλιστεί ασφαλέστερα η νεοφιλελεύθερη πειθαρχία, ετοιμάζεται να υιοθετηθεί πρόταση που θα εξετάζει συνεχώς την επιτυχή υλοποίηση των προγραμμάτων σύγκλισης και από την οποία θα εξαρτάται η ροή της οικονομικής στήριξης των Ταμείων Συνοχής!

Η οικολογική προοπτική και οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες

(π.χ. ισότητα ανδρών – γυναικών) υποβαθμίστηκαν και θεσμικά. Για το σοβαρότατο αυτό θέμα της ύπαρξής μας η έκρηξη του πλέον αρμόδιου, του Επίτροπου για τα θέματα περιβάλλοντος Carlos Ripa de Meana τα λέει όλα: «το Μάαστριχτ είναι μια απάτη όσον αφορά στο περιβάλλον»!

Το περίφημο, πια, δημοκρατικό έλλειμμα εκφράζεται καθαρά στην υποβάθμιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, τα οποία συνεχίζουν να βρίσκονται στο ψυγείο, όχι μόνο γιατί συνάντησαν την εχθρότητα χωρών, όπως της Μ. Βρετανίας (η οποία επέβαλε και την πρωτοφανή για την ΕΟΚ αυτοεξαίρεση!) αλλά και την υπονόμευση των συντηρητικών (και όχι μόνο) κυβερνήσεων. Οι προθέσεις αυτών των κύκλων είναι να πετύχουν, στον τομέα αυτό, τη σύγκλιση στο κατώτερο δυνατόν επίπεδο. Ο κοινωνικός χάρτης που ψηφίστηκε από το Ευρωκοινοβούλιο απορρίφθηκε από το … Συμβούλιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίφημη πρόταση για οδηγία «Βρέντελιγκ» περί συμμετοχής των εργαζομένων, που πολλοί από μας συζητούσαμε πριν από 17 χρόνια και η οποία περιφέρεται σαν φάντασμα από γραφείο σε γραφείο…
Το πακέτο Ντελόρ 2 και η ενεργοποίηση του Ταμείου Συνοχής έχουν αβέβαιο μέλλον.

Είμαστε λοιπόν εναντίον της Συνθήκης του Μάαστριχτ για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς άλλους, όπως η Νατοποίηση της ΔΕΕ, η Γερμανοποίηση της εξωτερικής πολιτικής, η εγωιστική στάση απέναντι στο φτωχό Νότο και τις χώρες του πρώην υπαρκτού «σοσιαλισμού», η πριμοδότηση ρατσιστικών αντανακλαστικών, η δημιουργία ευρωμηχανισμών καταστολής. Οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να επικυρώσουν τη Συνθήκη όσο το δυνατόν πιο θριαμβευτικά. Μετά το ΟΧΙ των Δανών, όμως, θορυβήθηκαν και θέλησαν να την περάσουν εκβιαστικά και με συνοπτικές διαδικασίες, ερήμην των λαών τους. Εμείς, που έχουμε σαν στρατηγική την Ενωμένη Ευρώπη των εργαζομένων, επειδή είναι η προσφορότερη οδός για την απελευθερωτική διαδικασία των λαών απορρίπτουμε τη Συνθήκη. Είναι πια ξεπερασμένη. Και επιπλέον, υπονομεύει τη στρατηγική μας αυτή και αναβιώνει αμυντικές τακτικές απομονωτισμού. Το δημοψήφισμα που προτείνουμε, δεν έχει να κάνει απλώς με τη διαδικασία. Αναφέρεται κυρίως στη δημιουργία όρων για νέα διαπραγμάτευση.

Εμείς δεν συμφωνούμε με κάποιους αφορισμούς, που μας παραπέμπουν σ’ άλλες εποχές και παρέχουν, σε τελευταία ανάλυση, άλλοθι στις κυβερνητικές πολιτικές λιτότητας. Σήμερα, πολύ περισσότερο μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων, απορρίπτουμε απομονωτισμούς, που γίνονται στο όνομα εθνοκεντρικών τακτικισμών.

Είμαστε υπέρ -ήδη έχει καθυστερήσει επικίνδυνα-, μιας στρατηγικής που θα ενεργοποιεί τα κοινωνικά κινήματα και θα αναζητεί ευρύτερες συμμαχίες και δυναμικές παρεμβάσεις. Στον υπάρχοντα διεθνισμό του κεφαλαίου, πρέπει να αντιπαραταχθεί ο διεθνισμός των εργαζομένων.

Η απόρριψη του Μάαστριχτ και των συνοδευτικών νεοφιλελευθερισμών προγραμμάτων σύγκλισης θα γεμίσει αισιοδοξία για τις λαϊκές δυνατότητες. Τέτοιοι αγώνες θα δημιουργήσουν τους όρους για μια Ευρώπη της ισόρροπης ανάπτυξης και ευημερίας, ενιαίου χώρου κοινωνικών δικαιωμάτων και οικολογικής ισορροπίας, παράγοντα διεθνούς ειρήνης.
Η ευρωπαϊκή ιδέα αξίζει να προφυλαχτεί από το Μάαστριχτ.

-------------------------------
Σημείωση των «ΝΕΩΝ»: Ο Μάκης Μπαλαούρας είναι οικονομολόγος, μέλος της Διοίκησης της ΟΤΟΕ, μέλος της Πρωτοβουλίας Πολιτών «Όχι στο Μάαστριχτ, για μια νέα Συνθήκη Ευρωπαϊκής Ένωσης». -------------------------------

Από την στήλη «ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ» των ΝΕΩΝ σελ. 6 στις 29/7/1992, όταν είχαμε δημιουργήσει τη κινηματική δράση εναντίον της Συνθήκης του Μάαστριχτ

Γιατί το ΚΚΕ Εσωτερικού την υποστηρίζει την Αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος

Άρθρο του Μάκη Μπαλαούρα στην «ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ» 
για τις βουλευτικές εκλογές 2 Ιουνίου 1985

Η αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος είναι ένα σύνθημα που συχνά συναντάμε στα στόματα των εργαζομένων, στις συζητήσεις και στις μύχιες σκέψεις τους, αλλά που σπάνια μέχρι τώρα έχει μετατραπεί σε αποτελεσματική δράση, σε κυρίαρχη αντίληψη για την οικοδόμηση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Σήμερα γίνεται φανερή η ολοένα εντεινόμενη κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος (βλέπε ανικανότητα παρέμβασης των άλλοτε ισχυρών Ομοσπονδιών της Κοινής Ωφέλειας και της ΟΤΟΕ). Πέρα από τα μόνιμα ασφυκτικά πλαίσια που χαράζει η κυβέρνηση με τη βοήθεια του κυβερνητικού συνδικαλισμού (παλιού και νέου), η ανικανότητα του συνδικάτου, η διάσπαση της ενότητας και η πόλωση των εργαζομένων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη κομματικοποίηση του σ.κ. που παίρνει την πιο ακραία τού μορφή, του κυβερνητι­κού συνδικαλισμού στις καπιταλιστικές χώρες ή τη μορφή του κρατικού συνδικαλισμού στις ανατολικές.

Οι ανανεωτικές και αυτόνομες συνδικαλιστικές κινήσεις

Στους χώρους κυρίως των τραπεζικών, εκπαιδευτικών και γιατρών, δημοσίων υπαλλήλων υπάρχουν και λειτουργούν κινήσεις που χαρακτηρίζονται από τη συγκροτημένη λειτουργία τους πάνω σε αρχές και θέσεις και έχουν κατακτημένη την ταξική, αυτόνομη και πολιτικοποιημένη παρέμβαση στο σ.κ.

Η μέχρι τώρα λειτουργία τους έχει αναδείξει σαν κυρίαρχο στοιχείο το σεβασμό της αυτονομίας του χώρου· Τα κομματικά μέλη δε λειτουργούν σαν οργανωμένη φράξια μέσα στις κινήσεις, η λειτουργία των κομματικών οργανώσεων έχει Ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο και όχι διαμόρφωση συνδικαλιστικών θέσεων που πρέπει να επιβληθούν, με τον άλφα ή βήτα τρόπο στις κινήσεις.

Μια τέτοια λογική και πρακτική βοηθά το κόμμα στην επεξεργασία και διαμόρφωση καλύτερων θέσεων, βοηθά την ενότητα των ίδιων των εργαζομένων, όπου οι μη ενταγμένοι δεν θα καπελώνονται, βοηθά στο ανέβασμα του συνδικαλιστικού και πολίτικου επιπέδου των μελών του συνδικάτου, γιατί μια τέτοια λειτουργία καταργεί την αδράνεια και τον παραγοντισμό, βοηθά ακόμα γιατί ελέγχει τις θέσεις των κομμάτων.

Πώς βλέπουν τα άλλα κόμματα την αυτονομία

Η ΔΕΞΙΑ, παραδοσιακός εχθρός της ίδιας της έννοιας του συνδικαλιστικού κινήμα­τος, έχει ωστόσο κατά κόρο χρησιμοποιήσει τον όρο του αδέσμευτου συνδικαλισμού.

Κύρια αφετηρία αυτής της συνθηματολογίας δεν είναι βέβαια το χτύπημα της κομματι­κοποίησης του συνδικαλισμού ούτε η έγνοια για ενεργοποίηση των εργαζομένων με τις δικές τους δυνάμεις.

Πάγιος στόχος της Δεξιάς ήταν να χτυπήσει την πολιτικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος που θα έβαζε σε κίνδυνο όχι μόνο τις εκάστοτε επιλογές της (π.χ. μονόπλευρη λιτότητα, παρέμβαση του κράτους για λογαριασμό του κεφαλαίου κ.λπ.) αλλά τις ίδιες τις δομές της καπιταλιστικής κοινωνίας και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων.

Η Δεξιά έχει να δείξει αλυσίδα ολόκληρη κυβερνητικών και κομματικών παρεμβάσεων, στυγνής υποδούλωσης του συνδικαλισμού και χτύπημα κάθε προσπάθειας για την αυτο­νόμηση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Το ΚΚΕ, εφαρμόζει τη σταλινική θέση που θέλει τα συνδικάτα ιμάντες μεταβίβασής της γραμμής του κόμματος στις μάζες, και χτυπά κάθε προσπάθεια χειραφέτησης, αυτο­νόμησης και πρωτοβουλίας που θα αμφισβητούσε τη «δικαιωματική» ιδιοκτησία εκπροσώπησής των εργαζομένων.

Επίσης, το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει εχθρικά την έννοια της αυτονομίας και στην πράξη έ­χει δείξει ότι θεωρεί το συνδικάτο σαν απολογητή της κυβέρνησης και υιοθετεί μεθόδους ανοιχτού κυβερνητικού συνδικαλισμού: Στην πράξη το δογματικό ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ ταυτίζονται στην αντίληψη για τον ρόλο του συνδικάτου, κάτι που έχει κοινά στοιχεία με την αντίληψη του κόμματος στα ανατολικά κράτη με κορύφωση της έκρηξη των ΠΟΛΩΝΩΝ εργαζομένων.

H Αυτονομία και το ΚΚΕ Εσωτερικού

Επιφυλάξεις προερχόμενες από καλόπιστα άτομα που ενώ δεν αμφισβητούν τη σημασία που δίνει σήμερα στην αυτονομία το ΚΚΕ Εσωτερικού, αμφισβητούν τη δυνατότητα της υπεράσπισης της αυτονομίας του σ.κ. αύριο, όταν το ΚΚΕ Εσωτερικού μεγαλώσει και εξασκεί εξουσία. Στους φίλους αυτούς πρέπει να πούμε ότι η υπόθεση της αυτονομίας δεν είναι ένα ευκαιριακό σλόγκαν του ΚΚΕ Εσωτερικού το οποίο υιοθέτησε και φυσικά εμβάθυνε στο σημείο αυτό την ευρωκομμουνιστική αντίληψη.

Γιατί πέρα από τη θεωρητική ανάλυση και πρακτική εφαρμογή που έχουν σημαντικές διαπαιδαγωγητικές επιπτώσεις στα μέλη και φίλους του ΚΚΕ Εσωτερικού, που είναι δύσκολο να ξεριζωθούν, εξίσου σημαντικό είναι ότι η αυτόνομη παρέμβαση του συνδικάτου είναι ακρογωνιαίο στοιχείο του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, για την αντίληψη των ευρωκομμουνιστικών κομμάτων για σοσιαλισμό με δημοκρατία, ελευθερία, αυτοδιαχείριση.

Αυτή η αντίληψη πηγάζει από την ιδέα ότι σ' όλη την πορεία του αγώνα για την υπέρ­βαση του καπιταλισμού μέσα από βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές με προοπτική το σοσιαλισμό, στην ίδια την πορεία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, οι μάζες και πρώτα - πρώτα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα κινητοποιούνται μέσα από τις δικές τους οργανώσεις, σαν αυτόνομα πολιτικά υποκείμενα, παράλληλα και ανεξάρτητα από τα πολιτικά κόμματα.

Η αντίληψη αυτή απαιτεί τη μεταμόρφωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων αλλά και των αγροτικών συνεταιρισμών και συλλόγων, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των μαζικών επιστημονικών φορέων και των κινημάτων κοινωνικής κριτικής σε κύτταρα άμεσης δημοκρατίας. Σε ζωντανούς πυρήνες συλλογικής επεξεργασίας και δράσης, βαθιά πολιτικοποιημένους αλλά και ενωτικούς. Σε σχολεία μαζικής διαπαιδαγώγησης αλλά και σε εστίες διαμόρφωσης πολιτικών επεξεργασιών, με δύο λόγια, σε μελλοντικά κέντρα λαϊκής εξουσίας.

Το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ δεν αρνείται τη δυνατότητα σύγκρουσης εργατικού - κομμουνιστικού κόμματος και συνδικάτου. Το κόμμα και το συνδικάτο εκφράζουν τη διαλεκτική σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο κοινωνικό και στο πολιτικό, ανάμεσα στις άμεσες, διεκδικήσεις και στους ιστορικούς στόχους της εργατικής τάξης.

*Άρθρο στην «ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ» όπου εκφράζονται οι βασικές αρχές της «ΑΥΝΟΜΙΑΣ του σ. κ.», Μάης 1985 εν όψη των Βουλευτικών εκλογών στις 2 Ιουνίου του ίδιου έτους"

Εκλογές 1985

Σε πείσμα της νοημοσύνης μας, των οραμάτων μας αλλά και των υπο­σχέσεων που άλλοι μας έδω­σαν, οδηγούμαστε και πάλι στις εκλογές με βάση το σκη­νικό του 1981, του ’82, του ’83 και του ’84.

Θά ’λεγε κανείς ότι τριάμιση χρόνια «σοσιαλιστικής» ^ διακυβέρνησης θα είχαν δη­μιουργήσει μιάν άλλη ατμόσφαιρα. Πως η Δεξιέ στερημένη από τις προσβάσεις της... στον κρατικό μηχανισμό και στα άλλα κέντρα λήψης αποφάσεων θα είχε ήδη ύπερκερασθεί μέσα από ένα νέο πλαίσιο δημοκρατικών κατακτήσεων και θα είχε χάσει κάθε δυνατότητα να απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα. Πως ένα νέος άνεμος δημιουργίας και πρωτο­βουλίας θα συνέπαιρνε τους θεσμούς λαϊκής συμμετοχής. Πως τα συνδικάτα και οι δήμοι, μαζί με τα διάφορα κινήμα­τα προστασίας του περιβάλλοντος, απελευθέρωσης των γυναικών και αναπτυξιακού πολιτιστικού κινήματος θα έ­χτιζαν σιγά - σιγά αλλά σταθερά νέες πραγματικότητες ανοίγοντας πλατιούς ορίζοντες στο μέλλον. Πως η τηλεόρα­ση θα γινόταν πομπός δημοκρατικού διαλόγου, πηγή έγκυ­ρης και ζωντανής ενημέρωσης, ψυχαγωγικής και πνευματι­κής παραγωγής, δέκτης και ανιχνευτής της λαϊκής ευαι­σθησίας. Πως οι εκλογές του 1985 θα γίνονταν μέσα σε μιάν άλλη ατμόσφαιρα ελευθερίας, ισοτιμίας και αισιοδο­ξίας για ένα πολιτικό σύστημα πιο πολυφωνικό, ανοιχτό στο μέλλον και τις ανάγκες του. Αυτά θα ’λεγε ο κάθε αφελής τραπεζοϋπάλληλος, ο κάθε αφελής ή «απαιτητικός» δημο­κρατικός Έλληνας πολίτης.

Όταν λοιπόν το κυβερνητικό κόμμα, μας λέει πως πρέπει να το ψηφίσουμε για νάρθουν ακόμα καλύτερες μέρες προ­φανώς υπονοεί πως αυτά τα ελάχιστα — ναι, ελάχιστα για­τί δεν μιλήσαμε ακόμα ούτε για τη βελτίωση της οικονο­μίας, της εκπαίδευσης, της υγείας ούτε και για τα τόσα άλ­λα απολύτως αναγκαία — έχουν ήδη πραγματοποιηθεί και δικαίως ζητά καί πάλι την ψήφο μας για να συνεχίσει το θε­άρεστο έργο του.

Κι όμως το ίδιο το πλαίσιο των φετινών εκλογών διαψεύδει αυτούς τους ισχυρισμούς. Κι ας μην ψάξουμε πολύ, ας σταθούμε στο «πελώριο» δίλημμα ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά;

Ή όπως θα λέγαμε πιο παραστατικά ίσως, Χάμιλτον ή Σώγερ; Δεν μιλάμε ασφαλώς για κάποιες οδοντόπαστες ού­τε για τους δύο πρωτοπυνμάχους που διεκδικούν το στέμ­μα του παγκόσμιου πρωταθλήματος. Μιλάμε για τις δύο με­γάλες αμερικάνικες εταιρείες παροχής διαφημιστικών υπη­ρεσιών που χρησιμοποιώντας τα πιο σύγχρονα μέσα της τε­χνολογίας ανέλαβαν να ανιχνεύσουν τι πιάνει σήμερα στην ελληνική πιάτσα και με ποιές εικόνες ή ποιά συνθήματα — που έτσι κι αλλοιώς δεν πρόκειται ούτε στη μία ούτε στην άλλη περίπτωση να υλοποιηθούν — θα προσεγγίσουν κα­λύτερα τον Έλληνα «αγοραστή» και θα τον «βοηθήσουν» να διαλέξει.

Η σοσιαλιστική λοιπόν Χάμιλτον εναντίον της καπιταλι­στικής Σώγερ επιχειρούν να αναμετρηθούν χρησιμοποιών­τας βέβαια τα ιδιωτικά τους τηλεοπτικά κανάλια — που συμπτωματικά έχουν το ίδιο όνομα με αυτά που εμείς ακρι­βοπληρώνουμε καθημερινά — τους τοίχους των δικών τους σπιτιών — που παραδόξως μοιάζουν πολύ με τα δικά μας — αλλά κυρίως τις δικές μας αγωνίες και τα βάσανα, τα δικά μας καθημερινά προβλήματα που αρχίζουν από τη λιτότητα και τον αυταρχισμό, περνάνε από την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής, της εκπαίδευσης, της υγείας και φτάνουν μέχρι τις άδηλες προοπτικές του εθνικού και ατο­μικού μας μέλλοντος, του μέλλοντος των παιδιών μας.

Προσέξτε! Είπαμε τα χρησιμοποιούν, όχι πως επιχειρούν να τα λύσουν. Στο κάτω - κάτω αν τα λύσουν τι μπαμπούλες και επιχειρήματα θα χρησιμοποιήσουν την άλλη φορά; Και πώς θα μπορέσουν να μας υποσχεθούν μια ακόμα καλύτε­ρη ζωή;

Η ΑΥΓΗ

ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ 
ΤΟΥ Κ.Κ.Ε. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ · ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 1 · ΜΑΗΣ 1985

Μάκης Μπαλαούρας: ΛΙΤΟΤΗΤΑ και αυταρχισμός σημείο συνάντησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ

Μια συζήτηση του περιοδικού μας με τον υποψήφιο του ΚΚΕ Εσωτερικού 
στη Β' Αθήνας Μάκη Μπαλαούρα για τις εκλογές.

Ερώτηση: Στην ένταση του προεκλογικού αγώνα, οι αντιπαραθέσεις των δύο μονομάχων από τα μπαλκόνια δεν γίνονται για τα άμεσα και καυτά προβλήματα των εργαζομένων, δε μας λένε συγκεκριμένα τι προτείνουν για την έξοδο από την οικονομική κρίση και ποιο μοντέλο οικονομικής πολιτικής θα εφαρμόσουν. Τι έχεις να πεις γι’ αυτό το επίπεδο και ποιες είναι οι διαφορές της οικονομικής τους πολιτικής;

Απάντηση: Το ΠΑΣΟΚ στο όνομα του σοσιαλισμού κακομεταχειρίστηκε τους δημοκρατικούς θεσμούς και διέψευσε τις ελπίδες ότι θα εφάρμοζε μια πολιτική δομικών αλλαγών στην κατεύθυνση της εξόδου από την οικονομική κρίση. Ακόμα για τον εκσυγχρονισμό τουλάχιστον του δημόσιου τομέα δεν έγιναν σπουδαία βήματα. Με λίγα λόγια προσπάθησε να καλύψει το κενό της έλλειψης στρατηγικής του με το «βλέποντας και κάνοντας» γαρνιρισμένο με συνταγές κεϋνσιανής και μονεταριστικής πολιτικής. Ταυτόχρονα επειδή η ασαφής ιδεολογία του επιτρέπει τα πάντα (αυτό το «μη προνομιούχοι» απευθύνεται σ’ όλους, μισθωτούς, αγρότες, επαγγελματίες, βιοτέχνες, βιομήχανους) ξεπρόβαλαν οι άνθρωποί του με την ασυνάρτητη διαχείριση και έγινε η πιο άγρια κακοποίηση εννοιών όπως «κοινωνικοποίηση», «λαϊκή συμμετοχή», «λαϊκή κυριαρχία». Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η εισοδηματική πολιτική του ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε παρά να ήταν πολιτική λιτότητας. Μετά τις εκλογές γίνεται σαφές — όπως άφησε να εννοηθεί καθαρά η έκθεση Χαλικιά — ότι θα δοκιμάσουμε μια σκληρότερη λιτότητα για τους μισθωτούς, περισσότερα προνόμια για το μεγάλο κεφάλαιο.

Από την άλλη, η Ν.Δ. γίνεται πιο «φιλελεύθερη». Υιοθέτησε πια τις πιο ακραίες μορφές της φιλελευθεροποίησης, που σημαίνει πλήρης ελευθερία της ατομικής πρωτοβουλίας και ιδιοκτησίας. Υπόσχεται μεταφορά των λειτουργιών του δημοσίου τομέα (που θα λειτουργεί πια με κριτήρια του ιδιωτικού κέρδους) στην ιδιωτική οικονομία. Αποκρύβει όμως επιμελώς ότι αυτή η πολιτική σημαίνει ταυτόχρονα μείωση των κοινωνικών παροχών (υγεία, παιδεία, επιδότηση ανέργων) και αύξηση της ανεργίας αφού θα καταργηθεί η προστασία της εργασίας (έστω και αυτή η λειψή που υπάρχει) και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και θα κλείσουν οι μη αποδοτικές επιχειρήσεις.

Για τον προοδευτικό εργαζόμενο δεν υπάρχει δίλλημα ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά.. Τι να διαλέξουμε ανάμεσα σε «σοσιαλιστικό» ή φιλελεύθερο μονεταρισμό, ανάμεσα σε «αριστερή» ή δεξιά ανεργία, ανάμεσα σε παπανδρεϊκό ή μητσοτακικό αυταρχισμό και δημαγωγία.

Το άλλο ΚΚΕ δεν έχει να προτείνει λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας μας, μένει προσκολλημένο σέ παρωχημένα συνθήματα και η στρατηγική του παραμένει ακόμα στο σοβιετικό μοντέλο.

Το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ αποδεικνύοντας ότι ο ελληνικός καπιταλισμός δεν μπορεί να αναπτύξει άλλο την κοινωνία, προτείνει πρόγραμμα άμεσης ανόρθωσης της οικονομίας με δύο όρους: α) Συναίνεση των εργαζομένων και β) έξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων. Ο μοχλός αυτής της οικονομικής ανόρθωσης θα είναι ο δημόσιος τομέας, ο οποίος πρέπει να εκσυγχρονιστεί και να αναλάβει μείζονες επενδυτικές πρωτοβουλίες. Ταυτόχρονα θα πρέπει να παρθούν γενναία μέτρα για τη μείωση της ανεργίας με τη μείωση των ωρών εργασίας, να κατανοηθεί ότι η άνοδος της παραγωγικότητας θα πρέπει να πραγματοποιηθεί εφ’ όσον εξυπηρετεί ανάγκες των ανθρώπων.

Ερώτηση: Ποιοι είναι οι μηχανισμοί όμως που περνούν στο κόμμα την πολιτική τους; Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ;

Απάντηση: Βέβαια και υπάρχουν, αλλά θεωρώ ότι συγκλίνουν συνεχώς. Το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί κύρια τις μάζες που ελέγχει και αφού τις οργανώσει -στα σχήματα του κυβερνητικού συνδικαλισμού- τους περνά μια ιδεολογικοπολιτική αντίληψη δήθεν σοσιαλιστική που αποσκοπεί στο να περάσει την οικονομική πολιτική του χωρίς κοινωνικές συγκρούσεις και που σε τελευταία ανάλυση θεωρεί τους εργαζόμενους ανίκανους να πορευτούν σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Απλά είναι αντικείμενα που χρειάζονται τη «φωτισμένη καθοδήγηση». Εδώ μπορείς να δεις ομοιότητες με το μοντέλο των χωρών σοβιετικού τύπου.

Ταυτόχρονα όμως ο βασικός αυτός μοχλός ενισχύεται με άλλα μέσα που όταν χρειαστεί επιστρατεύονται:

• Το προϋπάρχον και το νεοδημιουργηθέν νομικό αντεργατικό πλαίσιο (υποχρεωτική διαιτησία -λοκ άουτ - άρθρο 4- δικαστικές αποφάσεις για παράνομες απεργίες κ.τ.λ.).

• Την επίδειξη και δράση αστυνομικών δυνάμεων με στόχο την τρομοκράτηση των απεργών.

• Τη μονόπλευρη χρήση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

• Τη χρησιμοποίηση κάθε μέσου ακόμα και θεσμών (όπως τη ΓΣΕΕ) στην υπηρεσία του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Η Ν.Δ. από την άλλη έχει σαν ιδεολογικοπολιτική αντίληψη το στήριγμα της κύρια στους κατασταλτικούς και προπαγανδιστικούς μηχανισμούς. Τελευταία άρχισε και αυτή να αναζητά μαζικά ερείσματα που μάλλον θα τα χρησιμοποιήσει συμπληρωματικά.

Ερώτηση: Γιατί όμως μιλάς για σύγκλιση των μηχανισμών αυτών;

Απάντηση: Κοίταξε, όσο οξύνεται η οικονομική κρίση από την ανικανότητα των κυβερνήσεων αυτών, όσο η ανυποληψία της ηγεσίας των κυβερνητικών συνδικαλιστών εντείνεται, τόσο σε άμεση ζήτηση μπαίνουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί. Τα παραδείγματα της πολίτικης επιστράτευσης της ΕΑΒ, των επιθέσεων της αστυνομίας και των ΜΕΑ στους απεργούς των Δήμων, της Continental, της Softex, της Coca - Cola μας δείχνουν αυτή τη σύγκλιση. Ο αυταρχισμός στη μια ή στην άλλη περίπτωση δεν παύει να είναι αυταρχισμός - πράσινος ή μπλε για τους εργαζόμενους είναι το ίδιο.

Ερώτηση: Ας δούμε την πολιτική της κυβέρνησης και της Ν.Δ. για το Πιστωτικό Σύστημα και το ρόλο των εργαζομένων σ' αυτό.

Απάντηση: Στο οικονομικό μανιφέστο της Ν.Δ. γίνεται καθαρή η πολιτική της Ν.Δ. για το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κυριαρχεί και εδώ ο φιλελευθερισμός και ο μονεταρισμός. Μιλά για «απελευθέρωσή» του, αποκατάσταση των μηχανισμών της αγοράς, πλήρη απελευθέρωση των επιτοκίων καταθέσεων - χορηγήσεων, απλούστευση της διαδικασίας ιδρύσεως ελληνικών ή ξένων τραπεζών κ.τ.λ.».

Εντύπωση όμως προκαλεί η απάντηση του κ. Παπανδρέου στην οικονομική πολιτική της Ν.Δ. Με μια χλιαρή και απολογητική απάντηση ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τη Ν.Δ. για «ασάφεια», για «αντιφάσεις», για «έλλειψη συγκεκριμένου προγράμματος», για παραβίαση των κανόνων του παιχνιδιού, φαίνεται ότι η αποτυχία της αντιμετώπισης της κρίσης με το μείγμα κεϋνσιανής και μονεταριστικής πολιτικής οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε υιοθέτηση μιας πιο περιοριστικής πολιτικής, μιας πολιτικής μεγαλύτερης λιτότητας.

<p>Στο πιστωτικό σύστημα το ΠΑΣΟΚ δεν άλλαξε ούτε κατά μια κεραία τις δομές του τραπεζικού συστήματος, απλώς εξογκώνει σαν άλλοθι της αναποτελεσματικότητάς του το «τραπεζικό κατεστημένο». Το πιο εμφανές παράδειγμα είναι η ασυδοσία των ξένων τραπεζών που συνεχίζουν να λειτουργούν με ευνοϊκότερο νομοθετικό πλαίσιο από τις ελληνικές και ταυτόχρονα παραβιάζουν νόμους με την κάλυψη της κυβέρνησης (όπως συνέβη με τις απολύσεις της Continental) ξεχνώντας την «υπερήφανη» πολιτική της η οποία προβάλλει σαν άλλοθι την ανάγκη της χώρας για εξωτερικό δανεισμό.

<p>Το ΚΚΕ από την άλλη ισχυρίζεται ότι για όλα αυτά κύρια φταίει η ΕΟΚ. Λέει: και όταν είμαστε έξω από την ΕΟΚ δεν είχαμε π.χ. την ασυδοσία των ξένων τραπεζών; Ακόμα φαίνεται ότι δε θέλουν να μας πουν- γιατί δε συμφέρει τον λαό- ότι η ΕΟΚ απαιτεί κοινό και ενιαίο πλαίσιο δράσης όλων των τραπεζών ελληνικών και ευρωπαϊκών, ενώ αντίθετα μπορούν να πορθούν μέτρα σε βάρος των άλλων τραπεζών όπως των αμερικάνικων. Το παράδειγμα της Γαλλίας όπου το 85% του τραπεζικού συστήματος είναι κρατικό, έχουν παρθεί μέτρα σε βάρος των αμερικάνικων τραπεζών. Το θέμα λοιπόν είναι αν έχεις πολιτική και την εξασκείς. Το ΠΑΣΟΚ αν ήθελε μπορούσε να κάνει τις ξένες τράπεζες Α.Ε. όπως είναι οι ελληνικές, αν ήθελε μπορούσε να τους επιβάλει τον σεβασμό των ελληνικών νόμων π.χ. για τις απολύσεις στην Continental όπου παραβιάστηκαν βάναυσα με την … υποστήριξη του υπουργού Εργασίας.

Το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ και σ’ αυτό τον κρίσιμο τομέα της οικονομικής πολιτικής προτείνει αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για τις δανειοδοτήσεις χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις και ταυτόχρονα την ουσιαστική συμμετοχή των εργαζομένων. Αυτά τα δύο για μας είναι αλληλένδετα ακόμα μιλάμε για ένα σύνολο μέτρων που θα στοχεύουν στην επενδυτική ανάκαμψη με την ευνοϊκή μεταχείριση συγκεκριμένων οικονομικοκοινωνικών δραστηριοτήτων π.χ. για τους συνεταιρισμούς αγροτών και επαγγελματιών.

Ερώτηση: Και το ΠΑΣΟΚ μιλά όμως για τη συμμετοχή των εργαζομένων, για «κοινωνικοποίηση», ενώ η Ν.Δ. δεν κάνει κουβέντα.

Απάντηση: Έχεις δίκιο σ’ αυτό. Όμως το ΠΑΣΟΚ απλώς δανείστηκε θέσεις και αρχές του ευρωκομουνισμού για να τις σερβίρει χωρίς να τις πιστεύει. Ακόμα και μέλη του ΠΑΣΟΚ ξέρουν πια τι σημαίνει η «κοινωνικοποίηση» του κυβερνώντας κόμματος. Η Ν.Δ. βέβαια δεν μπορεί να μιλά για συμμετοχή των εργαζομένων, την πιάνει κρύος ιδρώτας, το ΠΑΣΟΚ αυτές τις έννοιες τις διαστρεβλώνει.

Για το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ η αυτόνομη συμμετοχή των εργαζομένων, των κοινωνικών οργανώσεων και των συνδικάτων Είναι «εκ των ων ουκ άνευ» της στρατηγικής μετάβασης στο σοσιαλισμό. Το κόμμα μας δεν πιστεύει σε κάποιο πραξικόπημα που θα το εγκαταστήσει στην εξουσία. Πέρασε η εποχή του 1 917, και η Ελλάδα δεν είναι χώρα του τρίτου κόσμου. Η μετάβαση στο σοσιαλισμό ή θα γίνει από τους ίδιους τους εργαζόμενους με τις οργανώσεις τους και σε συμπόρευση της Ευρώπης των εργαζομένων (όπως αγωνιζόμαστε να γίνει) ή δεν θα υπάρξει.

Ερώτηση: Μια και ανάφερες την Αυτονομία, δεν δημιουργεί πρόβλημα το ότι είσαι μέλος του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ και υποψήφιος βουλευτής σε μια αυτόνομη συνδικαλιστική κίνηση;

Απάντηση: Όπως μου είπες πλήρης ανάλυση της αυτονομίας στη θεωρία και στην πράξη παρουσιάζεται σ’ άλλες στήλες της εφημερίδας.

Τα μέλη του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ δεν κρύβουν την κομματική τους ένταξη, όπως δε την κρύβουν οι οπαδοί ή οι ψηφοφόροι άλλων κομμάτων που δουλεύουμε μαζί στην ίδια συνδικαλιστική κίνηση. Εγώ προσωπικά έχω δηλώσει επανειλημμένα ότι είναι τιμή μου που είμαι μέλος του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ όπως άλλο τόσο είναι τιμή μου που δουλεύω σε μια ΑΥΤΟΝΟΜΗ Σ.Κ. Στο κόμμα μας τα μέλη διαμορφώνουν την ιδεολογία και την πολιτική και διαμορφώνονται απ’ αυτή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δουλεύουμε σαν φράξια μέσα στο συνδικάτο, αποφάσεις στην κομματική οργάνωση για θέματα συνδικαλιστικά και για τα πιο κρίσιμα π.χ. απεργίες ποτέ δεν παίρνουμε.

Είμαστε ελεύθεροι σύμφωνα με την αντίληψη του καθενός μας να τοποθετηθούμε. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι φίλοι και συνεργάτες μας στις κινήσεις, που όπως είπα είναι διαφορετικών κομματικών αντιλήψεων.

Αυτό είναι υγιές φαινόμενο γιατί το κόμμα δεν είναι το ταλμούδ για όλα τα πράγματα. Το κόμμα όπως είπε ο Ινγκράο κοιτάει το αύριο, το συνδικάτο το σήμερα και μπορεί να υπάρξουν συγκρούσεις μεταξύ τους.

Ερώτηση: Τι θα έλεγες με λίγα λόγια για τις επικείμενες εκλογές;

Απάντηση: Λιγότερα μπαλκόνια και συνθήματα, περισσότερη ενασχόληση με τα καυτά προβλήματα και συγκεκριμένες αριστερές προτάσεις για την ανεργία, τον πληθωρισμό, το περιβάλλον, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τοποθέτηση του ψηφοφόρου στη θέση του πολίτη.

«ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ»

 

Μαρία Ρεζάν «Μια Ώρα Έτσι Χωρίς Πρόγραμμα», για την 10η επέτειο του Πολυτεχνείου

Α' Πρόγραμμα ΕΡΤ 13/11/1983 (+Βίντεο)

Η Μαρία Ρεζάν ήταν μία από τις «μεγάλες κυρίες της δημοσιογραφίας»…

Στην ίδια έδωσαν συνεντεύξεις σπουδαία ονόματα της ελληνικής πολιτικής και καλλιτεχνικής σκηνής, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μανόλης Ανδρόνικος….

• Μιλά για τη Δικτατορία, παρουσιάζει ομιλούντα τον Παπαδόπουλο, γελοιοποιώντας τον.
• Μιλά ο Άλμπερτ Κουράντ, Ολλανδός δημοσιογράφος: Ο άνθρωπος που κινηματογράφησε την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο
• Ηχητικό Ντοκουμέντο
• η Απολογία Μάκη Μπαλαούρα στη «Δίκη των 11» από βίντεο του Κουράντ, από 0.15.50 έως 0.20.29
• Μιλά ο πατέρας του δολοφονημένου στο Πολυτεχνείο Διομήδη Κομνηνού
• Κατάληψη Νομικής
• Ο Γιάννης Κομνηνός αναφέρεται στη δολοφονία του παιδιού του